about
Toon menu
Opinie

Deze politiek heeft geen toekomst meer

"Wanneer burgers een antipolitieke houding ontwikkelen, wordt hen verweten dat ze zich overgeven aan populisme. Maar wat populisme wordt genoemd is dikwijls niets anders dan een intuïtieve en begrijpelijke afkeer van het openlijk cynische spel dat het gros van de partijpolitiek vandaag is."
dinsdag 14 februari 2017

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

We spoelen even een weekje terug. Een wet die het mogelijk maakt dat mensen worden uitgewezen op basis van vermoedens, wordt zonder veel poeha goedgekeurd. Het is met een vergrootglas speuren naar ronkende verklaringen, grote statements of oppositie die naam waardig is. Enkel een handvol activisten en opiniemakers trekt aan de alarmbel, maar het signaal wordt door vrijwel alle beroepspolitici genegeerd.

Nu, een kleine week later tuimelen beroepspolitici over elkaar heen in een poging om hun handen schoon te wassen door te wijzen naar de nog vuilere handen van de politieke concurrent. De energie die daarvoor aan de dag wordt gelegd is tomeloos. Crisisvergaderingen en stoere media-interventies volgen elkaar in duizelingwekkend tempo op.

Het contrast tussen het gebrek aan oppositie tegen een wet die deportatie mogelijk maakt en de energie die nu gestoken wordt in het rechtpraten van wat wezenlijk krom is, bewijst het failliet van het electoralisme en de partijpolitiek zoals we die vandaag kennen. Het is een politiek waarin middel en doel van plaats verwisseld zijn, waarin strategische berekening en opportunisme iedere vorm van principiële standvastigheid heeft weggeblazen. Dit gebrek aan standvastigheid ondermijnt op dramatische wijze de geloofwaardigheid van wat men tegenwoordig politiek noemt.

Stielbederf

Wanneer burgers een antipolitieke houding ontwikkelen, wordt hen verweten dat ze zich overgeven aan populisme. Maar wat populisme wordt genoemd, is dikwijls niets anders dan een intuïtieve en begrijpelijke afkeer van het openlijk cynische spel dat het gros van de partijpolitiek vandaag is. Het is een bubbel geworden, waarin goed uitgekiende mediarelletjes over triviale of sensationele onderwerpen afgewisseld worden met holle, door marketeers ingegeven slogans en buzzwords.

Wereldvreemdheid en schaamteloze zelfbediening zijn zowat constanten geworden. Gratis alcohol in het parlement, de opeenstapeling van mandaten, de gunstige pensioenregelingen, de riante lonen, de eeuwig draaiende deur tussen private sector en de politiek, het onontwarbare netwerk van beleggingsfondsen, intercommunales, raden van beheer, postjes en clubjes. De duffe geur van achterkamers waarin handjes worden geschud en schouderklopjes worden gegeven doordringt alles.

Is dat beeld overdreven? Wordt er nu aan stielbederf gedaan? Nee. Dat verwijt houdt geen steek. Wanneer een klant in een restaurant klaagt tegenover de kok dat het eten niet te vreten is, dan zou het niet van tact getuigen als de kok zegt dat de klant zich bezondigt aan stielbederf. Als de klant koning is, dan is de burger keizer in een democratie. Wanneer een grote meerderheid van die burgers aanvoelt dat politici zich voorrechten en gunsten toe-eigenen waar gewone burgers nooit op kunnen rekenen, dan moet je dat serieus nemen.

Wat je dus vooral niet moet doen zijn flauwe, doorzichtige leugens vertellen om alsnog het electorale vel te redden. Mandaten opnemen om de boel van binnenuit te veranderen? Gratis alcohol omdat er anders toch op café gegaan wordt? Een loon van meer dan zevenduizend euro omdat men o zo hard werkt? Parlementair werk verrichten in de wandelgangen? Werkelijk, niemand gelooft dat. Niemand. Doorzichtige leugens dragen enkel bij tot een toenemende volkswoede. Mensen zijn niet dom.

Hoe krijg je het uitgelegd dat een leefloner een middelentoets moet ondergaan, dat steuntrekkers voortdurend worden blootgesteld aan de meest onterende controles en constante stigmatisering terwijl verkozen politici gemeenschapsgeld door ramen en deuren smijten of er zichzelf mee verrijken? Hoe krijg je het uitgelegd dat geen enkele bankier gestraft werd na 2008, maar miljoenen burgers wel gestraft werden door een crimineel besparingsbeleid? Hoe krijg je het uitgelegd dat gesubsidieerde culturele- of sociale organisaties gecontroleerd worden op iedere euro die ze uitgeven terwijl private bedrijven tonnen subsidies krijgen zonder daar iets tegenover te stellen?

Juist, dat krijg je niet uitgelegd. En wat je niet krijgt uitgelegd, moet je veranderen.

Trumpisme

Wie denkt dat dit een louter Vlaamse of Waalse crisis is, vergist zich. In vrijwel alle westerse democratieën staat de traditionele elite van machtspolitici onder enorme druk. De factoren die bijdragen tot hun delegitimering zijn in grote lijnen dezelfde als diegene die hierboven opgenoemd worden.

Voorlopig is het vooral extreemrechts die daar op electoraal vlak van profiteert. Het Trumpisme staat in vele landen te trappelen om het machtsvacuüm in te vullen en zal daar vermoedelijk ook grotendeels in slagen. Maar onder het Trumpisme zal je slechts een wraakzuchtige elite krijgen die nog schaamtelozer is, die zich autoritair opstelt en die genadeloos zal afrekenen met opponenten en specifieke minderheidsgroepen. Het Trumpisme zal daarom ten onder gaan. De vraag is enkel hoeveel schade het zal aanrichten tussen nu en zijn ondergang, en hoe we die schade zullen beperken.

De keuze tussen de bestaande politieke orde en het Trumpisme is een valse keuze. Het zijn twee variaties op een thema dat geen toekomst heeft. Er is wel degelijk een alternatief. En de contouren van dat alternatief zijn gekend. Het is een wereld waarin ecologie primeert op economie, waarin die economie ten dienste staat van een goed en kwaliteitsvol leven voor iedereen en waarin gelijkheid gecreëerd wordt door rechtvaardigde verdeling. Een wereld waarin gelijkheid niet alleen gelijkheid in middelen betekent, maar ook een principiële gelijkheid van identiteiten, culturen, geschiedenissen, geloofsovertuigingen en levenskeuzes, omdat we weten dat dit de enige manier is waarop in een geglobaliseerde wereld duurzaam kan samengeleefd worden. Een wereld ook waarin democratie niet langer een mediatieke realityshow is, maar een praktijk onder burgers, waarbij de staat faciliteert in plaats van domineert.

Naïef? Nee, het zijn politici die denken dat ze vandaag nog steeds op dezelfde manier politiek kunnen bedrijven als dertig jaar geleden die naïef zijn. Overal in de wereld zien we een toename aan straatprotesten, zien we emancipatorische, politieke bewegingen ontstaan die het eenvoudige alternatief dat hier zonet geschetst werd nastreven. De eerste politieke manifestaties daarvan kennen we al: Podemos, Corbyn, Sanders, Syriza, … Het betreft de prille pogingen om de energie op straat politiek te vertalen, en het zijn zij die de toekomst belichamen.

reacties

11 reacties

  • door JohanGroenroot op dinsdag 14 februari 2017

    Hoe kregen ze het uitgelegd? Wel, door populisme en veralgemenende uitspraken aan het adres van zondebokken kon de aandacht lang afgeleid worden van het eigen schaamteloze gegraai. De graaier was m.a.w. nog altijd populairder dan de steuntrekker. Maar zal het graaischandaal volstaan om het jarenlang geïnjecteerd gifgehalte te doen dalen tot de publieke opinie kantelt? Ongetwijfeld zal de politiek de komende periode hard 'werken' om de collectieve amnesie te stimuleren. Een paar spectaculaire events zou voor hen op dit moment een geschenk uit de hemel zijn.

    Het autoritarisme neemt exponentieel toe. Van burgers wordt geëist dat ze eenzijdig maatregelen slikken die van bovenaf opgelegd worden met als doel: monddicht maken, de scherpe kantjes afvijlen, gelijkschakelen, regeltjes opleggen, disciplineren, responsabiliseren . Zorg dat mensen veel te doen hebben (of dat nu zinvol is of niet speelt geen enkele rol), geef hen dure rekeningen te betalen, en zoveel zorgen als mogelijk tot ze volledig murwgebeukt zijn. Ze willen je tijd, ze willen je leven. Wie toch nog de energie kan opbrengen om op te komen voor de eigen grondrechten wacht een eenzame permanente uitputtingsslag en vele slapeloze nachten. Het individu is met uitsterven bedreigd zoals vele wetenschappers, filosofen en schrijvers al voorspelden. Het zombiecollectief geleid door een steeds arrogantere elite primeert. Iedere tegenstand moet en zal op steeds lompere Trumpiaanse wijze platgewalst worden.

  • door De Wandelaar op dinsdag 14 februari 2017

    Proficiat Thomas. Mooie analyse. Wanneer komt zo een artikel eens in de opiniebijdrage van de 'Kwaliteitskranten'? Komaan 'De Morgen' en 'De Standaard' durf het aan.

  • door Carlos Pauwels op dinsdag 14 februari 2017

    Ik denk dat ik nu toch ietwat begrip kan krijgen voor mijn standpunt dat ik in de vorige DWM heb verdedigd: ik opteer (tijdelijk?) voor technocraten, zijnde economen, filosofen, sociologen, juristen, fiscalisten e.d.m. i.p.v. politici. Zoals ik in mijn vorige commentaar waarnaar ik hier verwijs Poupehan heb aangehaald als oplossing voor de problemen waar we toen mee te kampen hadden. Toen waren het semi technocraten en Martens die opteerden voor drastische maatregelen. Of die maatregelen het van het waren weet ik niet, maar ze hebben wel (tijdelijk) geholpen.

  • door HOLVOET Rik op dinsdag 14 februari 2017

    Correcte analyse, maar toch opletten om het kind niet met het badwater weg te gooien. De politiek in zijn geheel over dezelfde kam scheren gaat mij te ver.De ecologische partijen werken binnen de parlementaire democratie, maar gaan voor een andere cultuur, net zoals de PvdA trouwens. Op korte termijn verandering brengen kan door anders te stemmen op partijen die structureel aan lange termijn denken doen. Er is een andere proteststem mogelijk dan op poppulistische kandidaten te stemmen. Er is wel degelijk een transitie nodig van de parlementaire democratie. Afstappen van het primaat van de politiek, en besluitvorming in dialoog met het middenveld en de burgerbeweging. Dit kost tijd. Doe ondertussen aan politieke opvoeding, zodat er gestemd wordt met meer kennis van zaken. Ook partijen dienen terug te gaan naar de essentie van de politiek, dienaars zijn van het algemeen belang. Een vernieuwde, lees integere parlementaire democratie ,is het enige antwoord om een dam te werpen tegen het populistisch denken en ter preventie van nieuwe didacturen.

  • door Patrick Ghyselen op dinsdag 14 februari 2017

    Populisme is geen voorrecht van rechts.

    • door HOLVOET Rik op donderdag 16 februari 2017

      Klopt, al bakken de rechtse partijen het wel heel hard bruin.

  • door Marsman op woensdag 15 februari 2017

    Compleet correcte analyse!!!

    Kan je het soort secreten en leugenaars dat zich de status politicus aanmeet nog wel dulden?

    Dienstmededeling. Ik vertrek uit Telenet Adviesraad. Poenschepper? Ik niet. Maar hoeft niet meer voor mij. Geen punt. Punt,

    Het gaat hier over Dhr, Bracke en zijn onfatsoenlijke, degoutante uitlating op Twitter, Bravo makker dezelfde belachelijke manier van communiceren, als blazer Trump,

    Jij zit daar op dat zitje omdat de stoelen een dikkere zitting hebben ? Misschien omdat je graag in de belangstelling staat? Waarschijnlijk omdat je zoveel vrije tijd hebben mag ?

    Nee mijnheertje Bracke jij zit daar uiteraard om jou hebzucht te spijzen en voor jou adviezen (wat mogen die dan zijn?) de nodige flappen op zak te steken, Zielig klein wezen ben jij dat inderdaad voor heel veel eigen *veranderingen* zorgt,

    Ai; nu ben ik ook weer een populistische nihilist die er helemaal niets van begrepen heeft,Als mensen zoals jij dan daar de mand vallen hou de eer aan jezelf en vertrek, Maar zelfs daar zijn jullie te laf voor, en inderdaad wordt het hoogtijd dat dit systeem inzakt, uit gekuist of permanent verwijderd wordt, Jou goederen zouden aangeslagen dienen te worden en verdeeld onder vluchtelingen en behoevende, Alleen dan zou je bij levens beëindiging toch ergens een gevoel van nut kunnen smaken, ,

  • door BertJan van der Mieden op woensdag 15 februari 2017

    U schetst een verontrustend en somber, maar helaas kennelijk realistisch beeld. De wereld is heel hard toe aan het zich opnieuw bewust worden van de "Eenheid in verscheidenheid" die wij zijn. En aan een nieuwe filosofie als opvolger van het Postmodernisme: Het Ennisme: de filosofie van de verbinding, o.a. gebaseerd op het en-en-denken. Dat is de enige manier om tot een duurzame oplossing te komen en tot een betere verdeling van welvaart en welzijn. Het gaat daarbij om bewust worden, bewust zijn en bewust doen! Daarom is het van belang om onzekerheid om te buigen naar vertrouwen, van vertrouwen te komen tot verbondenheid en op basis daarvan te komen tot vitaliteit. In organisaties kan dat o.b.v. Vertrouwensmanagement. In de maatschappij is het van belang de maatschappelijke disciplines met elkaar te verbinden. In Nederland heb ik daartoe al het initiatief genomen. Indien u belangstelling heeft hier meer over te vernemen en te ervaren dan kunt u contact met mij opnemen. info@bertjanvandermieden.com.

  • door Klaar Van Bossuyt op woensdag 15 februari 2017

    Ik vind het een zeer mooie analyse van hoe er vandaag aan politiek wordt gedaan. Maar ondanks alle Trumps van deze wereld, erken ik inderdaad ook hoop in de vele protestmarsen, reacties op sociale media, mensen van allerlei pluimage die hun nek uitsteken tegen het establishment en voor een andere politieke cultuur. Nee, dit is niet naïef. Een proces van bewustwording vraagt nu eenmaal tijd vooraleer men tot volle rijping komt en in actie treedt. Boeken als "hoe durven ze" en "graailand" bieden hierbij een stevige ondersteuning om verontwaardiging om te zetten in actie en verzet!

  • door Red Heskimo op woensdag 15 februari 2017

    Tot de laatste paragraaf 90- 100% met u eens.

    Momenteel is er geen enkel politieke beweging (noch in binnenland noch in buitenland) die dit ooit zal realiseren. Of het zelf nog maar nastreeft.

    De enige oplossing is dat alle huidige partijen (en ik bedoel echt alle, geen uitzonderingen) samen de handen in elkaar slaan. Zowel op binnen als buitenlands vlak. dus zowel Vlaanderen, Brussel als Wallonie als Noord en zuid Korea, als Vlaams Blok en PVDA als etc etc...

    Anders wordt het weeral een hij tegen ons verhaal. Die uitkomst kennen we al.

  • door Frank Roels op woensdag 15 februari 2017

    Hoe de politiek wordt gepercipieerd, wordt continu gemaakt door de commericële media. Helaas trappen ook verlichte linksen in die valstrik. Thomas Decreus schrijft hier dat er geen oppositie was tegen de deportatiewet. Maar wat weet hij dat er in het parlement, en op de sites van Spa is gezegd? Blijkbaar niets: de grote media zwegen erover. Zie weblinks hieronder: www.s-p-a.be/artikel/een-rechtsstaat-zonder-ruggengraat-is-gedoemd-om-t/ www.s-p-a.be/artikel/een-rechtsstaat-zonder-ruggengraat-is-gedoemd-om-t/#.WJ2n0aa4-sg.twitter mobile.twitter.com/sp_a/status/830019932758761472?p=v Wat betreft de grond van het artikel, over wat de zelfbediening van de politici wordt genoemd (er wordt geen onderscheid gemaakt tussen partijen): de woordenschat en volzinnen die Thomas hier neerzet, zijn zo gecopieerd uit de schandaal artikels van pers en sociale media. Geen enkele poging om de vergoedingen aan politici te vergelijken met wat privé experten en bestuurders in de private sector ontvangen – die worden normaal gevonden, en niet publiek gekend; zoals Siegfried die zijn Telenet functie “privé” noemt. Het resultaat van de heisa zal uitmonden in privatisering, zodat de gemeenten inkomsten zullen missen. Dat fenomeen is al decennia aan de gang, en wordt ideologisch gestuurd: de overheden mogen zich niet inlaten met sectoren waar er winst te maken valt: die zijn voor de privé. De commerciële media doen wat hun geldschieters en eigenaars verwachten: geef het geld aan ons in plaats van aan de partijen. De VRT journalisten volgen dezelfde logica: hoe méér schandaal hoe beter voor de kijkcijfers – die moeten ze verplicht halen.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties