Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Waarom is Venezuela in crisis?

Venezuela is in diepe crisis, economisch en politiek. Als je de massamedia mag geloven, is dat uitsluitend de schuld van de 'socialistische dictatuur'. Patrick Hens van Handen Af Van Venezuela ontkent de fouten niet die de regering van president Maduro heeft gemaakt en nog maakt, maar wijst er tegelijk op dat er wel degelijk sprake is van een zware economische blokkade door oppositiepartijen en hun medestanders in de economische elite, die het land ten gronde richten.
zondag 11 september 2016

Als we de mainstream media moeten geloven, dan is Venezuela helemaal ingestort. Dat klopt niet, maar het land gaat wel door een zeer ernstige crisis, die steeds erger wordt. De Venezolanen verhongeren niet, noch sterven ze door de crisis en ze plunderen ook niet massaal, maar veel te veel mensen lijden onder de toestand. Waarom is dat zo en hoe kan Venezuela er weer bovenop komen?

De Venezolaanse regering werkt in een omgeving van zowel nationale als internationale vijandigheid tegen het land. De oppositie wil met alle middelen het ‘regime’ omverwerpen: gewelddadige straatprotesten, het niet erkennen van verkiezingsresultaten, sabotage van de economie door de weigering van hun vele medestanders in de bedrijfswereld om te produceren en zo schaarste van basisproducten te veroorzaken, oproepen tot buitenlandse militaire interventie, plannen van een staatsgreep... Ze wordt daarbij toegejuicht en gefinancierd door de VS, die Venezuela een “buitengewone bedreiging voor de nationale veiligheid van de VS” noemen. De VS steunen alle middelen die de oppositie wil inzetten tegen de Venezolaanse regering, en vooral de minst democratische, als er al sprake kan zijn van enig democratisch gehalte van de oppositie en haar acties.

Hoewel er dus heel wat verzachtende omstandigheden voor de huidige situatie van het land zijn, is de Venezolaanse regering zelf ook voor een groot deel verantwoordelijk voor de crisis. In plaats van een einde te maken aan de toestand hebben de acties van de regering, of het gebrek eraan, de situatie steeds erger gemaakt.

Een eerlijke analyse van de crisis in Venezuela moet dus beide factoren behandelen, zowel de fouten die de regering maakt als de aanvallen van de rechterzijde, zowel nationaal als internationaal.

De crisis in cijfers

Er is een zeer hoge inflatie: 370 procent over de laatste 12 maanden volgens de cijfers van de regering. Volgens het IMF zou deze kunnen oplopen tot 700 procent op jaarbasis tegen eind 2016. Verschillende jaren na elkaar was er een lage of negatieve economische groei: 1,3 procent in 2013, -3,9 procent in 2014, -5,7 procent in 2015 en een geschatte -10,1 procent (volgens het IMF) of -8,0 procent (volgens de Economische Commissie voor Latijns-Amerika en de Caraïben van de VN) voor 2016.

Dit jaar daalde de import met 40 procent tegen 2015, ten opzichte van 2012 met 60 procent. Er is een chronische schaarste aan voedingsmiddelen, basisproducten en medicijnen. De schaarste-index wordt geschat op 80 procent. Dit wil zeggen dat 8 producten op 10 moeilijk te verkrijgen zijn. De inkomsten van de olie-export zakten in 2015 met 40 procent. Hierdoor kan er veel minder geïnvesteerd worden in de sociale projecten en dit wordt nog versterkt door de hoge graad van corruptie zowel in de publieke als private sector. Er zouden honderden miljarden dollars op die manier ‘verdwijnen’.

De internationale reserves van Venezuela bedragen minder dan 12 miljard dollar, het laagste niveau in 10 jaar. De laatste 18 maanden werden ze gehalveerd, en ze zakten met bijna twee derde sinds 2010.

De groeiende ongerustheid bij de bevolking over hoe ze de broodnodige dagelijkse basisproducten moeten vinden en over de groeiende politieke crisis hebben ertoe geleid dat het chavisme veel steun heeft verloren. Daartegenover staat dat de steun voor de oppositie niet echt gegroeid is. Meer dan 50 procent van de bevolking identificeert zich noch met de regering, noch met de oppositie.

‘Het socialisme heeft gefaald’

Volgens de rechterzijde en de mainstream media is het duidelijk: deze crisis werd veroorzaakt door een overdosis aan ‘socialisme’. Deze mythe wordt door de Venezolaanse (en buitenlandse ) media wijd verspreid. Venezuela zou daarenboven een dictatuur zijn, die vijandig is ten opzichte van de privésector, en verstikken onder de staatscontrole op de economie en de maatschappij. Zij die dit beweren negeren echter drie belangrijke feiten:

1.     Venezuela is geen dictatuur. De regeringspartij (PSUV, voorheen MVR) heeft 12 van de 15 belangrijkste verkiezingen gewonnen tussen 1998 en 2015. De drie verkiezingen die gewonnen werden door de oppositie werden altijd erkend door de regering. De oppositie kan in alle vrijheid manifesteren in de straten, er werd nog nooit een journalist in de gevangenis opgesloten vanwege kritiek op de regering en het referendum met als doel president Maduro af te zetten kan gewoon doorgaan (hoewel er gegronde twijfels bestonden over heel wat verzamelde handtekeningen in de eerste fase van de procedure). Er werden bijvoorbeeld handtekeningen van reeds overleden personen aangetroffen.

2.     De economie van Venezuela is helemaal niet socialistisch. Privébedrijven domineren de economische activiteiten. Tussen 1999 en 2011 groeide het aandeel van de privésector in de Venezolaanse economie van 65 naar 71 procent. Ook de Venezolaanse media zijn na zeventien jaar Chávez en Maduro nog steeds voor meer dan 70 procent in handen van de oppositie en de privésector.

3.     Het is pas de laatste jaren echt fout beginnen lopen. Gedurende meer dan zeventien jaar is deze regering nu aan de macht en er werden in die periode wel degelijk economische successen geboekt. De gemiddelde economische groei bedroeg 3,2 procent en 4,1 procent na 2004, toen Chávez de nationale oliemaatschappij (PVDSA) onder controle nam. Werkloosheid en inflatie waren aanzienlijk lager dan voordien.

De Venezolaanse regering nam maatregelen die men ‘socialistisch’ zou kunnen noemen, maar die eigenlijk sociaaldemocratisch zijn. Er werd geïnvesteerd in onderwijs, gezondheidszorg en sociale diensten. Voedselvoorziening en huisvesting werden voor iedereen toegankelijker door staatssubsidies. Dit leidde tot enorme vermindering van armoede, ongelijkheid, ondervoeding en een grote vermeerdering van het aantal inschrijvingen aan de universiteit en er kwamen heel wat meer mensen in aanmerking voor een pensioen.

De regering investeerde ook massaal in de organisatie en mobilisatie van de gemeenschappen om zo een participatieve democratie te creëren met het volk in een hoofdrol. Bovendien werden enorme percelen land teruggeven aan de plaatselijke bevolking en werden 1200 bedrijven genationaliseerd, waarvan er heel wat onder arbeiderscontrole kwamen.

Hebben deze ‘socialistische’ maatregelen de huidige crisis veroorzaakt, zoals de critici beweren? Neen dus.

Toch maakte Chávez ook fouten waarvan de nasleep nu nog te merken is. Zo heeft hij geen komaf gemaakt met de corruptie, heeft hij veel te lang de wisselkoers van de Venezolaanse munt kunstmatig bevroren gehouden, en heeft hij weinig gedaan aan de afhankelijkheid van olie.

Hij was ook veel te zacht voor diegenen die destijds een gewelddadige staatsgreep tegen hem pleegden. In plaats van hen zwaar te straffen zoals de bestaande wetten hem toelieten besloot hij de coupplegers niet te vervolgen. De meesten van hen zijn nu op vrije voeten en leiden de aanvallen tegen de regering en het land, vaak op een gewelddadige manier en met geen enkel respect voor de democratische waarden, zoals ze dat destijds ook deden. Zijn allergrootste ‘fout’ was echter dat hij er niet in geslaagd is de macht volledig uit de handen te nemen van de elite en de privébedrijven die nu het land volledig destabiliseren.

Als men met ‘socialisme’ een systeem bedoelt waar arbeiders en gemeenschappen democratische controle hebben over de economie en de politieke besluitvorming, in plaats van de bureaucraten, de politici en de goed bevriende ondernemers, dan is het duidelijk dat Venezuela niet lijdt aan ‘te veel socialisme’ maar wel aan ‘te weinig socialisme’.

Wanbeheer van de wisselkoers

Venezuela kent ondertussen drie verschillende wisselkoersen. Er is de goedkope wisselkoers DiPro van 10 bolívar per dollar. Importeurs en producenten kunnen tegen deze koers dollars bekomen voor de invoer van basisproducten (voedingsmiddelen, medicijnen...). Een tweede officiële wisselkoers is de DiCom, die varieert tussen de 200 en 640 bolívar per dollar. De regering hoopte dat er meer economische transacties gingen plaatsvinden tegen deze duurdere koers, maar in de praktijk blijkt dat de DiPro nog veruit de meeste gebruikte is. En dan is er de waarde van de bolívar op de zwarte markt, die de laatste jaren enorm gestegen is. Op dit ogenblik staat deze op meer dan 1000 bolívar per dollar.

Het gigantische verschil tussen de officiële koers en de reële waarde op de zwarte markt van de Venezolaanse munt heeft verschillende ernstige problemen met zich meegebracht. Voor ondernemers, ambtenaren en hooggeplaatste militairen, die dollars kunnen bekomen aan de goedkoopste koers, wordt het financieel wel zeer aantrekkelijk om deze officieel omgewisselde dollars vervolgens te verhandelen op de zwarte markt. Ze kunnen op deze manier enorme winsten maken en ze doen dat dus ook.

De dollars die verkregen worden om goederen te importeren, verdwijnen zo op de zwarte markt. Met dat geld worden zo goed als geen goederen geïmporteerd en dat veroorzaakt dan op zijn beurt voor schaarste. De schatkist van de staat wordt op deze manier leeggeroofd door corrupte en speculatieve ondernemers en ambtenaren, waardoor er zo goed als geen geld meer overblijft om de broodnodige goederen en grondstoffen te importeren.

Het regeringsbeleid om de koers van de Venezolaanse munt kunstmatig laag te houden dateert al van 2003. Toen was het een verantwoorde maatregel om kapitaalvlucht tegen te gaan, na de lock-out van de grote bedrijven en werkgevers die immense economische schade veroorzaakte. Vele, ook linkse, economen zijn echter van mening dat de maatregel opgeheven had moeten worden na bijvoorbeeld een jaar. De waarde van de bolívar had dan kunnen fluctueren, zodat het verschil met de waarde op de zwarte markt klein zou blijven en speculaties niet aantrekkelijk zouden zijn.

De regering hield echter vast aan de controle van de wisselkoers. Dat kan op verschillende manieren verklaard worden. Eerst en vooral had men schrik dat de devaluatie tot grotere inflatie zou leiden. Devaluatie kan echter ook tijdelijk de economie weer aanzwengelen. Een tweede mogelijke verklaring, die zeer plausibel is, is het feit dat heel wat machtige personen zowel binnen als buiten het staatsapparaat baat hebben bij een goedkope dollarkoers, vooral hooggeplaatste legerofficieren, en die wil Maduro zeker niet als vijand hebben. Een derde factor is het feit dat een devaluatie een moeilijke onderneming is waarbij men zeer goed moet opletten dat het volk niet nog meer angst voor de toekomst krijgt, want dit zou dan weer in de kaart spelen van de oppositie en de VS.

Het zwarte slijk der aarde

Venezuela heeft de grootste oliereserves ter wereld en de olie-industrie zorgt voor 96 procent van de exportinkomsten van het land. Maar olieprijzen fluctueren, ze hebben dat altijd gedaan. Rond 2003 begon de prijs van een vat olie sterk te stijgen ten gevolge van de groei van onder andere de Chinese en Indiase economie. Van 2005 tot 2008 en tussen 2009 en 2014 bereikte de prijs van een vat olie hoogtes tussen de 80 en 100 dollar. In 2008 werd zelfs een piek van 152 dollar gehaald. In die jaren kon Venezuela dan ook volop investeren in sociale projecten wat leidde tot grote verwezenlijkingen voor het Venezolaanse volk.

Tussen juni 2014 en januari 2016 stortte de olieprijs echter in elkaar met meer dan twee derde, tot 30 dollar per vat. De laatste maanden zagen we slechts een lichte stijging tot ongeveer 40 dollar per vat.

Venezuela is zo afhankelijk van de prijs van de olie dat het niet eerlijk zou zijn om dit niet mee te nemen in de verklaring waarom Venezuela nu in crisis is. Het moet echter wel gezegd worden dat noch Chávez, noch Maduro erin slaagden Venezuela minder afhankelijk van olie te maken, omdat hun pogingen om de industrie te diversifiëren ruimschoots onvoldoende waren. Hier ligt zeker een taak voor de Venezolaanse regering.

Het gebrek aan bestrijding van corruptie

Venezuela staat zeer hoog op de lijst van de meest corrupte landen. Ook de bevolking vindt corruptie een van de belangrijkste problemen van het land. Zowel binnen het staatsapparaat, de partij en de eraan gelinkte bedrijven en instellingen, het leger en de politie als in de privé sector en de oppositiepartijen is het een zeer ernstig probleem.

Opportunistische bureaucraten maken misbruik van overheidsgelden en van de wisselkoersen om zichzelf te verrijken. De gevolgen zijn desastreus. Overheidsbedrijven gaan overkop, de staat lijdt enorme verliezen, arbeiders worden niet uitbetaald, ziekenhuizen komen zonder medicijnen te zitten, lege rekken in de (staats)winkels, criminaliteit wordt oogluikend toegelaten etc. Verzet van het volk tegen dit soort praktijken is niet altijd zonder risico. De gangsters en hun trawanten kunnen gewelddadig zijn.

Chávez werd destijds onder andere verkozen omdat onder zijn voorgangers de corruptie weelderig tierde in Venezuela. Het is dan ook zeer ironisch dat dezelfde kwaal nu opnieuw een hoogtepunt bereikt. De oppositie maakt dan ook dankbaar gebruik van dit gegeven, hoewel deze hypocrieten zelf natuurlijk geen haar beter zijn,. De bevolking wijst er (vaak terecht) op dat het geen vertrouwen kan hebben in de staatsinstellingen. 

Soms stelt de regering een voorbeeld en wordt er een partijlid of een persoon met leidinggevende functie in de staatsinstellingen aangeklaagd voor corruptie. Maar dit gebeurt veel te weinig en ondertussen gaan de praktijken gewoon verder. Of bedrijven worden beboet omdat ze zich niet aan de prijscontroles houden, betalen de boete, houden zich even gedeisd en hernemen nadien hun illegale praktijken.

Economische oorlogsvoering

De Venezolaanse regering zoekt de oorzaak voor de huidige toestand enkel in de economische oorlog die de VS, de oppositie en de private ondernemers voeren tegen het land. Die veroorzaken met opzet schaarste en ontevredenheid onder de bevolking om de regering ten val te brengen. Gedeeltelijk klopt dat ook. Er zijn duidelijke bewijzen dat de economische oorlog wel degelijk bestaat. Men kan het vergelijken met de toestand in Chili van begin jaren 1970, toen Allende ten val gebracht werd, maar er is veel meer aan de hand.

Deze economische oorlog kent vijf facetten:

1.     Het opslaan van basisproducten door privébedrijven om schaarste in de winkels en ontevredenheid bij de bevolking te veroorzaken. Er zijn ook duidelijke bewijzen van. Dit is echter niet nieuw, ook tijdens de patronale lock-out van 2002-2003 en in de aanloop naar het referendum tot grondwetswijzing in 2007 waren er gelijkaardige tekorten. De saboteurs kiezen doelbewust hun moment uit om verkiezingen of cruciale gebeurtenissen te manipuleren. Nadat de PSUV de parlementsverkiezingen verloor in december 2015, verschenen er onmiddellijk op magische wijze opnieuw producten in de winkels die eerder niet te verkrijgen waren.

2.     De Venezolaanse economie wordt ook ernstige schade toegebracht door acties van de regering van de VS. Al twee keer meende Obama te moeten verkondigen dat Venezuela een bedreiging is voor de veiligheid van de VS. Functionarissen van de Venezolaanse regering werden zonder enig bewijs beticht van schending van de mensenrechten en er werden sancties tegen hen opgelegd. Dit heeft natuurlijk gevolgen voor de Venezolaanse economie: investeerders worden afgeschrikt en voor Venezuela zal het moeilijker worden om handel te drijven met het buitenland of leningen aan te gaan.

3.     De gewelddadige acties van de oppositie om de regering ten val te brengen hebben ook een hoge economische en psychologische kostprijs. Door de blokkades kunnen goederen niet op hun bestemming geraken. Bovendien werd er ook heel wat schade aangebracht aan overheidsgebouwen, klinieken enzovoort.

4.     Opportunisten (‘bachaqueros’) kopen de vaak al moeilijk verkrijgbare goederen aan gereguleerde prijzen massaal op en verkopen die vervolgens met woekerwinsten op de zwarte markt, op straat. Dit gebeurt georganiseerd op grote schaal, maar ook gewone mensen die het moeilijk hebben zondigen ertegen, weliswaar op veel kleinere schaal. Het is voor hen vaak een van de weinige manieren om te overleven. Het is namelijk zo dat, ondanks regelmatige loonsverhogingen, een maandsalaris van een gewone familie de kosten niet meer kan dekken vanwege de hoge inflatie en de illegale woekerprijzen. Uit een recente bevraging van Datanalisis bleek dat 70 procent van de Venezolanen in de wachtrijen aan de winkels de aangekochte goederen verder verkoopt op de zwarte markt.

5.     Illegale smokkel, vooral naar Colombia, is een vijfde niet onbelangrijke factor.

Bij dit alles is ook de steun van de Venezolaanse massamedia, waarvan het overgrote deel in handen is van de oppositie en de privésector, en van de internationale nieuwskanalen, voor de neoliberale elite in het land en voor de VS een belangrijke factor.

Het ziet er niet goed uit voor de toekomst

De regering heeft tot op heden bijzonder weinig initiatief getoond om iets aan de situatie te veranderen, integendeel. Er gebeurt veel te weinig om de corruptie te bestrijden. Ook de economie blijft vooral afhankelijk van de inkomsten van petroleum, van diversifiëring is voorlopig weinig te merken. Hier en daar worden kleinere projecten opgestart binnen de gemeenschappen om in hun eigen voedsel en basisbehoeften te kunnen voorzien. Maar voorlopig gaat het vooral om distributie en veel minder om productie. Bovendien zullen deze kleinschalige projecten nooit kunnen voldoen aan de behoeftes van het hele land.

Zolang de sleutelsectoren van de economie in handen blijven van de privésector zal die Venezuela blijven martelen tot het moment dat het volk zich moe getergd helemaal afkeert van de regering. Het verleden heeft bewezen dat men in Venezuela via dialoog met de rechterzijde niets bereikt. Integendeel, elke toegeving die aan hen werd gedaan hebben ze steeds uitgebuit om het land nog verder de dieperik in te duwen. Dat blijven ze ook nu doen. Toch blijft Maduro geloven in dialoog en blijft hij daar tijd aan verspillen. Af en toe komen er dan dreigingen met onteigening, maar die worden zelden in de praktijk gebracht, of zijn slechts tijdelijk.

Onlangs nog werden er contracten afgesloten met multinationals om grote mijnbouwprojecten te starten, met bovendien ernstige gevolgen voor het milieu en de inheemse bevolking. Het ligt voor de hand dat de winsten die dit ongetwijfeld opbrengt voor een groot deel niet ten goede zullen komen aan de bevolking en naar de multinationals zullen gaan.

De massabetoging tegen president Maduro kreeg veel bijval in de internationale media. Dat de betoging van zijn voorstanders minstens even groot was niet...

De oppositie voltooide de eerste fase van de procedures die moeten worden doorlopen om een referendum te organiseren tot afzetting van Maduro. Het ziet er naar uit dat de laatste fase, het referendum zelf, pas in februari 2017 plaats zal kunnen vinden, Als hij dat verliest – wat zeer waarschijnlijk is – zal Maduro vervangen worden door huidig vicepresident (Aristóbulo Isturíz) en komen er geen nieuwe verkiezingen komen voor 2019. Mocht de laatste fase van het referendum nog voor einde 2016 plaatsvinden, en Maduro verliest, dan zouden er daarentegen vervroegde presidentsverkiezingen komen. 

Daarom wil de oppositie alsnog dat het referendum dit jaar afgewerkt wordt. Op 1 september 2016 kwamen ze daarvoor dan ook op straat, met duizenden. Het was de grootste manifestatie die ze in zeventien jaar konden samenbrengen. Maar ook de voorstanders van de regering, de chavisten, kwamen met duizenden op straat. Het was zelfs van de tijd van Chávez geleden dat er nog zo veel rode petjes en vlaggen te zien waren in de straten van Caracas. Het is daarom duidelijk dat de revolutie nog niet voorbij is.

In de aanloop naar de manifestatie hadden de Venezolaanse veiligheidsdiensten ook zeer goed werk geleverd. Zo werd een concentratie van meer dan 90 Colombiaanse paramilitairen op nog geen 500 meter van het presidentieel paleis ontdekt en vond men explosieven bij opposanten, waardoor zeer waarschijnlijk een nieuwe staatsgreep voorkomen werd. Het uitstekend werk van de veiligheidsdiensten, noch de enorme opkomst van de chavisten in steun van Maduro, voor de zoveelste keer, zullen echter iets veranderen aan de huidige crisissituatie. Er is meer nodig, veel meer.

De revolutie moet nu dringend voltooid worden. Doortastende maatregelen moeten getroffen worden om alle macht uit handen van de economishce elites te nemen en om de corruptie aan te pakken. De grote privébedrijven die het land voortdurend saboteren moeten onteigend worden, te beginnen met Polar, de grootste voedselfabrikant van Venezuela die al jaren actief deelneemt aan de destabilisatie.

Zowel de productie, de distributie als de import en export van goederen moet genationaliseerd worden en onder democratische controle van de arbeiders komen om te voorkomen dat corrupte en opportunistische bureaucraten de genationaliseerde bedrijven naar de ondergang leiden (wat al veel te vaak gebeurd is). De arbeiders kiezen zelf hun bazen en zetten ze ook af als zou blijken dat ze minder goede bedoelingen met het bedrijf hebben.

De klok tikt, president Maduro moet onmiddellijk ingrijpen

In heel wat progressieve Latijns-Amerikaanse landen boekten reactionaire krachten de laatste jaren overwinningen: Honduras, Paraguay, Argentinië en zopas nog via een parlementaire staatsgreep in Brazilië. Dit maakt de traditionele elites sterker en geeft hen goede hoop dat het ook in Venezuela zal lukken. Ze houden geen rekening met de kracht van het volk, de arbeiders en de boeren, die nu over de grenzen heen solidair moeten zijn en de strijd aan moeten gaan tegen de verrechtsing van heel het continent.

¡No pasarán!

Patrick Hens, Handen Af Van Venezuela 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

22 reacties

  • door Maurice de Liberaal op maandag 12 september 2016

    De overheid van Venezuela heeft in de regeringen van Hugo Chavez voor veel producten een maximum prijs ingevoerd die ver beneden de wereld marktprijs ligt. In het verleden werden deze prijsverschillen gecompenseerd door overheidssubsidies die gefinancierd werden door de olie inkomsten. Nu de olieprijs flink gezakt is kan de overheid deze subsidies niet meer verstrekken, maar de maximum prijzen zijn nog steeds van kracht. Bedrijven kunnen nu simpelweg niets produceren omdat ze producten duurder moeten inkopen dan dat ze deze kunnen verkopen. Een triest voorbeeld van een gefaalde socialistische ideologie waar nu veel mensen het slachtoffer van worden.

    • door Patrick Hens op dinsdag 13 september 2016

      Dat is uiteraard de uitleg die de grote privé bedrijven eraan geven, Maurice. Vergeet niet dat ze voor basisproducten aan een zeer goedkope koers dollars kunnen verkrijgen, maar daar alles mee doen (speculeren, ...), behalve grondstoffen importeren. En deze praktijken zijn illegaal. Vaak blijkt ook dat fabrieken wel degelijk grondstoffen gestockeerd hebben, maar ze weigeren te verwerken. Zie als voorbeeld Kimberly Clark: http://www.telesurtv.net/english/news/Venezuelas-Maduro-Commits-Funds-to-Seized-Factory-20160722-0007.html En hoe verklaar je dan ook dat ze de goederen die wel geproduceerd worden achterhouden in de magazijnen. Regelmatig worden ze daarop betrapt. Ze hebben liever dat ze vervallen dan dat ze op de markt komen. Door de prijscontroles kunnen ze weliswaar geen woekerwinsten maken, en daar wringt het schoentje. En dan heb ik het nog niet over de moedwillige pogingen om het land te destabiliseren.

      • door Maurice de Liberaal op woensdag 14 september 2016

        Waarschijnlijk worden deze producten verkocht op de zwarte markt. Deze is wel vrij en daar kunnen bedrijven wel geld verdienen. Dit zijn de natuurwetten van de vrije markt. Venezuela gaat nu net zo failliet als de ineenstorting van de Sovjet economie in 1989. Jammer dat mensen niet leren van het verleden.

  • door antond op maandag 12 september 2016

    De auteur wenst het Venozolaanse volk méér en niet minder socialisme toe. En hij pleit ervoor de revolutie te 'voltooien'. Dit moet, volgens de auteur, kennelijk gebeuren, onafhankelijk van wat het volk wil. Het lijkt er echter op, gezien de resultaten van de laatste verkiezingen, dat het volk genoeg heeft van de Chavistische beweging.

    Het is dan ook niet voor niets dat Maduro er voor zal pogen zorg te dragen dat een eventueel referendum (als dat al plaatsvindt) pas voor volgend jaar zal zijn, zodat een partijgenoot de touwtjes in handen zal houden.

    Dit is een voorproefje van wat ons te wachten staat als een extreme partij het hier bij ons ooit voor het zeggen zou krijgen. Zulke partijen, en sommigen van hun aanhangers, denken te weten wat het volk zou moeten willen. Verkiezingen zijn in deze denkwereld overbodig. Lieden die Maduro verdedigden vind ik, in deze context, hoogst verdacht. Maar zij dit dit nog altijd doen, zijn in mijn ogen volstrekt geen democraten.

    Je hand nooit ofte nimmer in eigen boezem steken, en je ongelijk nooit toegeven. Dat lijkt de 'strategie' van Maduro. Denkt u werkelijk dat hij zich iets gelegen laat liggen aan wat het volk wil?

    • door Patrick Hens op woensdag 14 september 2016

      Nergens staat er dat wij de wil van het volk niet zouden respecteren, antond, integendeel zelfs. Als democraten kiezen wij in de eerste plaats altijd voor de wil en het welzijn van het volk. Wij erkennen ook de verkiezingsresultaten als de oppositie wint, net zoals Chávez dat deed en ook Maduro nu doet. Dat kan van de oppositie meestal niet gezegd worden, als de chavisten winnen. In onze analyse stellen we ook zeer duidelijk dat het niet verwonderlijk is dat het chavisme veel van zijn aanhang verliest maar het is ook vrij begrijpelijk dat ze niet voor de oppositie kiezen. Velen verliezen gewoon de politieke interesse, en zijn niet pro-chavisme, noch pro-oppositie. Daarnaast schrijven wij wel wat wij denken over hoe het verder moet met Venezuela voor het welzijn van de bevolking, dat is ons recht. Maar het volk zal beslissen, en dat respecteren wij, tenminste zolang er geen regering aan de macht komt die (met geweld) de democratische rechten van het volk ongedaan maakt en de ongelijkheid weer doet toenemen, zoals al vaker gebeurd is in Latijns Amerika. Dan is het onze plicht, en die van het volk, om in verzet te gaan. We zijn nu eenmaal een solidariteitsorganisatie.

      • door antond op woensdag 14 september 2016

        U weet toch heel goed dat, moest er een referendum komen, dat Maduro onmiddellijk zijn koffers kan pakken? Denkt u niet dat hij, in verband met de verwachte uitslag, alles in het werk stelt om dit referendum uit te stellen tot het nieuwe jaar, om zo verkiezingen te kunnen voorkomen? Noemt u dat respect voor de wil van het volk?

        Als u stelt dat er meer 'socialisme' (u bedoelt dan, denk ik, meer Chavisme) moet komen gaat u er dan van uit dat dat hetgeen is dat het volk wil?

        De buitenwereld heeft, ook gezien de uitslag van de laatste verkiezingen, de indruk dat het volk dit helemaal niet wil en dat men komaf wil maken met het presidentschap van Maduro. U geeft zelf in uw artikel overigens al aan dat u denkt dat Maduro het referendum zal verliezen. Op grond waarvan denkt u dat het volk 'meer socialisme' en 'voltooing van de revolutie' wil? Het zou uw geloofwaardigheid ten goede komen als u deze stelling zou staven.

        • door Patrick Hens op woensdag 14 september 2016

          De kans is inderdaad zeer groot dat Maduro het referendum verliest, en heel veel mensen willen dat Maduro "harder" optreedt. Je merkt dat op de sociale media en in de straten. Ook wij horen dat via onze contacten. Wat Maduro nu doet heeft zeer weinig of niets met "socialisme" te maken, integendeel hij geeft steeds meer ruimte aan de oppositie, de privé sector en de multinationals, met alle gevolgen van dien. Als Maduro het referendum verliest, dan is dat niet omdat het volk in het programma van de oppositie gelooft, want die hebben namelijk geen programma om Venezuela uit de problemen te helpen, maar omdat ze ontevreden zijn met het beleid van Maduro. Ook toen Chávez destijds harder ging optreden tegen de elites was dat te merken in de verkiezingsresultaten en kreeg hij meer steun. Zo was ook de overwinning van Maduro bij de laatste presidentsverkiezingen zeer nipt. Nadien nam hij strengere maatregelen en dat was meteen te merken bij de daaropvolgende lokale verkiezingen, waar het resultaat voor de chavisten veel beter was. Dat wijst er toch wel op wat (een groot deel van) het volk wenst?

          • door antond op vrijdag 16 september 2016

            Hoe weet u dat het volk wil dat Maduro harder optreedt en méér socialisme wil? Waar haalt u de informatie vandaan dat het volk de oppositiepartijen niet wil?

            De resultaten van de afgelopen verkiezingen laten een compleet ander beeld zien dan wat u schetst. Hoe verklaart u dat de meerderheid op de oppositie heeft gestemd, die vooraf gezegd heeft, komaf te willen maken met het Chavisme? En waarom denkt u dat Maduro alles op alles zet om te zorgen dat een eventueel referendum pas volgend jaar plaatsvindt, zodat er geen verkiezingen hoeven te worden gehouden. Is dat misschien omdat hij vreest dat de socialisten een nederlaag zouden leiden, ten koste van de oppositie ter rechterzijde?

            Gelooft u zelf dat Venezuela bij vrije verkiezingen voor méér socialisme zal stemmen? Of weet u ook wel waar het probleem zit, en dat Maduro en de Chavisten geen kans maken?

            De 'wil van het volk' (die u denkt te kennen)? Waaruit blijkt de wil van het volk, anders dan uit verkiezingen?

          • door antond op vrijdag 16 september 2016

            1. Heeft Maduro soms wél een plan om Venezuela uit de problemen te helpen? 2. Chavez was 'succesvol' omdat hij cadeau’s uitdeelde aan de eigen bevolking. Dat waren sigaren uit eigen doos, want afkomstig uit de olie-opbrengsten, die het volk sowieso al toebehoorden. Hij heeft zijn populariteit daar deels mee ‘gekocht’. Dit kon allemaal dankzij de hoge olieprijzen. Als de olieprijzen eerder waren gedaald, had Chavez het even moeilijk gekregen als Maduro nu 3. U zegt dat Maduro in zijn doen en laten geen socialist meer is. Waarom vindt u dan dat hij toch moet aanblijven? 4. Ziet u echt geen autocratische trekjes aan zijn bewind?

            Geef graag eerlijke antwoorden. Die hoeft u overigens niet aan mij te geven. Aan uzelf is ook goed. Doe aan zelfonderzoek en wees niet dogmatisch.

            • door Patrick Hens op maandag 19 september 2016

              Ik denk dat je ons artikel nog eens goed moet lezen, antond. We hebben wel degelijk geschreven dat Maduro ook fouten maakt en dat hij te ver afwijkt van wat volgens ons socialisme is. Dus wij vinden niet dat het (huidige) plan van Maduro een goed plan is. We schreven dat ook. De populariteit van Maduro is lager dan ooit volgens de meeste bevragingen, hoewel nog steeds hoger dan die van de meeste presidenten van de omliggende landen (hoger dan die van Santos bv.) en de meeste mensen zullen hem in een referendum weg willen stemmen. Maar dat wil niet zeggen dat de oppositie aan populariteit wint. De Venezolanen zijn nog niet vergeten wat een neoliberale politiek teweeg brengt. Die neoliberalen hadden in de tijd van voor Chávez trouwens OOK een hele boel oliedollars, maar die kwamen niet ten goede aan het volk, onder Chávez gebeurde dat wel. En nogmaals, wij ZIJN het volk niet. Verkiezingen zullen uitmaken wat de meerderheid van het volk wil. Wij schrijven enkel over wat WIJ vinden dat er fout gaat, en er zijn heel wat mensen die onze mening delen. Maar ik val in herhaling, omdat je me gelijkaardige vragen blijft stellen, die we trouwens ook in het artikel al beantwoordden. En het is natuurlijk altijd makkelijk ons "dogmatisch" te noemen, maar ik denk dat we echt wel een heel realistische kijk hebben op de toestand in Venezuela en dat onze argumenten gebaseerd zijn op de reële toestand. Als er hier geen nieuwe elementen meer aangehaald worden, lijkt het ons tijdverspilling om nog te reageren.

  • door antond op maandag 12 september 2016

    Alle artikelen over Venezuela zijn van de website van Jeremy Corbyn verwijderd:

    http://jeremycorbyn.org.uk/articles/venezuela/

    Trek uw eigen conclusies.

    • door Patrick Hens op woensdag 14 september 2016
      • door antond op woensdag 14 september 2016

        Je kunt de antwoorden op je eigen tweets nu eenmaal niet verwijderen. Daarom valt het meteen op als je de tweets, waarop door anderen is gereageerd, verwijdert.

        Daarom staan zijn tweets er nog, lijkt mij. Maar Corbyn heeft, waar hij kon, zijn eerdere uitlatingen over Venezuela laten verdwijnen.

        Voor het Venozolaanse volk hoop ik dat echte sociaal-democraten het stokje van deze dictator zullen overnemen. En dat de chaos die de Bolivarianen hebben achtergelaten snel, met hulp van de vrienden van het Venozolaanse volk moge worden opgeruimd. Want de chaos is verschrikkelijk. Des te erger voor een land dat eigenlijk zo rijk is! De Chavisten zouden zich daarvoor diep moeten schamen. Dat ze dat niet doen, tekent hen.

  • door jandemeyere op maandag 12 september 2016

    Hoe kan men in godsnaam zo naïef zijn en beweren dat niet het gevolg is van socialistische experimenten ? Zie DDR: een puinhoop waar (het vroegere) West Duitsland nog altijd miljarden euro's in pompt. Albanië, Roemenië, Bulgarije: nog altijd Europese "ontwikkelingslanden". Noord Korea: geen commentaar. Zimbabwe met Mugabe: armoede troef. Besluit: hoe meer communisme en/of socialisme: hoe armer de mensen. Nergens, maar dan ook nergens heeft socialisme en/of communisme blijvende welvaart gebracht.

    • door Patrick Hens op woensdag 14 september 2016

      Venezuela is in zo goed als niets te vergelijken met de landen die je hier opsomt, Jan. Zo is er In Noord-Korea bv. helemaal geen sprake van socialisme, het is een wrede reactionaire dictatuur gebaseerd op de macht van een dynastie. Natuurlijk grijpen de neo-liberale elites met in hun voetsporen de media steeds naar figuren als Stalin, Pol Pot, etc. om het socialisme te beschimpen en "aan te tonen" dat het niet werkt. Wel, deze heerschappen waren geen socialisten, integendeel, hoewel ze dat zelf wel beweerden.

      • door antond op woensdag 14 september 2016

        En is Maduro volgens u dan wél een socialist?

        Even heel eerlijk, waar woont u liever? In het socialistische Venezuela, of het kapitalistische Colombia?

        Colombia was, vóór de tijd van Chavez, een akelig land met een gewelddadige burgeroorlog. Vrijwel zonder natuurlijke hulpbronnen.

        Venezuela zat, en zit, op de grootste olievoorraad ter wereld.

        De Colombianen hebben hun tanden er in gezet en een maatschappij opgebouwd die is gebaseerd op loon naar werken en wederzijds vertrouwen. Niet dat het leven daar perfect is voor iedereen, er is nog altijd armoede en ongelijkheid. Maar de trend naar boven is ingezet en tegenwoordig voor vrijwel iedereen merkbaar. Hetzelfde geldt voor het democratisch gehalte en burgerlijke grondrechten.

        Venezuela met zijn Chavisten heeft, in de tussentijd, de enorme welvaart die het in de schoot geworpen had gekregen, totaal verkwanseld door olie-opbrengsten niet te investeren, maar te consumeren. Met als -voorspelbaar- resultaat dat, nu de olieprijzen zijn gedaald, het hele land op zwart zaad zit.

        Niets, maar dan ook helemaal niets, is er gedaan om de volledige afhankelijkheid van olie, een toevallige bron van inkomsten, waarvan duidelijk is dat hij vroeg of laat droogvalt, te remediëren. Nergens is in geïnvesteerd, tot op het punt dat het land zijn eigen olie niet meer uit de grond kan krijgen en geen geld meer heeft om geld bij te drukken. Onkunde in het kwadraat!

        En van dit alles zouden de Verenigde Staten (de belangrijkste klant van Venozolaanse olie) schuld zijn? Wie gelooft dat, denkt u?

        • door Patrick Hens op vrijdag 16 september 2016

          Ik denk echt niet dat Colombia een voorbeeld voor Latijns-Amerika, noch voor de wereld is. Armoede, ongelijkheid, paramilitairen, doodseskaders, moord op journalisten en burgerbevolking... allemaal met medeweten en vaak medewerking van de regering. Het klopt gewoon ook niet wat u zegt. Kijk naar de cijfers van Colombia, en vergelijk die met Venezuela, op de officiële lijsten van de Human Development Index van de VN: http://hdr.undp.org/en/content/human-development-index-hdi

          Het gevolg van een neo-liberaal beleid (met steun van de VS), waar de meerderheid van het volk niet meetelt.

          • door antond op vrijdag 16 september 2016

            De trend is goed, en Colombia heeft niet de welvaart in de schoot geworpen gekregen die Venezuela heeft. Of vindt u dat Venezuela zijn hand met kaarten beter heeft gespeeld? Het land had zo fantastisch veel mogelijkheden en die zijn allemaal verspeeld.

      • door jandemeyere op woensdag 14 september 2016

        Patrick, Noem mij één land in de wereld waar het socialisme echt werkt (of gewerkt heeft) en waar de mensen het "even goed" hebben, wat betreft gezondheid en levensverwachting, onderwijs, sociale zekerheid en sociale vangnetten, zoals in de Westerse (niet socialistische) democratieën. Het zal zeer moeilijk staan er één te vinden en dat bewijst al veel.

        • door antond op donderdag 15 september 2016

          Er is er niet één!

        • door Patrick Hens op vrijdag 16 september 2016

          De cijfers, die erkend werden door de VN, die bewijzen dat Venezuela er zeer sterk op vooruit gegaan is onder Chávez zeggen genoeg. Het gaat dan over levensverwachting, ongelijkheid, honger, armoede, onderwijs... En dan waren de hervormingen van Chávez nog maar een stap in de richting van het socialisme. Tot op heden probeert de regering Maduro met alle macht te investeren in deze sociale projecten, maar het wordt veel moeilijker omdat er minder middelen beschikbaar zijn. In vele landen is het inderdaad wel fout gelopen, maar dat is niet vanwege het socialisme, maar een gebrek eraan, vooral aan een democratisch socialisme. De Sovjet-Unie, die zo vaak als voorbeeld aangehaald wordt als bewijs dat het socialisme niet zou werken, is sinds Stalin aan de macht kwam niet socialistisch meer geweest zelfs. Zij die dat beweren, vergissen zich. De SU (onder het stalinisme) was niet meer dan een dictatuur met planeconomie. Socialisme is democratisch, zo niet dan is het geen socialisme.

          In het laatste deel van een artikel van ons van vorig jaar (zie link hieronder) staat een lijstje met de verwezenlijkingen van de Bolivariaanse revolutie. Graag zou ik horen wat daar niet van zou kloppen: http://www.handsoffvenezuela.org/de-openbare-omroep-opnieuw-in-de-aanval-tegen-venezuela-que-pasa-vrt.htm

  • door Venezuela op zaterdag 5 november 2016

    Wat een ontzettend propaganda verhaal. En een dolksteek in de rug van het volk van Venuzuela dat zich op allerlei geweldloze manieren probeert te overleven en zich te ontdoen van die criminele socialistische elite die elke oponent met uiterst veel geweld intimideert. Er wordt geen middel geschuwd. U weet echt wel dat de crisis enkel en alleen door het socialisme komt. U verdraait feiten in uw verhaal. Het was Chavez die ooit een coup pleegde en kort daarna weer werd vrijgelaten door de toenmalige regering. U suggereert dat er gesjoemeld werd met de 1% benodigde handtekeningen van de oppositie maar bij de verkiezingen won de oppositie met meer dan tweedederde van het parlement. Het was Maduro en zijn benoemde rechters die de uitslag saboteerde door 3 parlementsleden van de opositie te verwijderen. Waardoor de benodigde tweederde meerderheid om vervroegde presidentsverkiezingen uit teschrijven verviel en er een referendum nodig is. Dit referendum wordt ook door de regering onmogelijk gemaakt. Want wie tekent voor het referendum komt op een zwarte lijst en krijgt geen boodschappen meer in de supermarkt. Dat is je bevolking uithongeren. Hoe durft u dit criminele regime zo goed te praten. Meneer Hens u zou zich dood moeten schamen !!!!!

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties