Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

We hebben niet minder, maar meer protest nodig

Nu lijkt het protest nog wat versnipperd, maar na de vakantie staan we er weer allemaal samen, voorspellen de ondertekenaars van dit opiniestuk.
dinsdag 21 juni 2016

Weet je nog? Eind 2014 liepen vele tienduizenden mensen storm tegen de – toen nog – nieuwe regeringen die onbeschaamd hakten in de sociale zekerheid en de cultuursector en allerlei nieuwe belastingen voor de gewone gezinnen invoerden. U was er wellicht bij. Op de fiets tijdens de tochten die Hart boven Hard – een burgerbeweging die ontstond in Vlaanderen en even later met Tout Autre Chose een Franstalige tegenhanger kreeg – organiseerde langs de stakersposten. Misschien stond u wel zelf te verkleumen rond een haardvuur aan zo'n stakerspiket of was u één van de 120.000 betogers in november 2014 tijdens de grootste protestbetoging in 30 jaar. Culturele centra over heel het land vulden zich met mensen die zich vragen stelden bij zoveel antisociaal geweld en zo weinig toekomstvisie.

Twee jaar later blijft er van dat eensgezinde elan ogenschijnlijk niet veel meer over. De burgerbeweging wist te weinig overwinningen binnen te halen en aanslagen in Frankrijk en België deden de maatschappelijke sfeer omslaan. Ondertussen probeerden regeringsleden gemeenschappen tegen elkaar op te zetten door gratuit racistische en islamofobe uitspraken te doen waarvan men daarna met evenveel gemak beweerde dat ze verkeerd geïnterpreteerd waren.

Maar het protest bleef smeulen. Iedereen zag ondertussen de Turteltaks op de energiefactuur opduiken. Culturele en sociale organisaties zagen hun inkomsten krimpen. In geen enkel welvarend land in Europa leven zoveel armen in onze steden. En ook economisch doen we het slecht. België werd in twee jaar tijd één van de slechtste leerlingen van de Europese klas. We laten alleen nog Griekenland achter ons.

Bittere grap

De regering bond alvast niet in. De taxshift werd een bittere grap die de vermogens buiten schot liet, die de ondernemerswinsten beloonde en de lasten nog meer op de smalle schouders legde. In plaats van 'werkbaar werk' krijgen we de afschaffing van de 38 urenweek en nog meer overuren, stress en burnouts.

In dat harde klimaat beginnen de potjes één voor één over te koken. Er breken stakingen uit en het verzet zwelt weer aan. Doordat het protest versnipperd is, krijgen opiniemakers de kans om te focussen op de overlast die de stakingen veroorzaken en op het vermeende gebrek aan redelijkheid en dialoog.

Slechts zelden komen opiniemakers aan het woord die de oorzaken van de sociale onrust onthullen en de economische, ecologische en psychologische schade benoemen die het regeringsbeleid van zowel de Vlaamse als federale regering – en alle regeringen van de voorbije decennia in de hele Westerse wereld – heeft veroorzaakt. Of die bijvoorbeeld uitleggen dat deze regering aan Franstalige kant geen enkele legitimiteit heeft (een bewuste strategie trouwens van N-VA).

Vakbonden en andere organisaties die zich verzetten tegen het 'er is geen alternatief'-discours worden weggezet als oubollig. Zij worden niet langer als de behartigers en de verdedigers van de sociale en arbeidsrechten van de werkende of werkloze bevolking beschouwd, maar als ruwe en onbezonnen onruststokers. Maar in plaats van het verspreiden van complottheorieën over de infiltratie van 'extreemlinkse' militanten zouden we beter nadenken hoe we het versnipperd maar heel terechte protest terug één kunnen maken.

Meer protest

Want om dit beleid om te buigen, hebben we niet minder maar meer protest nodig. Hoewel het protest en de stakingen door het media- en politieke establishment worden weggezet als onnodig polariserend en schadelijk, mogen we niet vergeten dat sociale strijd en verzet meestal de moeder zijn van politieke en sociale verandering. En dat stakingen net constructief zijn: het grootste deel van onze sociale verworvenheden hebben we immers te danken aan protesten en stakingen die de heersende sociale en economische verhoudingen ontregelden.

Het zal waarschijnlijk wel zo zijn dat de schade die onze samenleving oploopt door het verzuim van de belastingontduikers in Panama niet zo direct voelbaar en in scherpe tweets te gieten is als de overlast door een treinstaking. Maar laten we oorzaak en gevolg niet omdraaien. Machtshebbers en kapitaalkrachtigen hebben sociale verworvenheden zoals een fatsoenlijk loon, betaald verlof, pensioenrechten nooit op eigen initiatief verstrekt. De werkende mensen verkregen dit meestal enkel na een lange en volgehouden sociale strijd. Enkel de Bijbelse geschiedenis kent mirakels waarin water tot wijn wordt getoverd.

Deze regering is niet goed bezig. Door de politieke, sociale, economische en ecologische aardverschuivingen die we meemaken, hebben we meer dan ooit nood aan een hoopvol toekomstproject en een standvastige, ééndrachtige beweging. Alle peilingen wijzen uit dat daar een draagvlak voor bestaat. Een grote meerderheid van dit land wil niet langer de grote vermogens ongemoeid laten. Het recordaantal zieken bewijst dat de bobijn voor veel mensen nu al af is. Een verlenging van de werkweek is onzinnig. Als alle wegen volstaan, is het waanzin om te hakken in het openbaar vervoer (20 procent besparingen bij de NMBS alleen al!). Een maatschappij in volle verandering heeft net meer kritische cultuur nodig. En wie heeft zich niet geërgerd aan de uitspraken van een milieuminister dat bomen vanaf hun ontkieming leven om omgehakt te worden?

Samen

Al die kritische energie, al die ongerustheid over de toekomst zullen de komende weken en maanden terug samenvloeien. De regering moet zich daar weinig illusies over maken. Onze ministers moeten maar eens over de grens kijken, in Frankrijk bijvoorbeeld waar jongeren en vakbonden samen strijden tegen een hervorming van de arbeidsmarkt.

De sociale strijd is nu bezig. En het is hier en nu dat we hem moeten voeren. Op 24 juni zullen wij de staking van de socialistische vakbond ABVV steunen en de sensibiliseringscampagnes van het ACV in dezelfde week. In de vakantie zullen we met argusogen de nieuwe begrotingsbesprekingen volgen. In het najaar volgt er wellicht een nieuwe grote betoging en een nieuwe algemene staking. Meer dan ooit wordt het zaak om de diverse krachten te bundelen. De geschiedenis leert ons dat collectieve strijd de grootste kans op verandering biedt. In 2014 stonden we tegenover een regering die nog blaakte van zelfvertrouwen en net uit de startblokken was geschoten en toch wisten we Michel en co toen al aan het wankelen te brengen. Vandaag is de regering vermoeid en verdeeld. In de peilingen zakken de regeringspartijen onderuit. Stel je eens voor wat een nieuwe grote betoging gevolgd door een staking dan kan teweegbrengen?

Ondertekend door:

Mohamed El Khalfioui, Sarah Wagemans, Sven Naessens, Saïda Isabai, Steff Coppieters, Bie Vancraeynest, Robrecht Vanderbeeken, An Pauwels, Karim Zahidi, Stijn Van Geem, Rachida Aziz, Elias Vlerick, Marc Staelens, Astrid Van der Haegheb, Jeroen De Leenheer, Geertje Franssen, Christophe Callewaert, Mark Pauwels, Dominique Willaert, Ludo De Brabander, Jan Blommaert, Bert Piessens, Lode Vanoost, Angela Van De Wiel en Thomas Decreus.


Maandag 20 juni tot vrijdag 24 juni: sensibiliseringscampagne van het ACV in bedrijven

Vrijdag 24 juni: nationale staking ABVV

Dinsdag 20 september: nationale betoging STOP TTIP & CETA.

Donderdag 29 september: federale interprofessionele betoging in gemeenschappelijk front

Vrijdag 07 oktober: algemene staking in gemeenschappelijk front

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

10 reacties

  • door Piet De bisschop op dinsdag 21 juni 2016

    Uit 'Dit is morgen' van Decreus en Callewaert, blz 234 : " Ach protesteren, dat haalt toch niet zoveel uit. Je kunt niets veranderen'. Dat zinnetje, of variaties daarop, hoor je maar al te vaak vallen. Er heerst een soort defaitisme bij veel mensen. De wereld lijkt te groot en te complex om haar te veranderen. De machten die ons domineren, lijken te ongrijpbaar om ze bij hun nekvel te kunnen grijpen. Ook activisten worden vaak door die moeheid overvallen. De zoveelste betoging, de zoveelste actie en het zoveelste debat, na verloop van tijd doemt de vraag onvermijdelijk op : wat maakt het eigenlijk uit? Kunnen we wel iets veranderen? Ontgoocheling is de keerzijde van hoop. Wie het felst hoopt op onmiddellijke en snelle verandering kan ook het snelst ontgoocheld en verbitterd raken. Zeker omdat politieke verandering zich zelden meteen voltrekt. Een politieke strijd is het werk van jaren, van decennia en succes is nooit gegarandeerd. Het realiseren van een politiek project is altijd een kwestie van lange termijn. Wie hoopt op snelle en makkelijke overwinning of revoluties zal vrijwel altijd van een kale reis terugkomen. Er zijn geen 'quick wins' in politiek ".

    'Er blijft van het eensgezinde elan ogenschijnlijk niet veel meer over', schrijven de auteurs. Een boutade durf ik hopen. Natuurlijk doen de machthebbers (regionaal, nationaal en internationaal) er alles aan om hun positie te behouden. Op ontmoediging rekenen lijkt mij wat overmoedig van hen. Zij halen 2018 of 2019 ("verkiezingen, verkiezingen" zou Urbain zeggen) niet eens !

  • door Maud Bolstein op dinsdag 21 juni 2016

    Beste redactie, Indien het kan, ondertekent Maud Bolstein dit artikel mee met veel liefde.

  • door Red Heskimo op dinsdag 21 juni 2016

    Ik probeer het mij voor te stellen wat een nieuwe grote betoging gevolgd door een algemene staking kan teweegbrengen. Minder investeringen, Kapitaalvlucht, Inflatie, Dalende koopkracht, Nieuwe belastingen en besparingen maar te weinig volgens Europa, meer Griekse toestanden, Chaos, Het einde van solidariteit, Het einde van de Europese Unie, Het einde van België, ...

    Je gaat mij niet horen zeggen dat de huidige regering mijn regering is. Maar de "oplossingen" die door het verzet aangeboden worden zijn (in het beste geval) uitstel van executie. Je mag wel Fuck TINA roepen van mij maar kom met een realistische oplossing die rekening houd met economische realiteit. (The one percenters zullen altijd buiten schot blijven)

    Ons huidig sociaal systeem is palliatief, het is niet langer houdbaar. Dus in plaats van de put dieper te maken moeten we misschien eens constructief rond de tafel gaan zitten met onze 99% over wat wel haalbaar is.

  • door Roeland Luyckx op woensdag 22 juni 2016

    We hebben NIET meer protest nodig! ... Dat is niet sympathiek of wervend.

    We hebben een doordacht en uitvoerbaar alternatief nodig waar de mensen graag voor willen kiezen.

    • door Koen Verhofstadt op donderdag 23 juni 2016

      Protest is zeggen en herhalen: dit en dat staat mij niet aan. Verzet is ervoor zorgen dat wat ons niet aanstaat niet meer gebeurt. Minder protest, meer verzet graag. Minder "sympathiek" zijn voor het Weverken en C°. Hard tegen hard, dat is onvermijdelijk. Staking, niet voor één of een paar dagen, maar tot het systeem gebroken is. De bevolking (99%) gedraagt zich nu al palliatief. Uw gezwijmel over doordenken dreigt ons definitief in slaap te doen. Zoals de vorige keer, (jaren 30) zal het "wervend en doordacht alternatief" voor wie het overleeft een "leuk" ontwaken worden.

      • door Roeland Luyckx op vrijdag 24 juni 2016

        Protest zonder alternatief, volksopstanden, revoluties, ... Destructieve radicalisering is geen oplossing. Daar zijn toch al genoeg voorbeelden van in de wereld.

        • door Koen Verhofstadt op vrijdag 24 juni 2016

          Beste Roeland,

          Ik vind u wel grappig hoor. U predikt de noodzaak van sociale afbraak als evidentie en verwijt mij vervolgens om "afbrekend" te zijn. Als protest zonder alternatief. Mijn reactie ging er juist over dat er minder geluld moet worden en meer gedaan of uw afbrekende fantasmes in the real world tegen te houden. Uw constructies zijn destructief en niet de "radicalisering". Wat is dat trouwens? De manier waarop u poneert dat er voor uw destructie geen alternatief bestaat is wat mij betreft zeer "radicaal". Met rotte wortels. Dat het alternatief uiteraard een herverdeling van middelen inhoudt, zal u allicht ergeren, maar ondanks uw TINA behoud ik mij toch vooralsnog het recht voor om dit zo ("destructief radicaal" vanuit uw standpunt) te stellen.

          Met strijdbare groeten,

          Koen

          • door Roeland Luyckx op woensdag 29 juni 2016

            Er is WEL een uitvoerbaar alternatief.

            In plaats van destructief te protesteren en de bevolking te pesten met stakingen, zou je kunnen wijzen op de voordelen van meer overheidsinvesteringen en beter werkende overheidsdiensten als er MEER BELASTING zou geheven worden naar draagkracht!

            De Belgen zijn gemiddeld zowat de rijkste burgers ter wereld... en België zit in geldnood... Overtuig de mensen dat het beter kan met een ander beleid en de mensen zullen daar dan graag voor kiezen.

  • door Carlos Pauwels op woensdag 22 juni 2016

    Als ik de laatste zin goed begrepen heb is het de bedoeling de regering te doen vallen. En dan? Een linkse regering, die ook zal moeten uitvoeren wat Europa voorschrijft? Hier komt Tina, of liever haar zus Trina, om de hoek kijken. Het alternatief is een Belxit. Is het dat dat jullie willen? Zo moeten we zo'n 8 miljard zien te vinden voor een begrotingsevenwicht, opgelegd door Europa en dat binnen een paar jaar. Ja, of je het nu graag hebt of niet, België leeft nu al boven zijn stand door zijn begrotingstekorten en hoge schuldgraad. Het lijkt mij niet het moment om cadeau's uit te delen. Wie denkt dat het van de rijken zal komen neemt zijn wensen voor werkelijkheid. Een kapitaalvlucht kunnen we missen als kiespijn. Onze bedrijven die gaan investeren in het buitenland i.p.v. hier kunnen we missen als kiespijn. Was het maar allemaal zo simpel. Als er in 't verleden niet zo gul omgesprongen was met subsidies voor zonnepanelen zou er nu van de Turteltaks geen sprake zijn. Dat we op economisch vlak de slechtste leerling van de Europese klas zijn en er in onze steden meer armoede is dan elders in welvarende landen en we alleen Griekenland achter ons laten is volgens mij dikke zever en demagogisch. De taxshift heeft wel voor een serieus aantal bijkomende jobs gezorgd. De 38 uren week is niet afgeschaft. Over een jaar gezien is die nog altijd in voege. De nieuwe invulling heeft voordelen en nadelen. Wat die stress en burnouts betreft heb ik wel enige reserve. Ik heb al een en ander gezien als je begrijpt wat ik bedoel. We zitten volgens jullie dus ook met een soort illegale regering??? Dat de PTB zijn uiterste best doet om onrust te zaaien is een feit als ik het opperhoofd hoor zeggen dat die regering moet vallen. Nog één wijsheid als slot: een kei kan men het vel niet afdoen.

  • door Elias Vlerick op vrijdag 24 juni 2016

    Ik heb de tekst mee ondertekend, maar wel met volgende bedenking:

    Het "er-is-geen-alternatief"-discours is niet alleen een discours maar politiek gesproken ook een realiteit: regeringen van links of van rechts staan onder de voogdij van een financiële euro-dictatuur. Door in te stemmen met de Europese verdragen zijn we allemaal Grieken geworden die met besparingen en hervormingen failliete banken rechthouden. Er valt veel te zeggen voor een vermogens(winst)belasting, maar het blijft een zoethoudertje om het protest af te zwakken als we niets ondernemen tegen de greep op ons geld en op onze rechten door de EU. Griekenland heeft aangetoond hoe moeilijk het is om ons hiertegen te verzetten in de huidige constructie.

    Dit is ook een belangrijk argument in de discussie met collega's, vrienden, kennissen die nog te kennen geven dat we op de één of andere manier zullen moeten inleveren om onze toekomst veilig te stellen. Een veronderstelling waar zeker naar moet geluisterd worden. Er schort één en ander aan ons groeimodel. Maar als we nu inleveren, gaat dit geld dan geïnvesteerd worden in onze toekomst? Het zijn de boekhoudkundige regels en begrotingsnormen van Eurostat en van de ECB die het begrotingsbeleid bepalen. Met hun controle over onze munt, de euro, als instrument om dit af te dwingen. Zolang de euro voorrang heeft op onze sociale rechten steun ik elk verzet tegen inleveringen. Tegelijk moeten we strijden voor democratie en de grondrechten van het volk. Dat is ons positief project.

    De betoging van het platform Stopttip.be (waar ook de vakbonden aan deelnemen) van 20 september is in dit kader ook een belangrijk moment.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties