about
Toon menu
Recensie

LuisterPost: Ryley Walker, Melanie de Biasio, Dylan Carlson, MJ Guider…

Enkel goede platen toegelaten in deze zomerse dagen. Prachtmuziek van de Amerikaan Ryley Walker, de Belgisch-Italiaanse Melanie de Biasio, de Amerikaans-Japanse Mitski, Française Christine Ott, de Britse Fiona Brice, Dylan Carlson en bands als Oiseaux-Tempête en MJ Guider. Als toemaatje een sprankje hoop uit verre streken: Refugees For Refugees.
woensdag 24 augustus 2016

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

 Ryley Walker - Golden Sings That Have Been Sung

Eén van de platen van het jaar. De bewering is niet gratuit. Walker's Primrose Green was dat ook al in 2015. Een verrassende LP die deed denken aan het sterkste werk uit de beste periode van Van Morrison, Tim Buckley, Nick Drake en John Martyn. Moeilijk om dergelijk meesterwerk op te volgen, denk je dan. Walker doet dat echter quasi nonchalant en niettemin indrukwekkend. De muzikaliteit spat van Golden Sings That Have Been Sung als de druppels van een zomerfontein. De jazzmusici die Walker begeleiden, kennen niet alleen hun stiel (ze hebben duidelijk de elektrische jazzrock van de vroege seventies gehoord), maar bezitten ook de vonk die een deel van de nieuwe jazz zo spannend maakt. Gooi daar bovenop Walkers zeer intrigerende teksten en je hebt een plaat die je niet meer loslaat. Tot de volgende van Ryley Walker zullen we maar zeggen.

Melanie de Biasio – Blackened Cities

We hielden de Belgisch-Italiaanse Melanie de Biasio al een tijdje voor een verdienstelijke zangeres. Ten onrechte. Met haar nieuwste werkstuk Blackened Cities blijkt ze veel meer dan dat. Een jazzartieste die de tijdsgeest in kunst kan omzetten. Deze uitgave beslaat slechts één track, maar wat voor een. Meer dan 24 minuten lang houdt ze de luisteraar in de ban en dat niet alleen door de veelzeggende titel, maar ook door de opbouw en de panache van de compositie. Blackened Cities begint als een ambient werkstuk, maar gaat dan via een aantal pianoaanslagen naar een fijne groove. Die refereert qua sfeer aan de drive van John Coltrane en The Cinematic Jazz Orchestra. Blackened Cities bevriest de tijd zodat je totaal niet merkt dat er een klein half uur verstrijkt. Een verrassende en adembenemende tour de force.

Mitski – Puberty 2

Ook verrassend is Puberty 2, de nieuwste, vijfde plaat van de Amerikaans-Japanse zangeres Mitski Miyawaki(25). Zij is een zeer veelzijdige indierockperformer die ervan houdt om songs met weerhaakjes te maken. Niet alleen tekstueel (zoals uit de titel van de plaat reeds blijkt, last van een quarter life crisis?), maar ook muzikaal. Mitski kan de gitaren ongenadig snerpend uit hun kot jagen zoals op ‘Dan the Dancer’ en ‘My Body's Made of Crushed Little Stars’, schitterende retropop serveren (‘I Bet On Losing Dogs), maar kan evengoed een sterke ballad in de stijl van Sufjan Stevans neerzetten als in ‘Thursday Girl’. Een groot talent, dat zich maar nu volledig prijsgeeft. We kunnen al niet wachten op haar midlife crisis.

Christine Ott - Only Silence Remains

En we doen er nog een madame bovenop. Na een dertiger en een twintiger is er de vijftiger Christine Ott die we kennen van bij een reeks grote namen (Yann Tiersen, Radiohead, Tindersticks…) en het bijzondere instrument dat ze speelt: de ondes Martenot. Dat is een vroeg elektronisch instrument dat qua klank in de buurt van de theremin ligt, maar veel menselijker klinkt. De Française is daarnaast ook een begenadigd toetseniste en percussioniste en, zoals uit deze plaat blijkt, ook een ijzersterke componiste die gerust naast kleppers als Nils Frahm en Peter Broderick mag staan. Er zitten neoklassieke touches in haar werk, maar daarnaast heeft ze ook een meer experimentele en jazzy inslag wat de plaat een geheel eigen karakter geeft. Even blijvend als de stilte uit de titel.

Oiseaux-Tempête - Unworks & Rarities

Christine Ott zien we ook weer opduiken op de nieuwste cd van het intrigerende gezelschap Oiseaux-Tempête. Het geesteskind van het Parijse duo Frédéric D. Oberland en Stéphane Pigneul liet zich al fel opmerken door hun muziek die initieel hoorde bij beelden over het existentiële conflict dat voortkwam uit de crisissituatie in Griekenland. Daaruit kwam onder meer hun tweede cd ÜTOPIYA? (2015) voort die bijzonder intrigeerde. De afgelopen maanden verscheen Unworks & Rarities, het eerste deel van een reeks van stukken die ontstonden in de coulissen van de vorige platen. Het betekent dat gasten als Gareth Davies, G.W.Sok (ex-The Ex, die een gedicht van Nazim Hikmet voorleest) terugkeren. Verder bijdrages van Noam Chomsky en Ben McConnell (Beach House, Marissa Nadler, Phosphorescent…) en Christine Ott dus die de openingstracks met haar Ondes Martenot een kosmische draai geeft. De groep laat zich niet enkel van haar atmosferische kant zien, maar levert ook een paar adembenemende hardere soundscapes die even rijk als de andere stukken zijn, maar er ook nog een brok dreiging aan het geheel voegen. Muziek uit het hoofd, het hart en de buik.

Dylan Carlson - Falling with a Thousand Stars and Other Wonders From The House of Albion

Meer machtig gitaarwerk komt voort uit de noeste arbeid van Earth-gitarist Dylan Carlson. Op het wonderlijk getitelde Falling with a Thousand Stars and Other Wonders From The House of Albion belijdt deze Amerikaanse gitarist zijn liefde voor de Engelse folksong. Dat door een reeks van in klinkende instrumentals op zijn door feedback gestutte elektrische gitaar. Het geheel klinkt even doortimmerd als een blokhut en zo melodieus als deze eeuwenoude melodieën maar kunnen zijn. Wonderlijk.

MJ Guider - Precious Systems

Debuutplaat van een trio uit New Orleans, aangevoerd door Melissa Guion. De plaat is een fraai avontuur waarbij elementen uit de ambient gecombineerd worden met shoegazepop en zomerse elektronica. Van de groep verscheen eerder een cassette (Green Plastic) en het is een zegen om te horen hoe doorgedreven de visie van Guion en c° wel is. Het geluid doet soms denken aan de dromerige new wave van Cocteau Twins en de postrock van Godspeed You! Black Emperor, maar dan met de surreële twist van hun thuisstad. Muziek die het verleden en het heden mooi condenseert tot een fijne luisterervaring.

Larus Sigurdsson - We Are Told That We Shine

Uit de postrockhoek komt dan weer de IJslander Larus Sigurdsson, lid van de band Stafraenn Hakon. Op zijn (zesde?) soloplaat We Are Told That We Shine kiest hij voor een weemoedig klankenpalet door middel van een aantal zelfgebouwde snaarinstrumenten, een paar stemmen, elektrische gitaar, cello en viool. De productie van deze plaat was in handen van Valgeir Sigurdsson (Björk, Bonnie 'Prince' Billy, múm, Brian Eno, Sigur Rós…) en die gaf de plaat een aardse, wondermooie klank mee. De sfeer is herfstig en bijzonder. Voor liefhebbers van Julia Kent, David Darling, Richard Skelton en andere moderne ‘klassieke’ meesters een must.

Fiona Brice - Postcards From

De naam Fiona Brice zegt u misschien niets, maar ze is een toparrangeur en dito violiste. Haar naam kom je tegen bij John Grant, Midlake, Placebo, Kanye West, Jay-Z, Beyoncé, Katherine Jenkins, Gorillaz... Postcards From bevat tien composities die zelden boven de vier minuten uitkomen en de namen dragen van diverse steden, verspreid over de hele wereld. Er zit zelfs een postkaart uit Antwerpen bij. Zelf noemt ze het ‘musical selfies’, maar Brice staat niet in de weg van deze prachtige muziek die bijzonder filmisch klinkt zonder een zweem van kitsch. Voor wie houdt van Max Richter of John Lurie’s onvergetelijke soundtrack voor Stranger Than Paradise zal dit een schitterende postzending zijn.

Refugees For Refugees -  Amerli

Niet alleen de Olympische Spelen hebben hun eigen vluchtelingenploeg, maar ook in de muziek laten ze zich opmerken. Op Amerli werden een twintigtal vluchtelingen samengebracht die samen hoge ogen gooien. De muzikanten komen uit Irak, Pakistan, Syrië, Tibet en het geheel klinkt vaak indrukwekkend. Het is een productie van Muziekpublique dat vorig jaar ook al de schitterende cd Adana van Vardan Hovanissian en Emre Gültekin uitbracht. De bijdragen variëren van zelfgeschreven songs tot tradionals uit de streken waar de muzikanten vandaan komen. Daar zit behoorlijk wat actueels tussen, denken we bij voorbeeld aan de improvisatie van Tammam Ramadam waarmee hij de aanslagen van maart op indringende wijze betreurt. De titel van de cd komt trouwens van het Iraakse stadje Amerli, symbool van de strijd tegen IS, wegens drie maanden belegerd door IS en toch niet ingenomen. Muziek die hoop uitstraalt.

Koen De Meester