about
Toon menu
Reportage

Actie bagagisten Aviapartner: "Dit is winst maken op sociale dumping"

"De werkdruk is de laatste jaren voortdurend toegenomen. Dat laat zich voelen. Zelfs op piekmomenten moeten wij met drie een vliegtuig laden en lossen. Dit conflict sleept al jaren aan. De druppel die de emmer nu deed overlopen was de beloofde premie van 250 euro die na een drukke, hete en onderbemande zomer afgelopen week werd betaald. Niemand kreeg het volledige beloofde bedrag."
dinsdag 30 oktober 2018

Er komt niet alleen personeel van Aviapartner naar de actie in de vertrekhal van Brussels Airport in Zaventem, waar meerdere honderden werknemers zich verzamelen. Tussen de aanwezigen ook delegaties van de havens van Antwerpen, Gent en Brugge, collega's van het spoor, cabinepersoneel, check-in agenten die even hun collega's komen ondersteunen.

Reizigers lopen er doorheen met hun valiezen. Van enige vijandige reactie is niets te bespeuren.   

 Luc is een kranige zestiger die nu bij Swiss Port werkt, de concurrent van Aviapartner. Hij heeft op de luchthaven al een lange loopbaan achter de rug. "Ik ben begonnen als bagagist in 1977 bij Sabena. Na het failliet in 2001 ben ik vrij snel aan de slag gegaan bij FlightCare en twee jaar later bij Swiss Port. Ondertussen ben ik al bijna 30 jaar dispatcher van de bagage-afhandeling. Op 1 januari 2020 mag ik met pensioen. Ik zal dan 43 jaar op de luchthaven gewerkt hebben."

"Ik geef de collega's van Aviapartner 100 procent gelijk. Als je ziet met welk slecht en gevaarlijk materiaal zij moeten werken. Met drie moeten die een vol toestel van TUI lossen en laden aan een hels tempo, want het volgende vliegtuig wacht al. Dit is niet meer normaal."

"Waarom ik hier ben? Uit solidariteit. Zij moeten zoals wij in weer en wind 's morgens vroeg of 's avonds laat zeulen met valiezen, één weekend op twee, feestdagen, wanneer andere mensen met vakantie gaan kunnen wij niet weg. Ik geef de collega's van Aviapartner 100 procent gelijk. Als je ziet met welk slecht en gevaarlijk materiaal zij moeten werken. Met drie moeten die een vol toestel van TUI lossen en laden aan een hels tempo, want het volgende vliegtuig wacht al. Dit is niet meer normaal."

Floor is een andere collega uit de transportsector: "Wat de collega's hier moeten doen is slavernij. Dit is geld verdienen op sociale uitbuiting. Ik kan goed begrijpen dat voor hen de emmer vol is. Ze zouden zich eerder moeten verbazen daarboven dat het nog zo lang heeft geduurd."   

 Said werkt bij DHL. Ook hij is hier uit solidariteit. "De werkdruk is onhoudbaar, alles moet sneller met minder mensen. Het excuus is altijd hetzelfde. 'We vinden geen volk'. Niet voor de kleine pree die ze bieden, natuurlijk. Er zitten daarboven (bij de directie) mensen die blijkbaar niet weten dat de slavernij werd afgeschaft. Ze zetten het andere personeel ondertussen onder druk om niet mee te staken, bij de check-in durven ze niet meedoen."

"We werken ons krom en toch zeggen ze dat ze geen winst maken. Dan vraag ik me af waar het geld naartoe gaat." 

Tom werkt al 14 jaar voor Aviapartner: "De laatste drie, vier jaar is de situatie enorm verslechterd. Te weinig volk, hoge werkdruk. Minder tijd om vliegtuigen te laden en te lossen. Ons werkkledij en regenkledij wordt niet meer vervangen." 

"De druppel die de emmer deed overlopen is de premie van 250 euro die ze vorige week gingen uitbetalen om ons te sussen voor de drukke hete zomer. Maar later bleek dat iedereen een ander bedrag had gekregen. En er was ook geen uitleg waarom het zo was. Bijna niemand heeft de werkelijke 250 euro gekregen en in een aantal gevallen kreeg iemand die parttime werkte meer dan een voltijdse. De ene kreeg 50 euro, de andere 130 euro, weer een andere 190 euro."  

"Maar het belangrijkste breekpunt voor ons is toch wel de werkdruk. Vroeger deden we vijf à zes vliegtuigen per dag met vijf man. Nu doen we tussen de zeven à negen vliegtuigen per dag met drie man. Afgelopen zomer was rampzalig. Er kwamen vliegtuigen toe die vaak 20 minuten moesten wachten omdat er niemand was om te lossen. Het was de ene vlucht na de andere lossen en laden met drie man. Het is fysiek enorm zwaar. Als je thuis komt moet je gewoon platliggen van de vermoeidheid."

"We werken ons krom en toch zeggen ze dat ze geen winst maken. Dan vraag ik me af waar het geld naartoe gaat. Ze werken met veel interims maar het wordt net niet voldoende aangevuld. Zelfs in oktober voelde het alsof het zomer is. We willen meer personeel om de werkdruk aan te kunnen, onze pauze kunnen nemen om te eten en correct uitbetaald worden. We zitten met 22 dagen verlof die we ook niet mogen nemen wanneer we willen. Veel verlof in de zomer wordt afgekeurd. Ook onze overuren mogen we niet nemen wanneer we willen."

"De bazen moeten eens mee laden en lossen om te zien het het echt is en om dat vijftien jaar of twintig jaar vol te houden. Zij zitten hoog en droog in hun bureautjes berekeningen te maken met hoeveel minder personeel ze het ook kunnen doen. Maar in weer en wind onze job uitvoeren dat zie ik hen niet doen."

Mohamed: "Ik sleur al 25 jaar met valiezen. Onze werksituatie is de laatste jaren er enorm op achteruitgegaan. Er is alsmaar minder volk voor hetzelfde werk. De situatie sleept al lang aan. We werken als honden maar naar ons wordt niet geluisterd. Staking is onze enige uitweg."

"Afgelopen zomer was het verschrikkelijk. Het is van het begin tot het einde van je shift sleuren met bagage. Wanneer je een pauze mag nemen is meestal een vraagteken. Vaak kan je die pas nemen thuis na je shift. Het is meestal zo druk dat we zelfs geen tijd hebben om naar het toilet te gaan. Je kreeg ook pas water als de temperatuur boven de dertig graden was."

"De bazen moeten eens mee laden en lossen om te zien hoe het echt is en om dat vijftien jaar of twintig jaar vol te houden. Zij zitten hoog en droog in hun bureautjes berekeningen te maken met hoeveel minder personeel ze het ook kunnen doen. Maar in weer en wind onze job uitvoeren dat zie ik hen niet doen."



Sandra Langenus, secretaris van de Belgische Transportarbeidersbond van de ABVV, kwam naar de actievoerders met de steun van alle collega's van de sector. "Na zes dagen zijn de mensen hier meer vastberaden dan ooit. De eisen zijn niet meer dan redelijk: een einde aan het permanente personeelstekort en betere werkvoorwaarden. Aviapartner weigert de afspraken van de sector Luchtafhandeling toe te passen, ook al hebben ze dat officieel al lang beloofd. Wij moeten onderhandelen met mensen als Laurent Levaux, de voorzitter van de Raad van Beheer van Aviapartner, een van de rijkste Belgen."

De website De Rijkste Belgen schat het vermogen van Levaux op 39.247.000 euro en zijn 'activiteit' is crisismanager. Hij beweert dat de staking kwam net nadat de werknemers een bonus van 250 euro hadden gekregen. In werkelijkheid blijkt iedereen een ander bedrag gekregen te hebben dat veel lager ligt, in sommige gevallen slechts 14 euro. Het is onder meer als reactie op die handelswijze dat de spontane staking is ontstaan.

"Als ze de beloofde premie echt hadden uitbetaald aan iedereen, dan ging dat voor 880 mensen over een totaalbedrag van 220.000 euro. Dat is voor hen peanuts. Wat wij ondervinden, zijn niet alleen gebroken beloftes van vroeger. Wij moeten ook vaststellen dat beloftes die ze nu maken tijdens de onderhandelingen even later weer worden ingetrokken."

"Als ze de beloofde premie echt hadden uitbetaald aan iedereen, dan ging dat voor 880 mensen over een totaalbedrag van 220.000 euro. Dat is voor hen peanuts. Wat wij ondervinden, zijn niet alleen gebroken beloftes van vroeger. Wij moeten ook vaststellen dat beloftes die ze nu maken tijdens de onderhandelingen even later weer worden ingetrokken."

Levaux begrijpt het niet. Volgens hem zou elke bagagist gemiddeld 2.200 euro verdienen. Dat is alvast niet wat de arbeiders op hun bankrekening zien verschijnen. Michael werkt al 16 jaar bij Aviapartner: "Ik zie mét ploegenpremies maximum 1.700 euro op mijn rekening staan. Daarvoor hebben wij wel altijd onregelmatige uren gewerkt, weekends, feestdagen. Ons materiaal is ronduit slecht. Mensen gaan door hun rug, kwetsen hun handen en voeten, er zijn hier voortdurend werkongevallen."

Frank Moreels, BTB-voorzitter, kwam de solidaire groeten overbrengen van de voorzitter van de European Transport Workers Federation."Ik kom u de solidaire groeten overmaken van 20 Europese vakbonden en miljoen transportarbeiders in Europa. Zij volgens uw strijd op de voet. Zij hebben slechts één woord voor u: 'Respect'. Jullie zijn een voorbeeld voor alle transportarbeiders in Europa. Hier wordt tegen sociale dumping gevochten. Wij zeggen neen aan de 'race to the bottom'. Laat u niet misleiden. De directie zal trachten u te verdelen, hier wat kruimels voor de ene, daar wat voor een ander. Laat u niet doen. Volhouden."

Kurt Callaerts, sectorverantwoordelijke voor ACV-Transcom is formeel: "Na zes dagen is de actiebereidheid ongebroken. Onze mensen blijven strijdlustig. Voor hen is de veer na jarenlange overdruk gesprongen. Ik kan zeer goed begrijpen dat reizigers die door onze actie worden getroffen boos zijn. Ik vraag hen alleen om boos te zijn op de daders en dat zijn niet de bagagisten maar de bazen. Wij zijn de mensen die elke dag van het jaar er voor zorgen dat de mensen op reis kunnen. Het zijn de bazen die ons dwingen om in dergelijke slechte omstandigheden te werken." 


Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.