about
Toon menu

Waarom deze EU geen lang leven meer beschoren is

Ze leren het maar niet bij de EU. Ze hebben nog niet door dat op dit moment, en eigenlijk al een hele tijd, geen enkel plebisciet gewonnen kan worden. De bevolking van de EU lijkt zich nu in meerderheid te hebben afgekeerd van dit Europa, en lijkt niet meer te paaien met beloften van economische groei, jobs, of wat dan ook.
maandag 5 december 2016

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Een zoveelste referendum, een zoveelste nederlaag voor het pro-EU kamp. De Italiaanse premier Renzi wilde met zijn institutionele vereenvoudiging zijn land competitiever maken - een ultieme "structurele maatregel" zoals de EU ze voorstelt. Om de economische crisis eindelijk het hoofd te bieden moesten het tweekamerstel eraan geloven. Voor een meerderheid van de kiezers betekende dit een aanslag op de democratie, en Renzi ging overdekt met hoon eruit.

Ze leren het maar niet bij de EU. Ze hebben nog niet door dat op dit moment, en eigenlijk al een hele tijd, geen enkel plebisciet gewonnen kan worden. De bevolking van de EU lijkt zich nu in meerderheid te hebben afgekeerd van dit Europa, en lijkt niet meer te paaien met beloften van economische groei, jobs, of wat dan ook. Waarom? Ik geef een paar factoren van datgene wat men "de perceptie" noemt. Maar let op: het is niet enkel perceptie maar ook evengoed feit.

  • De EU raakt maar niet af van zijn imago van antidemocratische pletwals die optreedt in naam van economische belangen. Meer nog, dat imago wordt keer op keer versterkt. Het is tekenend dat de inzet van het Italiaanse referendum precies dàt was: een "modernisering" (lees: erosie) van de democratische besluitvorming om de economische besluitvorming te vergemakkelijken. De EU burgers hebben door dat hun nationale politici de EU graag gebruiken om economische en sociale maatregelen door te drukken die via het nationale plebisciet nooit goedgekeurd zouden raken - denk aan de "liberalisering" van de spoorwegen, waarvoor geen enkel draagvlak bestaat in eender welke lidstaat. OF handelsakkoorden zoals CETA en TTP, die evenmin op de gratie van de kiezers kunnen rekenen. Het tekent de wereldvreemdheid van de Eurocraten dat men, als antwoord op de Waalse oppositie tegen CETA, enkel maar kon bedenken dat handelsakkoorden van dat type in de toekomst niet langer meer via democratische subsidiariteit zouden mogen beslist worden. Wanneer de democratie de economische belangen stoort, moet die democratie er maar aan geloven - dat is de lijn die men in de EU volgt.

  • De EU raakt evenmin af van het imago van naar corruptie neigend affairisme en belangenverstrengeling, van draaideurpolitiek, van een lobbycratie. De Eurocraten zijn bijzonder gul voor zichzelf: de lonen, fiscale voordelen, bonusjes en post-loopbaan vergoedingen zijn astronomisch, en die Eurocraten - ook vaak gezien als afdankertjes van de nationale politiek - laten zich dan nog eens flink vertroetelen door de industriële lobby's die om hun gunsten dingen. Barroso en z'n afgezwaaide ploeg eurocommissarissen cumuleerden snel bijna 100 bestuursmandaten in privé-ondernemingen. Barroso zelf ging zich inzetten voor het bedrijf dat stilaan de fabriek van de wereldpolitiek lijkt te zijn: Goldman Sachs (waar ook de ECB baas Draghi vandaan kwam). Steeds meer EU-burgers snappen dat de Eurocraten liever naar boven kijken dan naar beneden wanneer ze hun beslissingen voorbereiden, en dat ze EU-mandaten gebruiken als opstapje naar zeer mooi vergoede einde-loopbaan betrekkingen bij bedrijven wier belangen ze hebben gediend. Dat ze structureel en chronisch corrupt zijn, met andere woorden.

  • De EU doet het ook slecht. De beloften van economische voorspoed, van stabiliteit en solidariteit, en van vrede en mensenrechten - geen van die beloften blijft overeind. Sinds de crisis van 2008 is de EU het kneusje in de wereldeconomie. Die crisis zelf is aangepakt op een manier die zowel radicaal fout is, als onrechtvaardig. De private banken die de crisis veroorzaakten zijn niet aangepakt - integendeel, zoals we zagen staan ze dichter dan ooit bij de macht. De gigantische economische schade die ze hebben veroorzaakt is afgewenteld op de bevolkingen via een "herstelbeleid" dat austeriteit heet, waarvan zowat iedereen zegt dat het niet alleen niets oplost maar de situatie nog verslechtert. Het "herstelbeleid" in Griekenland, bijvoorbeeld, heeft het Griekse BBP met zowat een kwart doen dalen. Elders in de EU - ook waar de bankencrisis minder ernstig huis hield - grijpt men het Europese austeriteitsbeleid beleid aan om een uitsluitend ideologische agenda door te voeren: "flexibilisering van de arbeidsmarkt" - lees lagere lonen, neutralisering van de vakbonden en versoepeling van het ontslagrecht en de contractuele verplichtingen. Intussen wordt er niets gedaan aan de fiscale concurrentie binnen de EU, die de "race to the bottom" aandrijft, en blijft men cruciale maatregelen in handen geven van informele, schimmige structuren zoals de Eurogroep en de Trojka. Die perverse marsrichting blijkt ook overduidelijk gedicteerd door de grote economische machten binnen de EU - Duitsland op kop - en wordt op hypnotische wijze gevolgd, ook wanneer alle indicatoren een andere koers dicteren, en ook wanneer men daardoor grote politieke rampen riskeert. 

De bevolking heeft zeer weinig waardering voor wat zonneklaar is: dat de schuldigen van de crisis nog vaster in het pluche zetelen, en dat de slachtoffers ervan al bijna een decennium lang uitgeknepen en uitgebuit worden - en daarnaast nog geblameerd worden voor het falen van het herstelbeleid ook. Wat eveneens zonneklaar is, is dat tegenspraak, dissidentie en sociaal protest tegen deze absurde en onrechtvaardige koers steeds vaker met arrogante weerleggingen gecombineerd met staatsgeweld worden beantwoord. En wat zeker zonneklaar is, is dat de EU in haar huidige vorm geen partner is voor de bevolkingen. Voor wie ze wel een partner is, blijft niet geheel duidelijk. Maar duidelijkheid hoeft zelfs niet, want men weet voor wie deze politieke machinerie niet werkt: voor ons.

De EU is in de ervaring van haar bevolkingen een instrument geworden voor massale verarming, voor het verlies van rechten waarvan men zei dat ze fundamenteel waren, voor de uitholling van de democratie. Het is, in de ogen van een reeds enorme massa van haar burgers, een gevaar geworden, een vijandig regime dat men zo snel mogelijk weg wil. En dat zal ook gebeuren zolang de Eurocraten het "business as usual" blijven fluiten, zichzelf als onbegrepen weldoeners blijven voorstellen, en niet in staat blijken een heel andere koers te varen. En die koers, die vinden ze, vreemd genoeg, in hun eigen handvesten en verdragen.

Bij elke verkiezing, bij ieder referendum, is de EU nu een soort van spook-partij geworden. En mensen willen die partij van de macht af, wat Eurocraten als Verhofstadt er ook van mogen denken.

reacties

7 reacties

  • door Roland Horvath op dinsdag 6 december 2016

    Akkoord, de EU anti democratisch, corrupt en slechte resultaten in alles, het kan niet slechter. De EU moet in vraag gesteld wat betreft functie, structuur en bestaan.

    1/ Geen federatie met beperkte bevoegdheden zoals de euro -grenzen -buitenland -strijdkrachten is ze een totalitair en unitair gedrocht dat zich met alles bemoeit.

    2/ Geen normale structuur met bvb een Twee Kamer Parlement en een Regering die voortkomt uit een ideologische meerderheid in de 2 Kamers bestaat ze uit een Commissie die een samenraapsel is van 28 afdankertjes 1 per staat. Uit een Raad, een confederale groep van nationalisten 1 per staat onder de dominantie van Duitsland en uit een Parlement bijna zonder bevoegdheden met 751 leden.

    3/ Niet de burgers en de staten worden gediend. De EU is/wordt uitgedacht, gesticht, geregeerd door de GMO uitsluitend ten bate van de hun grillen met wansmakelijkheden als het redden van banken, de EU besparingen politiek om o.a. de Sociale Zekerheid volledig af te bouwen en verdragen als CETA om alle macht van de overheden aan de GMO te geven.

    4/ Wat met de euro? 2 maatregels. De Zwitserse combinatie van 2 valuta, de Franc en de WIR. De WIR is niet converteerbaar in andere valuta. Een oplossing is dus in de 19 euro staten de eigen munten weer invoeren, los van de euro, niet converteerbaar in andere valuta. Eenvoudig en robuust. De eigen munt is er om ruilhandel te betalen als de euro's weg gelekt zijn naar het buitenland.

    5/ En er moet een geld transfer zijn van noord naar zuid zoals in ieder land van rijk naar arm door de personen/ inkomsten belasting en door de Sociale Zekerheid.

    Voor die veranderingen zijn lieden als Schäuble en Dijsselbloem te prachtig, ze kunnen zich niet vergissen. De Commissie Juncker moet er uit, onbekwaam.

  • door Marsman op dinsdag 6 december 2016

    Deze Eu wie wil dat ? Juist ;de elites, banken, multinationals.

    De gewone mensen tellen blijkbaar niet (meer) mee, als ze dat al ooit deden dan. De aanvankelijke basisidee was anders zeer zeker lovenswaardig. Samenwerking op tal van vlakken en liefst nooit meer groteske spanningen ( Nationalistisch opgeklopte gevoelens) die tot verbittering en erger kunnen oplopen.

    Mensen als Jaques Delors hadden dat heel goed begrepen en voor met de inzittenden van Europa. Overheidscontrole en zodoende een pap in de vinger van electoraat en politici zorgden voor een menselijk marktmodel.

    De vrijmarkten ontketenden ook hier het beest dat zich voedt met winst (verrijking van de elites) ten koste van alles. De recuperatie bestaat erin dat het soort ongenoegen dat nu over de hele planeet aanwezig is en door rechtse elites veroorzaakt wordt, uiteindelijk via Trumps, Le Pen, en anderen, voor nog meer verrechtsing zorgen gaat.

    De geest is uit de fles en de rest is een kwestie van tijd en verdere interacties tussen de verschillende parameters die op elkaar inspelen. Sommigen daarvan versterken en versnellen de cyclus. Net als bij het wereldwijde klimaat, gaan we richting kookpunt uit.Nog steeds schijnen de luizen in de pels zich echter van geen kwaad bewust ?

    Hoogst eigenaardig dat mensen die beter zouden moeten/kunnen weten, zulk een blinde netvlies op het netvlies meedragen,

  • door Peter Braet op dinsdag 6 december 2016

    Professor Blommaert, het Italiaanse referendum had niets met de EU te maken. Voor het overige was dit een lezenswaardig opiniestuk. De EU Mogols hadden zich beter van stemadvies onthouden, want het volk stemt toch voor het tegendeel van wat Eurocraten aanraden.

  • door antond op woensdag 7 december 2016

    Maar hoe gaan we voorkomen dat de afkeer van het afstandelijke ‘Europa’ geschiedt in de vorm van een ruk naar rechts, de tegengestelde richting van waar u (en ik trouwens ook) uit willen?

    Moet links zich dan ook niet herpakken zodat het kiezers vanuit het midden kan paaien? Dat lukt, lijkt het, partijen niet die:

    - Zich niet expliciet distantiëren van alle autocratische regimes, zowel van 'links' als van 'rechts' - Selectieve verontwaardiging tonen (niet alle wantoestanden consequent bestrijden - belastingfraude, maar ook b.v. uitkeringsfraude) - De verkiezingsresultaten vanuit de straat of de wandelgangen ongedaan willen maken (het parlement zet de agenda, niet de vakbonden of lobby-groepen) - Democratische beslissingen in bepaalde landen laten prevaleren boven die in andere (over de schuldenproblematiek moet heel Europa beslissen, niet alleen de kiezers in de landen met acute problemen) - etc

    U begrijpt mij wel, een partij als de PVDA, die geen (of zeer onvoldoende) kritische geluiden naar landen als Cuba, Venezuela en Rusland laat horen, laadt de verdenking op zich dat ze, gegeven een mandaat van de kiezer, de democratie hier bij ons onderuit zal halen. Vergeet dan dat mandaat maar, dat komt op die manier niet!

    Het lijkt me in het belang van links, en ook dat van onze maatschappelijke cohesie van belang dat ongelijkheid wordt tegengegaan en armoede wordt bestreden. De burger moet zich overigens zelf hard inzetten en het niet aan vadertje staat overlaten. Links moet een geloofwaardig en coherent jasje aantrekken. Anders pakt (extreem) rechts, die dit (helaas) wél doet, het stokje over.

  • door Bart Desmedt op woensdag 7 december 2016

    Aangezien de eurocraten stemadvies gaven en een “ja” propageerden, heeft het Italiaanse referendum misschien meer met Europa te maken dan we vermoeden. De voorgestelde vereenvoudigingen hadden een geurtje van meer macht voor minder mensen. Europa laat ook graag het economische prevaleren en dan moet u eens raden over welke economie het hier dan gaat : die van de modale burger of die van transnationale bedrijven ? De vaststelling dat links allang had moeten aanzetten om de verrechtsing te stuiten, lijkt mij wiedes. Maar welk links hoort dat te doen ? Het links van Blair met zijn derde weg ? De sociaaldemocratie heeft gefaald omdat het net die derde weg insloeg. Het was een afrit naar rechts maar dat hebben de hoge omes van die Europese linkse partijen er niet bij vermeld. Linkse partijen horen consequent te zijn en dus kritischer tegenover Cuba, Venezuela.... Links in Venezuela kwam via verkiezingen aan de macht en wordt zwaar gesaboteerd door een weerbarstige oppositie die veel macht heeft en de distributie van soms levensnoodzakelijke goederen belemmert. En Cuba dan ? Moeten we daar kritisch over zijn omdat een 55 jaren durende blokkade en sabotage de democratie er onder druk zet ? Ondanks blokkade en ja zelfs bomaanslagen presteert die “dictatuur” het om een goede gezondheidszorg gratis aan te bieden, om gratis onderwijs aan te bieden enzovoort. Overigens worden op Cuba wel verkiezingen gehouden. Misschien gaat het er in Cuba wel democratischer aan toe dan in de VS waar geld de smeerolie voor presidentiële campagnes is. Ja er moet een consequent links antwoord zijn op het rechts populisme maar het zal dan een links zijn dat behoorlijk “out of the box” moet denken, buiten de lijntjes zal kleuren, getrokken door een... slecht geïnformeerde middenklasse.

  • door Carlos Pauwels op donderdag 8 december 2016

    Als ik het artikel en de commentaren goed lees wil men hier de EU weg. Wil men een andere EU of wil men weer "elk land dopt zijn eigen boontjes"? Ik vrees dat we voor beide oplossingen eerst een crisis gaan meemaken, ook bij geen verandering. Dat proces gebeurt nooit zo maar zonder brokken te maken. En de vraag is hoe gaan we er uit komen. Ik weet nu ook wel dat het momenteel niet goed zit. Uitslagen van verkiezingen en referenda maken dat duidelijk. Ik maak me wel zorgen en vrees dat het de verkeerde kant opgaat. Want wat erna? Zal het dan zo goed zijn? In een andere bijdrage gaat het hier over armoede. Gaat die opgelost zijn? Ik ben zo vrij daar aan te twijfelen. Populistische partijen hebben het voor een deel overgenomen. Moet de oplossing van daar komen? Ik ben zo vrij daar aan te twijfelen. Ik lig nog niet wakker, maar dat er iets te gebeuren staat lijkt mij duidelijk. En wie zullen de winnaars zijn? Hou in ieder geval de beurskoersen in de gaten. Dat zijn de kanaries in de koolmijnen. Zolang die fluiten is er geen onraad. Eens ze zwijgen of vals fluiten is het gebeurd. Volgens mij wordt met vuur gespeeld. Als men het een beetje optimistisch bekijkt zou men kunnen zeggen dat het boeiend is. Waar gaan we naar toe en waar gaan we eindigen? Ik lees analisten (economen) die zeggen dat de goudkoers naar 10.000 dollar/ ounce zou kunnen gaan (momenteel +/- 1100 dollar). Die zien het ook niet meer zitten zoals we nu bezig zijn. Als de crash er komt, komt die zeker op een prominente plaats in de geschiedenisboeken als het einde van een systeem. Sommigen zouden zich toch eens moeten afvragen waar ze mee bezig zijn. Ik vrees dat de wind tegen zit opdat het onweer zou wegtrekken. Maar ik kan nog altijd lachen met een goeie mop.

    • door Carlos Pauwels op donderdag 8 december 2016

      Ik lees waarschijnlijk de verkeerde informatie. Ik lees nl. zopas over Oost-Europese landen die meer en meer toenadering zoeken tot Rusland en de kans op een derde wereldoorlog die niet onbestaande zou zijn. Dat doemdenken kan er ook nog wel bij. Er rustig bij blijven is het beste wat men kan doen. Wait and see!

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties