about
Toon menu
Reportage

Molenbeek: “Zelfs als je slachtoffer bent, ben je verdacht”

Na de rellen in Brussel dacht ik: “Encore une fois, slechte tijden komen eraan.” Sinds de aanslagen in Parijs kwam Molenbeek in een mediastorm terecht. Enkele aanslagplegers waren afkomstig uit deze wijk. Molenbeek werd in een mum van tijd gezien als jihadhoofdstad en een absolute no-go zone. Ook Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon sprak over het opkuisen van Molenbeek. Door al deze negatieve aandacht voelen de jongeren uit deze Brusselse wijk zich geviseerd. Maar wie zijn deze jongeren?
dinsdag 27 februari 2018

“Ik snap het niet,” zegt Youssef, “de media schetsen enkel een slecht beeld over Brussel. Als we in het nieuws komen is het altijd op een negatieve manier. Ik weet nu al dat als ik later op zoek zal gaan naar een job, Molenbeek in mijn nadeel zal spelen. Er komen hier geregeld journalisten die niets weten over Molenbeek. Ze komen hier een uurtje om een reportage te maken en vertrekken weer met foute informatie en veralgemeningen. Maar komen ze ook als we hier iets goeds doen? Neen. Goede dingen die hier gebeuren worden nauwelijks vermeld.”

Kansarm? Kansrijk!

Adil is geboren en getogen in Molenbeek en ziet de wijk als zijn thuis. Hij studeert verpleegkunde en snapt de vooroordelen over Molenbeek niet. “Ik zie Molenbeek niet als een kansarme wijk. Voor mij is het juist een meerwaarde om hier te wonen. We groeien op en leren verschillende mensen en culturen kennen. Dit zijn ervaringen waar anderen jaren voor nodig hebben.” Hij lacht. “Mensen kennen Molenbeek gewoon niet. Ze moeten hier allemaal eens komen.”

La jeunesse s’exprime 

“We hebben het gevoel dat we het nu zelf moeten doen. Daarom hebben Youssef, mijn neef en ik La jeunesse s’exprime opgericht waarin we zelf jongeren gaan bevragen", zegt Jed enthousiast. “We worden nog te vaak ondervertegenwoordigd in de media, hier willen wij op een positieve manier verandering in brengen.“ 

De jongeren trokken de straat op kort na de rellen in Brussel na de WK-kwalificatiematch van Marokko. Ze zijn beschaamd om wat er is gebeurd en willen er niet mee worden geassocieerd. Ze stelden vast dat zij niet alleen vinden dat ze te negatief aan bod komen in de media. ”We merkten dat dit enorm leefde tussen de jongeren. Zelf mogen we nooit onze mening geven. Een kleine groep jongeren mag spreken voor de meerderheid. Meestal is dit niet in ons voordeel. Mensen beschouwen ons als jongeren die niet voor zichzelf kunnen spreken maar dat is helemaal niet zo.”

De drie jongens zijn vastberaden en maken plannen voor grote projecten. “We willen er echt iets van maken. Door een positieve boodschap te verspreiden willen we tonen dat het ook anders kan.” 

“Hier wonen toch lieve mensen?”

Saddie Choua is een jeugdwerkster die zich inzet voor de Molenbeekse jongeren. “Ik woon al meer dan 15 jaar in Molenbeek. Reeds daarvoor kwamen Molenbeek en Molenbeekse jongeren negatief in beeld, zelfs mijn eigen vader vond het geen leuk idee dat ik in Molenbeek ging wonen”, vertelt ze.

“Ik ging als alleenstaande moeder in de Ribaucourtstraat wonen, de straat die je bij voorkeur ontwijkt. Mijn zoon vond het als kind altijd zeer raar dat er zo slecht over Molenbeek werd gesproken. ‘Hier wonen toch lieve mensen’, zei hij.”

Saddie hekelt zich aan hoe de media het over deze jongeren hebben. “Als jongere uit Molenbeek weet je goed wat de media over jou bericht en wat anderen daardoor over jou denken. Het maakt sommigen moedeloos. Ze denken dat er geen kansen zijn, ze geven het op voorhand al op want ze worden toch niet vertrouwd. Ze zagen een broer en zus alle moeite doen en toch werden ze niet aanvaard. Wat moeten we nog meer doen, vragen ze zich dan af. 

Saddie ziet ook een patroon in de berichtgeving. “Molenbeek en vooral de Molenbekenaren hebben weinig macht en zijn dus een makkelijke prooi”, vertelt ze. “Zij die de macht hebben, bepalen de beelden.” 

Jongeren als sleutelfiguren

Ook Ayoub is een jeugdwerker die sinds vorig jaar bij jeugdwerking Foyer in Molenbeek werkt: “Soms wordt het werk van de jeugdwerkers onderschat,” zucht Ayoub “mocht ik niet zijn terecht gekomen bij Foyer zou het kunnen dat ik een volledig andere weg had gekozen.”

Ayoub, jeugdwerker bij Foyer in Molenbeek. Foto: Hafsa Faïk

Ayoub deed enkele jaren geleden mee aan het project Bis Award georganiseerd door Foyer. “Ik deed mee aan een project waarbij ik in het tweede jaar verplicht was om een cursus te volgen. Mocht dit niet in het kader van dit project zijn, dan zou ik het nooit hebben gedaan. Ik volgde een animatorcursus, ging naar speelpleinwerkingen en dat heeft voor mij verschillende deuren geopend. Door me in te zetten in de sociale sector, wil ik op mijn beurt deuren kunnen openen voor andere jongeren.”

Alle kleine beetjes helpen

Bleri Lleshi is een politiek filosoof die zich bezighoudt met de Brusselse problematiek. Molenbeek ligt hem dan ook nauw aan het hart. “Mijn filosofie is dat alle kleine beetjes helpen, daarom is het belangrijk dat iedereen iets doet. Het moet komen vanuit het beleid, vanuit het middenveld, maar ook vanuit de gemeenschap zelf. Ze moeten zich op een bepaalde manier organiseren waardoor de positie van de meest kwetsbare groepen in onze maatschappij wordt versterkt.” Hij vindt dat iedereen in onze maatschappij verantwoordelijk is en dus iets kan betekenen voor deze jongeren.

Bleri Lleshi. Foto: Hafsa Faïk

Bleri Lleshi is optimistisch en ziet alternatieven. Toch kaart hij ook het probleem van negatieve beeldvorming door de media aan. “Positieve verhalen krijg je tegenwoordig niet meer verkocht op de redactie. Mohamed El Bachiri verloor zijn vrouw bij de aanslagen van 22 maart in Brussel. Terwijl de internationale media hem een podium gaven, bleven de Belgische media afwachten”, zegt hij verontwaardigd. “De aanslagen vonden plaats in maart en pas in december werd er in België voor het eerst over hem gesproken. Dat is typisch aan onze media. Ze hebben moeite met het verspreiden van positief nieuws.”

Toch gelooft Bleri Lleshi dat deze jongeren niet verloren zijn. Integendeel tot de weinige kansen die ze tot nu hebben gekregen, wisten sommigen het al te maken. “Ondanks dat deze jongeren weinig kansen krijgen, wisten sommigen hun plekje al op te eisen. Neem nu sporters zoals Mohamed Boulef of acteurs zoals Aboubakr Bensaihi die internationaal bekend zijn. Zij zijn de trots van Molenbeek!”.

Tenslotte heeft Bleri Lleshi nog een boodschap voor deze jongeren: “Probeer jullie dromen waar te maken en jullie talenten te benutten. Jullie moeten ondanks de negativiteit blijven vechten en zelf kansen creëren. Dit klinkt misschien cliché en achterhaald in a cheap way, maar toch moeten we blijven geloven. Ik heb zelf ook tegen muren gebotst maar op het einde is het het allemaal waard.”

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.