Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

"Vuilnismannen leveren ieder dag bijdrage aan volksgezondheid, maar wat krijgen ze ervoor?"

In deze brief aan Ivago-voorzitter en Groen-voorzitter Tine Heyse, uit Wim Backx zijn frustratie en bezorgdheid over de manier waarop er op de staking van de Gentse vuilnisophalers. "De belangen van de privé-aandeelhouders lijken de bovenhand te halen op het invullen van die openbare dienstverlening."
dinsdag 9 juni 2015

Beste Tine,

Het lijkt vanzelfsprekend. Het lijkt evident. ’s Morgens zetten wij de vuilniszak aan de straatkant. Op de juiste dag de gele zakken. Op de juiste dag de blauwe zakken. Op de juiste dag glas en papier. Elke keer als wij ’s avonds terugkeren van het werk zijn die zakken weg. Wij stellen ons hierbij geen vragen. Omdat het, zoals ik al zei, de evidentie zelve is. Buiten zetten en ophalen, beide acties koppelen wij automatisch aan elkaar. Wij lijken bijna te vergeten dat mensen verantwoordelijk zijn voor die automatische koppeling. Dat is zo met automatismen. Vragen worden niet gesteld. Het wordt aanvaard. Zonder meer.

Men vergeet dat de vuilnismannen en -vrouwen elke dag hun bijdrage leveren in die zorg om diezelfde volksgezondheid. Hun dagelijkse bijdrage mag en moet dan ook op een juiste wijze gehonoreerd worden. 


Pas als er getornd wordt aan dat automatisme worden er vragen gesteld. Pas als wij ’s avonds thuiskomen en de zakken nog aan de straatkant zien staan, wordt het vingertje bovengehaald. Pas op dat moment gaan wij ons realiseren dat mannen en vrouwen instaan voor het ophalen van onze afvalberg. Wij gaan dat beseffen omdat zij in gebreke blijven. Omdat zij hun deel van de afspraak niet nakomen. Wij zetten het afval buiten, zij halen het afval niet op. Die aanvankelijke vanzelfsprekendheid brokkelt af. Wij horen verontwaardigd te zijn. Dat menen wij toch. Dat recht hebben wij. Die plicht hebben wij. Wij moeten die dienstweigeraars aan de schandpaal nagelen. Want hoe durven zij? Wij voeden de verontwaardiging. Wij uiten de verontwaardiging. Terug aan het werk, schreeuwen wij. Eisen wij. Wij wijzen daarom die dienstweigeraars terecht. Soms diplomatisch. Soms hard en bruut. Maar telkens zonder enige nuance. Telkens zonder enig begrip.

Op hete, kritieke momenten is het altijd goed afstand te nemen. Geen stap vooruit, wel een stap achteruit. Want enkel vanop afstand krijgen wij een totaalbeeld. Een totaalbeeld, dat nodig kan zijn voor een heldere voorstelling van de zaken.

Ook in dit debat is een heldere voorstelling van zaken noodzakelijk. In de pers werd verteld dat de hele staking zou draaien om slechts één werknemer, die dreigde ontslagen te worden. Dat alles zou begonnen zijn bij één werknemer, die een broodje ging halen. Maar dat was het niet. Dat was het helemaal niet. Die ene werknemer was slechts de spreekwoordelijke druppel. Die ene druppel, die de emmer deed overlopen. Want het zat diep. Misnoegd waren de werknemers over het al te rigide systeem van evaluatiegesprekken. Over het eenrichtingsverkeer van die gesprekken. Want die gesprekken gaan enkel van top naar bodem. Omgekeerd werkt het niet. Directieleden kunnen door hun ondergeschikten niet terechtgewezen worden. Niet geëvalueerd worden. Daarvoor bestaan geen gesprekken. Over dat onevenwicht in machtsuitoefening zijn de werknemers terecht misnoegd. Want waar moeten zij heen met hun grieven? Met hun opmerkingen over de slechte prestaties van managers? Zij kunnen hun frustraties niet kwijt. Slechts één middel rest die werknemers. Het stakingsmiddel. Maar dan nog wordt hun verhaal niet altijd gehoord. Gemaakte beloftes door het stadsbestuur na een eendaagse staking in maart van dit jaar bleven zonder resultaat. Terwijl evaluatiegesprekken onmiddellijk ingrijpen in het functioneren van de werknemers, lijkt het wapen van diezelfde werknemers soms ongevaarlijk. Als een bot mes. Als een niet geladen revolver. Ook dat voedt de ergernis en zet arbeiders er toe aan in die ultieme kans tot het eind te gaan. Tot het gaatje.

Binnenkort verdwijnen ook de vuilnismannen uit ons gezichtsveld. Net zoals de postbodes. Om ons vervolgens te verbazen over de vereenzaming binnen de maatschappij.  


Maar meer nog dan die evaluatiegesprekken is het de richting die IVAGO inslaat, waarover wij ons, samen met de werknemers, zorgen maken. Al te vaak wordt vergeten dat het ophalen van vuilnis een openbare dienstverlening is. De belangen van de privé-aandeelhouders lijken echter de bovenhand te halen op het invullen van die openbare dienstverlening. Die dienstverlening wordt opgeofferd aan een hoger winststreven. Werkdruk wordt opgevoerd. Dienstverlening wordt afgebouwd. Een minder of gelijk aantal werknemers voor een steeds groter wordend takenpakket.

Ik heb een dergelijke ontwikkeling al eerder gezien. Bij het postwezen. De Post. Postbodes zijn bijna robotten geworden. Of neen, zij zijn het geworden. Weg is de sociale functie van de postbode. In het kader van efficiëntie en winstmaximalisatie is zijn of haar taak enkel beperkt tot het bezorgen van brieven. Niet meer aanbellen. Enkel bezorgen. In een reglementair opgestelde brievenbus. Anders mag het niet. De postbode jaagt zich voort. Op het ritme van strenge tijdslimieten, uitgewerkt door slimme managers. Onze vuilnismannen lijken eenzelfde richting uit te stappen. Binnenkort verdwijnen ook de vuilnismannen uit ons gezichtsveld. Net zoals de postbodes. Om ons vervolgens te verbazen over de vereenzaming binnen de maatschappij. Over een afbrokkelende sociale verwevenheid. Maar wij hoeven ons niet te verbazen. Wij hoeven niet verwonderd te zijn. Want wij weten dat onze zorg om een hoger dividend ons deze richting heeft uitgedreven.

Tijdens die tiendaagse staking werd het thema van de volksgezondheid plots een hot item. Alsof het voorheen anders was. Vergeten werd dat de vuilnismannen en -vrouwen elke dag hun bijdrage leveren in die zorg om diezelfde volksgezondheid. Hun dagelijkse bijdrage mag en moet dan ook op een juiste wijze gehonoreerd worden. Met het nodige respect. Respect betoond door het management. Respect betoond door de klant. Het nodige respect vertaald in het juiste gedrag.

Rutger Bregman en Jesse Frederik schreven onlangs een boek met de meer dan interessante titel Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers. Misschien wordt het hoogtijd dat dit debat meer weerklank krijgt. Het zou mooi zijn. Het zou juist zijn.

Met vriendelijke groeten.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

7 reacties

  • door Dave op dinsdag 9 juni 2015

    Ik vind dit werkelijk hilarisch en hallucinant tegelijk. De werknemers staken omdat ze geëvalueerd worden op hun functioneren? Wat een klucht. Ze kunnen ook de evaluaties als iets positiefs beschouwen (uiteraard op voorwaarde dat positieve evaluaties beloond kunnen worden). Maar werknemers die hun leidinggevenden evalueren, dat is een wel erg naïeve fantasie.

    Dan hadden ze toch maar beter gestaakt om het ontslag aan te kaarten (eveneens gesteld dat het ontslag onterecht was).

    • door Lucie Evers op dinsdag 9 juni 2015

      Ik weet niet of u in het bedrijfsleven functioneert, maar zo'n '360' evaluatie bestaat wel degelijk. En het evalueren van de vuilnismannen met de bril van een middenklasser is ook al niet bevorderlijk voor een goede communicatie. Naast loon zijn er vele aspecten die maken dat een job 'haalbaar' is of niet. En ook al wil je iets veranderen binnen zo'n PPS, dat is toch minder simpel dat als voorzitter zeggen dat 'we het nu eens anders gaan doen'. Vergis u niet, het middle management is bijna altijd het probleem: zij kunnen heel erg dwars liggen en elke vernieuwing /verbetering voor de basiswerkers de grond in boren... Tenzij dat je een veranderingsmanager bent, denk ik niet dat je constructieve kritiek kunt geven op een voorzitter die geconfronteerd wordt met wat uiteindelijk een operationeel probleem is...

    • door Marc Cgh op woensdag 10 juni 2015

      En waarom zou een leidinggevende niet mogen geëvalueerd mogen worden door de werknemer? Waarom moet de laagst gesitueerde in de hiërachie altijd het gelag betalen?

    • door maartendr op woensdag 10 juni 2015

      Waarom is werknemers die hun leidinggevenden evaluëren een fantasie?

  • door Jean Van den Bosch op dinsdag 9 juni 2015

    je vergelijking tussen de vuilophaling en de post is treffend. Waar ik nu woon dienen beide hun ronde al lopend af te leggen. 50 jaar geleden (in Antwerpen) bestond een ploeg uit vuilnisophalers uit 5 man. Waar ik nu woon amper uit 3 man. Vroeger werd mijn post om 7u00 in mijn bus gestoken, nu amper rond 13u30. Wat een vooruitgang! Waarom gaan die managers niet zelf achter de vuilkar lopen (te vermoeiend waarschijnlijk en hunne dikke buik gaat meer dan waarschijnlijk ook in de weg hangen)

    • door ria aerts op woensdag 10 juni 2015

      Gelukkig is er ten minste nog een beetje dienstverlening voor een betaalbare prijs. Maar ik zie de tijd nog komen dat er onbemande vuilniswagens langskomen, geprivatiseerd uiteraard en flink geprijsd. Robotten kunnen niet staken.

  • door Pleimion op woensdag 10 juni 2015

    "Al te vaak wordt vergeten dat het ophalen van vuilnis een openbare dienstverlening is."

    Voor particulieren jammer genoeg wel, voor horeca en bedrijven gelukkig niet. Ik verneem dat een afvalverwerkend bedrijf als Van Gansewinkel gouden zaken heeft gedaan tijdens de staking. Kom dus niet klagen als Ivago over enkele jaren personeel afdankt wegens niet genoeg werk.

    "Hun dagelijkse bijdrage mag en moet dan ook op een juiste wijze gehonoreerd worden. Met het nodige respect. Respect betoond door het management. Respect betoond door de klant. Het nodige respect vertaald in het juiste gedrag."

    Die bijdrage wordt toch al gehonoreerd: met een salaris, zoals dat hoort voor een job. Respect werkt trouwens in twee richtingen. Zo lijkt het me bepaald respectloos om een hele stad van een kwart miljoen inwoners te gijzelen, omwille van een conflict waar zij totaal geen uitstaans mee hebben.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties