Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Burn-out leidt soms tot exit: het verhaal van Greet

Je bent een dynamische, plichtsbewuste, loyale werknemer voor wie geen vraag te veel is. Op een bepaald moment wordt de stress in het bedrijf je te veel en breekt er iets. Diagnose: burn-out met functionele weerslag. Je herstelt maar krijgt de bons voor je weer aan de slag gaat. Het overkwam Greet. “De rationele kant van mijn ontslag heb ik verwerkt, maar emotioneel draag ik nog littekens mee”, zegt ze.
vrijdag 3 april 2015

Greet werkte in een internationaal marketing- en verkoopbedrijf dat deel uitmaakt van een Britse groep. In haar uitvoerende job moest ze data beheren, nodig om de productie en verkoop van verbruiksartikelen te voeden. Een back-up had ze niet. In het bedrijf draaide alles om veel winst maken en marktaandeel winnen. Op de werkvloer heerste een heel prestatiegerichte sfeer.

“Twee jaar geleden moest onze Belgische organisatie samensmelten met de Nederlandse poot”, vertelt Greet. “In beide landen moest tien procent van het personeel de deur uit. Mijn collega in Nederland werd ontslagen en mijn takenpakket werd zo aanzienlijk verzwaard.”

Greet trachtte haar werk te blijven bolwerken maar dat lukte minder en minder. Aan de hiërarchie gaf ze diverse signalen maar er veranderde weinig of niets. Uiteindelijk werd het te veel. Greet stapte naar haar huisarts en die velde het verdict: burn-out.

Eerst begrip

“Toen ik ziek werd, was er aanvankelijk groot begrip bij mijn werkgever. Het bedrijf excuseerde zich zelfs en beloofde het anders te zullen aanpakken. Tijdens mijn afwezigheid werd mijn diensthoofd ontslagen. Dat was een schok voor mij. Hij had me niet veel steun gegeven maar ik was toch aan hem gehecht.”

Als gevolg van de burn-out kon Greet een tijdlang zelfs geen boodschappen doen of eten klaarmaken. Ze nam geen medicijnen maar ging wel op gesprek bij de huisarts en een therapeute. 

Na een aantal maanden voelde Greet zich een stuk beter. Aan de bedrijfsarts vertelde ze opnieuw aan de slag te willen, in een eerste fase op deeltijdse basis. “Mijn nieuwe diensthoofd had daar eerst wel oren naar. Ik probeerde wekenlang hierover het gesprek aan te gaan met de werkgever maar kreeg nooit iemand aan de lijn. Een week voor ik hoopte te starten, kreeg ik telefonisch en per aangetekende brief de boodschap dat mijn contract werd verbroken. Ik was woest. De grond zakte weg onder mijn voeten. Mijn hele lijf deed pijn.”

Gedumpt

Greet voelde zich bij het afval gedumpt, na vele jaren trouwe dienst. “Mijn collega’s kregen van de directie te horen dat ik per se wou overschakelen naar een parttimejob. Dat klopte niet. Ik wilde alleen deeltijds herbeginnen, om daarna naar een voltijds ritme over te schakelen.”

Het abrupte wegvallen van de collega’s ligt Greet nog altijd zwaar op de maag. “Ik kon nooit afscheid nemen van hen en dat wringt nog sterk. Emotioneel is het hoofdstuk zeker nog niet afgesloten.”

Vakbond

De vakbond nam het uiteraard op voor Greet. “Eén van onze vakbondsafgevaardigden probeerde op het werk voor me te bemiddelen. Ik kreeg ook steun van een LBC-NVK-secretaris. Zij toonde zich heel bekwaam en communiceerde erg professioneel met mijn werkgever. De vakbond vroeg me of ik juridische stappen wilde ondernemen maar uiteindelijk verkoos ik om het hele verhaal zo vlug mogelijk af te sluiten. Administratief is het nu achter de rug, gevoelsmatig dus nog niet.”

Greet raadt andere werknemers met veel stress en werkdruk aan om op tijd aan de bel te trekken. “Blijf er bij de werkgever op aandringen dat hij ingrijpt om de problemen echt aan te pakken. Zadel jezelf ook niet op met een reusachtig schuldgevoel maar aanvaard het verdict; dit kan om het even wie overkomen. Na de aanvaarding begint pas de genezing.”

Nu volgt Greet, samen met andere 45-plussers, outplacement en hoopt ze op een nieuwe job. “Ik voel me nu een stuk sterker. Of ik nog wil werken in zo’n prestatiegerichte sfeer? Daar ben ik niet zeker van. Ik ben de gebakken lucht nu wel wat beu. Het is nu wel duidelijk dat loyaliteit en gedrevenheid geen garantie zijn voor werkzekerheid. Mijn leeftijd kan een handicap zijn. Op dat vlak moet de mentaliteit in het bedrijfsleven zeker nog evolueren.”


Denis Bouwen

Dit is een deel van een verhaal dat verscheen in Ons Recht van april 2015. Ons Recht is het ledenblad van de vakbond LBC-NVK, onderdeel van het ACV. Ontdek meer over de LBC-NVK op www.lbc-nvk.be en via www.facebook.com/vakbondlbcnvk

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

2 reacties

  • door Marc De Prins op vrijdag 3 april 2015

    Dit komt mij bekend voor, ik heb altijd klaargestaan voor mijn patroons en altijd mijn best gedaan, maar dat is niet genoeg, je moet vooral zwijgen, knikken en luisteren, probeer vooral niets te veranderen want daar houden de conservatieve Belgische patroons niet van. Ik ben 2 keer op 3 jaar tijd als een hond buitengesmeten, dat komt inderdaad hard aan, van de vakbond als instelling geen hulp gehad, onbegrijpelijk. Gelukkig waren er de 2 delegees nog bij de voorlaatste werkgever die hebben nog wat terug recht kunnen zetten. Nu ben ik er 56 en heb al 41 jaar gewerkt en merk nu dat het niet belangrijk is wat je kent, maar vooral wie dat je kent.

  • door Lucie Evers op vrijdag 10 april 2015

    Het kan nog 'erger'. Ik ben gecrasht in 2010. Verdict: burn out. Drie weken later werd ik ontslagen door een ngo die mij net had aangeworven... Opgeruimd staat netjes, zeker? Ik ben nooit meer echt hersteld en ten slotte invalide verklaard. Maar ondertussen wel andere projecten zelf opgestart, al was het maar om maatschappelijke meerwaarde te produceren (in ruil voor mijn uitkering). En om aan te tonen dat er meer is tussen 'ratrace' en 'ziek in de zetel'.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties