about
Toon menu
Opinie

Zoveel vrouwen met een burn-out? Dat kan toch niet!?

Ik sla een pagina om in de krant. Nog maar net bekomen van de muslim ban van Trump, zie ik opnieuw iets waar ik niet goed van word. Een uitspraak van Roland Duchâtelet. Die zich vragen stelt bij het feit dat er zoveel vrouwen in burn-out terecht komen (*). Een terechte vraag, ik stel ze mezelf ook vaak. Alleen kom ik tot een ietwat ander verhaal dan hij.
maandag 30 januari 2017

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Elke dag rennen voor de trein, werken, opnieuw rennen voor de trein, rennen voor de kinderopvang, rennen om het eten op tijd klaar te krijgen, rennen voor laatavondvergaderingen, het huishoudelijke werk, het weekendwerk en dus opnieuw opvang zoeken voor de baby. Helaas, de kempen en West-Vlaanderen liggen niet bij de deur, dus een beroep doen op onze ouders gebeurde enkel in uiterste nood.

Toen ik eindelijk de moed bij elkaar raapte om het probleem openlijk te bespreken op mijn werk, botste ik tegen een muur van onbegrip. Want X en Y hebben dat toch ook kunnen doen. 1000-en mensen doen dat iedere dag. Wat sta ik dan te bazelen.

Slik.
Ok, ik verman me wel.

Ok, we gaan nog eens iets nieuws proberen. Met de tips aan de slag die me er door gaan krijgen. Allemaal tips waarbij ik aan mezelf moest werken, die de oorzaak bij mij legden. Geen discussie over hoe de werksituatie aangepast kon worden.

De tips krijgen me er niet door en ik val een eerste keer in de lappenmand door oververmoeidheid.

Een maand na die eerste periode van thuis zijn, springt de rekker. Alle reserves waren opgebruikt, ik was opgebrand.

Maar ik begon er wel meer over te praten. Als vriendinnen me vroegen hoe het ging, kon ik het niet meer ontkennen dat ik het gewoon niet meer rondkreeg. En eindelijk kwamen de verhalen die ik maanden eerder nodig had. Ook zij hadden het lastig, moeilijk en moesten constant beroep doen op anderen.

De ratrace

Ik ga niet beweren dat ik een burn out kreeg enkel en alleen doordat ik de boel niet draaiende kreeg. Daarvoor is het gegeven te complex. Maar de ratrace heeft alles wel een aantal versnellingen hoger gezet, waardoor ik sneller en harder tegen de muur ben geknald.

Een herkenbaar verhaal, voor velen weet ik intussen. Eat-work-sleep-repeat is het levensmotto geworden van een hele generatie. Femma zag dat ook en begon meer vrouwen te bevragen naar hun tijdsbesteding. Wat bleek? Dat ik in de verste verte geen alleenstaand geval ben.

De optelsom van alle verhalen is zelfs zo groot dat we moeten spreken van een maatschappelijk probleem. En een probleem op zo'n grote schaal heeft nood aan een structurele oplossing.

Voor ik naar de oplossing grijp, wil ik nog aanhalen hoe het komt dat het probleem de laatste jaren zo gegroeid is. Dat heeft 2 redenen. We hebben met z'n allen nooit zoveel gewerkt samen. Waar vroeger binnen het kostwinnersmodel enkel de man 48 uur uit werken ging, doen we dat nu met z'n twee, elk 38 uur. Het aandeel betaalde arbeid binnen een gezin is dus van 48 uur naar 76 uur gegaan, maar tegelijk liggen de zorgtaken voor het grootste deel nog steeds bij de vrouw.  Tijdsbestedingsonderzoek toont dat ook aan, dat de vrije tijd van vrouwen best relatief is, want dat zij nog een groot deel daarvan besteden aan huishoudelijke en zorgtaken.

Alleenstaande ouders

Een tweede reden is het toenemend aantal alleenstaande ouders. Zij kunnen de taken thuis niet verdelen en hebben ook niet zomaar toegang tot 'individuele oplossingen' zoals tijdskrediet of minder werken. Omdat ze het zich vaak financieel niet kunnen veroorloven.

Dringend tijd dus om aan de alarmbel te trekken.

Femma is op zoek gegaan naar een nieuw verhaal. Waarin de maatschappij verantwoordelijkheid opneemt voor haar burgers en waar het welzijn weer centraal komt te staan. Waar de toenemende ongelijkheid afneemt en waar ook oog is voor het klimaat.

En ook, een maatschappij waar de combinatie van betaalde en onbetaalde arbeid kwaliteitsvol kan verlopen. Want zorgen voor elkaar is nodig, maar we moeten er wel tijd en waardering voor krijgen.

En tijd maken, dat gaat nu eenmaal het gemakkelijkst door minder betaald te werken. En daarmee bedoelen we niet minder werken zoals dat nu gaat. Moeilijke discussies tussen partners wie zijn carrière (deels) opzegt, wie minder loon krijgt en wie zijn of haar pensioenrechten verkleint. 

Met minder tijd betaald werken bedoelen we een nieuwe maatschappelijke norm creëren.

Waar we expliciet tijd vrijmaken voor zorg- en huishoudelijke taken en we dus ook de waarde erkennen van onbetaald werk voor onze samenleving.

Waar we huishoudens (ook alleenstaanden) meer ademruimte geven om job en zorg te combineren. Waar we ook mannen de kans geven om meer huishoudelijke en zorgtaken op te nemen, omdat we ook de normen en opvattingen die hierover leven willen veranderen.

Waar we meer vrouwen de kans willen geven om voltijds te werken, omdat deze norm meer aansluit bij hun realiteit.

Waar we vrouwen meer promotiekansen aanbieden op de arbeidsmarkt, want wie minder dan de huidige voltijdse norm werkt, maakt gewoon minder kans op promotie, want minder betrokken en minder gemotiveerd.
Waar we de loonkloof en de pensioenkloof tussen mannen en vrouwen verkleinen.

Het minder werken, de 30 urige werkweek is niet de gouden oplossing voor alle combinatieproblemen. Ook anders werken, geboorteverloven, kwaliteitsvolle kinderopvang bieden hiertoe kansen.

Geboorteverloven moeten grondig herbekeken worden. Ook vaders hebben recht op tijd om te zorgen voor hun kinderen. En kinderen groeien het best op met een zorgvoorbeeld van mannen én vrouwen. Weg van het stereotiepe beeld waar we nu dagelijks opbotsen en waar gretig op ingespeeld wordt door speelgoedfabrikanten enzovoort.

 

reacties

9 reacties

  • door Didier op maandag 30 januari 2017

    Maar mevrouw toch, dit is één van de aspecten van die bejubelde Vooruitgang waarvan we als eenentwintigste-eeuwse verlichte burgers het object mogen zijn: man en vrouw zijn verplicht beiden te gaan werken om rond te kunnen komen. Of beter nog: beiden wíllen buitenshuis gaan werken om als ‘gelijk’ te kunnen worden beschouwd (ook al leidt dat tot “toenemende ongelijkheid”). En dan krijg je bijvoorbeeld van die situaties waarin je les moet gaan geven aan onhandelbare kinderen, die onhandelbaar zijn omdat ze (wegens ‘afwezige’ ouders) geen aandacht, warmte en opvoeding hebben gekregen. Om daarna zodanig gestrest thuis te komen dat je aan je eigen kinderen niet de nodige tijd, warmte en opvoeding meer kan geven. Met burn-out als gevolg. Sofie (en de vele honderdduizenden die zich in dezelfde situatie bevinden) sterkte toegewenst.

  • door jan peeters op maandag 30 januari 2017

    Als we eens wat minder zouden rennen en razen. Neem minder hooi op de vork, beperk avondvergaderingen of schaf ze gewoon af. 5 dagen werken in de week is meer dan genoeg, stop met ook nog in het weekend te werken. Vereenvoudig het leven en sprint wat minder van her naar der. Zoek werk bij de deur, wat veel tijd bespaart. Laat de dolgedraaide wereld maar razen en zoek zelf rustigheid op.

  • door lut coene op maandag 30 januari 2017

    Héél herkenbaar allemaal. Er moet iemand de eerste zijn, die openlijk aan de alarmbel wil en durft trekken. Op het werk wordt er steeds meer verlangd. je moet met alle vernieuwingen mee zijn, naar alle vergaderingen gaan, tijdig je mails lezen en antwoorden........ En als het niet af geraakt, gewoon wat meenemen voor als de kindjes in bed liggen. Je familie en vrienden mag je ook niet uit het oog verliezen, en wanneer kook je gezond met al die groentjes erbij ? We verwachten allemaal teveel van onszelf. Wie houdt dat vol, dag in , dag uit ?? Blij dat iemand het eens luidop zegt ! Er zou iets van hulp mogen bestaan, zo 's avonds tussen vier en zeven, dan is het overal piek-uur in de huisgezinnen. Waarom wordt er geen sport / muziek / toneel / ballet/ tekenles gegeven op school van vier tot vijf ? Dat zou veel ouders al de stress besparen om het geregeld te krijgen dat de kinderen op tijd in hun hobby - klas geraken, dwars de stad door. Een ander mooi initiatief zou zijn om jonge gezinnen die dat wensen , in contact te brengen met een soort pleeg- tantes / nonkels / grootouders, om eens te helpen met huiswerk, voorlezen, ............ Chapeau aan alle mensen die elke dag meer dan hun best doen !

    • door Verrekijker op woensdag 1 februari 2017

      Misschien betere oplossing : één van de ouders, in praktijk vaak de moeder, kan halftijds gaan werken. Hijzij krijgt thuis het statuut van "huismanager" en onvangt hiervoor ook een loon. En dit zolang als er kinderen thuis wonen. Er dient dan ook voor gezorgd te worden dat hijzij geen schade ondervindt in een zijnhaar later pensioen. Ongeveer alle moeders die ik ken zijn enthousiast over dit soort oplossingen.

  • door Henk Wijffels op dinsdag 31 januari 2017

    Een puntje van kritiek: inderdaad moet er een structurele oplossing gevonden worden, zoals de schrijfster zegt. Maar zij vervalt weer in individuele adviezen. Het leefloon of basisinkomen voor iedereen is zo'n (papiermolen vereenvoudigende) oplossing, die in Frankrijk door Benois Hamon bepleit wordt (linkse kandidaat die Valls in de voorverkiezing versloeg met 59%). Het recht daarop heb je krachtens je geboorte (je vroeg daar niet om, dus heeft de verwekkende generatie de plicht je in goed leven te zetten). Het kan worden gefinancierd door van de rijke dieven meer bijdragen te heffen (eerlijk delen van de opbrengsten). Het is van de zotte langer te werken dan nodig, enkel om hen te verrijken. Dus 30 uur per week is wel genoeg (dank zij de technologische vooruitgang, en later minder). Tenslotte heb je toch het recht je nuttig te maken voor je medemensen (al dan niet verloond). De vraag zal zjjn: hebben de mensen niet afgeleerd een zinvol leven te kiezen, hebben ze nog zin in het leven.("zeg me wat ik moet doen, eten, werk, in relaties, of ik wordt depressief"). Dus vult u overige 661 tekens maar zelf in. Henk Wijffels

  • door Dhr Vande Velde op woensdag 1 februari 2017

    Er zijn erg veel m/v die een job aannemen die te hoog gegrepen is voor hetgeen ze aankunnen. Zou dat niet een groot deel van het probleem kunnen zijn ? Dan weet je meteen ook een groot deel van de oplossing.

  • door lievenB op woensdag 1 februari 2017

    Wel een heel gartuite uitspraak van Roland Duchâtelet. Waarop baseert deze ondernemer zich? waar zijn de cijfers. Zo kan eender wie wat dan ook beweren: bvb dat het grootste deel van de ondernemers fraudeurs zijn.

  • door Lucie Evers op donderdag 2 februari 2017

    De werkelijke oorzaak is het groeimodel , de productiviteitsstijging en daarmee een te snel draaiende mallemolen voor iedereen. We moeten geen discussie hebben over wie er op moet, wie er van mag, wie er op zou moeten of moeten blijven en wie er nog niet af mag. We zouden samen de mallemolen moeten vertragen, en daarmee 'inleveren' aan welvaart. Maar we zijn rot verwend en hebben de kracht niet om met verlies en verminderen om te gaan.

  • door antbover op donderdag 2 februari 2017

    Wel , ik weet één ding , en dat is dat ons sociaal systeem belast wordt met " ouders" die alles zowat niet meer zien zitten. Eindelijk zou ik zo zeggen : kindergeluk verwacht ook dat minstens één van de ouders " ter beschikking is" . Dat is gewoon een natuurwet .Wie voor het kostje en de zorg instaat speelt helemaal geen rol , zolang het kleintje( hij of zij) maar krijgt waar hij absoluut recht op heeft. Onze politici zijn vergeten dat deze natuurwet moet worden gerespecteerd , dat ten voordele van " komaan met zijn allen aan het werk , da, ben je pas een burger in de maatschappij". Ik zou graag eens het kostenplaatje zien van kinderen , vaders en moeders , zij die met zijn allen de pillendraaiers rijk maken.Dat , om alles maar leefbaar te houden. Verkeerd bezig dus : op zijn minst moet één van de ouders , dus bonnen "kinderrijke "gezinnen , een volwaardig loon krijgen.Inderdaad heeft hij of zij een full-time job te vervullen binnen het gezin. Dus , de thuisblijvende ouder met kindergeluk wordt betaald door de gemeenschap ; de werkloosheid is onmiddellijk opgelost , alsook de zware belasting van de sociale zekerheid. Poltici hebben een andere agenda en hebben naar zoiets geen oren.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties