Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Franse les voor onze cultuursector

De Franse regering plooit. Dat toont hoe het neoliberale offensief in Europa begint in te zakken. Hoezo er is geen alternatief? Terwijl wij in België zitten te zeuren over 'de wilde stakers' zouden we beter nadenken over wat er op het spel staat en hoe we het huidige ondemocratische beleid ter orde kunnen roepen. De cultuursector wordt vandaag het zwaarst getroffen - dat zal binnen enkele weken weer blijken - maar protest blijft uit. De cultuurwerkers in Frankrijk tonen hoe het anders kan.
vrijdag 3 juni 2016

Marianne 2.0

Goed nieuws. Dankzij aanhoudend sociaal protest trekt de Franse regering haar neoliberaal beleid schoorvoetend in. Dat beleid was wars van elk verkiezingsprogramma als een dictaat afgekondigd.

De Franse regering zag de aanslagen in Parijs als een opportuniteit om haar besparingen en de drieste hervormingen van de arbeidswetgeving via een shocktherapie door te duwen.

Neoliberaal offensief 

Met de Wet Peeters probeert onze regering hetzelfde na de aanslagen in Brussel. Tegelijk proberen onze bewindvoerders en hun opiniemakers ook op zowat alle andere fronten hun neoliberale offensief te doen slagen.

Met de para’s op straat en de militarisering van de politie hopen zowel het Franse als het Belgische beleid de bevolking te kunnen intimideren. Maar dat draait vandaag averechts uit. De mensen zijn de arrogantie van de macht beu.

Sociaal verzet loont

Frankrijk toont vandaag dat sociaal verzet loont. Aangekondigde besparingen in de sociale zekerheid, het onderwijs en het openbaar vervoer worden ingetrokken en in plaats daarvan volgen er broodnodige investeringen.

Rector Torfs – vakbondbasher in bijberoep – kan nu in de kranten lezen hoe een besparing van 135 miljoen in het wetenschappelijk onderzoek wegvalt en hoe leraren eindelijk een salarisverhoging krijgen zodat dit beroep terug wat jong talent aantrekt.

Ook voor de kunstensector is er goed nieuws: de geplande uitholling van het sociale statuut voor de cultuurwerkers is eveneens van de baan. (Een geschatte besparing van 150 miljoen ingetrokken.) De Franse regering herinnert zich natuurlijk nog die hete zomer in 2014, waar Les Intermittents voluit voor collectieve acties kozen.

Dat protest van de verenigde cultuurwerkers haalt nu, twee jaar later, wél een belangrijke slag thuis. Zij stonden dit voorjaar trouwens ook zij en zij met de vakbonden en één miljoen Fransen in de straatprotesten. (Laten we, wat dichter bij huis, niet vergeten dat het kunstenaarscollectief State of the arts de eersten waren om te protesteren tegen ons bespaarbeleid.)

Vakbond = zelforganisatie

Hierin zitten belangrijke lessen voor onze kunstensector die zich in Vlaanderen alvast eind deze maand aan slecht nieuws mag verwachten bij de finale adviezen van cultuurminister Gatz. Ondertussen wordt ook vlotjes het fiscale uitverkoopbeleid in stelling gebracht.

De eerste les: stop best met schamper te doen over de vakbonden en besef dat zij een natuurlijke partner zijn om de neoliberale pletwals en de uitverkoop te vermijden.

Het uitgangspunt van syndicale werking is zelforganisatie. In plaats van te wachten tot ‘de vakbond’ ook opkomt voor de rechten van kunstenaars en de belangen van de publieke sector kan je beter samen een werking opstarten. Zij kunnen alle hulp gebruiken.

Is de bestaande werking van de vakbonden onvoldoende? Doe voorstellen voor vernieuwing. Werk mee een visie uit. Zorg er zo mee voor dat syndicalisten die op de cultuursector werken wat meer marge krijgen vanuit andere vakbondscentrales. Syndicale acties in andere sectoren zijn nota bene indirect ook acties voor de eigen sector.

Fiscale koterij

Tweede les: het is een illusie te denken dat de cultuurpolitiek vandaag beslecht kan worden bijvoorbeeld in die ene commissie Cultuur in het Vlaamse parlement, laat staan via het feodaal achterkameroverleg met het kabinet dat alleen de verdeel-en-heers en dus de gespreide slagorde vergroot.

Over die commissie Cultuur: Open VLD kreeg haar blauwe minister maar van Bart De Wever nadat N-VA als tegengewicht 6 van de 15 leden afvaardigde naar die commissie. Met deze waakhonden kan Gatz geen kant op, gesteld dat hij dat zou willen.

De linkse oppositie telt slechts 3 leden, waarvan 2 spa’ers die nota bene zelf enthousiast voor de uitwerking van fiscale voordelen voor private belangen pleiten, dewelke ons democratisch en publiek cultuurbeleid verder zullen uithollen.

Vorige maand stemden spa-boegbeelden Monica De Coninck, Karin Temmerman, Johan Van de Lanotte, Dirk Van der Maelen en andere sociaaldemocraten in het Federale parlement zij aan zij met N-VA voor de nieuwe problematische wetgeving rond de tax shelter. (Peter Vanvelthoven (sp.a) diende trouwens net een resolutie in om de tax shelter uit te breiden naar de game industrie... de 'oppositie' voert het werk van de rechtse regering uit).

Het is nochtans net dit soort fiscale koterij waardoor we op termijn met een vette neoliberale staat zullen zitten waar kapitaalkrachtigen – Huts, Coucke, Jo Libeer – flink bijverdienen en de belastingbetaler naderhand een uit de hand gelopen factuur doorgeschoven krijgt die verder openbaar bestuur nog moeilijker maakt. Dat heet: slecht bestuur. Fiscale achterpoorten resulteren in een duurder en oncontroleerbaar beleid.

Democratie = de straat

Kortom, wil je een neoliberale cultuurpolitiek vermijden, dan moet de democratie de straat op. Acties die mobiliseren en sensibiliseren zijn vandaag cruciaal, zodat niemand het huidige theater aan schijndialoog nog pikt.

Zowel in Frankrijk als in België hebben de regeringen lak aan sociaal overleg – wat overigens een aanfluiting is van de democratie zoals wij die sinds de Tweede Wereldoorlog kennen – en kiezen ze voor een ramkoers op de vakbonden en alle andere organisaties uit het middenveld. De vergelijking met de jaren 1930 denkt u er zelf maar bij.

Wat de cultuurstrijd betreft: het vraagt vandaag meer verbeelding om de oplossingen niet te zien dan enkele van die oplossingen die voor het oprapen liggen te omarmen. Waar wachten we op?

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

11 reacties

  • door antond op vrijdag 3 juni 2016

    Democratie = de straat?

    Liever niet hoor

    Democratie = de stembus!!

    Gekozen politici mogen zich niet laten gijzelen door wie op straat om het hardst schreeuwt.

    Als er rechtsradicale demostranten op straat staan, vind u dan nog altijd 'Democratie = de straat'? Ik mag hopen van niet!

    • door babipsylon op vrijdag 3 juni 2016

      De straat (en de vakbonden zijn) is wel deel van de democratie. Net zoals de lobbyisten (voor bedrijven bv.) dat zijn.

      • door antond op dinsdag 7 juni 2016

        Onze verkozen politici mogen zich evenmin door lobbyisten laten gijzelen. Als dat gebeurt, moet de kiezer dit afstraffen.

    • door sam vanderleyden op zaterdag 4 juni 2016

      Jaja AntonD... We weten ondertussen al dat uw idee van de democratie zich beperkt tot 1 maal stemmen om de 4 jaar en tussenin 'mond dicht'. Goh .. hoe zouden we het benoemen waarbij elke evolutie in het brein tot stilstand komt?.... Arme Anton...

      • door antond op dinsdag 7 juni 2016

        Wilt u soms dat de regering zich iets aantrekt van een Vlaams Belang demo waarin om maatregelen tegen vreemdelingen wordt geschreeuwd? Ik niet, en ik hoop u ook niet.

        Hoe maak je onderscheid tussen een rumoerige minderheid op straat en de zwijgende meerderheid? Alleen middels het stembiljet toch?

        Of moet de regering alleen wijken voor de straat als de tekst op de spandoeken u bevalt?

    • door Catfeal op maandag 6 juni 2016

      Dat stemhok heeft, om nogmaals een vergelijking naar de jaren 30 te trekken, heeft toen ook een legitieme meerderheid opgeleverd. Die ook, volkomen legitiem met parlementaire meerderheid en al, de democratie afgeschaft.

      Ja er zijn minpunten aan democratie op straat, maar een regering laten doen zoals ze nu bezig is, is ook geen optie. Of we komen terug in dat gevaarlijke water van legitieme dictatuur. Of we krijgen een degelijk neoliberaal bestuur en verliest iedereen behalve de absolute toplaag, zoals in vs en uk Of een derde, nog onbekende optie die god weet welk effect gaat hebben maar afgaand op de bewijzen uit het verleden bij bestuur als dit, niet iets dat ik per sé empirisch wil vaststellen.

      Of de regering bind in, houd zich aan haar beloftes (binnen het mogelijke) en doet me aan een demos krateo, wat ze eigenlijk, als democratisch verkozen volksvertegenwoordigers, nooit had mogen stoppen.

    • door Alfons Vanwetswinkel op maandag 6 juni 2016

      Door op straat te komen heeft de gewone man iets verkregen rechts moet niet op straat zij laten het slijk der aarde hun werk doen ,en dat is altijd de gewone man wat afpakken .Wat de stembus betreft hier laten ze zich zelf beinvloeden door een woord verandering, ondertussen beginnen die te begrijpen wat dit inhoud inleveren voor de dikke die nooit genoeg heeft.

  • door dre op zaterdag 4 juni 2016

    Gelukkig is de meerderheid van de bevolking nuchterder en denkt die er anders over dan deze “denker “

  • door H Coopman op zaterdag 4 juni 2016

    Niet te vroeg gejuicht? Is wat in Frankrijk gebeurt geen afkoop om het EK te redden? (EK waar onze moderne gladiatoren decadent veel poen scheppen, maar als euromiljonairs zelfs op deze website maar weinig kritiek krijgen. Omdat ze het hoopvolle "tous ensemble" scanderen?) Vanmorgen genoten van het interview met Mieke Vogels. Zij bevestigt wat ik steeds bedoel met onze nood aan een NIEUW middenveld. Daarover lijkt Luc Huyse, die vindt dat de mede door hem ontketende ontzuiling te ver doorgeschoten is, zich niet zo duidelijk uit te spreken. Hij lijkt soms terug te willen naar vroeger. Maar het oude middenveld liet geen participatie van de burger toe: het was slechts een trechter om ons te laten slikken wat "van boven" kwam! (Toevallig heeft Huyse in dezelfde krant wel over NIEUWE sociale bewegingen.) Vogels zegt ook duidelijk dat ze méér (verandering) verwacht had van N-VA... m.a.w. ze VERWACHTTE iets... *** Ik ben niet akkoord met "een paradijs waait uit de storm". Straatprotest (zowel links als rechts) mag onze vertegenwoordigende democratie wel AANVULLEN, net zoals en vooral ook directe democratie moet doen (d.w.z. referenda, geen "deliberatieve democratie"). Maar we hebben vooral nood aan dat NIEUWE middenveld, waarin elke burger bottom up als AMATEUR actief participeert. Het OUDE middenveld is gescleroseerd. Misschien kan het zichzelf van binnenuit transformeren, maar dan zal het zich toch moeten haasten. Ik geloof daar niet in. Wellicht zitten we daarom nu in een vacuüm. Gevaarlijk? In elk geval spannend!

  • door H Coopman op zaterdag 4 juni 2016

    En ook altijd weer Hitler... die niet eens tegen de vabond was: hij stichtte het Deutsches Arbeitsfront (DAF). Tegen 1932 wilde 3/4e van alle Duitsers een autoritair bestuur: hetzij als dictatuur van het proletariaat, hetzij als militaire dictatuur, hetzij Hitler als dictator. In 1933 had links nog steeds meer dan 30% van de stemmen in Duitsland, maar de diepe wrok tussen sociaaldemocraten en communisten maakte een verenigd front tegen de nazi's onmogelijk en droeg dus bij tot de Duitse ramp.

    • door Robrecht Vanderbeeken op donderdag 9 juni 2016

      Hitler haatte de macht van de vakbonden en die werden in '33 gewoon verboden.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties