Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

Inheemse kinderen nog steeds uit familie verwijderd in Australië

De Australische overheid haalt meer inheemse kinderen weg bij hun familie dan ooit tevoren. Volgens activisten zijn de 'gestolen generaties' daarom geen afgesloten hoofdstuk, maar een nog steeds aanhoudend probleem.
dinsdag 2 juni 2015

Elk jaar sinds 1998 is 26 maart in Australië nationale 'Sorry Day', een dag om de tienduizenden inheemse kinderen te herdenken die tussen 1890 en 1970 uit hun gemeenschap zijn weggerukt door de regering om hen te plaatsen bij blanke families of instellingen.

De aanleiding voor deze herdenkingsdag was de publicatie Bringing them home uit 1997, het eerste nationale onderzoek dat getuigenissen van 'gestolen' Aboriginals en Straat van Torres-eilanders1 bundelde en kritiek uitte op het racistische beleid dat deze systematische scheiding had mogelijk gemaakt. Toch was het nog elf jaar wachten totdat de Australische regering zich formeel excuseerde voor deze zwarte bladzijde in haar geschiedenis, bij monde van de toenmalige premier Kevin Rudd in 2008.

Kinderdiefstal

Ondanks die excuses houden inheemse activisten vol dat de 'gestolen generaties' geen afgelopen alleenstaand geval zijn en dat deze historische bladzijde nog steeds niet is omgeslagen. "Al van in de eerste weken van de blanke invasie in de jaren 1780 begonnen ze onze kinderen te verwijderen en onze families uit elkaar te sleuren. Nu worden er meer kinderen bij hun gezin weggehaald dan ooit tevoren", zegt Sam Watson, een vooraanstaande Aboriginal-leider.

Een recent rapport van de Productivity Commission, een officieel adviesorgaan van de Australische regering, bevestigt dat. Het aantal geplaatste kinderen bedroeg 5059 in juni 2004, en 14.991 in juni 2014. Amper 5 procent van de bevolking onder de 17 jaar is inheems, maar uit het rapport blijkt dat 35 procent van de kinderen die door de overheid bij hun familie wordt weggehaald Aboriginal of Straat van Torres-eilanders zijn.

Mary Moore, stichter van de organisatie Legislative Ethics Commission, noemt Australië de "wereldhoofdstad van de kinderdiefstal". Er zijn volgens haar veel banen afhankelijk van deze praktijk, en nog steeds worden er wetten goedgekeurd om ze te legitimeren.

Verwaarloosde gemeenschappen

"Verwijdering en adoptie zijn contra-intuïtieve strategieën. Ze negeren de schadelijke gevolgen die kinderen de rest van hun leven meedragen en zijn veel duurder dan gezinnen ondersteunen om verenigd te blijven", zegt Moore.

Autoriteiten rechtvaardigen het weghalen in naam van 'kinderbescherming' en verwijzen naar verwaarlozing en risicogevallen. De Aboriginals en Straat Torres-eilanders van hun kant stellen dat het net de verwaarlozing door de overheid en het racistisch beleid zijn die de oorzaken zijn van de wijdverspreide armoede, criminaliteit en het relatief groot aandeel mentale ziektes die hun gemeenschappen treffen.

De federale regering heeft beloofd dat ze de problemen met inheemse minderheden zal aanpakken, maar critici wijzen erop dat ze haar woorden niet omzet in daden. In februari 2015 erkende de voormalige premier Rudd in een toespraak dat het weghalen van inheemse kinderen bij hun families met 400 procent gestegen is sinds 1998. Hij noemde de crisis een "nieuwe soort gestolen generatie", eerder dan een onopgelost, aanhoudend probleem.

Voor Auntie Hazel, stichtend lid van de groep Grandmothers Against Removal (GMAR), is er geen verschil tussen vroeger en nu. "De essentie voor de kinderen van toen en die van nu is hetzelfde. Ze hebben hun moeder of grootmoeder nooit gekend, ze voelen zich nergens thuis."

Expertencomité

Veel mensen in de inheemse gemeenschappen klagen het gemak aan waarmee de overheid kinderen kan weghalen, soms op basis van ongegronde of ongecontroleerde getuigenissen. GMAR wil deze cirkel doorbreken met de oprichting van een Aboriginal Expertcomité. Deze gezondheidsspecialisten zouden met zogeheten risicogezinnen om de tafel kunnen gaan zitten, voordat de kinderen worden geplaatst.

Albert Hartnett maakte in 2012 mee hoe zijn achttien maanden oude dochter zonder waarschuwing werd weggehaald. "Ze gingen omgekeerd te werk. Eerst kwamen ze mijn dochter halen, pas enkele dagen later startten ze een onderzoek." Zijn dochter werd uiteindelijk teruggeplaatst, maar het was een traumatiserende ervaring voor het gezin. "Na de verontschuldiging in 2008 voelde onze gemeenschap zich gekortwiekt. We leden in stilte", meent Auntie Hazel.

Olivia Nigro, voorvechter van sociale gerechtigheid en onderzoeker bij GMAR, noemt interne mobilisatie de belangrijkste verwezenlijking van haar organisatie. "GMAR heeft families in getroffen gemeenschappen dichter bij elkaar gebracht. Het heeft het politieke vertrouwen opgewekt om over deze kwestie te praten en compensatie te eisen."

Bron: Australia’s ‘Stolen Generations’ Not a Closed Chapter

1 De inheemse bewoners van een groep eilanden ten noorden van vasteland Australië hebben hun naam van de zeeëngte of 'straat' van Torres die hen scheidt van het vasteland. Zij vormen een etnisch afzonderlijke gemeenschap.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

Eén reactie

  • door frederikvr op woensdag 3 juni 2015

    Een andere kant van het verhaal werd dit weekend belicht in The Australian: http://www.theaustralian.com.au/life/weekend-australian-magazine/adoption-why-is-it-so-hard/story-e6frg8h6-1227374919770

    De problemen van de inheemse bevolking liggen zeker aan de basis voor het feit dat het vooral inheemse kinderen zijn die bij de familie worden weggehaald. Of die problemen nu veroorzaakt zijn door hen die de kinderen weghalen, lijkt acuut minder van belang. Op langere termijn moeten die problemen uiteraard eveneens aangepakt worden. Het succes van "Close the Gap" is op heden niet zo groot.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties