Steun jij DeWereldMorgen.be al?

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen.
Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers.
Wij hebben jouw steun hard nodig!

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

Deportatiewet Francken: waar blijft het middenveld?

Iedereen viel uit de lucht na de stemming van de deportatiewet van Francken afgelopen week. Hoe komt het dat we daar niets over wisten en waarom is er geen debat rond geweest, klinkt het bij de minderheden op sociale media. De vraag die vooral weerklinkt is waar blijven de reacties uit het middenveld?
woensdag 15 februari 2017

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

We polsten alvast bij verschillende organisaties en kregen een antwoord van Hart Boven Hard, Kifkif, de Liga voor de Mensenrechten, Een Andere Joodse Stem, De Bond Zonder Naam en Samenlevingsopbouw. Wil u als middenveldorganisatie of beweging ook een reactie geven? Laat het ons weten. Dan voegen we ze hieronder.

Stigmatiserend en wraakroepend 

 

 

 HART BOVEN HARD

Bij burgerbeweging Hart boven Hard zijn we zwaar verontrust door het geruisloze gemak waarmee een wet als deze door onze politieke instellingen kan stormen. Terwijl onze politici zich - gemeend of niet - distantiëren van de Muslim Ban van Trump, wordt in eigen land een wetsaanpassing goedgekeurd die in zijn toepassing nog een stuk verder kan gaan in zijn discriminerende willekeur. Vanzelfsprekend moet elke inbreuk tegen de Belgische wet vervolgd en berecht worden, maar behandel die dan als vastgestelde inbreuk, niet als mogelijke daden die vastgeklonken worden aan nationaliteit.

Deze demarche druist in tegen alle verlichtingswaarden waar onze meerderheidspartijen zich anders zo luid op beroepen. De stigmatiserende werking van de wetsaanpassing is al wraakroepend, maar nog veel onrustwekkender is de afbouw van de basisprincipes van de rechtstaat en de scheiding der machten die eronder schuilgaat.

Op basis van vermoeden kan de staat zelf voortaan mensen deporteren, zelfs op basis van het heel rekbare begrip van ‘bedreiging van de openbare orde en veiligheid': dat opent alle deuren voor ideologisch machtsmisbruik. Wie garandeert dat enkel zware terreur geviseerd zal worden? En niet ook activisten van andere origine? Wie zal de volgende zijn? Burgers die geen graten zien in de waan van de dag en in het heersende discours zullen allicht geen problemen krijgen, maar voor anderen dreigt ‘vermoeden’ een gevaarlijk begrip te worden.

Daarom was Hart boven Hard afgelopen zondag al aanwezig op de manifestatie voor de Amerikaanse ambassade, die zich ook verzette tegen de wetswijziging in België. En wij zullen ons blijven engageren om dit soort inhumaan beleid en de ongelijkheidsgedachte die erachter zit, te wraken en te bestrijden.

Oorverdovende stilte voor en na de stemming

KIFKIF

In de media ontspon zich nog maar eens een brede discussie over salafisme en wahabisme (waarbij, net zoals altijd wanneer die onderwerpen de revue passen, over het algemeen behoorlijk wat nuance en historische duiding ontbrak). Ondertussen werd ook een aanpassing van onze wettelijke kader gestemd die toelaat dat de staat, zonder inbreng van de rechterlijke macht, mensen die hier geboren zijn het land uitzet wanneer iemand binnen de administratie hen verdenkt gevaarlijk te zijn.

Het ene debat overstemde het andere totaal, tot men plots besefte wat er gebeurd was. Men had nochtans mogen verwachten dat het voorstel tot wetswijziging aanleiding zou geven tot bijzonder grondig maatschappelijk debat.

Ik ben zelf geen jurist, maar de enkele personen die er op voorhand iets over schreven (zoals, bijvoorbeeld, filosoof Matthias Somers) leken toch op zijn minst enkele zinnige argumenten naar voor te schuiven om de voorgestelde wetswijzigingen grondig in twijfel te trekken. Maar niets daarvan. Het werd gestemd en goedgekeurd zonder dat columnschrijvers elkaar met woord en wederwoord bestookten, zonder dat Vlamingen op straat geïnterviewd werden om te vragen of ze in hun leven iets merken van die stiekeme radicalisering van de politieke elite en zonder dat de boegbeelden van die politieke elite zich op praatprogramma’s moesten verantwoorden over wat er nu eigenlijk allemaal aan de hand is in ‘hun gemeenschap’.

Nu de wet gestemd is, regent het plots wel opiniestukken, worden er grappige filmpjes gemaakt door de nationale omroep en worden bijtende satires geschreven. Ze laten telkens zien wat voor een absurditeit door de mazen van het net is geglipt. Maar ondertussen is het natuurlijk wel een feit. Het lijkt wat op de grappen en grollen van de actualiteitsprogramma’s in de VS die elke dag opnieuw de flaters van Trump etaleren, want intussen is hij natuurlijk wel hun president. Het zal de voorstanders van de wet dus worst wezen dat er alsnog moord en brand geroepen wordt. Hun doel is bereikt.

Ondertussen zijn we slechts enkele dagen verder en is het in de meeste mediakanalen opnieuw muisstil. De verontwaardigde reacties zorgden er dus geenszins voor dat het debat alsnog geopend werd. Integendeel. Het zet net in de verf hoe pijnlijk moeilijk het is om de gerelateerde thema's werkelijk ten gronde te bediscussiëren.

 

Iedereen gelijk voor de wet? Blijkbaar niet...

Sector Samenlevingsopbouw

Bijna twee weken na de stemming van de nieuwe vreemdelingenwet is de consternatie nog niet gaan liggen. Ook Samenlevingsopbouw ziet zich genoodzaakt om te reageren. In onze projecten merken we dat de onderliggende filosofie van deze wet loeihard is aangekomen bij mensen met een andere etnisch-culturele achtergrond. Dit bemoeilijkt het samenleven op ernstige wijze.

De veelbesproken wet bepaalt dat mensen waarvan een vermoeden bestaat dat ze een ernstige dreiging voor de openbare orde of veiligheid vormen, het land uitgezet kunnen worden, ook al zijn ze hier geboren of op jonge leeftijd in ons land komen wonen. Bovendien is het niet de rechtbank, maar de Dienst Vreemdelingenzaken die deze beslissing neemt. Specialisten wijzen erop dat deze wet een hellend vlak is. Het evenwicht tussen veiligheid en individuele rechten raakt zoek. Terwijl we smalend naar de strapatsen van de Amerikaanse president kijken, hollen we quasi achteloos onze eigen rechtstaat uit.

Formaliseren racisme en discriminatie 

De juridische consequenties zijn voer voor advocaten. Ondertussen zien wij de concrete gevolgen van een wet die racisme en discriminatie formaliseert. Mensen van vreemde origine voelen zich tweederangsburgers … en geef hen eens ongelijk. Deze wet bepaalt dat zij andere, strengere straffen riskeren dan burgers van Belgische komaf. De boodschap dat zij er nooit echt bij zullen horen, zelfs niet als ze hier geboren zijn, klinkt luid en duidelijk. Iedereen gelijk voor de wet? Blijkbaar niet …

We merken trouwens dat de reikwijdte van deze discussie onderschat wordt. Bij Samenlevingsopbouw Antwerpen stad kan strikt genomen één derde van de personeelsploeg zonder een vorm van proces uitgewezen worden, gewoon op basis van hun afkomst. Verwachten we nu echt dat deze opbouwwerkers de mensen in hun gemeenschap gaan vertellen dat iedereen erbij kan horen, zolang ze maar goed hun best doen?

Je blijft altijd vreemdeling

Of zoals een opbouwwerkster het messcherp formuleerde: “Je hebt vreemdelingen die hier geboren zijn met de Belgische nationaliteit, en je hebt vreemdelingen die hier geboren zijn zonder de Belgische nationaliteit. Punt is dat beiden altijd vreemdelingen zullen zijn en blijven. Probeer met die wetenschap in het achterhoofd maar eens te werken aan verbondenheid.“

Samenlevingsopbouw kiest voor een politiek die verbindt en bruggen bouwt tussen de verschillende gemeenschappen. Voor ons kan dat enkel wanneer een beleid gelijkheid nastreeft en de grondrechten als vertrekpunt neemt. De beste waarborg voor veiligheid en tegen terrorisme is een samenleving die behoorlijke huisvesting, onderwijs, sociale zekerheid en werk voor iedereen garandeert.

 

Eersterangs- versus tweederangsburgers

 

Een Andere Joodse Stem

Wij wensen vanuit Een Andere Joodse Stem onze grote bezorgdheid kenbaar te maken naar aanleiding van het wetsvoorstel van Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) rond het uitzetten van vreemdelingen, dat vorige vrijdag in de Kamer is goedgekeurd. Wij zijn absoluut gekant tegen het differentiëren in zogenaamde eersterangs- versus tweederangsburgers bij het beoordelen van criminele feiten bij mensen die in ons land geboren en getogen zijn. Vanuit onze eigen Joodse voorgeschiedenis willen we op het gevaar wijzen dat schuilgaat achter het uithollen van de rechtsstaat in naam van de nationale veiligheid. 

 

Een lawine aan anti-terreurmaatregelen

Liga voor de mensenrechten

De wet bevat een aantal punten die juridisch ernstig betwistbaar zijn en indruisen tegen mensenrechten. We vinden dat ernstig omdat de wet in 2005 net aangepast is om deze groep te beschermen. Dat was het resultaat van een bikkelharde en lange strijd. Het was gericht tegen wat men noemde de dubbele straf. Een gerechtelijke veroordeling en daarenboven de straf van de verbanning. Tegen die verbanning van hier geboren en getogen mensen is een lange strijd gevoerd die onder Onkelinx geresulteerd heeft in de bescherming van mensen die hier geboren zijn of jonger waren dan twaalf jaar toen ze hier kwamen wonen tegen uitwijzing.

Een Belg die een veroordeling oploopt van twintig of dertig jaar kan niet uitgezet worden en iemand die hier geboren en getogen is maar die nationaliteit niet heeft wel. Dat is onaanvaardbaar. Het betekent dat men de klok terugzet naar meer dan tien jaar geleden. 

Voor mensen die hier geboren zijn, ook al hebben ze de Belgische nationaliteit niet, Belgie blijft voor hen het vader- of moederland. Hun familie, vrienden en kennissen zijn in ons land. Ze hebben ook weinig of geen connecties met het land van hun ouders of grootouders.

Terrorisme als alibi

Men hanteert het terrorisme als alibi om veel ruimer te gaan. Een bedreiging vormen voor de openbare orden en veiligheid is een veel breder begrip dan terrorisme. Het hangt er ook van af hoe men dat in de toekomst nog gaat invullen. Dit kan aanleiding geven tot een groter misbruik. Het is ook niet meer nodig dat er nog een strafrechtelijke veroordeling is, een vermoeden van DVZ is voldoende om iemand het land uit te zetten.

DVZ is in eerste instantie een steeds belangrijker onderdeel van de uitvoerende macht. Dat is natuurlijk een vrij riskante zaak want de controle op die dienst is minimaal. De begrippen die ze hanteren zoals openbare veiligheid zijn maximaal. En er is nog wel een toetsing mogelijk door de Raad voor Vreemdelingenzaken maar wij weten allemaal dat het advies die er vroeger was van een onafhankelijke Commissie afgeschaft is. De macht van DVZ breidt uit en de controle is afgenomen.

Als men beroep wil aantekenen tegen een verwijdering dan zal dat beroep in een aantal gevallen niet meer schorsend zijn. Men hoeft zelfs niet te wachten op de uitspraak van de Raad voor Vreemdelingen om de persoon uit te wijzen. Het betekent dat het elementaire recht om beroep aan te tekenen helemaal wordt uitgehold. De vraag is of dat allemaal kan. En of het in overeenstemming is met de Europese regelgeving. Het zou best kunnen dat de Europese commissie onze regering op de vingers tikt. Want deze regel is ook van toepassing op Europese burgers.

Naar het Grondwettelijk Hof stappen

Men is nu verbaasd over deze wet die er snel is doorgekomen. Maar deze is niet de enige. Mensen beseffen niet welke lawine aan anti-terreurmaatregelen er op een hels tempo op ons afkomen en kennen de draagwijdte daarvan niet. Sommige zijn buitengewoon erg. Bijvoorbeeld de bijzondere opsporingsmethode van de politie die fors uitgebreid zijn waardoor de politie grosso modo alles mag hacken wat er kan gehackt worden. Daarrond is het ook stil gebleven. Evenals de uitgebreide bevoegdheden van de veiligheidsdiensten. Dat is allemaal heel verregaand en de discussie daarover is minimaal. Het probleem is dat de burger daar inderdaad onvoldoende over wordt geïnformeerd. 

Dit is een verregaande maatregel. We zullen ongetwijfeld, zoals we dat rond meerdere zaken doen, nagaan of we daarvoor naar het Grondwettelijk Hof kunnen stappen. We zullen ons op alle mogelijke manieren met argumenten kanten tegen dit voorstel. Hopelijk zullen velen er bij aansluiten.

 

Je creëert een hellend vlak

Bond zonder naam

We kijken met groeiende verontrusting naar de maatschappelijke en politieke evoluties van de afgelopen maanden. De vreemdelingenwet van Theo Franken, gestemd door de meerderheid, is een zoveelste feit in een rij waarbij een bevolkingsgroep geviseerd wordt. Bond zonder Naam ervaart dit als het versterken van een angstcultuur waarin met mondjesmaat grenzen worden verlegd. Er wordt geknaagd aan een constructief en harmonieus samenlevingsverhaal.

Met deze wet wordt er een hellend vlak gecreëerd waarbij het vermoeden van onschuld niet geldt voor burgers met een migratieachtergrond. Deze wet degradeert hen tot tweederangsburgers, voor wie er een andere set wetten geldt. Bovendien wordt de afweging niet gemaakt door de rechtelijke macht, maar door de administratie. BZN is verontwaardigd door deze schending van het basisprincipe van onze rechtstaat.

Werken aan kansen voor iedereen

BZN erkent dat in het huidig tijdsgewricht er gezocht moet worden naar instrumenten waarmee de veiligheid van alle burgers kan gewaarborgd worden, maar wil erop wijzen dat deze wet zijn doel voorbij schiet. Zoals door anderen reeds werd vermeld, houden landsgrenzen terreur niet tegen. We kunnen enkel de veiligheid van onze samenleving garanderen als we inzetten op de oorzaken van terreur en werken aan kansen voor iedereen, aan maatschappelijke betrokkenheid én achtergestelde buurten daadwerkelijk uit het slop halen.

Burgers met een migratieachtergrond worden geviseerd binnen het huidige beleid. BZN pleit voor het erkennen van de inspanningen die burgers met een migratieachtergrond doen om in te burgeren en hier mee te bouwen aan een solidaire samenleving. Systematisch negatieve berichtgeving over een bevolkingsgroep versterkt polarisatie langs beide kanten. We pleiten ervoor grondig te reflecteren over hoe we als samenleving willen omgaan met minderheden en hoe we -beïnvloedt door de huidige angstcultuur- langzaamaan opschuiven binnen onze normen en waarden.  

reageer

Er zijn nog geen reacties op dit artikel.