Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Analyse

Als het compromis niet haalbaar is, krijg je confrontatie en wilde stakingen

Wanneer het compromis niet langer haalbaar is, wordt confrontatie het doel in plaats van een strategisch ingezet middel. Het wordt een uiting van woede. Dit is het proces dat op dit moment gaande is in Frankrijk. En ten dele ook in België. Een proces waarvan de uitkomst hoogst onzeker is en dat een politiek vacuüm creëert.
vrijdag 27 mei 2016

Leg België onder een microscoop en je ziet dat na een dik jaar gewapende vrede – grofweg tussen de eerste aanslagen in Parijs en de aanslagen in Brussel – de sociale onrust weer toeneemt. Vooral aan Franstalige kant wordt het hard gespeeld, getuige daarvan de uitputtende staking van de cipiers en de lege spoorwegen ten zuiden van Brussel. Met één oog dichtgeknepen en het andere op de lens is het verleidelijk om zich te verliezen in een communautaire analyse. En daar zijn ook best interessante dingen over te zeggen. Maar als we even uitzoomen zien we een heel ander beeld waarbij de communautaire kwestie slechts een detail is.

Kijk alleen nog maar eens over de grens naar Frankrijk dat al maanden in de ban is van de grootste protestbeweging in de jongste decennia. Zo moeilijk is het niet om een link te maken met België. Kijk verder en je ziet hoe in Spanje de kiezers voor de tweede keer in een half jaar naar de stembus moeten. Of hoe in Oostenrijk maar nipt een extreemrechtse president vermeden werd.

Maar het is niet alleen Europa dat met politieke aardverschuivingen kampt. In Brazilië faalt de Redemocratização, de herdemocratisering na het verdwijnen van de dictatuur in 1984. In de VS dreigt Hillary Clinton het heel moeilijk te krijgen tegen schertsfiguur Donald Trump, als ze tenminste nog voor de start van de echte campagne niet knock out geslagen wordt door haar e-mailschandaal.

Eén van de rode draden in die politieke omwentelingen is het fiasco van de centrumpolitiek. Centrumpolitiek kan je omschrijven als de politiek die geen breuk maakt met het neoliberale paradigma maar die de scherpste kanten wel probeert af te veilen.

Existentieel

De huidige centrumpartijen die in een existentiële crisis verzeild zijn geraakt, zijn dezelfde die na 1945 de naoorlogse welvaartstaten hebben beheerd. Na de crisis van de jaren 70 hebben zij zich al dan niet met stevige tegenzin bekeerd tot het neoliberalisme. Ze hertimmerden de sociale zekerheid, ze privatiseerden grote stukken van de economie en dereguleerden de arbeids- en financiële markt.

In al die jaren hadden centrumpartijen eigenlijk maar twee mobiliserende kwaliteiten: de ethische kwesties (homohuwelijk, abortus, euthanasie) en de leuze 'zonder ons wordt het erger'. Dat laatste werd pijnlijk duidelijk toen minister van Justitie Koen Geens enkele weken geleden de waarde van het christendemocratische regeringswerk probeerde uit te leggen op VTM: "Zonder CD&V zou de situatie voor werknemers er vandaag absoluut niet zo goed uitzien”.

Uit peilingen en verkiezingen blijkt dat die verleidingstechniek niet meer pakt. Overal zien we een radicalisering. Sinds een twintigtal jaar uitte zich dat in de doorbraak van extreemrechtse partijen maar de voorbije jaren zien we ook ter linkerzijde een radicalisering. Corbyn in Groot-Brittannië, Sanders in de VS, Podemos en Syriza in Spanje en Griekenland en de PVDA/PTB in Franstalig België.

Worstenbroodjes

Maar die radicalisering gaat verder dan stemgedrag. Frankrijk is daar een mooi voorbeeld van. “Vandaag ontstaat er, door het verdwijnen van de sociale dialoog, een toenemende kloof tussen individuen en de staat. Meer en meer mensen zien geen heil meer in de traditionele actiemiddelen en worden radicaler. Ikzelf wil geen betogingen meer waarin ik achter de camion van de CGT loop en worstenbroodjes gegeten worden.”

Aan het woord is een Franse, jonge en anonieme doctoraatsstudent. Hij schreef een opiniestuk in Le Nouvel Observateur op 19 mei waarin hij verklaart waarom hij en zoveel andere Franse jongeren hun toevlucht zoeken tot radicale en soms gewelddadige acties. Het is inderdaad een vaststelling waar je steeds minder om heen kan: in Frankrijk is een generatie opgestaan die zich heel duidelijk links noemt maar lak heeft aan alle instituties die met de traditionele linkerzijde verbonden zijn: vooral de PS en overheidsinstellingen, maar ook de vakbonden delen in de klappen.

Anarchisten? Die zijn er ongetwijfeld. Net zoals jongeren die te weinig kaas gegeten hebben van politieke en sociale geschiedenis om de historische rol van vakbonden of politieke partijen te erkennen. Maar toch is hier meer aan de hand. Wie het discours op sociale media erop naslaat, de slogans tijdens de betogingen aanhoort of de vele aanvallen op PS-kantoren gadeslaat, beseft gauw dat dit niet gereduceerd kan worden tot uitingen van puberaal anarchisme.

De nieuwe opstoot van radicaliteit is het gevolg van het opgeven van de sociale dialoog. Of beter: er wordt wel nog gepraat maar dat praten heeft geen enkel voelbaar effect meer. Het naoorlogse compromis tussen werkgevers en werknemers lijkt doodverklaard en wie dit compromis en de bijhorende dialoog verdedigt, verliest steeds meer geloofwaardigheid. Daar gaat het over. En dat verklaart ook de radicale tendenzen binnen het Franse protest. Maar het laat ons ook toe om de Belgische situatie beter te begrijpen.

Binnen de naoorlogse welvaartsstaat speelden vakbonden en sociaaldemocratische partijen een dubbele rol. Enerzijds verdedigden ze de rechten van werknemers en als het nodig was werd daarvoor op de barricaden getrokken. Anderzijds zorgden partijen en vakbonden er ook voor dat die barricaden niet al te hoog werden opgetrokken en niet al te lang bleven staan. Met andere woorden: vakbonden en sociaaldemocraten hadden steeds ook een paciferende rol. Confrontatie was een instrument om een betere onderhandelingspositie af te dwingen, en dikwijls een noodzakelijke tussenstap in de richting van een eerbaar compromis.

Confrontatie

Maar vandaag is dat compromis steeds minder haalbaar. En wanneer het compromis niet langer haalbaar is, wordt confrontatie het doel in plaats van een strategisch ingezet middel. Het wordt een uiting van woede. Dit is het proces dat op dit moment gaande is in Frankrijk. En ten dele ook in België. Een proces waarvan de uitkomst hoogst onzeker is en dat een politiek vacuüm creëert. Traditioneel links hangt immers in de touwen, een embryonale nieuwe beweging zonder structuren neemt de straten in en extreem-rechts kijkt gretig toe vanuit de coulissen.

Frankrijk is op dit moment de meest spectaculaire uiting van het failliet van het naoorlogse model waarin het compromis wordt vervangen door eenzijdig doorgeduwd beleid. Maar het geldt voor vrijwel alle landen. De overlegdemocratie die we ooit kenden op vlak van sociaal en economisch beleid is in ademnood, en dat is ze al enige tijd. Steeds opnieuw horen we dat er geen alternatief is, en dus geen enkele onderhandelingsmarge.

De laatste jaren zien we duidelijk wat het betekent wanneer het sociaal overlegmodel wordt verlaten. Hardere acties, gewelddadige betogingen en wilde, oncontroleerbare stakingen worden eerder regel dan uitzondering. Vanzelfsprekend leidt dit tot een sterke polarisering in de samenleving, een polarisering die zich dus ook vertaalt in verkiezingsuitslagen: langs beide kanten van het politieke spectrum scoren meer radicale partijen beter.

Dilemma

Maar deze polarisering stelt, zeker binnen de Belgische context, de vakbonden en het traditionele middenveld voor een cruciaal dilemma. Als het compromis onhaalbaar blijkt, of niet langer van tel is, welke richting dient dan uitgegaan te worden? Eén mogelijkheid bestaat erin dat het middenveld en de vakbonden handelen alsof we nog steeds in een overlegmodel opereren. Het middenveld en de vakbonden spelen dan de rol van zowel mobiliserende kracht als schokdemper. Acties worden dan goed georganiseerd, georchestreerd en gedirigeerd. In naam van het overleg wordt op tijd aangemaand tot matiging en dialoog. Alleen, als dat overleg er niet komt of nooit zijn vruchten weet af te werpen, dreigen verschillende bewegingen hun basis te verliezen. Dit zal mede als gevolg hebben dat er ook minder controle kan uitgeoefend worden over de acties en dat er meer harde en spontane acties zullen volgen.

Een tweede mogelijkheid is dat bonden en het middenveld opnieuw een meer openlijke offensieve rol innemen en van partners van de overheid opnieuw evolueren naar strijdorganisaties. Maar ook deze strategie draagt gevaren met zich mee. Wanneer vakbonden en het ruimere middenveld op ramkoers gaan liggen met the powers that be, leggen ze immers hun hele gewicht in de weegschaal. Dan wordt het steeds meer een strijd van alles of niets, een strijd waarvan de uitkomst nooit vooraf gegeven is.

Vandaag schreef Jan Segers een editoriaal in Het Laatste Nieuws met als titel “Vlaanderen kijkt vol onbegrip naar stakers: rare jongens, die Walen.” Die communautaire lezing van de huidige stakingsgolf gaat erin als zoete koek en wordt volop als waarheid gereproduceerd. Onterecht, het is hoogstens een oppervlakkige en misleidende waarheid. Wat zich in werkelijkheid afspeelt is een conflict binnen de vakbonden omtrent welke rol – offensief versus verzoenend - er moet gespeeld worden. En dat conflict is een rechtstreeks gevolg van het ter ziele gaan van het sociaal compromis.

Wat een communautaire breuklijn lijkt, is in werkelijkheid een identiteitscrisis van de vakbonden zelf, en bij uitbreiding van de sociale democratie en het middenveld. Wie die crisis communautariseert negeert de spanningen op dat vlak die evengoed aan Vlaamse zijde heersen. Als straks de Antwerpse haven platgaat bijvoorbeeld, wordt het communautaire frame genadeloos aan diggelen geslagen, wat ook meteen de armoede van die verklaringswijze zal illustreren.

Thomas Decreus en Christophe Callewaert zijn de auteurs van Dit is morgen dat in maart verscheen bij EPO.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

19 reacties

  • door Luk Vandenhoeck op vrijdag 27 mei 2016

    Wat een onzin! De tegenstelling is niet tussen het compromismodel en de confrontatie, wel tussen het kapitalisme in diepe crisis dat werkelijk elke sociale druppel terug wil en de massa van kleine mannen en vrouwen die het niet meer nemen!

    • door Lawrence O op maandag 30 mei 2016

      De huidige fiscaliteit waarbij de kleine man al 30 jaar de prijs betaald en de multinationals worden ontzien bestaat al 30 jaar en meer. De voorgaande linkse regeringen echter sloegen erin een vals beeld te verspreiden dat zij niet de groten maar de kleintjes ontzagen. Nu ze in de oppositie zetelen manipuleren ze de perceptie en toepen ze elke dag dat het steeds dezelfden zijn. De cijfers spreken dat echter tegen. Er werd met deze regering meer bij de beter gegoeden opgehaald dan onder eender welke ultra-linkse regering uit het verleden. Alleen wordt de persepctie uit politieke doeleinden nu gans anders gemanipuleerd. De mensen worden opgefokt en opgejut. Het moet rood zijn, anders breken ze de boel af. Nochtans is de koopkracht gestegen. Het enige wat echt voelbaar is is de Freyafactuur.

  • door bratislava op zaterdag 28 mei 2016

    Dat is allemaal heel duidelijk maar wat belangrijk is : de oorzaak van deze ontevredenheid ? En bieden deze stakingen, manifestaties, vernielingen, ... een oplossing op het probleem aan de basis of geven ze alleen genoegdoening aan de betrokken groepen ... tot er weer wat meer nodig is ? Personeel van "privé" bedrijven, KMO's e.d. zullen er zich alleen de nadelen ervan herinneren.

  • door Wir sind das Volk op zaterdag 28 mei 2016

    over Syriza en de radicalisering ter linkerzijde: http://www.wsws.org/en/articles/2016/05/27/gree-m27.html

  • door spacemonkey op zaterdag 28 mei 2016

    Nogmaals en voor de laatste keer. Wat we nu zien heeft NIETS meer met links/rechts/katholiek/Moslim te maken, begrijpen jullie dat dan nog steeds niet ?

    Het heeft te maken met *overbevolking* en de eraan gekoppelde gecreëerde irreële levensverwachtingen, consumptie zeg maar door de kapitalistische pretmolen.

    Het vat is af de fut eruit en wel de cholera en pest zitten volop aan boord. Het grootste deel van de mensen zijn het beu , steeds inleveren, langer werken, minder loon en noem maar op.

    Van Brazilië, de Filippijnen, Frankrijk, Spanje, Griekenland eigenlijk in de hele wereld ontstaan er volksrevoluties. Het maakt verder niet uit wat de overwegend rechtse kakpolitiekertjes daar gaan aantrachten te doen, de maat is vol.

    Het wordt ieder voor zich want de (overheid) structuren wel die hebben de Neoliberale kankers van binnen uit aangevreten. Dus zakt voor de bange brave over bepamerde Europeaan, dat waar hij zoveel belastingen voor betaalde ook in.

    De oude structuren verdwijnen en wel in die transitie staan zelfredzaamheid , en indien nodig geweld centraal. Daaraan beste angsthazen valt niets te doen. Geen politie , geen overheid en geen democratie en de eraan verbonden spelregels, gaan daar in/bij helpen.

    Laat maar komen mijn messen zijn geslepen en volgende week beginnen we aan de wapen vergunning. De rest is flauwekul van de bovenste plank . Iedereen voelt (weet dat) maar wil/durft het gewoon niet onder ogen zien. Met dank aan zij die kinderen kweekten als konijnen. Spijtig voor hen een echt betere wereld wacht hen niet.

  • door antond op zondag 29 mei 2016

    Al dat cultuurpessimisme is onzinnig. We hebben het beter dan ooit. Nooit leefden we -wereldwijd- zó lang en zó gezond. Nooit waren er minder epidemieën en minder honger. Het doel is nog niet bereikt uiteraard, maar we gaan vooruit.

    Deze ongeëvenaarde vooruitgang is, of u dat nu weten wilt of niet, voor een groot deel aan vrije concurrentie in een vrije en kapitalistische maatschappij te danken. In een maatschappij waar de overheid bepaalt wat de burgers (moeten) willen en over veel produktiemiddelen beschikt, is het volk doorgaans diep ongelukkig en functioneert de economie slecht. Kijk maar naar voorbeelden als Cuba, Venezuela, Noord Korea (zet dat land eens naast Zuid Korea) en oost Europa vóór 1990.

    Het vrije markt kapitalisme is nu geëvolueerd naar een systeem waar grote bedrijven oligopolie's vormen en de politieke wereld meer en meer naar hun hand zetten. Banken zijn 'too big to fail' geworden waardoor zij in een crisis, met belastinggeld, gered moeten worden.

    We moeten terug naar een systeem waar de overheid als regulator optreedt en zorgt:

    1) Dat oligopolie's of monopolie's worden verboden en opgeheven 2) Externe kosten aan de bron worden afgerekend 3) Iedereen gratis en goed onderwijs geniet 4) En voor verplichte volksverzekeringen voor medische zorg en 3) Sociale voorzieningen

    De Sociale voorzieningen moeten dienen als vangnet, en zeker niet als 'hangmat'. Het politieke draagvlak voor de sociale voorzieningen moet in stand blijven.

    Verder volledige concurrentie, van het bedrijfsleven en van arbeid en kapitaal. De werknemer-ondernemer maakt zichzelf onmisbaar door zijn kennis. De werkgever mag gemakkelijk aanwerven en ontslaan. Je zult zien hoeveel banen er zo bij komen. Ik zou als bedrijf in Frankrijk niemand willen aannemen, u wel?

    • door Luk Durnez op zondag 29 mei 2016

      Ik vind dit artikel helemaal geen onzin, maar het gaat inderdaad voorbij aan de oorzaak van de huidige crisis. (Je kunt natuurlijk niet in elk artikel alles behandelen.) Waarom lukte het overlegmodel decennialang wel en nu niet meer. (En: waarin slaagde het wel en waarin niet?) Zoals iemand opmerkt zit die oorzaak mi in de globalisering die maakt dat de schaal van het kapitaal groter wordt dan die van overheden. Bedrijven doen wat ze willen en lachen overheden vierkant uit. En maximale concurrentie tussen werknemers moeten we niet organiseren, die is er nu meer en meer aan het komen onder druk van die globalisering en de liberale politiek die overheden als antwoord geven. Wat we wel moeten organiseren is maximale en internationale solidariteit onder werknemers. (CAO's op MNO-nivo vb.)

      • door barth op woensdag 1 juni 2016

        Overleg gebeurt tussen mensen die elkaar nodig hebben, niet tussen mensen die elkaar kwijt willen.

    • door Didier op zondag 29 mei 2016

      Vooruitgangsoptimisme is nog veel onzinniger. De contradictie in jouw reactie illustreert dat heel mooi. Je verheerlijkt de ‘vrije en kapitalistische maatschappij’, niettegenstaande je zelf toegeeft dat sommige grote uitwassen ‘moeten’ bestreden worden.

      Er is niets meer te willen. De oligopolie's (mooi woord, maar ik noem ze liever kleptocraten) bepalen wat moet en wat mag. In het stemhokje maken we onszelf wat wijs.

      Nu verwacht jij dat de kleptocraten die destructieve evolutie zelf gaan ombuigen? Dat ze op een gulle dag eens gaan beslissen om ook aan de andere 99,9 percent van de wereldbewoners te denken? Dat ze een EERLIJKE wereldhandel gaan installeren? Dat ze de door hen gecreëerde uitwassen zélf gaan bestrijden?

      Mag ik daar eens smakelijk mee lachen? De ziekte waaraan zij lijden, en die hebzucht heet, wordt gedefinieerd door de drang naar steeds meer, niet naar minder. En parasieten bestrijden hun gastheer, niet zichzelf.

      Ten gevolge van die gewetenloze hebzucht leven we wereldwijd op een gigantische financiële zeepbel. Ooit zal die barsten met nooit geziene gevolgen. Ze uit zich reeds in steeds meer oorlogen en een groeiend ongenoegen op alle continenten. Ik noem dat geen ‘vooruitgang’. Dat lijkt meer op collectieve zelfmoord waarbij we de touwen zelf om onze nek laten leggen.

      Maar als je met ‘we’ in “We hebben het beter dan ooit” de globalistische elite bedoelde, dan heb je natuurlijk volkomen gelijk. En dan is er inderdaad sprake van een ‘ongeëvenaarde vooruitgang’.

      • door antond op maandag 30 mei 2016

        Er is nog nooit minder oorlog en honger geweest dan nu. De levensverwachting is -wereldwijd- hoger dan ooit tevoren. De kindersterfte -weer wereldwijd- nog nooit zo laag. Globalisatie is, vooral voor de minder rijke landen, een enorme zegen geweest. De enigen die er niet blij mee zijn, zijn de ongeschoolde werknemers in de rijke landen, en hun syndicale vertegenwoordigers. Het enig mogelijke antwoord is scholing, want ongeschoolde arbeid zal, linksom of rechtsom, zijn toegevoegde waarde zien eroderen. Je kunt staken wat je wilt, maar als er geen bedrijven vormen om je aan te werven, 'tegen' wie ga je dan staken? De factor arbeid moet het hebben van zijn toegevoegde waarde en daaraan moet het zijn marktmacht ontlenen. Arbeid en kapitaal moeten beide in volledige concurrentie opereren.

        De oligopolie's (ofwel kleptocraten), moeten door de overheid van hun macht worden ontdaan. De overheid moet zijn schaal (alleen al om die reden) vergroten, want een klein landje als het onze kan niet optreden tegen conglomeraten zoals de VS of de EU dit kan. De kiezer moet de politici die niet effectief optreden tegen ondernemingen die marktmacht misbruiken, ontslaan. Dit alles moet gebeuren vanuit het stemhokje. De kiezer moet de baas zijn, en niet de demonstranten op straat, of die nou links of rechts zijn! Het gaat om de hoeveelheid stemmen en niet om het 'stemvolume'. De overheid mag zich niet laten beïnvloeden door demonstraties, stakingen of blokkades, want een minderheid mag de samenleving niet in een wurggreep houden.

        Leve de democratie, en leve het menselijk kapitalisme. Wijs me één voorbeeld aan van een samenleving die goed functioneert zonder kapitalisme!

        • door Didier op maandag 30 mei 2016

          Inderdaad, “Leve de democratie, en leve het menselijk kapitalisme”. Maar spijtig genoeg bestaan die niet meer. De conglomeraten manipuleren de overheden, en niet omgekeerd. Jouw wereldvreemdheid tart elk verbeelding.

          Het kapitalisme is ontaard in een casino met onvervalste vals-geldcreatie die enkel de elite ten goede komt. De democratie is vervallen tot een ongevaarlijke links-rechts arena waarboven de elite in haar baard lacht.

          De gehele globale kapitaalmarkt is in handen gekomen van enkele zeer machtige instituten. We zijn geëvolueerd van een op de markt gebaseerd economie naar een geplande globale economie, waarin interventie de norm is.

          De markten zijn sinds het laatste decennium gefixeerd op de Amerikaanse FED. Alle andere centrale banken (CB) volgen de beslissingen van die FED. Deze private bank, die in handen is van 5 megabanken, controleert alle geldstromen waardoor alle wereldburgers en hun regeringen in de schuld staan, omdat ze op dat geld intresten moeten betalen, dat door de FED (en andere CB) gecreëerd werd uit het niets. Rijkdom wordt van de werkende meerderheid getransfereerd naar een parasitaire minderheid.

          De Wall Street bankiers ontketenen ook oorlogen en creëren terreur waar zich grondstoffen bevinden, of regimes die zich niet aan het CB-cartel willen onderwerpen. Het is niet omdat jij die oorlogen niet voelt dat ze er niet zijn.

          De VS heeft meer PR-propagandisten dan reporters, wat betekent dat bijna alles wat het publiek hoort, gefabriceerd is door professionele leugenaars. Zij werken voor de 1 % die de 99% veranderd hebben in onwetende consumentenslaven die hun producten kopen en hun 'opinies' reproduceren. Jouw reactie is een perfecte kopie.

          En de EU? Wel die is niets meer dan een kopie van de VS. Leve de vooruitgang !

  • door Brigitte Van Gerven op zondag 29 mei 2016

    Een politiek partij mag opkomen voor bepaalde belangengroepen (NVA mag gerust voor de 1% rijksten opkomen, - alleen zou het wel eerlijker zijn om daar openlijk voor uit te komen). Vanaf het moment dat een partij in de regering terechtkomt moet ze echter rekening houden met het publieke belang, en zich niet alleen bezighouden met zichzelf en zijn vriendjes te verrijken. Rechtvaardigheid wordt dan een heel belangrijk grondbeginsel. In een democratie heeft een regering namelijk geen absolute legitimiteit. De overheid wordt geaccepteerd door de burgers omdat ze voordeel brengt voor alle burgers. Als de mensen echter de indruk beginnen te krijgen dat de overheid niet voor hun belang opkomt, maar hen alleen maar geld afhandig maakt, voelen ze zich door die overheid niet langer vertegenwoordigd, en dan ga je van een compromismodel naar een conflictmodel (en aan Waalse zijde is dit gevoel sterker aanwezig, omdat de MR slechts 25% van de Waalse kiezer vertegenwoordigt). Dat is wat je nu ziet gebeuren.

  • door Carlos Pauwels op zondag 29 mei 2016

    In Franstalig België is de PTB ongetwijfeld de grote boosdoener. Luister maar eens naar hun opperhoofd, wat die allemaal vertelt. Vooral de PS, maar ook de SPa en hun aan hen gelinkte vakbonden voelen die hete adem. Mensen worden, al of niet, opgejut. Die regering moet hoe dan ook vallen. En daarna? Een linkse regering? Misschien nog niet zo slecht. Dan zal duidelijk worden dat ook zij de oplossing niet hebben, oplossing zoals gewild door extreem links. Peeters heeft het gezegd: we (België) leven boven onze stand. En ik volg hem daarin. De stakers en betogers hebben er geen boodschap aan dat we te veel schulden hebben, dat we jaarlijks te veel schulden bij maken en dat daar het probleem zit, mede door ons lidmaatschap aan de EU. En zonder dat lidmaatschap zijn we zeker een vogel voor de kat. Mij hoor je niet zeggen dat de regering optimaal doet wat moet. Maar ik ben beducht voor een linkse regering die vindt dat het niet op kan. Na de ingrepen door het duo Martens-Dehaene kwamen we er weer wat bovenop en zoveel linkse regeringen later staan we waar we staan. Het is niet voor niets dat Martens ooit zei "nooit meer met socialisten". Iets wat hij in de kortste keren inslikte uit machtsgeilheid. Hoe we er gaan uitraken weet ik niet. De besparingen beter spreiden over alle sociale klassen misschien? Het beter uitleggen aan de bevolking en vragen om een alternatief te geven dat beter is en dat onze schuld afbouwt en onze economie draaiende houdt. Zo'n uitspraak van Peeters, ook al is ze waar, wordt direct misbruikt door linkse partijen. Ik stel voor dat de stakers en betogers zich eens de moeite getroosten om zich eens beter te informeren over de toestand van ons land en niet alles klakkeloos geloven wat hen voorgekauwd wordt. En ik weet dat dit wel héél veel gevraagd is.

  • door barth op maandag 30 mei 2016

    Solidariteit en overleg is niet "ik beslis en als je niet akkoord gaat word je gestraft", maar het is ook niet "ik krijg mijn zin niet, dus leg ik de boel plat".

  • door H Coopman op maandag 30 mei 2016

    De "linkse" én "rechtse" protesten in Europa zijn protesten tegen twee verschillende globaliseringseffecten: het vrije verkeer van objecten en van personen. Zij zijn niet of verkeerd gestructureerd omdat zij zich niet tegen Europa (willen) richten. Ik sta niet achter de idee van "een paradijs waait uit de storm", namelijk van straatprotest als ultieme vorm van democratie. Dergelijke directe democratie - als zij ooit wél correct gestructureerd/gericht wordt - mag natuurlijk wel onze vertegenwoordiging aanvullen, net als die van referenda, maar kan die niet vervangen. (Deliberatieve democratie vind ik elitaire quatch.) Behalve de keuze pro of contra Europa, hebben we nood aan een nieuw middenveld (tussen het volk en zijn vertegenwoordigers in zijn land, dan wel in Europa), waarin het volk écht actief participeert, d.w.z. méér doet dan zich gewoon abonneren op een verticale zuil. We hebben dus nood aan een manier om voor of tegen Europa te kiezen en aan de uitwerking van dit nieuwe middenveld (waarbij het internet een essentiële rol vervult).

  • door Lawrence O op maandag 30 mei 2016

    Ik stel vast dat alsmaar met afgunst over neo-liberalisme wordt geschreven. Deze strekking die anders dan het klassieke liberalisme met elementen van socialisme wordt doorspekt, heeft anders wel wereldwijd een sterke middenklasse gecreëerd en deed de welvaart aanzienlijk stijgen. Kapitalisme werkte niet, socialisme werkte ook niet. Kunnen de heren klagers mij misschien even verduidelijken wat volgens hen dan wél het juiste systeem moet zijn?

    Staken is een recht. Democratie ook. Er liepen vorige dinsdag 50.000 mensen over straat. Ze gelofden dat de 38-uren week zou worden afgeschaft, dat het nieuwe gemiddelde 45 uren zou zijn en dat de werkgever alles zomaar eenzijdig zou kunnen opleggen. Daarnaast hoor je mensen die denken dat ze langer zullen moeten werken voor minder pensioen. Dat werd hen gecommuniceerd. Bij nader inzicht lijkt daar echter niets van te kloppen. Je kan dan ook spreken van desinformatie met als doel op te zwepen en mensen gemobiliseerd te krijgen.

    Er zijn 8 miljoen stemgerechtigde belgen. Er zijn ongeveer 3.500.000 mensen bij een vabond die allen deze communicaties hebben gekregen. Dat impliceert dat slects 0,6% van alle stemgerechtigden is gaan betogen en slechts 1,4% van alle vakbondsleden. Gebaseerd op desinformatie.

    We zien vandaag dat zelfs de vakbondstop fysiek wordt aangevallen en niet eens wou stemmen over het voorstel Geens. Ik denk dat het voor iedereen dan toch duidelijk mag zijn dat neo-liberalisme hier niets mee te maken heeft maar dat er simpelweg politieke spelletjes worden gespeeld: de linkse vakbonden willen simpelweg het democratisch systeem niet wanneer dat een centrum-rechtse regering oplevert. Dat is de enige conclusie.

    • door Carlos Pauwels op dinsdag 31 mei 2016

      Dat van die 45 uur werken en later op pensioen gaan voor minder pensioen heb ik ook gelezen en er me erg aan geërgerd. Als desinformatie kan dat inderdaad tellen. En als moedwillig de zaken verkeerd voorstellen (liegen) ook. De Walen kennen er ook iets van. Spelen sommige mensen dat spelletje nu gewild mee of zijn ze zo dom? Ik heb al verschillende keren geschreven dat ik het eens ben met Peeters over dat boven onze stand leven van België. Steeds krijg je als reactie individuele gevallen die men er uitpikt. Moedwillig verkeerd voorstellen van de feiten. Dat er zaken zijn die vragen oproepen, zoals het op 55 met pensioen gaan van parlementairen, weet ik ook wel. Zij zouden het goede voorbeeld moeten geven. Dan wordt het aanvaardbaar.

  • door Roland Horvath op dinsdag 31 mei 2016

    In België BE wil de regering geen compromis maar conflict zodat BE barst. Uit rancune en wraak om de gevolgen van de collaboratie in WO II. Toen hebben Vlaamse groeperingen samengewerkt met een fascistisch =corpocratisch Duitsland. Nu werken nakomelingen daarvan, N-VA, samen met de multinationals /GMO. Die willen hun bedrijfslasten verlagen en niet bijdragen aan de maatschappij. Er moet dus volgens de GMO bespaard worden. Heel de maatschappij krijgt geldgebrek en protesteert. In BE, ook in FR waar de regering zo zwak is dat ze de rechten van de werknemers vermindert alsof dat groei van de economie zou te weeg brengen.

    Besparingen brengen niets positief voort, geen groei en geen afbetaling van de overheidsschuld, die overigens niemand kwaad doet. Het inkomen/ de productie vermindert evenveel als de besparingen. Ook de overheden raken in geld moeilijkheden en verminderen dan de Sociale Zekerheid SZ wat de bedoeling is van de GMO. De economie mag niet voor iedereen werken dus geen geld en nadien goederen naar de 99% of toch zo weinig mogelijk: Een chronische geestesziekte van het kapitalisme: Hebzucht, gierigheid en afgunst tegenover de 99%.

    De EU politici van de 28+1 regeringen en parlementen en de hoofdstroom media zijn zwak. En corrupt. Ze zien niet in dat de besparingen en bedrijfslasten verlagingen het tegendeel zijn van wat moet gebeuren.

    N-VA zit niet in federale regering om te regeren maar om BE kapot te maken, om de vakbonden en andere middenveld organisaties kapot te maken.

    Alle in een onderneming betrokkenen: aandeelhouders, leveranciers, werknemers, kanten, omwonenden, overheid moeten altijd relevant zeggenschap in het beheer van de onderneming hebben. Nu zijn dat alleen de 1e en ook de 2e genoemden. Dan verandert het karakter van bvb een GMO.

    • door H Coopman op zaterdag 4 juni 2016

      Over het nieuwe middenveld: Vogels heeft gelijk, zij bevestigt wat ik steeds bedoel met onze nood aan een NIEUW middenveld. Daarover lijkt Luc Huyse, die vindt dat de mede door hem ontketende ontzuiling te ver doorgeschoten is, zich niet zo duidelijk uit te spreken. Hij lijkt soms terug te willen naar vroeger. Maar het oude middenveld liet geen participatie van de burger toe: het was slechts een trechter om ons te laten slikken wat "van boven" kwam! Vogels zegt ook duidelijk dat ze méér (verandering) verwacht had van N-VA... (http://www.demorgen.be/plus/-vlaanderen-wordt-nog-altijd-bezet-door-de-zuilen-b-1464998407582/)

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties