about
Toon menu
Opinie

Wij zijn Dyab Abou Jahjah !

Luc Vervaet neemt het op voor Dyab Abou Jahjah en hoopt dat we de fouten van het verleden niet herhalen.
woensdag 11 januari 2017

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

In België kan men zonder problemen verdedigen dat de Mossad, de Israëlische geheime dienst, systematisch Palestijnse leiders en militairen vermoordt met drones. Of gewoon op straat doodschiet, zoals op 15 december 2016 gebeurde, nauwelijks drie weken geleden, met Hamas leider Mohammed Alzoari, nabij zijn huis in Sfax in Tunesië. Men kon ook zonder problemen applaudisseren voor de operatie Cast Lead (Gesmolten Lood). De oorlog van december 2008 tot januari 2009 waarin Israël Gaza platbombardeerde . Met als gevolg 1 315 gedode Palestijnen, waaronder 410 kinderen en meer dan 100 vrouwen, en 5 285 gewonden.

Wie echter het internationaal erkend recht van de Palestijnen steunt om zich met alle middelen te verzetten tegen die oorlogsmachine en tegen de illegale bezetting van Palestina, zoals Dyab Abou Jahjah deed na de Palestijnse aanval op een groep Israëlische soldaten in Jeruzalem enkele dagen geleden, betaalt de prijs. Theo Francken en Joods Actueel vroegen De Standaard om het ontslag van Dyab als columnist bij de krant. En enkele uren later was het zover.

De inzet van de verdediging van Dyab in deze zaak is niet enkel de verdediging van het liberale principe van de vrije meningsuiting, waarbij men zogezegd alles mag zeggen wat men denkt. Waar het om gaat is of we in dit land nog het recht hebben om de legitieme weerstand van een volk en zijn organisaties te steunen. De Palestijnen zijn er erger aan toe dan de Zwarten onder de Apartheid in Zuid-Afrika. Hebben zij niet evenveel recht op verzet als het ANC van toen ?

Radicalisering

Wat gebeurt met Dyab Abou Jahjah zegt veel over de zogenaamde strijd tegen de radicalisering, die de regering en media de hoogste prioriteit geven. Het lijkt erop dat het scenario van meer dan tien jaar geleden zich herhaalt. Toen werden Dyab en de Arabisch Europese Liga (AEL) monddood gemaakt na een jarenlange campagne van laster, verdachtmakingen over terrorisme, en processen.

Na de uitschakeling van wat een autonome, democratische, niet-religieuze migrantenorganisatie was, verscheen er iets heel anders op het toneel : Sharia4Belgium. Maken we nu hetzelfde mee ?

Dyab heeft zich de afgelopen jaren opgeworpen als een bruggenbouwer. Hij heeft opnieuw veel jongeren een radicaaldemocratisch perspectief gegeven. Hij heeft hen afgebracht van de valkuil van het terrorisme. Eén van de elementen in de strijd tegen de negatieve radicalisering is aan jongeren opnieuw leren wat rechtmatig verzet is en wat niet, en waarom dit legitiem verzet onze steun en erkenning verdient. De criminalisering en boycot door het Westen van dit democratisch, door het volk verkozen verzet, hetzij in Gaza of in Egypte, heeft meer jonge mensen in een blind terrorisme geduwd, omdat er toch niets te verwachten valt van een democratische oplossing, dan ISIS ooit had kunnen dromen.

Progressieven

Laten we hopen dat progressief Vlaanderen en België niet zal reageren zoals tien jaar geleden, toen het de uitschakeling van de AEL heeft laten passeren. Precies daardoor kon het (extreem)rechts gedachtengoed alsmaar meer veld winnen en ziet men de schrik om verdacht te worden van sympathie voor het terrorisme met de dag toenemen. Ik weet waarover ik spreek.

Ik heb zelf mijn werk verloren onder meer omwille van mijn steun aan het verzet in Palestina en mijn samenwerking met Dyab. En recent werd ik aangevallen over mijn campagne om Oussama Atar uit de hel van de gevangenissen in Irak te halen.

Net als tien jaar geleden krabbelen velen terug. Kris Merckx, founding father van de PVDA, die de publicatie van Dyab 'By any means necessary #FreePalestine ' op Facebook had ‘geliked’ en door Francken daarover werd aangepakt, heeft alvast zijn excuses aangeboden. Hij was, schrijft hij nu op Facebook, naar het Belgisch Kampioenschap veldrijden aan het kijken, zag die boodschap van Dyab toevallig passeren, dacht dat het om een nieuwjaarswens ging en dus likete hij dat. Indien ik geweten had, schrijft hij, dat die status verband hield met die aanslag zou ik die niet geliket hebben. Gelukkig zijn er ook andere stemmen, zoals die van Lieven De Cauter met zijn stuk : De bandbreedte van de vrije meningsuiting: over Dyab Abou Jahjah.

Wij zijn Dyab Abou Jahjah.

reacties

6 reacties

  • door Roland Horvath op woensdag 11 januari 2017

    Akkoord. Maar men moet begrijpen, wat er gebeurd is met De Standaard en DAJJ, en de consequenties aanvaarden. We moeten begrijpen dat De Standaard, in vroegere generaties een kwaliteitskrant, staatsdragend, nu een partijorgaan van N-VA is en een propagandist van het zionisme en dat De Standaard in snel tempo radicaliseert. Bij De Standaard haten ze nu vrije meningsuiting, die hebben ze vervangen door politiek correcte uitspraken die overeenstemmen met de N-VA propaganda. Vroeger was hun logo AVV-VVK: Alles Voor Vlaanderen- Vlaanderen Voor Kristus. Nu is het Alles Voor N-VA en Voor het Zionisme. Kristus hebben ze gelyncht, evenals DAJJ.

    De consequenties aanvaarden moeten we ook: De Standaard wordt extreem rechts en onverdraagzaam. Daarmee maakt het dagblad zich onmogelijk bij zijn lezers en vernietigt het zichzelf op middellange termijn. Vroeger glorieus en nu terminaal. We moeten afscheid nemen.

  • door Rieteke en Corneille Van den Borne op donderdag 12 januari 2017

    Wij schamen ons voor het beleid van de Standaard.

  • door Giek op donderdag 12 januari 2017

    Ik weet niet op welke personen en/of geschriften u zinspeelt in uw eerste alinea, maar ik veronderstel dat het gaat om mensen die Israëlische misdaden in de bezette gebieden hebben goedgepraat zonder dat ze daarvoor in België gerechtelijk vervolgd werden. Wel, ook Dyab Abou Jahjah wordt bij mijn weten niet door de Belgische staat vervolgd wegens zijn reactie op zijn Facebookpagina. Wat dat betreft kan hij dus even probleemloos zijn mening verkondigen. Hij is ze zelfs uitgebreid mogen komen toelichten op de televisie.

    Iets anders is het feit dat De Standaard hem hierom heeft bedankt als columnist. De krant is, zoals ieder medium in dit land, vrij om te bepalen tot welke grenzen ze in haar pagina's wil gaan. Abou Jahjah is volgens de krant over die grens gegaan, en ik kan begrip opbrengen voor haar beslissing. (Ik had evengoed begrip kunnen opbrengen als de krant de stelling van Abou Jahjah had afgekeurd maar hem zijn column niet had afgepakt - zulke beslissingen zijn nu eenmaal niet gemakkelijk en persoonlijk vind ik dat er zowel argumenten pro als contra zijn.)

    Van de bewering dat De Standaard is gezwicht voor druk, heb ik tot nog toe geen bewijs of aanwijzing gezien. Het volstaat niet dat iemand probeert druk uit te oefenen om te zeggen dat die druk effectief is: je moet dat ook kunnen áántonen. Abou Jahjah heeft drie jaar lang zijn standpunten kunnen neerschrijven in De Standaard, en al die tijd is er druk geweest van de rechterzijde om hem buiten te gooien; die druk heb ik bv. meermaals gezien op het lezersforum van de De Standaardsite. En toch is Abou Jahjah drie jaar columnist gebleven.

    Kortom: over de mogelijkheden tot openbaar en democratisch debat bent u toch een beetje te pessimistisch.

    • door Didier op donderdag 12 januari 2017

      Elke politieker, journalist of andere publieke figuur weet dat als hij Israël of de joodse gemeenschap te kritisch onder de loep neemt (en het is altijd “te”), hij in het beste geval een venijnige en uitputtende golf van valse beschuldigingen zal te verwerken krijgen, en in sommige gevallen zelfs een kruis over zijn carrière kan maken.

      Privé, ‘in de wandelgangen’, zal men zijn afschuw over de misdaden van de apartheidsstaat uiten, maar voor de camera’s zwijgt men wijselijk. Deze autocensuur is een algemene realiteit die iedereen dagdagelijks kan verifiëren.

      Een van de grote idealen van onze seculiere samenleving is “het recht op vrije meningsuiting”. Daar bestaan grosso modo twee uitzonderingen op. De wet op het racisme en de wet op het antisemitisme. Ogenschijnlijk zijn dat positieve ‘inperkingen’ van onze vrijheid. In de praktijk valt dat heel erg tegen.

      De wet tegen het racisme blijft in vele gevallen dode letter (kijk bv. naar de problemen die allochtonen op de werk- en huurmarkt confronteren). De wet tegen het antisemitisme daarentegen wordt rigoureus toegepast, maar enkel wanneer de semieten joden zijn. Ze wordt echter vooral misbruikt, en o.a. aangegrepen om van elk openbaar en democratisch debat over zionistische inmenging en apartheid een taboe te maken.

    • door Didier op donderdag 12 januari 2017

      (vervolg)

      Bij elke IS-terreurdaad wordt van de moslimgemeenschap geëist dat ze die veroordeelt, terwijl 99 percent er niets mee te maken heeft en ze er zelf het eerste en grootste slachtoffer van is. Zionistische terreur daarentegen mag geen terreur genoemd worden, laat staan veroordeeld worden. (Erger nog, 95 percent van de Israëlische bevolking steunde bijvoorbeeld de laatste Gazacaust.) Verzet tegen die terreur moet echter wèl terreur genoemd worden!

      Dat is de context van Abou Jahjah’s perikelen. Dàt is jouw wereld zonder “aantoonbare druk” waarin we leven. Hoe nat kan water zijn?

      Weinigen hebben deze wereld beter omschreven dan Edward Said: “Er rust een taboe op het vertellen van de waarheid over Palestina en de grote vernietigende kracht achter Israël. Alleen wanneer deze waarheid aan het licht komt, kunnen wij vrij zijn.”

      • door Giek op zaterdag 14 januari 2017

        U schrijft: "Dàt is jouw wereld zonder “aantoonbare druk” waarin we leven." Wel, ik geloof niet in een wereld zonder aantoonbare druk, ik heb dat ook niet geschreven. Ik heb verdorie zelf verwezen naar die druk in de lezersreacties op de website van De Standaard. Wat ik wèl geschreven heb, is dat je moet kunnen aantonen dat die druk in een bepaald geval effectief is geweest, m.a.w. dat hij een bepaalde beslissing heeft geforceerd. En zolang je dat niet aangetoond hebt, moet je er ook niet van uitgaan dat het zo is.

        Als u correct leest, hoeft water niet natter te zijn dan het is.

      Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties