Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Vrijheid van pers, vrijheid van bloeddorst?

De opdringerigheid van media rond de zelfmoord van Stevaert is niet nieuw. Dat blijkt uit een ander geval, enkele jaren geleden. "Persvrijheid mag niet ten koste gaan van slachtoffers en ook niet van de rechten van beschuldigden en daders. De gerechtelijke onderzoeken moeten in België dringend terug geheim worden. Foto's van slachtoffers mogen niet zonder toestemming gepubliceerd worden. Verdachten moeten anoniem kunnen blijven."
woensdag 15 april 2015

Bron: ANP Perssupport

Een mens, verdacht van verkrachting, maakt een einde aan zijn leven. We zullen nooit weten wat er in zijn hoofd speelde. Ik kan en wil me niet uitspreken over schuld of onschuld van Steve Stevaert. Maar de discussie over de rol van de pers in Stevaerts beslissing, laait hoog op. Aan journalisten en lezers die zelf nog nooit slachtoffer of verdachte waren, wil ik één van mijn ervaringen met de pers delen. Dat niemand nog kan zeggen dat hij het niet geweten heeft.

Zelfregulering

Enkele jaren geleden kwam ik in heftig emotioneel stormweer terecht. Het zoontje van een vriendin werd vermoord door zijn eigen vader, haar ex. Wat doe je als vriendin op zo'n moment? Aanwezig zijn, mee op de divan liggen en huilen, hopen dat je vriendin toch iets kan eten tussen de huilbuien door. De andere kinderen aandacht en warmte trachten te geven. En dan gaat de bel. Een journalist. Of mevrouw haar verhaal niet wil doen? De eerste keer ben je verbaasd dat die mens gewoon al durft aanbellen, maar ik wijs hem kordaat, koel maar beleefd de weg terug naar af. Enkele uren later staat hij er weer: of hij een foto kan krijgen van het zoontje. "Het verhaal zal toch gebracht worden, foto's vinden we toch."

De vriendenkring beslist mijn ervaring met pers in te zetten om de pers op gepaste afstand te houden. Ik contacteer de persrechter om het verzoek van mijn vriendin door te geven. Ze wil haar zoontje bij zich houden, ze wil niet dat er foto's van hem gepubliceerd worden. De persrechter belooft de boodschap aan de pers te zullen overbrengen.

De volgende dag staat de foto van het zoontje in de krant (Het Nieuwsblad). Blijkt dat iemand van de kennissen door de pers benaderd werd met een vraag voor een foto. Die mensen zijn zich achteraf komen verontschuldigen.

Ik contacteer de Raad voor de Journalistiek. Die zeggen dat er niets tegen te beginnen is. In België draait alles rond zelfregulering. We kunnen klacht indienen, die wordt dan bekeken en besproken en dan komt er in het beste geval een blaam. Laten we zeggen dat onze hoofden en harten ergens anders mee bezig zijn, maar duidelijk is dat slachtoffers hier geen steun hoeven te verwachten. Welk slachtoffer heeft in zo'n situatie de kracht en energie om zo'n procedure te starten? En dat weten de kranten ook.

Het onderzoek naar de moord wordt opgestart. Er komt een reconstructie van de feiten.

Een van de onderzoekers belt mijn vriendin op met de boodschap dat ze die avond best geen tv kijkt. De hele reconstructie is gefilmd door VTM en wordt in het nieuws uitgezonden. De overblijvende dochter was niet op de hoogte en zet de tv aan. Ze ziet de reconstructie van de moord op haar broertje... Waar zit het geheim van het onderzoek? Waar zit het respect voor de slachtoffer? En ik vraag me nog steeds af wie er heeft gelekt dat die reconstructie ging gebeuren? Heeft een politie-agent hier geld aan verdiend? Of luistert VTM overal en altijd de politie af? Waarom werd dit niet onderzocht?

Het proces komt eraan. De rechter herhaalt bij de start van de zitting de wens van mijn vriendin om niet gefilmd of gefotografeerd te worden. De camera's van VTM staan aan de zijkant en zijn gericht op de rechters. Ik zit naast mijn vriendin. Om haar te steunen, maar ook om de journalisten weg te houden. En wat gebeurt er? De camera draait langzaam in onze richting. Ik zet mij met mijn 1m78 pal voor de camera. Ik ben kwaad en geschokt. Ik herhaal aan de "journalist" in kwestie dat de familie niet gefilmd wil worden. De "journalist" kijkt me aan alsof ik een marsmannetje ben, zegt niets en draait de camera terug de andere kant op. Boodschap dus toch begrepen. Voor eventjes toch.

Anoniem

Kranten moeten verkopen, nieuws moet bekeken worden en redacties verwachten dat bloed van slachtoffers of verdachten, de kijk- en leescijfers zullen doen stijgen. Het is mij sindsdien duidelijk wanneer winst maken het hoogste doel is, zelfregulering niet werkt.

Persvrijheid mag niet ten koste gaan van slachtoffers en ook niet van de rechten van beschuldigden en daders. De gerechtelijke onderzoeken moeten in België dringend terug geheim worden. Foto's van slachtoffers mogen niet zonder toestemming gepubliceerd worden. Verdachten moeten anoniem kunnen blijven, net zoals in Nederland het geval is.

En wij lezers en kijkers, zouden de media die dit niet respecteren, moeten boycotten.

Noch Stevaert noch de betrokken vrouw kreeg kans op een rustig, eerlijk en helend proces. Ik hoop dat niemand dat ooit nog moet meemaken.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

2 reacties

  • door Jan Willems op woensdag 15 april 2015

    Zelfregulering - zogezegd in naam van de vrijheid van de pers/media - dat stelt niks voor. Idem dito in de banksector bijvoorbeeld. Dat blijkt elke dag weer opnieuw. Je zult er maar het 'slachtoffer' van worden. In het eerste geval zwaar geschoffeerd. In het tweede geval centjes kwijt. Enkel en alleen een echt onafhankelijk toezichtsorgaan kan hier misschien iets aan verhelpen. Of persrecht in plaats van persvrijheid. Ook 'recht' is een democratische verworvenheid!

    • door ria aerts op donderdag 16 april 2015

      Ik begrijp niet goed waarom het geheim van het onderzoek niet consequent toegepast wordt. Soms staat men er om de haverklap mee te zwaaien, andere keren lijkt het van geen tel. Maak dat eens wat strikter en transparanter, wetgever, en verbindt er heel strenge straffen met hoge boetes aan. Commerciële bedrijven moet je in de portemonnee raken. Die headline na de dood ven Stevaert in zijn Limburgse krant, die de combinatie tussen politicus en cafébaas maakte, zo denigrerend, Ik werd er niet goed van.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties