about
Toon menu
Opinie

Moeten we niet verontrust zijn over de nieuwe missie van het Antwerpse OCMW?

Niet minder dan 9 klachten werden ingediend bij de provinciegouverneur tegen de nieuwe missie van het OCMW. PVDA formuleerde als eerste een klacht, sp.a, middenveldorganisaties Netwerk tegen Armoede en vzw Uit De Marge en de vakbonden ABVV en ACV volgden. Enkele weken later kregen we reactie van de provinciegouverneur Cathy Berx (CD&V).
donderdag 21 mei 2015

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Hierin konden we lezen dat de nieuwe missie conform de wet is en we ‘niet verontrust moeten zijn’. ‘Een missie kenmerkt zich doorgaans tot een hoog abstractieniveau. Veel belangrijker is hoe het OCMW haar bevoegdheden in concreto uitoefent.’

De oorspronkelijke missie uit 2001 luidde: ‘Het OCMW van Antwerpen garandeert – voor iedereen die gewoonlijk op haar grondgebied verblijft en dit met eerbiediging van de bestaande regelgeving – op duurzame wijze de sociale grondrechten. Ze vormen een eerste opstap naar een volwaardige integratie die zowel voor het individu als de samenleving noodzakelijk en zinvol is.’

Het OCMW-bestuur van Antwerpen meent dat deze missie ‘een rooskleurige voorstelling is van de activiteiten van het OCMW die de toets met de realiteit niet meer kan weerstaan’. Men wilde de missie actualiseren aan de huidige opdrachten en maatschappelijke noden. Waardoor de nieuwe missie werd: ‘Onze organisatie draagt bij aan de maximale realisatie van sociale grondrechten van iedereen die gewoonlijk op het grondgebied van de stad Antwerpen verblijft. We streven naar een volwaardige maatschappelijke integratie en een verhoogde sociale mobiliteit waarbij actieve deelname van het individu aan de maatschappij voorop staat.’

Het OCMW-bestuur meent dan ook dat ‘de commotie die ontstaan is naar aanleiding van de nieuwe missie, louter een semantische discussie lijkt’.

Moeten we niet verontrust zijn over enkele woorden uit een lokale missie?

We lezen in de reactie van Cathy Berx op de klacht betreffende de nieuwe missie: ‘Overheden dienen te streven naar de realisatie van de sociale grondrechten in de wetenschap dat ze nooit altijd en voor iedereen gerealiseerd zullen zijn.’ Verder: ‘Er wordt onderstreept dat zodra een persoon sociaal, economische en culturele grondrechten heeft, hij tevens een eigen plicht heeft tot medewerking aan de realisatie ervan. Het zijn dus voorwaardelijke, geclausuleerde en geen absoluut geformuleerde rechten.’ De voorzitter van de OCMW-raad, Fons Duchateau reageerde op de commotie rond de nieuwe missie ‘Wij kunnen bijvoorbeeld recht op arbeid niet garanderen’.

Voor de duidelijkheid: Sociale grondrechten betekenen het recht op werk, het recht op behoorlijke huisvesting, het recht op een gezond leefmilieu, het recht op culturele en maatschappelijke ontplooiing en het recht op gezinsbijslagen. Alle toch geen luxeartikelen.

Een op zeven Belgen leeft in een gezin met een inkomen onder de armoederisicogrens. Een op vijf Belgen leeft in een gezin dat arm of sociaal uitgesloten is. Overmatige schuldenlast vormt een groeiend sociaal probleem. In 2013 hadden 130.848 Vlamingen schulden. En dat zijn vooral schulden met betrekking tot nutsvoorzieningen, telecom en gezondheidsschulden. 900.000 Belgen stellen een bezoek aan de huisarts uit omwille van financiële redenen.

De rijkdom groeit in België, maar zij is geconcentreerd in een steeds kleiner aantal handen. Eén op tien Belgen bezit bijna 44% van het totale netto vermogen. Om een idee te geven: bij een gelijke verdeling van het vermogen zou elke Belg 130.000 euro bezitten aan vastgoed en spaargeld (!). Ondanks de crisis steeg het aantal miljonairs in België op één jaar tijd met 14%, dat zijn 12.000 miljonairs extra.

Moeten we ons erbij neerleggen dat in één van de rijkste landen ter wereld er steeds een grote groep mensen zal zijn zonder werk, zonder behoorlijke huisvesting, zonder stromend water, zonder toegang tot sport en cultuur, zonder toegang tot gezondheidszorg? "Spijtig maar helaas, iedereen heeft ook zijn eigen plichten en verantwoordelijkheden?"
Moeten we ons erbij neerleggen dat een steeds groter deel van de rijkdom geconcentreerd wordt bij een steeds kleiner elite?

Is een ander beleid mogelijk?

In Antwerpen zijn er 36.000 werkzoekenden voor 4.000 open vacatures. Op mijn raadpleging krijg ik dagelijks patiënten over de vloer die het werkritme en werkdruk niet meer aankunnen. Personeel vloeit af en wordt niet vervangen. Recent werd de pensioenleeftijd opgetrokken tot 67 jaar, maar 28% van onze Antwerpse jongeren is werkloos. Jammer maar helaas, zij hebben ook hun eigen plichten en verantwoordelijkheden? Waarom het werk niet beter verdelen? Met een 30-uren week zorg je voor meer werkgelegenheid en voor een lagere werkdruk voor de mensen die aan het werk zijn. De plicht van elke burger om een job te hebben staat of valt met het voorzien van voldoende open vacatures voor kwaliteitsvolle jobs.

Er wordt geschat dat 50.000 mensen in België dakloos zijn. Er staan 107.000 mensen op de wachtlijst voor een sociale woning. Eén op drie van de huurders geeft meer dan 30% van het inkomen uit aan de huur en voor één op drie van de Vlamingen is de privé markt onbetaalbaar, mensen die na betaling van hun huur te weinig overhouden om fatsoenlijk van te leven. "Jammer maar helaas, ieder heeft ook zijn eigen plichten en verantwoordelijkheden?" Het kan anders, dat toont bv. Wenen. Daar verlieten ze het idee dat een sociale woning er enkel is voor 'wie het echt nodig heeft’. Liefst 60% van haar inwoners leeft in een sociale woning, en zijn daar zeer tevreden mee. Die grote hoeveelheid sociale woningen heeft zijn impact op de (huur)prijzen, ook op de private woonmarkt.

Het huidige beleid maakt zich erg snel af van de sociale grondrechten. Men legt heel sterk de nadruk op iemands eigen verantwoordelijkheid, zonder nog maar in de verste verte te voldoen aan de randvoorwaarden waardoor mensen hun plicht kunnen vervullen. Zoals daar zijn voldoende betaalbare en kwaliteitsvolle woningen en voldoende open vacatures voor een volwaardige job. Van mensen die dagelijks moeten worstelen met een financieel tekort, kan je niet verwachten dat ze al hun talenten inzetten op vlak van werk, participatie en emancipatie. Ondertussen worden verantwoordelijkheden in de schoenen van het middenveld geschoven. Terwijl men net ook daar bespaart, in Antwerpen werd vorig jaar 1,3 miljoen euro bespaard in de sociale en culturele sector.

De commotie over de nieuwe missie gaat allerminst over semantiek. Het gaat over welk maatschappijmodel we voorstaan, wat de rol is van een overheid. Heeft de overheid de taak elke burger zijn sociale grondrechten te garanderen, of kan een overheid zich erbij neerleggen dat dat nu eenmaal rechten zijn die je niet voor iedereen en altijd kan garanderen. Jammer maar helaas.

Lise Vandecasteele, OCMW-raadslid voor de PVDA te Antwerpen, huisarts bij Geneeskunde voor het Volk te Hoboken.

reacties

2 reacties

  • door ria aerts op vrijdag 22 mei 2015

    U hebt overschot van gelijk. Dat is nu precies de hypocrisie waarmee nieuw rechts (of extreem rechts, ik merk geen verschil) zich een air van fatsoen aanmeet. Het klinkt allemaal niet zo erg, maar de zwakkeren zijn het kind van de rekening. Het doet me denken aan de mission statements van de olie-industrie die erg begaan zijn met het milieu en de mensen op onze planeet. LOL, zullen we maar zeggen.

    • door jempi op zaterdag 23 mei 2015

      Een korte vraag: hoe lang zat links ononderbroken in de verschillende regeringsploegen? Nu alles op rechts steken is wel bijzonder kort door de bocht. Ik denk veeleer dat het puinruimen is.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties