Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Waarom The Guardian zo panikeert over Jeremy Corbyn

Journalist Jonathan Cook ziet een dieperliggende reden voor de halsstarrigheid van de elite van Labour en van hun kompanen in de redactie van The Guardian, waarmee ze zich blijven verzetten tegen het leiderschap van Jeremy Corbyn. "Labour negeert de standpunten van zijn leden, zoals The Guardian de standpunten van zijn lezers negeert. Wat is er aan de hand?"
dinsdag 26 juli 2016

De politieke ontwikkelingen in Groot-Brittannië lijken meer dan een beetje verwarrend voor het ogenblik.

De parlementaire fractie van Labour (Parliamentary Labour Party – PLP) voert een openlijke revolutie tegen een leider die recent werd verkozen met het grootste mandaat in de geschiedenis van de partij. De meeste parlementsleden noemen Jeremy Corbyn 'onverkiesbaar', ook al hebben ze zich onvermoeibaar ingezet om hem te ondermijnen vanaf het moment dat hij hun leider werd. Ze gaven hem nooit een kans om te bewijzen dat hij het ruimere Britse publiek kan overtuigen.

Nu zetten ze een uitdaging van zijn leiderschap op en pogen ze de verkiezing te manipuleren door tienduizenden partijleden van Labour, die recent lid zijn geworden, de kans om te stemmen te ontnemen. Als de parlementsleden falen bij deze komende verkiezing (wat zo goed als zeker lijkt) zullen ze hun uitputtingsoorlog tegen Corbyn verderzetten, zonder enige overweging dat hun daden de partij zal vernietigen, die ze beweren lief te hebben.

Ondertussen heeft ook The Guardian, het huisblad van Brits links – en sinds lang de geprefereerde keuze van leerkrachten, sociale werkers en Labour-activisten – Corbyn zitten te vernietigen, terwijl de krant letterlijk lezers en verkoopinkomsten leegbloedt. Op de website worden artikels en commentaren over de leider van Labour – meestal niets meer dan karaktermoord of de heropwarming van roddels en insinuaties – onderaan (in de commentaren) belachelijk gemaakt door de eigen lezers. En toch ploegt de krant onverminderd verder.

Labour negeert de standpunten van zijn leden, zoals The Guardian de standpunten van zijn lezers negeert. Wat is er aan de hand?

Een manier om dit te vatten wordt vreemd genoeg aangeboden door een wetenschapsfilosoof met de naam Thomas Kuhn. In de jaren 1960 schreef hij het invloedrijke boek The Structure of Scientific Revolutions.

Zijn argument was dat het wetenschappelijk denken niet op een lineaire, gestadige manier evolueert in de mate dat wetenschappelijke kennis toeneemt. Eerder is het zo dat de moderne menselijke geschiedenis werd gekenmerkt door een aantal krachtige breuklijnen in het wetenschappelijk denken die hij 'paradigma shifts' noemde. Op een bepaald ogenblik was de Newtoniaanse mechanica het dominante paradigma, waar een totaal verschillend model op volgde, zoals quantummechanica – telkens alsof dat vanuit het niets opdook.

Het is belangrijk om te beseffen dat een dergelijke verschuiving of revolutie niet plaatshad op het ogenblik dat de vorige wetenschappelijke theorie werd gediskrediteerd door de stijgende tegenbewijzen. Er was altijd een tijdspanne, meestal een lang uitstel, tussen de bewijzen die aantoonden dat de nieuwe theorie beter 'geschikt' was en het moment dat de oude theorie werd verworpen.

Kuhn stelde vast dat dat kwam door de emotionele en intellectuele inertie in de wetenschappelijke wereld. Teveel mensen – academici, onderzoeksinstituten, steunfondsen, commentatoren – hadden zich verbonden met de bestaande overheersende theorie. Als studenten was dat wat ze kenden, waar ze mee waren opgegroeid.

Gezaghebbende professoren in hun expertise hadden hun reputatie te danken aan het bewijzen en het promoten van hun theorie. Enorme sommen waren uitgegeven in een poging de theorie te bevestigen. Departementen van universiteiten werden opgericht op basis van de 'correcte' theorie. Kortom, teveel mensen hadden teveel te verliezen om toe te geven dat ze verkeerd waren.

Een paradigma shift deed zich volgens Kuhn typisch voor wanneer een nieuwe generatie onderzoekers en academici, die met de rivaliserende nieuwe theorie kennis maakten, gefrustreerd raakten door deze inertie en uiteindelijk voldoende hoge functies hadden bereikt om een aanval op de oude theorie in te zetten.

Op dat ogenblik kwamen de verdedigers van de traditionele theorie in een zware crisis terecht. Het wetenschappelijk establishment verzette zich, dikwijls zeer agressief, maar op een bepaald ogenblik zakten de verdedigingsmuren die de oude theorie afschermden in elkaar. Op dat ogenblik schakelde zowat iedereen over naar de nieuwe theorie en werd de oude theorie weggezet als een overblijfsel van duistere tijden..

Wetenschap en politiek zijn uiteraard niet echt analoog. Desondanks wil ik suggereren dat dit een nuttige manier is om te begrijpen wat er voor het ogenblik met de Britse linkerzijde aan het gebeuren is. Een jongere generatie aanvaardt niet langer de aannames van het neoliberalisme, die de elite bijna veertig jaar lang hebben geleid en rijk gemaakt.

Ideeën zoals eindeloze economische groei, onuitputtelijke olie en een oneindig aanpasbare planeet zijn niet langer zinvol voor een generatie die naar zijn toekomst kijkt in plaats van zijn verleden te vereren. Wat zij zien is een elite met twee hoofden, die een illusie van keuzevrijheid creëert maar tegelijk strikte conformiteit oplegt. Over de fundamenten van het economisch en het buitenlands beleid is er weinig verschil tussen de Rode Tories (hij bedoelt Labour -Tories is de bijnaam van de Britse Conservatieve Partij) en de Blauwe Tories (de echte Conservatieve partij).

Tenminste, dat was zo tot Corbyn langs kwam

Corbyn en zijn aanhangers zijn een dreigende paradigma shift. De oude elites, of die nu in de parlementaire fractie van Labour zitten of in de redactiekantoren van The Guardian, voelen dat gevaar, zelfs al ontbreekt het hen aan het nodige besef om het belang van Corbyn in te schatten. Zij gaan zich met man en macht verzetten om te beschermen wat ze hebben. Dat gaan ze doen, zelfs als hun inspanningen zoveel woede en weerzin gaan veroorzaken dat ze meer duistere politieke krachten gaan ontwaken.

De stijl van Corbyns socialisme is gebaseerd op overlevende tradities en waarden – van mededogen, gemeenschap en solidariteit – iets wat de jongeren nooit echt hebben gekend dan uit de geschiedenisboeken. Die waarden zien er zeer aantrekkelijk uit voor een generatie die vastzit in de stervensdagen van een diep verdeelde, materialistische en hypercompetitieve wereld. Zij willen verandering en Corbyn biedt hen een weg daarheen aan.

Wat zijn critici ook mogen beweren, Corbyn is niet zomaar een relikwie van oude politiek. Ondanks zijn leeftijd is hij evengoed een zeer modern figuur. Hij straalt Zen-kalmte uit, heeft een groot zelfbewustzijn en cijfert zichzelf weg op een manier die inspirerend is voor zij die opgegroeid zijn in een wereld van 24-uur per dag-narcisme

In deze steeds meer wanhopige tijden bereikt Corbyns boodschap natuurlijk veel meer dan alleen de jongeren. Een paradigma shift komt er niet alleen maar omdat de jongeren de ouderen vervangen. Wat er ook bij komt kijken is dat de ouderen beginnen te aanvaarden – zij het aanvankelijk met weerzin – dat de jongeren een antwoord hebben gevonden op een vraag, waarvan ze vergeten waren dat die een antwoord nodig had.

Veel ouderen kennen solidariteit en gemeenschap nog. Ze zijn misschien bedwelmd door de beloftes van een gewenste levensstijl en de glitter van ongebreidelde consumptie, maar het dringt stilletjes tot hen door dat ook dit model snel zijn houdbaarheidsdatum aan het overschrijden is.

Zij die zich het innigst hebben vastgeklonken aan dit neoliberale model – de politieke, economische en media-elites – zullen de laatsten zijn die gespeend zullen worden van een systeem dat hen zo rijkelijk beloond heeft. Zij zullen nog liever het hele huis op zichzelf laten instorten dan Corbyn en zijn aanhangers de kans te geven om het te herstellen.

Jonathan Cook is een onafhankelijke journalist die werkt vanuit Nazareth in Israël. Zijn blog Why Corbyn so terrifies the Guardian werd gepubliceerd op 22 juli en vertaald door Lode Vanoost.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

6 reacties

  • door Brigitte Van Gerven op dinsdag 26 juli 2016

    Er is niets dat mensen je zo kwalijk nemen als het onderuit halen van hun geloofsstelsel. En dit is het ironische: Ze zullen het je des te meer kwalijk nemen hoe meer je hen aan het twijfelen brengt (natuurlijk tot op het punt dat ze daadwerkelijk van gedachten veranderen). Als je daarentegen een ideologie verdedigt waar ze het totaal mee oneens zijn zullen ze je niet in dezelfde mate haten, al ben je dan zogezegd een politieke tegenstander. Want dan bevestig je hun geloofsstelsel, in plaats van het te bedreigen.

  • door Jan Willems op dinsdag 26 juli 2016

    Jonathan Cook voert al jarenlang een campagne tegen The Guardian - waarvoor hij zelf nog heeft geschreven! Als lezer van deze site, die geregeld de stukjes van Cook vertaalt, zou ik wel eens willen weten welke daar de reden voor is. En in hoeverre dat geen afbreuk doet aan de omschrijving 'onafhankelijk journalist', zoals de man hier wordt voorgesteld?

    • door Lode Vanoost op woensdag 27 juli 2016

      DeWereldMorgen.be zoekt bewust naar 'ongewone' stemmen die nieuws brengen dat niet aan bod komt in de mainstream en/of die nieuws analyseren op een andere manier dan de mainstream. Jonathan Cook is daar één van. Sinds 2012 heeft DeWereldMorgen.be zes columns van hem vertaald. Objectief over de feiten en geëngageerd in de analyse en duiding, op een manier die klaar en duidelijk is voor de lezer.

      Cook (1965) schrijft vanuit Nazareth sins 2001 als freelance journalist en dus onafhankelijk. Bij de Guardian heeft hij vijf jaar gewerkt van 1996 tot 2001. Volgens hem (en hij is niet de enige om dat te zeggen) laten publicaties als The Guardian dissidente stemmen als hemzelf aan bod komen in hun opiniepagina's om de illusie te creëren van openheid en diversiteit, van zichzelf als tegenkracht, terwijl zij in werkelijkheid redactioneel de status quo verdedigen.

      Cook's columns verschijnen onder meer in the International Herald Tribune, Le Monde Diplomatique, Al Jazeera, CounterPunch, Electronic Intifada, Alternet... Hij schrijft vooral over de bezetting van Palestina en schreef er ook drie boeken over.

      Voor zijn werk werd hij in 2014 bekroond met de Martha Gellhorn Prize for Journalism. Marta Gellhorn (1908-1998) is voor de leek niet echt bekend, maar eender welke oorlogscorrespondent kent haar. Zij is een van de groten. De prijs wordt elk jaar toegekend (sinds 1999, één jaar na haar overlijden) voor Engelstalige journalistiek die “de versie van het establishment doorbreekt en die dringende zaken belicht die voor de mode van de dag geen 'nieuws' zijn. De winnaar brengt de onverteerbare waarheid op basis van sterk feitenmateriaal, dat het gedrag van het establishment en zijn propaganda blootlegt”. Vorige winnaars zijn ondermeer Nick Davies, Robert Fisk en Dahr Jamail.

  • door Stefaan Casier op dinsdag 26 juli 2016

    Van die mensen die zich vastklampen aan een verleden en zich wanhopig verzetten tegen een paradigma shift die er onvermijdelijk aan komt... Waar heb ik dat nog gezien? A ja ! We delen zelfs prijzen uit aan zo'n mensen. De Jaap Kruithof prijs voor de hysterische strijd tegen het basisinkomen. Het zal des mensen zijn zeker? In elk geval, als Corbyn en Sanders een shift voorafgaan zou dat goed nieuws zijn. Momenteel ziet het er niet goed uit op deze wereld en een beetje hoop is welkom.

  • door Coolsma op woensdag 27 juli 2016

    Voordat ik dit interessante artikel las, kwam ik vanochtend in The Guardian een opinie-artkel tegen dat een ander geluid laat horen. De titel: This Labour battle isn’t Blairites v Corbynistas. It’s over progressive change. En de auteur: David Wearing. Het is weliswaar niet van de redactie van The Guardian, maar toch. Misschien begint daar iets te dagen?

  • door Alfons Huysmans op donderdag 28 juli 2016

    Verhelderend; en geloofwaardig. De opkomst, de (eerste) verkiezing tot voorzitter en de weerstand door gevestigde en vastgeroeste 'derdeweg'-socialisten, wordt heel begrijpelijk. Het doet mij een, als vanzelfsprekende sprong, aan Bernie Sanders denken : een gelijkaardig opstaan van een nieuwe shift, al is ze eveneens door een oudere man geleid : de gevestigde mainstreamdemocratie heeft daar de slag reeds gewonnen blijkbaar, al is de weerstand nog niet tot zwijgen gekomen. Het brengt mij als volgende 'sprong' naar onze SP.A en de nieuwe leider, Crombez. Hij startte voor mijn part veelbelovend in de richting van een écht socialisme dat de voorbije dertig jaar van geleidelijk verlies van de echte socialistische waarden in het voordeel van een neo-liberale derde weg, zou rechttrekken. Het blijft echter wat te stil; ik zie weinig échte evolutie en tekenen van een shift. Is de band van Crombez met zijn oude leermeester Vandelanotte te sterk om te breken met het establishment van de SP.A ? Voor mijn part is die breuk er geenszins. Die zou er wellicht kunnen komen door het samengaan van de échte (weinig overblijvende) socialisten te laten samengaan met de PVDA en de Groenen.

    A. Huysmans

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties