Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Els, verpleegkundige: “Werken in de ouderenzorg? Ik kan het niet meer”

De Witte Woede is terug van weggeweest. De mensen in de zorgsector nemen het niet dat de regering nog eens 900 miljoen euro bespaart op ouderen, zieken en op het personeel dat hen verzorgt. Ze nemen het ook niet dat het oudere personeel verlofdagen verliest. Hoe komen al die besparingen over op het personeel? Dit is het verhaal van Els, 38 jaar, getrouwd en mama van twee kinderen. Sinds haar 22ste werkt ze als verpleegkundige. Els nam onlangs ontslag. Ze vertelt waarom.
woensdag 23 november 2016

Als kind heb ik altijd geweten wat ik later zou doen. Verpleegster worden was mijn droom. In een wit pakje zieke mensen verzorgen en met een karretje vol medicatie en spuiten door de afdeling van een ziekenhuis lopen. Nooit had ik verwacht dat mijn droom in de loop der jaren in een nachtmerrie zou veranderen.

Na mijn studies kon ik onmiddellijk starten op de heelkundige afdeling van een ziekenhuis. Een drukke maar leuke job met veel afwisseling. De shiften waren zwaar maar je kon steeds rekenen op je collega’s, die voldoende aanwezig waren, ook tijdens drukke momenten. Eén jaar lang heb ik deze job met voldoening uitgeoefend totdat mijn contract ten einde liep.

Hierna kon ik vrijwel onmiddellijk aan de slag in het OCMW-rusthuis van mijn gemeente. Het werk in een woonzorgcentrum is totaal anders dan in het ziekenhuis. De mensen zijn er niet ziek en je creëert een zekere vertrouwensband met de bewoners. De eerste jaren dat ik er werkte, kon ik de tijd nemen om de mensen te laten genieten van een bad, een gezellige babbel te hebben en ervoor te zorgen dat ze niets tekort kwamen. Ik nam de tijd om familieleden te informeren over de toestand van hun vader of moeder. Dit werd geapprecieerd. Dagelijks zorgde het team animatoren voor de nodige activiteiten zodat onze bewoners de namiddagen op een leuke en zinvolle manier konden doorbrengen. Ik hield van mijn job en keerde na elke shift moe maar tevreden terug naar huis.

Toen kwam de privatisering, of hoe ze het ons voorstelden: de "verzelfstandiging” van het woonzorgcentrum. Op een vergadering bombardeerde één van de nieuwe managers ons met allerhande cijfermateriaal en het feit dat er efficiënter moest gewerkt worden.

Voordien hadden we drie tot vier medewerkers (twee of drie zorgkundigen en één verpleegkundige) per afdeling van 35 bewoners. Dat moest nu met minder. De verpleegkundige van dienst was vanaf nu verantwoordelijk voor het verpleegkundig werk van meerdere afdelingen. Dit houdt in dat zij of hij meehelpt met de hygiënische zorgen, wondzorg uitvoert, medicatie controleert en toedient, spuiten zet, diabeten hun glycemie opvolgt, alles digitaal rapporteert, en dit voor meerdere afdelingen. Natuurlijk geraak je zo voor bepaalde zorgen niet tijdig bij een bewoner. Voor wondzorg was dit vaak het geval. Uit bezorgdheid voor de bewoner voerden onze zorgkundigen, die hier in feite niet voor opgeleid zijn, de wondzorg dan zelfstandig uit, in de plaats van de verpleegkundige.

Een andere aanpassing hield in dat alle bewoners ten laatste om 9 uur klaar aan de ontbijttafel moest zitten. Geen tijd meer voor een rustgevend bad, geen tijd meer voor een gezellige babbel. Nee, iedereen zo snel mogelijk wekken en klaarmaken voor het ontbijt. Stel je even in de plaats van een dementerende oudere die 's ochtends gewekt wordt door een voor hem of haar wildvreemde die zijn kamer binnenstormt, vervolgens de lakens van hem aftrekt en aangeeft dat het tijd is om gewassen te worden. Menswaardig en respectvol handelen kan je dit niet noemen. Niet-dementerende bewoners waren boos en vroegen of ze hiervoor 1.700 euro per maand moesten neertellen. Je kan hen geen ongelijk geven.

Ook de kwaliteit van de maaltijden nam erg af. Sprak je het keukenpersoneel hierover aan, dan kreeg je als antwoord dat ze niet beter konden met het budget dat ze ter beschikking kregen.

Nog een tak waarin gesnoeid werd, was die van de animatie. Het woonzorgcentrum moest het met de helft minder animatoren en therapeuten doen dan voordien. Geen gezellige namiddagen meer waar je kon merken dat iedereen het naar zijn zin had. Vroeger werd iedereen betrokken bij de activiteiten. Of je nu actief deelnam of niet, dementerend of halfzijdig verlamd. Iedereen zat samen en iedereen genoot op zijn manier. Nu werden dementerende bewoners gescheiden van de anderen. Allemaal samen in een ruimte, eindeloos voor zich uit starend tot het weer tijd is om naar bed te gaan.

Waarom ben je altijd boos?

Ik heb dit een aantal jaren volgehouden. Je bent dankbaar dat je werk hebt, dat je je lening kan afbetalen en dat de kinderen niets tekortkomen. Het zijn ook zij die me hebben doen inzien dat er iets niet klopte. De jongste van vijf jaar vroeg me op een bepaald moment hoe het kwam dat ik een boze mama was geworden. "Vroeger was je lief en kon je altijd lachen. Nu ben je steeds boos en doe je geen leuke dingen meer met me". Dat was schrikken. Ik heb toen mijn keuze gemaakt, weloverwogen maar vastberaden. Ik nam ontslag.

Sinds enkele maanden werk ik parttime voor een familiebedrijf dat orthopedisch materiaal verkoopt. Ik zorg voor de administratie en de planning. En ik help oudere mensen bij het aanmeten van hun steunkousen en orthopedische schoenen. Of ik mijn job als verpleegkundige mis? Ja, absoluut. Maar ik weiger dit fantastische beroep verder uit te oefenen in een systeem waar het maken van winst de prioriteit is.


Gaan wij ook naar plascontracten?

Het verhaal van Els is typisch voor wat in de sector gebeurt. In Vlaanderen is zestien procent van de woonzorgcentra commercieel, of “verzelfstandigd” zoals Els het noemt. Deze groep groeit. Binnen die groep is minder personeel aanwezig dan in openbare rusthuizen. Het personeel dat men extra in dienst heeft boven de wettelijke norm, bedraagt veertig procent in de openbare woonzorgcentra, in de commerciële slechts vijftien procent.

Binnen de privésector groeien de grote ketens. Armonea is het bekendste voorbeeld. De keten heeft 75 woonzorgcentra in België. Armonea kwam meerdere keren in opspraak na klachten van familieleden van bewoners. De beslissingen binnen dit soort woonzorgcentra worden niet genomen door mensen in het werkveld maar door managers van een groot bedrijf. In Nederland is dit systeem zo ver gevorderd dat men “plascontracten” wou invoeren in een woonzorgcentrum. Ouderen mochten nog maar drie keer per dag naar het toilet. Wilden ze een extra keer naar het toilet, dan moesten ze daarvoor betalen. Hoewel we in België nog niet zover zijn, stapelen ook hier de klachten zich op.

Niet enkel in de private sector, maar ook in de vzw’s en in woonzorgcentra van het OCMW komen de werkomstandigheden en de kwaliteit van de zorg in het gedrang. De regering weigert de ouderenzorg voldoende te financieren. Ze weigert voldoende personeel te betalen en meer te betalen voor de extra zorg die sommige mensen nu eenmaal nodig hebben. De zorg gaat snel achteruit, zoals het verhaal van Els aantoont. Het personeel draait op meer dan het maximum vermogen. De te lage financiering maakt de centra van vzw’s en OCMW’s rijp voor overname door een privéketen.

Bij een goed gefinancierde publieke instelling kan dit anders. In de zorg moet het welzijn van de ouderen voorop staan. Dat is waar Els samen met alle andere verpleegkundigen naar streeft. Daarom kiezen verzorgenden voor dit beroep. Maar de regering kijkt niet naar de mensen: noch naar de ouderen, noch naar het personeel. Er is ruim genoeg geld in dit land om de ouderen een waardige oude dag te bezorgen. Dat kan, als het verzet sterk en groot genoeg is en de regering niet anders meer kan dan toegeven. Daarom is het een goede zaak dat de Witte Woede terug is.

 

Yves Wuyard, medewerker Geneeskunde voor het Volk te Genk

Michelle Heijens, zorgdeskundige en medewerker op de studiedienst van de PVDA

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

7 reacties

  • door jeanmarchand op woensdag 23 november 2016

    Groot gelijk dat je die stap gezet hebt. Dat moeten er veel meer doen. Ikzelf kan me zelfs niet voorstellen dat ik zoveel zou moeten betalen om opvang in zo'n instelling te krijgen. Dit is geen ouderenzorg meer.

    Privatisering is in deze sector onverantwoord. Zij zoeken altijd naar winst, dit is uitbuiting. Dat er efficiënt gewerkt moet worden staat buiten kijf, maar voor een privébedrijf zal het nooit genoeg zijn. Leefbare zorg en werkbaar werk zal privatisering nooit bieden.

    Tuurlijk moet de sector bereid zijn actie te voeren. Elke week een halve dag om te beginnen, harde acties, alle onnodige administratie laten vallen. We moeten samen vechten voor ons deel in de maatschappij, want ze gaan het heus niet vanzelf geven.

    Hoe braver de sector is hoe meer ze uitgebuit wordt. Als we iets willen veranderen moet heel de maatschappij in opstand komen. De vakbonden kunnen niks als de achterban niet meewil.

  • door Carlos Pauwels op donderdag 24 november 2016

    Dat het personeel het niet meer ziet zitten lijkt mij logisch. Dat ze ontslag nemen of een burn out krijgen ligt voor de hand en dat het zeker nog erger is voor de oudjes is een feit.

    Het land kampt nu reeds met een serieus begrotingstekort en een veel te grote, grote schuldgraad. Van waar moet het geld komen om aan die toestanden te verhelpen? Wie het weet mag het zeggen. Wel opletten als je het geld ergens wegneemt dat er daar dan geen wantoestanden ontstaan. Men zou schrik krijgen om oud te worden.

    De beelden die je ziet op TV geven een heel ander beeld: iedereen vriendelijk en iedereen content. Fake dus! En vroeg doodgaan is een oplossing die ook niemand wil.

    Het probleem is dat er geld nodig is voor alles en nog wat en dat de meesten vinden dat ze te weinig verdienen en te veel belastingen betalen. Wie weet waar dat ezeltje zit dat geld sch...? De hemel op aarde bestaat dus niet!

    "De geneeskunde heeft ook schuld: ze zorgt er voor dat we steeds ouder worden en dat er steeds meer oudere mensen zijn die verzorging nodig hebben". Daarbovenop blijken er nog eens veel bedden te kort te zijn in de ouderenzorg.

    Wie de oplossing in petto heeft verdient een standbeeld zo groot als het Atomium. Volgens mij is de groep waarover we het hier hebben een vergeten groep. Ik ben geen lichtjaren meer verwijderd van die toestanden en ik kijk er niet naar uit.

  • door Bibi op donderdag 24 november 2016

    Ik kan Els heel goed begrijpen. Ik ben vrijwilligster in een ziekenhuisgereatrie, dus bij oudere mensen. In begin van dit jaar mochten wij nog mensen helpen met eten. Nu beslist Maggie dat dit niet meer mag en moet een verpleegkundige dat doen. Dus moet ze haar andere werk laten liggen om mensen te komen eten geven.

    Wat is nu het verschil dat familie op de kamer wel eten mag geven en vrijwilligers en een eetzaal met toezicht van een verpleegkundige niet. Als die persoon nu geen risicopatiënt is kunnen vrijwilligers toch het werk van de verpleegkundigen verlichten.

    Nu sta je er bij voor spek en bonen, laat ons zeggen. Water inschenken en kijken of ze hun medicatie in nemen.Allemaal belachelijke regels. Dat ze daar in Brussel maar eens komen kijken.

  • door ingridgavel op vrijdag 25 november 2016

    Ik snap het verhaal van Els helaas volledig. Het wordt stilaan intriest. Maar toch jammer dat de berichtgeving over de witte woede zo hard het accent legt op het wel of niet toekennen van rimpeldagen. Ikzelf maak al jaren gebruik van de premie in plaats van de rimpeldag. Omdat ik besef dat op die dag iemand anders het gelag betaald. Niet elke werkgever voorziet vervanging, daar hoeft niemand zich illusies over te maken. Dus, neen, bedankt. Maar wat volledig buiten beeld blijft is hoe de overheid de norm bepaalt. Dat we vandaag als verpleegkundige alleen staan voor 37 bewoners in de laatdienst ligt aan de norm. Er wordt hard gesjoemeld met die profielen die de basis vormen voor de financiering, en daar weten ze in Brussel alles van. Dat we 8 minuten hebben voor een ochtendtoilet ligt eveneens aan de norm. Dat er 1 verpleegkundige aanwezig is in de late of 's nachts voor 145 bewoners evengoed. Collega's die nog bevlogen zijn kunnen deze wantoestanden niet blijven ondergaan. Ik ben nu een paar dagen thuis maar het beeld van mijn laatste werkdag laat mij niet los. Een bewoner die eenzaam zijn doodstrijd heeft gestreden waarbij ik drie keer gaan kijken ben of "het al voorbij was". Haaks op mijn overtuigingen en opleiding moet het echter zo, want ik heb 101 dingen te doen. Denkt iemand echt dat ik de straat op kom voor die ene dag in de maand? Nee. Echt niet. En ik zou heel graag het debat voeren over alle wantoestanden die het daglicht niet mogen zien. Alleen dan is er hoop op een betere toekomst voor de gebruiker en de zorgverlener. Bij elke opstand van de zorgsector lijkt het te gaan over geld en voordelen, terwijl we zoveel meer aan de kaak willen stellen. Maar dat kan en mag niet. Klokkenluiders worden ook in de zorg afgestraft.

  • door groot gelijk op vrijdag 25 november 2016

    Hallo, amai... ik wist niet dat dit gevoel ook bij zoveel anderen heerst ... chapeau els voor je moed om dit neer te pennen. Ik ben ook verpleegkundige in hart en ziel .....de laatste tijd verschillende keren ontslag genomen maar toch in zelfde sector gebleven . Zocht het eventjes in WZC maar ....zelfde verhaal als bij Els ... Uiteindelijk terug bij eerste job beland .... gelukkig in mijn werk als thuisverpleegkundige en in mijn organisatie ..... maar ..onbegrijpelijk wat ze van hogerhand allemaal uitsteken . We werken met geen ' dingen ' ,he !! maar wel met ' mensen' . en ...wijzelf zijn ook maar ' mensen ' . Ik probeer het nog vol te houden in ' mijn droomjob ' en in minimum aan tijd zoveel mogelijk mensen goede zorg te verlenen . maar soms 34 patienten in 6u tijd verzorgen lijkt soms onmogelijk ..en toch ...we zetten door (met steun van organisatie en goede collega's ) al ligt het gevaar van burnouts onder collega's soms op de loer ..het is lopen op een koord ... erop of eronder. BRUSSEL LUISTER naar DE ZORGSECTOR , AUB .....

  • door ElsjeP op zaterdag 26 november 2016

    Persoonlijk vind ik het een schande dat de sector (vooral de private) over 1 kam gescheerd wordt. Ik ben ervan overtuigd dat er wel super goede woonzorgcentra's zijn met een hart voor bewoners, voldoende gemotiveerd en gekwalificeerd personeel, een lekkere gevarieerde keuken, een thuis voor ouderen met en zonder beperking! Ik heb geen spijt van de dag dat ik mijn verpleegkundig diploma behaalde, ik was jong, gedreven, ambitieus en vooral zorgzaam. 24 jaar later ben ik nog steeds begaan met onze oudere zorgvrager. Velen hebben een fout beeld over de ouderenzorg! Het zijn dikwijls de plotse wijziging van regelgeving en normeringen, die het de sector moeilijk maken. Deze leiden dan in bepaalde gevallen tot fusionering,verkoop, besparingen, enz Kwaliteit dragen we bij ons hoog in her vaandel, nog elke dag! Ik nodig iedereen uit om een kijkje te komen nemen van hoe het wel kan!

  • door dr alami op zondag 27 november 2016

    Inderdaad jammer dat de overheid de normen bepaalt en zorgt niet optimaal voor de zorgverleners die de zorgvragers correct zou moeten zorgen. Zo is de zorg totaal schadelijk. Iedereen heeft reeds schrik om oud of ziek te worden, grote delen van de bevolking moet armen zijn en de rest met kleiner wordend inkomen en toegenomen werkloosheid en daarom ziet niemand nergens het meer zitten. We moeten voor al onze rechten samen vechten want ze gaan ze heus niet vanzelf geven. Dit alles kadert binnen een heel selectie van de huidige elites om over heel het mensdom qua leven of dood te kunnen beslissen. Dit 'laissez-faire' kapitalisme dat overal vrijhandel wil invoeren met nog minder overheidsbemoeienis met als doel winst te halen uit de desoriëntatie van de bewoners, privatiseringen doorvoeren terwijl de mensen in shock zijn en zelfs zich op hun dagelijkse zorgen niet kunnen concentreren. Privatisering en uitbuiting in deze sector is een sociale misdaad. Schandaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalig.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties