Afghaanse vrouwen in de rij aan een gezondheidscentrum (WikiMedia Commons)
IPS

Geweld tegen vrouwen dagelijkse realiteit in Afghanistan

Vrouwenrechtenactivisten in Afghanistan hebben met steeds meer geweld te maken en krijgen geen steun van hun eigen regering. De internationale gemeenschap doet daar veel te weinig tegen, zegt Amnesty International in een rapport van 7 april 2015.

dinsdag 7 april 2015 16:40

Het
Amnesty-rapport Their Lives On The Line documenteert hoe strijders voor vrouwenrechten, onder wie artsen,
docenten, advocaten, politiemensen en journalisten, niet alleen
doelwit zijn van de taliban, maar ook van krijgsheren en
overheidsambtenaren.

Mensenrechtenactivisten
worden bedreigd met autobommen, granaataanslagen op huizen en
moordaanslagen op henzelf of familieleden. Ze gaan vaak gewoon door
met hun werk, terwijl ze weten dat er geen actie ondernomen wordt
tegen de daders.

“Vrouwenrechtenactivisten hebben in de
afgelopen veertien jaar dapper gestreden en een aantal belangrijke
dingen bereikt. Sommigen hebben daarvoor met hun leven betaald. Het
is schandalig dat de Afghaanse autoriteiten hen in de steek laten,
terwijl hun situatie gevaarlijker is dan ooit”, zei Salil
Shetty, secretaris-generaal van Amnesty International in Kaboel.

“Nu
de terugtrekking van de troepen bijna compleet is, lijken velen in de
internationale gemeenschap Afghanistan te willen vergeten. We kunnen
dit land en de mensen die hun leven op het spel gezet hebben voor
mensenrechten en vrouwenrechten niet eenvoudig aan hun lot
overlaten.”

Consistent
gedragspatroon

De
internationale gemeenschap heeft aanzienlijk geïnvesteerd in steun
aan Afghaanse vrouwen, onder meer door te pogen de wettelijke
vrouwenrechten te versterken. Veel van deze initiatieven waren echter
ad hoc of slechts onderdelen van een breder proces. Veel hulpgeld
droogt nu op, zegt Amnesty.

Hoewel
de taliban verantwoordelijk zijn voor de meeste aanvallen op
verdedigers van vrouwenrechten, hebben plaatselijke ambtenaren en
militaire bevelhebbers, die steun krijgen van de overheid, veel
macht. Zij raken steeds vaker betrokken bij geweld tegen en
bedreiging van vrouwen. “De bedreigingen komen nu van alle
kanten”, zegt een vrouw die anoniem wil blijven. “Het is
moeilijk om de vijand te identificeren. Het kan familie zijn, de
politie, de taliban of een politicus.”

Op
grond van gesprekken met meer dan vijftig vrouwenrechtenactivisten en
hun familieleden, constateert Amnesty dat er sprake is van een
consistent patroon waarbij de autoriteiten bedreigingen tegen vrouwen
negeren of niet serieus nemen. Geen enkele vrouw in het openbare
leven is veilig. Activisten, politici, advocaten, journalisten en
docenten hebben te maken met bedreigingen en geweld. Zelfs
vrouwelijke politieagenten worden geconfronteerd met bedreigingen en
seksuele intimidatie.

Ondanks
het bestaan van een wettelijk kader om vrouwen te beschermen in
Afghanistan – grotendeels dankzij de onvermoeibare inzet van
vrouwenrechtenactivisten zelf – worden deze wetten vaak slecht
afgedwongen. Het blijven papieren beloften.

De
in 2009 aangenomen wet voor de Eliminatie van Geweld tegen Vrouwen
heeft tot nu toe slechts geleid tot beperkt aantal veroordelingen.
“Afghanistan heeft een onzekere toekomst voor zich en staat
mogelijk op een belangrijk keerpunt in zijn recente geschiedenis. Het
is nu niet het moment voor internationale regeringen om zich van het
land af te keren”, aldus Shalil Shetty.

Bron: Threats
to Afghan Women Rights Defenders Being Met with Blind Eye

dagelijkse newsletter

take down
the paywall
steun ons nu!