Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Er was wel een alternatief!

Door mee te gaan met het idee dat er geen alternatief is en door te capituleren, heeft Syriza zich vast laten zetten. Het programma waarvoor het Griekse volk stemde, is nochtans nooit uitgevoerd. Syriza werd verkozen om het grootkapitaal belasten en een wettelijk kader om de macht van de markt in te perken. Dat soort maatregelen zouden pas een alternatief geweest zijn.
vrijdag 24 juli 2015

1. “Er was geen alternatief” voor het derde Memorandum?

De meeste mensen die Syriza steunen, en breder, al wie tot links behoort, maar ook de meerderheid in de Griekse samenleving zijn het erover eens dat de regering een pijnlijke nederlaag geleden heeft op de Europese Top van 12 juli, toen ze instemde met het derde Memorandum.

Deze verpletterende nederlaag die veel weg heeft van een capitulatie, leidt automatisch tot de acceptatie van de visie dat “er geen alternatief is” (het bekende TINA). Dat is in de eerste plaats de boodschap van de rechtse en “centrumlinkse” oppositiepartijen en hun aanhang. Maar ze zijn niet de enigen.

Zelfs de regering lijkt zich op haar manier in te schrijven in een variatie op het TINA-idee. Ze verklaart dat ze “tot het uiterste” gedaan heeft wat mogelijk was en ten slotte heeft moeten buigen voor een meedogenloze chantage: een Memorandum of het catastrofale Grexitvoorstel van Schäuble. Ze beweert dat ze heeft gecapituleerd “in een heroïsch gevecht” tegen een tegenstander die overweldigend sterkere macht heeft, en dat ze daarbij gekozen heeft voor het minste kwaad. Het was bijgevolg bijna onmogelijk om iets te veranderen, en het zal zelfs onmogelijk blijven (TINA), aangezien de tegenstander altijd grotere macht zal hebben en het enige dat hij nastreeft de voortzetting is van het neoliberale beleid.

Het dilemma waarin de regering zich naar eigen zeggen bevindt, de keuze tussen Memorandum nr.3 en het “rampscenario” van een uitstap uit de euro, gaat uit van nog een andere vorm van TINA. Ze duikt spontaan op binnen links, maar ook binnen de Griekse samenleving: de versie dat “er geen alternatief is (TINA) binnen de Eurozone.” De regering stelt de uitstap uit de euro gelijk met een “rampscenario,” met het argument dat om de wisselkoers van de nieuwe nationale munt niet te laten instorten er externe reserves in een internationale munt nodig zijn. Bijgevolg zou er een nieuwe lening nodig zijn, dus gelijkaardige besparingseisen om deze lening te verkrijgen. Bovenop deze vereisten zal nog eens een vermindering van de koopkracht komen voor loontrekkenden en gepensioneerden door de “gecontroleerde devaluatie” die hoe dan ook te gebeuren staat. Daarnaast zullen reeds bestaande private schulden in de internationale munt blijven uitstaan, enzovoort.

Moeten we bijgevolg een of andere versie van TINA aanvaarden? Of, om dezelfde vraag actueler te formuleren: stond de regering onder ongeziene druk, en capituleerde ze omdat er geen alternatieve weg was? Het antwoord is ja, maar dan wel omdat de regering zelf van in het begin gekozen had voor de weg die haar naar deze impasse voerde en tot dit compromis bracht. Ze had gekozen om als regering te werken binnen de grenzen van het bestaande, als regering van het “reëel bestaande Griekse kapitalisme.” Ze dacht dat het einde van de besparingspolitiek het resultaat kon zijn van een “gemeenschappelijk programma” van arbeid en kapitaal.

Wat een illusie! Een crisis in het kapitalisme is te wijten aan een daling in de meerwaarde, het is op zich geen tekort aan vraag. Daarom kent het kapitaal, de heersende klasse in Griekenland zoals ook elders, slechts één enkele strategie om uit te crisis te geraken, die in overeenstemming is met haar klassenbelangen: besparingen, het minachten en onderuithalen van de politieke en syndicale slagkracht van de werkende klasse, de privésector zich openbaar bezit laten toe-eigenen, de verzorgingsstaat afbreken.

2. De strategie van het kapitaal na de crisis van 2008

De globale economische crisis van 2008 creëerde nieuwe situatie in Europa, maar ook in de hele wereld. Er werd een nieuwe “internationale” politiek van het kapitaal gevormd, onder de vlag van besparingen en nietsontziend neoliberalisme.

Besparingen zijn voortaan de passende politiek om de dalende winstvoet te bestrijden (cf. de crisis van het kapitalisme), zoals ze ook onderdeel zijn van de bredere strategie voor een lagere kostprijs per eenheid geproduceerde producten. De strategieën van kostendrukking zijn per definitie een beleid van inkrimping van de vraag. Daarom verdiepen ze eerst de effecten van de crisis, maar men voorziet groei in de toekomst omdat winstvoet dan terug groter wordt.

Het bovenstaande betekent dat een linkse politiek er enkel in kan bestaan de confrontatie op te zoeken. Het is een politiek van een breuk met het kapitaal, een herverdelingspolitiek ten voordele van de werkende klasse: het gaat daarbij om een herverdeling van rijkdom, inkomen en macht (vakbondsrechten, democratische instellingen, een kader scheppen voor de reorganisatie van sectoren in de economie op coöperatieve en solidaire basis). Dat was ooit de inhoud van het programma van Syriza, zoals het werd goedgekeurd door het eerste stichtingscongres.

3. Het programma dat niet uitgevoerd werd – de strategie die we moeten specifiëren

Toen Syriza als grootste partij uit de Europese verkiezingen van 2014 kwam, vergleed ze in een strategie van het “historisch compromis.” Ze stelde in essentie een regering “van nationale eenheid” in het vooruitzicht. Sociale tegenstellingen werden bedaard en afgezwakt, via het “voor iedereen gemeenschappelijke” “nationale” doel, nl. de groei van de Griekse kapitalistische economie (kapitalistische groei die met een eufemisme “reorganisatie van de productie” genoemd werd) en de bescherming van die slachtoffers van het Memorandumbeleid die zich in een situatie van uiterste armoede bevonden (“de humanitaire crisis oplossen,” zoals het heet). Het “Programma van Thessaloniki” weerspiegelde dat compromis. Enerzijds waren de maatregelen eruit verdwenen om alternatieve manieren van produceren te promoten tegenover kapitalistisch ondernemerschap en de markt. Anderzijds stonden er ook geen voorstellen meer in om het kapitaal en grote vermogens te belasten.

De strategie van het “historisch compromis,” was al van in het begin een illusie, zoals uiteindelijk ook gebleken is. Het kon niet anders dan de nederlaag van de linkse strategie tot gevolg hebben.

De manier waarop de onderhandelingen met de schuldeisers verliepen werd volkomen bepaald door de interne politieke keuzes, met andere woorden door het “historische compromis” van Syriza met het kapitaal en door de politiek van een regering die quasi functioneerde als een regering “van nationale eenheid.” “We houden ons woordelijk aan de Grondwet en we lossen onze schulden volledig af (tot zelfs het uitputten van de reserves van de Griekse staatskas toe). Het akkoord van 20 februari bevestigde dat de regering zich schikte in de dictaten van het kapitaal en de schuldeisers.

Zo gleden ook de onderhandelingen af naar een soort “berustend” klimaat, dat hen al veroordeelde tot de erop volgende afloop: de finale chantage, na het droogleggen van de banken en het uitputten van de reservekassen van de staat.

In tegenstelling tot die koers, zou uit het oorspronkelijke programma van Syriza een compleet verschillende strategie voortgekomen zijn: uitstel van betaling aan de schuldeisers van de Griekse schuld, tot er een akkoord gevonden werd dat in overeenstemming is met het mandaat van de bevolking; zich verzekeren van de nodige inkomsten voor de sociale zekerheid door rijkdom en het grootkapitaal te belasten, een wettelijk kader promoten om de macht van de markt in te perken via bvb. coöperatiestructuren die het potentieel van werkloze werkkrachten zou verbinden met het onbenutte productievermogen van de gesloten ondernemingen, actieve uitoefening van de rechten van de staat tegenover de banken, enzovoort.

Dat programma van Syriza werd nooit uitgevoerd. En omdat het nooit uitgeprobeerd werd, is het absurd om “vast te stellen” dat “er geen alternatief was” behalve capituleren. Het programma van Syriza veronderstelde een ander beleid en een ander soort onderhandeling met als richtsnoer het begunstigen van de volkse klassen! Dat zou pas een alternatief geweest zijn.

De krachten van het kapitaal in Griekenland hebben geen belangen die tegengesteld zijn aan die van de schuldeisers. Het zijn zij die allemaal samen met hun bondgenoten en veelsoortige vertegenwoordigers fanatiek gestreden hebben voor een overwinning van het Ja in het recente referendum, de “patriciërs” die verslagen werden met 61% van de stemmen van de “plebejers.”

De strijd van de volkse klassen voor een verbetering van hun levensomstandigheden en voor maatschappelijke verandering kan niet als hoofdkwartier, als Generale Staf, een regering hebben die zichzelf ertoe gebracht heeft om het derde Memorandum uit te voeren, dat wil zeggen een een programma van socio-economische veranderingen in een absoluut neoliberaal kader van uitdieping van de belangen van het kapitaal. Dat is de reden waarom het akkoord niet mag doorgaan!

John Milios (Centraal Comité Syriza)

Vertaling: Steff Coppieters

Bron: http://rproject.gr/article/ki-omos-ypirhe-enallaktiki-lysi

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

17 reacties

  • door sam vanderleyden op vrijdag 24 juli 2015

    Exact! dat is precies ook wat ik erover denk Let wel, het is daarom geen verdediging van de manier waarop de KKE aan politiek doet en haar pogingen om slachtkracht ond er de bevolking te verzamelen en te verbreden. Immers dat is mijn insziens een grote zwakte aan de KKE... Ook strategisch gezien zijn ze minder beslagen, met alle gevolgen vandien. Dat belet helemaal niet dat zij wel ahhden moeten aandringen op , en toenadering zoeken tot syriza vanaf dag 1 om ook zo te wegen op zulke historisch belangrijke ontwikkelingen. Let wel zijn wegen al via de straat, maar ook via het beleid had dat meer gekund, zodoende de stroming binnen syriza zoals die van Varoufakis met zijn plan B (wel veel te laat en weinig interne steun) als de auteur van dit artikel steunend. Het is in zulke crisiomstandigheden en kritieke moment tactisch dansen op een slappe koord. En dat is onervaren bewegingen, zonder veel historische stabiliteit, niet echt gegeven Syriza was en is een maar een samenvoeging van verschillende facties/partijen en is vrij jong... Het is geen excuss maar wel een vaststelling.

  • door ramsesrh op vrijdag 24 juli 2015

    Syriza heeft een strategische fout begaan door een regering te vormen (en dan nog met een rechtse club). Het heeft hiermee de verantwoordelijkheid op zich genomen van decennia corruptie en wanbeleid van vorige rechtse regeringen (pasok incluis). Had Syriza geen regering gevormd dan hadden diezelfde partijen dat moeten doen, met dezelfde gevolgen als er nu maar met dit verschil dat een veel grotere groep van de bevolking zich achter Syriza zou scharen bij de volgende verkiezingent (die snel zouden volgen) en met een absolute meerderheid en en zou dan mogelijk wel een massale linkse beweging op gang gekomen zijn in Europa.. De verelendung van de griekse bevolking zou ook enorm toenemen maar Syriza zou hier niet verantwoordelijk voor be-oordeeld worden, wat nu wel snel zal volgen onder het europese diktaat. De mens heeft geen geheugen , helaas.

    • door Carlos Pauwels op zondag 26 juli 2015

      Wat betreft de flater van Syriza om een regering te vormen, geef ik u 100% gelijk. Maar wat betreft het verder verloop zoals u het schetst denk ik niet dat u gelijk heeft. Wel i.v.m. het debacle voor de andere partijen. Maar zelfs met een volstrekte meerderheid nadien van Syriza zou het verloop hetzelfde geweest zijn. Het verder bestaan van de EU en de eurozone stonden op het spel. David kan onmogelijk op tegen Goliath. Dat kan alleen in de boekskes. Griekenland kan niet anders dan kiezen tussen de pest en de cholera, omwille van hogere belangen. Ik vrees dat een links Europa nog wel een hele tijd op zich zal laten wachten. Het gezegde dat slechte heelmeesters stinkende wonden nalaten geldt in hoge mate voor Griekenland. Een amputatie zou wel eens de uitkomst kunnen zijn, maar geen goede of gewenste, voor niemand. Toch zou Krugman wel eens kunnen gelijk krijgen als hij zegt zijn geld te zetten op een Grexit. Het feit is dat men Syriza, Podemos & Co wil afremmen tot heil van de Europese ribbenkas. Het is plooien of breken. En wat zouden we mogen verwachten van een (extreem) links Europa????

      • door sam vanderleyden op maandag 27 juli 2015

        Dag Carlos, u wens ik deze keer wel een inhoudelijke opmerking te maken, omdat ik vind dat u in uw vorige eerlijk en genuanceerd overkomt (zonder daarmee te zeggen dat ik akoord ga). Het is inderdaad zo dat de erfenis voor syriza eentje was die sowiso een ontichelijk zware last is. Nu achteraf kennen we nog meer de posities van alle partijen openlijk, al wisten heel wat mensen reeds waar de eurogroep, waar het IMF, waar de trojka naar tyeoe wilde... Ook wat de internet tegenstellingen waren in dat kamp. Syriza heeft mijn insziens inderdaad een fout gemaakt, en wel vanaf het begin. Ik vermoedde en hoopte dat ze vanaf dag 1 hun plan B aanhet uitwerken waar, zo goed en zo kwaad als mogelijk om juist te anticiperen op de lijn Dijselbloem, schauble en de Finnen... Varoufakis was daar al mee bezig. Ik refereer ook graag naar het artikel van Peter Mertens op deze Site over de 13 stellingen over de griekse crisis. Het nalaten om vanaf dag 1 een alternatieve strategie te ontwikkelen heeft ervoor gezorgd dat Syriza geen enkele troef had, geen enkele onderhandlings marge. Een compromis na enige strijd is vaak een weerspiegeling van de krachtsverhoudingen op dat moment. En kijk.... Die die fout smeer ik Syriza als beweging volledig aan. Links in Europa moet daaruit leren.... moet leren om ook strategisch te denken, om detegenstander niet te onderschatten, om niet te denken dat ratio en logica boven ideologie gaan. Economie en vooral haar toepassing zijn meer een ideologisch gegeven. Dat is wat Tsipras niet door had. Hij dacht dat de ratio, de logica, de intellectuele eerlijkheid het ging halen op de ideologie... Links in Europa heeft absoluut nood aan ook de historische voorbeelden te bestuderen (bvb. Allende), maar zonder daarom copy-paste te gaan doen.

  • door Roland Horvath op vrijdag 24 juli 2015

    De EU besparingen en bedrijfslasten verlagingen is een totale mislukking en in de hoogste mate absurd. De EU wordt gedomineerd door de Grote Multinationale Ondernemingen GMO. Die willen hun bedrijfslasten minimaliseren. Het EU bestuur heeft dat overgenomen.

    Het geldgebrek bij overheden en consumenten is een gevolg van de overproductie sedert 2008. De investeringen verminderen want die geven geen grotere totale winst. Er wordt minder geld betaald aan werknemers dus er ontstaat geldgebrek. De voor de hand liggende remedie: De bedrijfslasten wat verhogen tot het peil van 2008. Daar zijn de GMO te goed voor. Dus de crisis duurt voort, moedwillig.

    Syriza wilde af van de EU besparingen, 100% terecht. En meer belastingen heffen wat het IMF en de GMO niet willen. Dat alternatief voor GR en voor de eurozone is de evidentie zelf.

    Volgens berichten voegen zich nog Duitse infantiele almachtsdromen toe aan het probleem: Een unitaire Duitse EU superstaat. Typisch Duits: de diversiteit, een federale structuur wordt niet erkend. Duitsland kan zich net als de US niet als gelijke van andere staten gedragen. Een minder - of een meerder waardigheidscomplex?

    Een politieke unie: alles louter Europees, is nu niet nodig. Wel een beetje gezond verstand, - goede wil en - fatsoen. En 3 normale bestuursinstellingen: de Commissarissen afzetbaar en steunend op een meerderheid in het Parlement, de Raad 2 of 3 rechtstreeks verkozenen per lidstaat en het Parlement normale bevoegdheden zoals in elke lidstaat sedert eeuwen. Een EU kiesdistrict, meerdere stemmen per kiezer, panacheren, quota per land. De EU burgers stemmen jaarlijks een vertrouwensvotum. Geen meerderheid voor: Nieuwe verkiezingen. Naast de euro, elke lidstaat een eigen niet in andere munten converteerbare munt.

  • door Rudy Musters op zaterdag 25 juli 2015

    Verraad op wereldschaal, de zaak van Tsipras.

    De zwaan werd uit het water getild en gedropt op de plaats waar de slachtbank staat. 62% stond aan de voet van de politieke uitslag, het grote Neen tegen grootscheepse afbraak. Het Ja stond op de ruggen van Tsipras aandeelhouders, voor grote samenwerking.

    Wij blijven in de Unie. De dubbele Griekse boekhouding schoof tussen de paparassen door. Op kundige wijze gleden cijfers door bladzijden en verdampten als water naar andere plaatsen.

    Het Neen sloeg om het hart van Tsipras, het tikte niet meer voor het Neen, het begon andersom te lopen het Neen werd het Ja van Tsipras. De Griekse zwaan die hij gevangen had, regisseerde hij een verraderlijk referendum. Hij hengelde haar van haar gronden en wateren en dropte haar met een nekklem in de vijver van de Trojka. Op de rand van de vijver stond een pot met een Dijsselbloem. Grieken liegen niet, kniekapjes voor de knieval.

    De ja stemmen zullen door alle rechtse en fascistische partijen worden gebruikt als toestemming tot "het blijven in de EU tegen elke prijs".

    Tsipras zorgde massaal voor volksklemmen en wuifde zo zijn Neen tegemoet. Op het Griekse plein Sytagma stoomde hij van de hitte uit zijn pak en sprak, als groot Griek, Ik zorg voor een beter leven, wij gaan de Unie niet uit en blijven in de NAVO. Onderwijl pleegde goede Grieken zelfmoord.

    Hoeveel veren heeft Tsipras en zijn aanhang uit de stervende zwaan getrokken en deze in zijn Barbaarse politiek gestoken, om betaalde politieke buffers te creëren. De Neen stemmer was massaal, de Ja knikkers waren structureel voorbereidt de rollen lagen vast. De harde lijn was het hart van de Griek en het hart van de unie was de harde lijn.

    • door ria aerts op zaterdag 25 juli 2015

      Was er echt een alternatief? De grote fortuinen hebben al veel tijd gekregen om het land uit te vluchten. Hoeveel zou dat nog opbrengen? We zullen het nooit weten, want er is niet voor een radicale oplossing gekozen. Het referendum heeft dat ook niet gesteld. Het was een 'nee' tegen de besparingen, maar was het ook een 'nee' tegen de euro of tegen de EU? Wat ik vooral spijtig vind is dat links hier bakzeil haalt, vooral omdat dit kadert in een voortdurende campagne om de sociale voorzieningen, de democratie en de welvaart van de mondige middenklasse onderuit te halen. Zou de financiële crisis van 2008 de bezitters van de grote fortuinen zodanig hebben afgeschrikt dat ze het linkse kamp opnieuw monddood willen maken? Zoiets gebeurde al in het begin van vorige eeuw en er volgden twee wereldoorlogen uit. Maar maken we ook nu niet een economische wereldoorlog mee, met een frontlijn in het midden-oosten?

      • door sam vanderleyden op maandag 27 juli 2015

        Syriza heft ook de fout gemaakt om de bevolking niet genoeg voor te lichten op wat er op het spel stond. Een bevolkingis dynamisch in haar gedachten. Dus als ze uiteindelijk een referendum organiseren met als hamvraag "akkoord met de besparingen?", is dat defacto: "akkoord met de besparing of anderzijds kans om uit de muntunie gekipperd te worden"? In principe en als men daar genoeg op had ingezet hadden de Grieken het plan B scenario genoeg ondersteund en doorgehad dat de lijn Schauble & Dijselbloem een harikiri-lijn was. Het is jammerlijk zo dat Tsipras dit nooit mogelijk achtte en de illusive had dat met deze heren rationeel en logisch te praten viel. Het is vooral heel fout om de bevolking van dag 1 niet genoeg te informeren en te mobiliseren en een exit uit de muntunie van zijn demonen te ontdoen. Het is wel zo, maar het is geen vergeeflijk excuus, dat Tsipras wel gelijk heft als hij zegt dat de interne hogere burgerij en de rijken van Griekenland massa's boter op het hoofd hebben om de lijn "kost wat kost binnen de muntunie te blijven" vanf dag 1 hebben gepromoot. Daar heeft Syriza te weinig weerstand aan geboden en gedacht dat zij ook wel zagen dat ze samen in hetzelfde schuitje zaten en dat de dictaten van de Trojka desastreus zouden zijn voor de economie. Wederom heft Tsipras een klassieke fout gemaakt in de lange geschiedenis van de klassenstrijd. "De burgerij kan een objectieve bondgenoot zijn in bepaalde omstandigheden, maar men mag zich niet vergissen... etc" Enfin, vandaadr dat ik al eerde heb gezegd dat Syriza te weing beslagen was, te onervaren om een juiste lijn te hanteren en strategisch te denken en handelen. Enkele personen binnen Syiriza wel, die kennen we.. helaas een minderheid. Maar er is dus hoop, het bewustzijn is wederom aangescherpt.

  • door roby vandoren op zaterdag 25 juli 2015

    Het lijkt erop dat de Grieken dringend een keuze moeten maken: - in de euro, met een behouden europese illusie maar een eindeloos verder ploeteren, - of eruit en dan een -hopelijk korte - periode van nog grotere miserie, het einde van een europese droom, maar wel met herstelde soevereiniteit en hoop.

    Theoretisch kan je argumenteren dat ook BINNEN de eurozone een menselijk beleid zonder austeriteit en met stimulansen mogelijk is - zie http://www.socialeurope.eu/2015/07/greek-people-really-want/ - maar gelet op de huidige krachtsverhoudingen (zeg maar het Duits-Noordeuropees overwicht) is dat toch tamelijk utopisch.

  • door Roland Horvath op zaterdag 25 juli 2015

    Een onduidelijk artikel.

    1/ Syriza wilde af van de EU besparingen, 100% terecht. En meer belastingen heffen wat het IMF en de GMO niet willen. Dat alternatief voor GR en voor de eurozone is de evidentie zelf. Dat was het alternatief, onmogelijk gemaakt door oppermachtige en psychisch gestoorde EU/IMF politici. Bij een overproductie zoals sedert 2008 trachten de GMO hun bedrijfslasten te verlagen. Dat resulteert ook in arme en onderdanige werknemers. Een andere oplossing meer koopkracht door meer bedrijfslasten is maar mogelijk als alle ondernemingen meedoen, als een geheel land meedoet. Daar is de EU/BE overheid te zwak voor, te corrupt. Die 100% reële mogelijkheid is ook niet aanvaard door de eurogroep/IMF omdat Schäuble/DE en Lagarde/IMF in Griekenland een schuldslavernij willen installeren zoals het IMF al 30 jaar doet in krediet vragende landen. De EU politiek is: Groei door besparen, verarmen en vernietigen. Zoiets bestaat niet, het is geen alternatief maar de verstarde EU politici kunnen geen feiten meer erkennen en van mening en politiek veranderen. Ze waren niet in staat de voorstellen Syriza een kans te geven.

    2/ 2e mogelijkheid een grexit, die komt er over een jaar want Schäuble en zijn slaafje Dijsselbloem willen het zo. Te moeilijk, Syriza wilde terecht in de eurozone blijven.

    3/ 3e mogelijkheid. Het 3e pakket maatregelen. Onuitvoerbaar maar Syriza hoopt er op dat het niet zo zal uitgevoerd worden. De hulp zou nu moeten komen van de EU burgers die op korte termijn, 1 jaar een andere EU politiek realiseren. De huidige structuur van de 3 EU bestuursinstellingen Commissie, Raad, Parlement, karikaturen, maakt dat onmogelijk. Als de EU burgers nu niet opstaan worden ze slaven van de GMO en van de US. Via besparingen en het TTIP.

  • door Daniël Verhoeven op zondag 26 juli 2015

    Of de economische analyse van het artikel klopt of niet laat ik in het midden zie daarvoor https://niepleuen.wordpress.com/2015/07/15/marx-in-the-middle/, maar wat ik wel mis creatieve Do It Yourself oplossingen. Waarom heeft Syriza niet onmiddelijk een complementaire munt ingevoerd voor binnenlands gebruik zoals Bernard Lietaer voorstelt. Zie http://www.truth-out.org/news/item/31867-the-false-greek-dilemma#

    • door sam vanderleyden op maandag 27 juli 2015

      Dat zou dan eerder de lijn Varoufakis zijn... Zich met een batterij aan samenhangende maatregelen beginnen beschermen tegen de uitverkoop en de roof. Wel veel te laat moet ik zeggen... vanaf dag 1 het men al moeten werken, minstens uittekenen en bedenken van een plan B. Dat zou zowiso een zelfgemaakte set troeven geven in "echte "onderhandelingen. En dan kon men nog als tegenreatcie tegen Schauble en Dijselbloe zeggen. Ok hier! pats! Dan doen we dit... Eat you shorts. Maar zowiso zou er idd een zware tijd voor Griekenland aanbreken. Het verschil is wel degelijk de toekomstvisie. Idd, een alternatieve munt (cubaanse convertible ofzo als vb.) waarbij men kan devalueren. Goed voor de export!!! Ondertussen ander importkanalen aanboren buiten de EU. Wat kredietwaardighedi betrfet een overeenkomst vinden die het vertrouwen van andere blokken kan winnen zodoende buitenlandse investeringen open te houden en tegelijk de middenvinger naar de afbetalingen naar de Trojka toe. Het onder de ECb uithalen van de Griekse banken. Het Nationaliseren van de Rederijen, de energiesector, het transport... Het verleden van kredieten voor lokale kleine ondernemers.... enfin, zo verdergaand een batterij van maatregelen, met marges en reserves. Syriza heft de kans van de eeuw laten liggen... maar niet getreurd er zal er zich nog een voordoen, dat is nu eenmaal de aard van het kapitalistisch beestje. De kiemen van haar eigen ondergang draagt ze mee. Tijd is haar vijand.

      • door antond op dinsdag 4 augustus 2015

        Door de 'middelvinger' aan crediteuren (als unilaterale maatregel) ga je geen investeerders lokken. Die denken dan dat de volgende middelvinger voor hen zal zijn bestemd.

        Rauw kapitalisme heeft veel kapotgemaakt en ook democratie ondermijnd. Het kán inderdaad niet -in een zogenaamd democratische maatschappij, dat heel veel beslissingsmacht in handen van alsmaar minder mensen is.

        De sociaaldemocratie moet terug komen en we moeten weer terug naar het 'Rijnlands model'. Véél en veel lagere inkomens- en vermogensverschillen en inclusiviteit in de maatschappelijke besluitvorming in plaats van top down besluitvorming door een kleine elite.

        Hiervoor moet de natie-staat in Europa (zie mijn eerdere commentaar) de (democratisch gelegitimeerde) macht krijgen om inwoners, burgers, ex-inwoners en ex-staatsburgers te belasten, of ze nu huidig inwoner zijn of niet. Het verschijnsel belastingvlucht is archaïsch en ondermijnt de macht van de kiezer, omdat het kapitaal altijd de benen kan nemen en zo zijn verantwoordelijkheid kan ontlopen.

        Dit betekent niet dat we het kind met het badwater moeten weggooien. Zonder winstbejag geen welvaart. Centraal geleide economieën zijn een garantie voor 'gelijkheid', maar dan zal iedereen arm worden. Dát willen we toch ook niet?

        Het kán toch gewoon niet dat een staat, zoals Griekenland, andere staten de les gaat lezen, terwijl ze er dáár zèlf zo'n enorme rotzooi van hebben gemaakt. Dat kan gewoon niet worden gedoogd, ook niet uit naam van veel 'lijdende voorwerpen' in landen die armer zijn dan Griekenland, niet verantwoordelijk zijn voor de financiële chaos aldaar, en waar de onderlaag veel en veel armer is dan de gepensioneerden in Griekenland (die het slachtoffer zijn van het wanbeleid IN EIGEN land.

  • door antond op dinsdag 28 juli 2015

    Syriza lijkt nog altijd niet te hebben begrepen dat Griekenland zich, als het tenminste in de Eurozone wil blijven, zich aan bepaalde (inderdaad van 'buitenaf') opgelegde regels zal moeten houden. Dat moeten alle landen van de Eurozone. Deze regels worden -grosso modo- door de kiezers van de gehele Eurozone gedragen. De kiezers van de andere Eurozone-landen stemmen duidelijk minder links dan de Syriza kiezers (overigens is dat minder dan de helft van de Grieken).

    Er zijn al heel veel uitzonderingen gemaakt voor de Grieken. Spanje, Portugal en Ierland hebben de bittere pil van de bezuinigingen en hervormingen geslikt. Het is niet te doen om Griekenland niet volgens de zelfde regels te behandelen. Als Griekenland met een veel gunstiger regime weg komt, dan is het gedaan met alle hervormingen binnen de Eurozone. Het is beter om het risico van een Grexit te nemen (met besmettingsgevaar voor andere kwetsbare landen) dan om volledig aan Syriza toe te geven, want in het laatste geval is de Eurozone ten dode opgeschreven. Als dit de keuze was, dan maar verder met één land minder. Maar de Grieken weten heel goed dat hun toekomst beter is verzekerd in de Eurozone dan daarbuiten, zeker als Griekenland -onder 'leiding' van Syriza, verwordt tot een zelfbenoemd 'arbeidersparadijs'. Wie daar wil wonen, mag er nu -zonder poespas- naartoe! Maar ik blijf liever hier, onder het 'neoliberale Belgische / EU juk'.

  • door Frank Roels op dinsdag 28 juli 2015

    Zouden we onze vriend Milios minister maken? Toch maar niet, want hij speecht hoofdzakelijk slogantaal. Winnen tegen het Europees kapitaal is ingewikkelder. Ook vertrouw ik zijn kritiek op Syriza niet honderd procent. Lazen we niet dat de regering-Tsipras juist wèl een belasting op het grootkapitaal heeft in gevoerd, en meteen door de Troika is teruggefloten? Lees: http://www.s-p-a.be/artikel/trojka-zegt-njet-tegen-griekse-maatregelen-om-bela/ https://defeiten.s-p-a.be/article/the-troikas-secret-agenda-not-saving-greece-but-/

  • door antond op vrijdag 31 juli 2015

    Er is maar één weg naar een rechtvaardiger Europa en dat is om de lidstaten echte fiscale souvereiniteit te geven.

    De lidstaten zouden bijvoorbeeld, zoals de Amerikaanse belastingdienst, hun 'klanten' moeten vasthouden (in het Amerikaanse voorbeeld, voor 10 jaar), ook in het geval van migratie.

    Zo voorkomt men dat kapitaal, in tegenstelling tot arbeid, belasting kan ontlopen door zich simpelweg elders te vestigen.

    Het (persoonlijk) belasten van niet-inwoners (lees: belastingvluchtelingen) is nu niet toegestaan in de EU. Deze bepaling zou moeten komen te vervallen.

    Men zou bijvoorbeeld kunnen bepalen dat staatsburgers én ex-staatsburgers van een land in dat land belastingplichtig blijven, ook als ze zich elders vestigen. Betaalde belasting in het buitenland zou dan moeten worden gecrediteerd.

    De enige manier om meer gelijkheid, ook van kansen, en -hierdoor- ook meer democratie te bewerkstelligen is om het instrument fiscaliteit veelzijdiger en meer alomvattend in te zetten. Vermogensbelasting zou hierbij niet onbespreekbaar moeten zijn, maar wellicht moet men een plafond in de totale belastingdruk Europees regelen. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door te bepalen dat de totale belastingheffing het fiscale inkomen niet mag overstijgen.

    Het zijn maar suggesties, maar het mag niet zo zijn dat 'bezitters' zomaar van hun fiscale verantwoordelijkheid kunnen weglopen. Dit is nu ook een groot probleem voor Griekenland.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties