Leden van de extreem-rechtse militie Pravy Sektor in Kiev (links). President Obama bij de toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede (johnpilger.com)
Opinie, Wereld - DeWereldMorgen vertaaldesk

“Dit gaat over de terugkeer van het fascisme in Europa”

Onafhankelijk journalist John Pilger wikt zijn woorden niet. Wat in Oekraïne gebeurt, drijft ons naar een nieuwe wereldoorlog. Hij plaatst wat daar gebeurt in een historische context. Alleen massaal protest kan dit nog tegenhouden.

zondag 8 maart 2015 21:40

Onlangs was het de zeventigste verjaardag van de bevrijding
van Auschwitz, een herinnering aan de grote misdaad van het fascisme, wiens nazi-iconen in ons geheugen staan gegrift. Fascisme wordt beschouwd als
geschiedenis, met flikkerend beeldmateriaal van zwarthemden [1] in
ganzenpas, met hun misdaden afschuwelijk en duidelijk afgebeeld. In deze zelfde
liberale samenleving, waar een oorlogszuchtige elite wil dat we deze
historische gruwel nooit vergeten, wordt de steeds gevaarlijker wordende
moderne versie van dat fascisme verzwegen, want dat is hún fascisme.

De alomvattende misdaad van agressieoorlog

“Het ontketenen van een agressieoorlog…”, stelden de
rechters van Neurenberg in 1946, “is niet enkel een internationale misdaad: het
is de zwaarste internationale misdaad, die enkel verschilt van alle andere
oorlogsmisdaden doordat ze al die oorlogsmisdaden tegelijk omvat.”

Had de invasie van de nazi’s in Europa nooit plaatsgevonden,
dan zouden Auschwitz en de Holocaust nooit zijn gebeurd. Hadden de VS en hun
vazallen in 2003 hun agressieoorlog in Irak niet uitgevoerd, dan zouden bijna één
miljoen mensen vandaag nog steeds leven en zouden we niet in de ban zijn van de
wreedheden van de Islamitische Staat of ISIS. Zij zijn de kinderen van het
moderne fascisme, gewend als ze zijn aan de bommen, de bloedbaden en de leugens
van het surrealistisch theater, dat ‘nieuws’ wordt genoemd.

Zoals tijdens het fascisme van de jaren dertig en veertig van
de vorige eeuw, worden er met de regelmaat van de klok grote leugens gefabriceerd,
dankzij alomtegenwoordige en repetitieve media en hun venijnige censuur door selectieve
weglating. Neem de grote ramp in Libië.

In 2011 voerde de NAVO 9700 luchtaanvallen uit op Libië,
waarvan meer dan een derde gericht waren op burgerlijke doelwitten. Er werd daarbij
gebruikgemaakt van uraniumbommen en de steden Misratah en Sirte werden
platgebombardeerd. Het Rode Kruis heeft sindsdien meerdere massagraven geïdentificeerd
en UNICEF rapporteerde dat de “meeste [van daar aangetroffen gedode kinderen]
minder dan 10 jaar oud waren”.

Het openlijk sodomiseren met een bajonet van Libisch
president Muammar Khaddafi door een “rebel” werd door toenmalig Amerikaanse minister
van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton becommentarieerd met de woorden: “We
kwamen, we zagen, hij stierf”. Zijn moord, net zoals de vernietiging van zijn
land, werd met een vertrouwde leugen goedgekeurd: hij was een “genocide” aan
het voorbereiden tegen zijn eigen bevolking.

Massaslachtingen, reële en fictieve

“We wisten… dat indien we nog één dag langer hadden
gewacht,” aldus president Obama, “Benghazi, een stad ter grootte van Charlotte[2],
een massaslachting had ondergaan die over heel de regio zou zijn uitgedeind en
een schandvlek zou zijn geweest voor het geweten van de wereld.”

Dit waren verzinsels van plaatselijke Islamitische
milities die voor een nederlaag tegen de Libische regeringstroepen stonden. Ze
vertelden aan (het Amerikaanse persagentschap Reuters) dat er “een echt
bloedbad, een massaslachting zoals we hebben gezien in Rwanda” aan de gang zou
zijn. Dat bericht werd verspreid op 14 maart 2011. Het was de leugen die de eerste
vonk zou geven aan het hellevuur van de NAVO dat door (Brits eerste minister) David
Cameron werd omschreven als een “humanitaire interventie”.

Veel van de “rebellen” werden in het geheim bevoorraad
en opgeleid door de Britse SAS [3]
en zouden later deel gaan uitmaken van ISIS. In hun laatste video laten ze de
onthoofding zien van 21 (Egyptische) Koptisch-christelijke arbeiders. Die
waren door hen gevangengenomen in Sirte, die andere stad die eveneens op hun vraag door
NAVO-bommenwerpers werd vernietigd.

Voor Obama, David Cameron en de toenmalige Franse
president Nicolas Sarkozy waren de economische onafhankelijkheid van Libië en
zijn intentieverklaring om hun oliereserves – de grootste in Afrika – niet langer
te verkopen met Amerikaanse dollars de echte misdaad van Khaddafi. De
petrodollar is immers de centrale steunpilaar van de Amerikaanse
imperialistische macht.

Ontoelaatbare ideeën

Khaddafi had een gewaagde plan opgesteld voor een
gemeenschappelijke Afrikaanse munteenheid, gedekt door goud, voor een puur
Afrikaanse bank die een economische unie tussen de arme landen zou stimuleren met
ruime financiële middelen. Of dit al dan niet zou verwezenlijkt zou worden, was
niet zo belangrijk. Het hele idee alleen al was ontoelaatbaar voor de VS, net nu
ze zich voorbereiden om Afrika “te betreden” en om Afrikaanse regeringen om te
kopen met militaire “samenwerkingsverbanden”.

Na de NAVO-aanvallen, gelegitimeerd door een resolutie
van de VN-Veiligheidsraad, schreef (de Afrikaanse politieke analyst) Garikai
Chengu dat Obama “30 miljard dollar van de Libische centrale bank had in beslag
genomen, dat Khaddafi opzij had gezet om een Afrikaanse Centrale Bank en met
Afrikaanse goud gedekte eenheidsmunt ‘dinar’ op te richten”.

Deze “humanitaire oorlog” tegen Libië was gebaseerd op
een model dat westerse liberalen nauw aan het hart ligt, vooral in de media. In
1999 zonden (toenmalig president) Bill Clinton en (toenmalig Brits eerste
minister) Tony Blair de NAVO naar Servië om het te bombarderen. Servië was, volgens
hun leugens, een “genocide” aan het plegen op etnische Albanezen in de
separatistische provincie Kosovo.

David Scheffer, ‘speciale Amerikaanse ambassadeur voor
de strijd tegen oorlogsmisdaden’, beweerde toen dat tot “225.000 etnische
Albanese mannen tussen 14 en 59 jaar” zouden vermoord kunnen zijn. Zowel
Clinton als Blair haalde de Holocaust en “de geest van de Tweede Wereldoorlog”
boven.

De heldhaftige bondgenoot van het westen was het
Bevrijdingsleger van Kosovo (UCK), waarbij hun criminele achtergrond even werd
opzijgezet. (Toenmalig) Britse minister van Buitenlandse Zaken Robin Cook zei over
hen dat ze hem op eender welk moment op zijn gsm mochten bellen.

De bewijzen

Eenmaal de NAVO-bombardementen voorbij en een groot
deel van de Servische infrastructuur in puin, waaronder scholen, ziekenhuizen,
kloosters en de nationale tv-zender, vertrokken internationale forensische
teams naar Kosovo om de bewijzen van deze “holocaust” op te graven.

De (Amerikaanse inlichtingendienst) FBI slaagde er
niet in om één enkel massagraf te vinden en ging zonder resultaten terug naar
huis. Een Spaans forensisch team deed hetzelfde. De leider van dit team stelde
boos “een semantische pirouette door de machines van de oorlogspropaganda” aan de kaak.

Een jaar later deelde het VN-Tribunaal voor Joegoslavië
de uiteindelijke telling van de doden in Kosovo mee: 2788. Deze telling bevatte
ook gesneuvelde strijders van beide kanten en Serviërs en Roma, vermoord door
het UCK. Er was met andere woorden geen genocide geweest. De “holocaust” was
een leugen. De NAVO-aanval was frauduleus.

Leugens met een doel

Achter deze leugen zat echter een duidelijk doel. Joegoslavië
was een uniek onafhankelijke, multi-etnische federatie die als politieke en
economisch bruggenhoofd had gediend tijdens de Koude Oorlog. Het grote merendeel
van zijn bedrijven en grote fabrieken waren in handen van de overheid. Dit was
voor de uitbreidende EU niet aanvaardbaar, vooral niet voor het pas verenigde
Duitsland[4]

Daarop was Duitsland begonnen met een oostwaartse rush
om zijn “natuurlijke markten” in de Joegoslavische deelstaten Kroatië en
Slovenië te “heroveren”. Rond de periode dat de Europeanen in 1991 samenkwamen
in Maastricht om hun plannen voor de rampzalige eurozone te smeden, was
daarover al een geheime deal gesloten. Duitsland zou Kroatië en Slovenië erkennen
(als onafhankelijke staat). (Het federale) Joegoslavië was gedoemd.

In Washington zorgde de VS ervoor dat de worstelende Joegoslavische
economie geen leningen meer kreeg van de Wereldbank. De NAVO was op dat
ogenblik nog slechts een op sterven na dode relikwie van de Koude Oorlog, die
daarop opnieuw werd uitgevonden als de militaire agent van het imperium.

Bijlage B

In 1999 werden Servië op een ‘vredesconferentie’ over
Kosovo in het Franse Rambouillet, onderworpen aan de dubbelzinnige tactieken van
deze agent. De akkoorden van Rambouillet bevatten een geheim gehouden Bijlage B,
die de Amerikaanse delegatie er op de laatste dag van de onderhandelingen aan had
toegevoegd.

Daarin werd de volledige militaire bezetting geëist
van Joegoslavië, een land met bittere herinneringen aan de nazibezetting, de
implementatie van een “vrijemarkteconomie” en de privatisering van alle
overheidsactiva. (Servië weigerde vervolgens het akkoord te ondertekenen). Geen
enkel soeverein land zou dergelijke tekst ondertekenen.

Het land werd daar snel voor “afgestraft”. NAVO bommen
vielen op een weerloos land. Deze aanval is gebleken de voorloper te zijn van
de rampen die zouden volgen in Afghanistan en Irak, in Syrië en Libië en in
Oekraïne.

Sinds 1945 heeft meer dan een derde van alle VN-lidstaten
– 69 landen – geleden onder enkele
of alle van volgende genoemde acties van het Amerikaanse hedendaagse fascisme.
Ze ondergingen invasies, hun regeringen werden omvergeworpen, hun
volksbewegingen werden onderdrukt, hun verkiezingen gesaboteerd, hun volk
gebombardeerd. Hun economieën werden ontdaan van alle bescherming en hun
samenlevingen werden onderworpen aan een verlammende belegering, beter bekend
als “sancties”. De Britse historicus Mark Curtis schat het dodental van die
acties op miljoenen. Bij ieder van deze acties werd een of andere grote leugen
ingezet.

“Mission accomplished”

“Vanavond is onze gevechtsmissie in Afghanistan voor
de eerste maal sinds 9/11 voorbij”, waren de openingswoorden van Obama’s State
of the Union
van 20 januari 2015. Er blijven echter ongeveer 10.000 troepen en
20.000 militaire contractanten (ingehuurde privésoldaten – huurlingen) voor
onbepaalde tijd in Afghanistan. “De langste oorlog in de Amerikaanse
geschiedenis komt zo tot een verantwoordelijke afsluiting” zei Obama nog. In het
voorbije jaar 2014 zijn er echter meer burgers in Afghanistan gedood dan in
eender welk jaar sinds de VN daarover gegevens bijhoudt. De meerderheid van deze
Afghaanse burgers en soldaten zijn gedood tijdens het presidentschap van Obama.

De tragedie van Afghanistan wedijvert met die andere
epische misdaad in Indochina. In zijn geprezen en veel geciteerd boek The
Grand Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives
schrijft
Zbigniew Brzezinski, peetvader van het Amerikaanse beleid sinds Afghanistan
tot heden, het volgende. Als Amerika het Euraziatische continent wil gaan besturen
en de rest van de wereld wil domineren, kan het geen populaire democratieën steunen,
omdat “het streven naar macht geen doelstelling is die passie oproept bij de
bevolking… Democratie is eerder nadelig voor imperialistische mobilisatie”.

Hij heeft gelijk. Zoals WikiLeaks en Edward Snowden
hebben onthuld is de surveillance- en politiestaat de democratie aan het overmeesteren.
In 1976 toonde Brzezinski, toen nog nationale veiligheidsadviseur van president
Jimmy Carter, dit standpunt aan door de allereerste en tot nu enige democratie
van Afghanistan de genadeslag te geven.

Wie kent deze belangrijke geschiedenis nog?

In 1960 waarde een volksrevolutie door Afghanistan, dan
het armste land ter aarde. Die opstand wierp uiteindelijk in 1978 de
overblijfselen van het oude feodale regime omver. De Democratische Volkspartij
van Afghanistan (PDPA) vormde een regering en kondigde een hervormingsprogramma
aan dat onder andere het feodalisme afschafte, de vrijheid van religie
afkondigde, gelijke rechten voorzag voor vrouwen en sociale rechtvaardigheid
voor de etnische minderheden. Meer dan 13.000 politieke gevangenen werden
vrijgelaten en alle politiedossiers over hen werden openbaar verbrand.

Deze nieuwe regering introduceerde bovendien gratis
medische zorg voor de allerarmsten, de slavernij werd afgeschaft en er werd een
enorm programma voor alfabetisering gestart. Voor de vrouwen was deze vooruitgang
ongehoord. Tegen de late jaren tachtig van de vorige eeuw waren de helft van de Afghaanse
universiteitsstudenten vrouwen, bijna de helft van de Afghaanse dokters waren
vrouwen, alsook een derde van de overheidsambtenaren en de meerderheid van de
leerkrachten.

Saira Noorani (een Afghaanse vrouwelijke chirurg die
in 2001 aan de Taliban wist te ontsnappen) herinnert zich dat “elk meisje naar
de middelbare school en de universiteit kon gaan. We konden gaan waar we wilden
en dragen wat we leuk vonden. We gingen op vrijdagavond naar café en naar de
cinema om de laatste Indische films te zien en we luisterden naar de recentste
muziek. Het begon allemaal fout te gaan toen de moedjahedien[5]
terrein begonnen te winnen. Ze vermoordden leerkrachten en staken scholen in
brand. We waren doodsbang. De gedachte dat net deze mensen door het vrije westen
werden gesteund was zowel grappig als intriest.”

De PDPA-regering werd toen gesteund door buurland
Sovjet-Unie maar, zoals de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Cyrus Vance, later toegaf: “Er was geen enkel bewijs van enige
Sovjethulp [aan de revolutie die het feodale regime had verdreven]”.

Gealarmeerd door het groeiende vertrouwen van bevrijdingsbewegingen
over de hele wereld besloot Brzezinski dat als Afghanistan succesvol zou worden
onder de PDPA, zijn herwonnen onafhankelijkheid en sociale vooruitgang een “inspirerende
bedreiging van een veelbelovend voorbeeld” zouden worden voor de wereld.

Hogere belangen

Op 3 juli 1979 keurde het Witte Huis in het geheim een
programma goed dat steun verleende aan tribale “fundamentalistische” groeperingen,
toen bekend als moedjahedien. Het budget voor dat programma steeg tot over 500
miljoen dollar per jaar en omvatte Amerikaanse wapens en andere vormen van steun.
Het doel was om de allereerste seculaire en hervormingsgezinde regering van
Afghanistan omver te werpen. In augustus 1979 deelde de Amerikaanse ambassade
in Kaboel mee dat:

“de hogere belangen van de VS… zouden gediend zijn met de
ondergang van [de PDPA regering], ongeacht de tegenslagen die dit zou
meebrengen voor de toekomstige sociale en economische hervormingen in
Afghanistan.
” 

Die moedjahedien zijn de voorlopers van wat vandaag al-Qaeda
en ISIS is. Mensen als Gulbuddin Hekmatyar hoorden daarbij. Hij ontving tientallen miljoenen dollars cash van
de CIA. Zijn expertises waren smokkelen van opium en gooien van zuur in de
gezichten van vrouwen die weigerden de sluier te dragen. Toen hij in Londen op
bezoek was, werd hij door Brits eerste minister Thatcher geprezen als een “vrijheidsstrijder”.[6]



Ronald Reagan (WikiMedia Commons)

Dergelijke fanatiekelingen zouden misschien in hun
tribale wereld gebleven zijn, moest Brzezinski geen internationale beweging op
poten gezet hebben om Islamitisch fundamentalisme te promoten in Centraal-Azië,
om daar op die manier de seculiere politieke emancipatie te ondermijnen en de
Sovjet-Unie te “destabiliseren”. 

Zoals hij in zijn autobiografie schreef, bracht hij “een
paar opgehitste moslims” voort. Zijn groots plan viel samen met de ambities van
Pakistaanse dictator generaal Zia ul-Haq, om over de regio te kunnen heersen. In
1986 begonnen de CIA en de Pakistaanse geheime dienst ISI mensen over heel de
wereld te rekruteren om zich aan te sluiten bij de Afghaanse jihad.

Osama Bin Laden, onze bondgenoot ter plaatse

De Saoedische multimiljonair Osama Bin Laden was één
van hen. Mannen die uiteindelijk de Taliban en al-Qaeda zouden vervoegen,
werden onder meer op een Islamitische school in de wijk Brooklyn van New York
City gerekruteerd en kregen paramilitaire training in een CIA-kamp in
Virginia. Dat werd Operatie Cycloon genoemd.

Het succes van die operatie werd in 1996 gevierd, toen
Mohammad Najibullah, de laatste PDPA-president van Afghanistan, die nog voor de
VN-Algemene Vergadering om hulp was komen spreken, door de Taliban aan een
straatlantaarn werd opgehangen.

De “terugslag” van Operatie Cycloon en zijn “paar
opgehitste moslims” kwam er op 11 september 2001. Operatie Cycloon werd een “oorlog
tegen terreur”, waarbij ontelbare mannen, vrouwen en kinderen in de
islamitische landen hun leven verloren, van Afghanistan tot Irak, Jemen, Somalië
en Syrië. De boodschap van de ‘agent’ (de NAVO) was en blijft: “Je ben met ons
of tegen ons.”

De rode draad doorheen dit fascisme van vroeger tot nu is
massamoord. De Amerikaanse invasie van Vietnam had ook al zijn “free fire zones” [7],
zijn “body counts” (tellingen van het aantal doden) en “collatoral damage” (zogenaamde ‘niet bedoelde’ bijkomende schade). In de (Vietnamese) provincie Quang Ngai, waar
ik zelf persoonlijk verslaggever was, werden duizenden burgers (“spleetogen”)
vermoord door de VS.



My Lai (WikiMedia Commons)

Vandaag wordt echter slechts één slachting herdacht, die
van My Lai[8].
In Laos en Cambodia zorgde het grootste luchtbombardement in de geschiedenis voor
een tijdperk van terreur waarvan het spektakel van opeenvolgende bomkraters,
die vanuit de lucht gezien op monstrueuze kettingen lijken, vandaag nog altijd
te zien zijn. Dit bombardement gaf Cambodja zijn eigen ISIS, onder leiding van Pol
Pot.

Terrorisme met drones

Vandaag zorgt de grootste terreurcampagne ooit ter
wereld voor executies van hele families, gasten op huwelijksfeesten, treurende
deelnemers aan begrafenissen. Dit zijn de slachtoffers van Obama. Volgens de
New York Times maakt Obama zijn selectie uit een CIA “kill list” die hem elke
dinsdag in de Situation Room van het Witte Huis wordt voorgelegd.

Hij beslist daar, zonder enige poging tot juridische
rechtvaardiging, wie zal leven en wie zal sterven. Zijn executiewapen is de
Hellfire-raket (“hellevuur”) op een vliegtuig zonder piloot, wat we kennen als
een “drone”. Deze raketten roosteren hun slachtoffers levend en verspreiden hun
overblijfselen over het hele gebied errond. Elke “hit” wordt genoteerd in een
ver afgelegen bedieningscentrale als een zoveelste “bugsplat[9].

Wat het oude en het nieuwe fascisme bijeenbrengt, is de
cultus van het superioriteitsgevoel. “Ik geloof in het Amerikaans
exceptionalisme met elke vezel van mijn lichaam”, zei Obama, waarmee hij de
verklaringen van nationaal fetisjisme van de jaren dertig van de vorige eeuw bovenhaalde.

Zoals historicus Alfred W. McCoy heeft opgemerkt, was
het Carl Schmitt, een devote aanbidder van Adolf Hitler, die zei: “Soeverein is
hij die kan beslissen over de uitzonderingen.” Dat is in feite een samenvatting
van het Amerikanisme, de dominante ideologie van de wereld.

De Westerse cultuur

Dat dit gedachtengoed niet erkend wordt als een roofzuchtige
ideologie, is het resultaat van een evenmin erkende hersenspoeling. Verraderlijk,
onverantwoord, gevat gepresenteerd als de aanstormende Verlichting, insinueert
dit idee zijn zelfingenomenheid als “de westerse cultuur”.

Ik ben opgegroeid met dit cinematografisch dieet van
Amerikaanse glorie. Bijna altijd was het een vervorming van de waarheid. Ik had
als jonge kerel geen idee dat het het Rode Leger was dat bijna de
volledige nazi-oorlogsmachine had
vernietigd ten koste van minstens 13 miljoen gesneuvelde soldaten. Daartegenover waren aan de andere zijde 400.000 Amerikaanse soldaten omgekomen.
Daar zijn de gesneuvelden bijgeteld
die stierven in de Stille Oceaan (in de oorlog tegen Japan). Hollywood
heeft dat compleet omgedraaid.

Het verschil met toen is dat nu bioscoopbezoekers
worden uitgenodigd om zich in de handen te wrijven over de “tragedie” van
Amerikaanse psychopaten, die mensen in verre oorden gaan doden, net zoals de
president dat doet met zijn drones.

Acteur en regisseur Clint Eastwood is de belichaming
van dit Hollywoods geweld. Dit jaar werd hij genomineerd voor een Oscar voor zijn
film American Sniper over een erkende moordenaar en maniak. De New York Times
omschreef deze film als een “vaderlandslievende, pro-familiefilm die alle bezoekersrecords
verbrak tijdens zijn openingsdagen”.

Er zijn daarentegen geen heroïsche films over de
Amerikaanse omarming van het fascisme. Vlak na de Tweede Wereldoorlog trokken
de VS (en Groot-Brittannië) ook ten oorlog tegen de Grieken, die heldhaftig hadden
gevochten tegen het nazisme en zich hadden verzet tegen de opkomst van het
Grieks fascisme.

In 1967 hielp de CIA vervolgens een fascistische
militaire junta in Athene aan de macht, net zoals het in Brazilië en bijna heel
Latijns-Amerika had gedaan. Duitsland en de Oost-Europeaanse collaborateurs die
met de nazi-agressie en hun misdaden tegen de menselijkheid hadden meegewerkt,
kregen ondertussen een toevluchtsoord in de VS. Veel van hen werden daar in de
watten gelegd en hun talenten werden beloond. Zo kon het dat Wernher von Braun
zowel de “vader” was van de nazi V-2 terreurbommen[10]
als van het Amerikaans ruimtevaartprogramma.

Eerherstel

Toen de voormalige communistische republieken van Oost-Europa
en de Balkan in de jaren 1990 militaire buitenposten van de NAVO werden,
kregen de erfgenamen van de nazi-collaborateurs in Oekraïne hun kans.
Verantwoordelijk voor de dood van duizenden joden, Polen en Russen tijdens de nazi-invasie
in de Sovjet-Unie, werd het Oekraïens fascisme in ere hersteld en werd de “nieuwe
golf” van fascisme door de NAVO geprezen als “nationalisten”.

Dit bereikte zijn hoogtepunt in 2014 toen de regering
van Obama 5 miljard dollar uitgaf aan een staatsgreep tegen de verkozen Oekraïense
regering. Die stoottroepen waren neonazi’s bekend als de Right Sector en
Svoboda (‘Vrijheid’). Een van hun leiders is Oleh Tyahnybok die eerder al had opgeroepen
om de “Moskou-gezinde Joodse maffia” en “ander gespuis”, onder wie homo’s,
feministen en mensen van politiek links, uit te roeien.

Deze fascisten maken nu deel uit van de coupregering
in Kiev. De eerste ondervoorzitter van het Oekraïens parlement en leider van
een van de partijen van de
regeringsmeerderheid, Andriy Parubiy, is medeoprichter van Svoboda. Op
14 februari 2015 verkondigde hij dat hij naar Washington ging vliegen om te vragen
dat “de VS ons nauwkeurige moderne wapens geeft”. Als hij daar in slaagt, zal
dit door Rusland worden beschouwd als een oorlogsdaad.

Er is geen enkele westerse leider die zich heeft
uitgesproken over deze heropleving van het fascisme in het hart van Europa, alleen
(Russisch president) Vladimir Poetin deed dat. Zijn volk heeft 22 miljoen mensen
verloren bij de nazi-invasie die via Oekraïne Rusland was binnengevallen.
Tijdens de recente veiligheidsconferentie in Munchen ging de Amerikaanse vice-minister
voor Europese en Euraziatische Zaken Victoria Nuland wild tekeer tegen de
Europese staatsleiders, omdat ze zich hadden uitgesproken tegen de Amerikaanse
bewapening van het regime in Kiev. Ze verwees naar de Duitse Defensieminister
als “de minister voor defaitisme”.

Nuland was het brein achter de staatsgreep in Kiev. Ze
is de vrouw van Robert D. Kagan, een toonaangevende “neo-con”, uitblinker en
medeoprichter van het extreemrechtse Project for a New American Century[11].
Ze was daarvoor adviseur buitenlands beleid van vice-president Dick Cheney
(onder president W. Bush).

Een kink in de kabel

Nulands staatsgreep verliep echter niet volgens plan. De
NAVO slaagde er niet om de enige historische en wettelijk verworden ijsvrije
zeemachtbasis van Rusland in de Krim te veroveren. De Krim was in 1954 door de leider
van de Sovjet-Unie Nikita Chroesjtsjov, zelf een Oekraïner, bij Oekraïne
gevoegd. De voornamelijk Russische bevolking daar stemde overweldigend voor de hernieuwde
aansluiting bij Rusland, zoals ze eerder in de jaren negentig hadden gedaan.[12]
Dit referendum was vrijwillig, populair en werd internationaal gemonitord. Dit
was geen invasie.

Tegelijkertijd keerde het regime in Kiev zich echter tegen
de etnische Russische bevolking in het oostelijke deel van Oekraïne, met de
woeste voortvarendheid van een etnische zuivering. Zo wierpen neonazistische
milities, vergelijkbaar met de Waffen-SS, zich in de strijd. Ze bombardeerden en
bezetten steden en dorpen, gebruikten massale hongersnood als wapen, sneden het
elektriciteitsnet af, bevroren bankrekeningen, stopten de werking sociale
zekerheid en de uitbetaling van de pensioenen. Meer dan een miljoen
vluchtelingen staken sindsdien de grens met Rusland over.

In de westerse media werden zij ontheemden die “het
geweld” van de “Russische invasie” ontvluchtten. NAVO-commandant, generaal
Breedlove, wiens naam en daden wel geïnspireerd lijken door Stanley Kubricks Dr.
Strangelove
, verkondigde dat 40.000 (Russische) troepen zich aan het “groeperen”
waren. In dit tijdperk van beschikbare forensische bewijzen via satelliet, gaf
hij daar geen enkel bewijs voor.

Het Russischsprekend tweetalige volk van Oekraïne,
een derde van de totale bevolking, heeft lang gestreefd naar een federatie die
de etnische diversiteit van het land weerspiegelt en zowel autonoom is binnen
Oekraïne als onafhankelijk van Moskou. De meesten van deze mensen zijn zelfs
geen “separatisten” maar gewoon burgers die veilig in hun thuisland willen
leven en zich tegen de machtsgreep in Kiev verzetten. Hun opstand en de oprichting
van autonome “staten” waren enkel een reactie op de aanvallen van Kiev tegen
hen. Er wordt maar weinig van dit soort informatie aan het westerse publiek
voorgelegd.

Een vergeten slachtpartij

Op 2 mei 2014 werden 41 etnische Russen in Odessa
levend verbrand in het hoofdkantoor van een vakbond, terwijl de politie passief
toekeek. Dmytro Yarosh, leider van extreemrechtse Right Sector, prees deze
slachting als “nog een schitterende dag in onze nationale geschiedenis”.

Deze gebeurtenis werd daarentegen in de Amerikaanse en
Engelse media weergegeven als een “duistere tragedie”, die het resultaat was
van “confrontaties” tussen de “nationalisten” (neonazi’s) en “separatisten” (dit
wil zeggen, mensen die handtekeningen aan het verzamelen waren voor een
referendum over een federaal georganiseerd Oekraïne).

De New York Times deed deze versie van de feiten af
als Russische propaganda over het fascistisch en antisemitisch beleid van de
nieuwe klanten van Washington. De Wall Street Journal vervloekte de
slachtoffers zelfs met de titel: “Dodelijk Oekraïens Vuur Waarschijnlijk Door
Rebellen Aangestoken, Zegt De Regering”. President Obama feliciteerde de
militaire junta van Kiev zelfs voor hun “terughoudendheid”.

Enkel ‘individuele Russen’

Op 29 januari 2015 weerlegde de hoogste militaire
bevelhebber van Oekraïne, generaal Viktor Muzhemko, onbedoeld de basisreden
voor de sancties die de VS en EU aan Rusland opleggen, toen hij op een
persconferentie nadrukkelijk zei: “Het Oekraïens leger is niet met de reguliere
eenheden van het Russisch leger aan het vechten”. Er waren wel “individuele
burgers” die lid waren van “illegaal bewapende groeperingen”, maar er was geen
Russische invasie.

Die uitspraak werd geen nieuws. De Oekraïense onderminister
van Buitenlandse Zaken, Vadym Prystaiko, riep vervolgens op om een “oorlog op
grote schaal” aan te gaan met het nucleaire Rusland.

Op 21 februari 2015 introduceerde de Amerikaanse
senator James Inhofe, een Republikein uit Oklahoma, een wetsontwerp dat moet
toelaten om Amerikaanse wapens aan het regime in Kiev te leveren. In de
presentatie die Inhofe in de Amerikaanse Senaat gaf, maakte hij gebruik van
foto’s die volgens hem lieten zien dat Russische troepen de grens met Oekraïne
hadden overgestoken. Ondertussen is al aangetoond dat deze foto’s vervalsingen
waren[13].

Authentieke bewijzen

Dit deed denken aan de vervalste foto’s van Sovjet-installaties in Nicaragua
die president Reagan in 1980-1982 had gebruikt en het vals bewijs dat Colin
Powell op 5 februari 2003 voor de VN-Veiligheidsraad presenteerde om de zogenaamde
aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak aan te tonen.

De intensiteit van de lastercampagne tegen Rusland en de
afschildering van zijn president als een schreeuwerige schurk heb ik in mijn
carrière als journalist nog nooit meegemaakt. Robert Parry, één van de meest
vooraanstaande onderzoeksjournalisten van Amerika en de man die het Iran-Contra schandaal[14]
uit de doeken heeft gedaan, schreef onlangs:

“Geen enkele Europese regering heeft het sinds het
Duitsland van Adolf Hitler nodig geacht om nazistoottroepen tegen zijn eigen
volk ten oorlog te sturen, iets wat het regime in Kiev bewust wél heeft gedaan.
Over het volledige spectrum van de westerse media werd er echter een zware
inspanning gedaan om deze realiteit te verdoezelen, zelfs tot op het punt dat duidelijk
aangetoonde feiten genegeerd werden… Wie zich de vraag stelt hoe de wereld in
een Derde Wereldoorlog zou kunnen belanden – net zoals een eeuw geleden de
Eerste Wereldoorlog uitbarstte – moet enkel maar kijken naar de waanzin en de
ongevoeligheid voor feiten en redelijkheid waarmee over Oekraïne wordt
geschreven.”

In 1946 zei de aanklager van het Neurenberg Oorlogstribunaal
tegen de Duitse media: “Het gebruik van psychologische
oorlogsvoering door de nazi-samenzweerders is welbekend. Voorafgaand aan elke
grote daad van agressie hebben ze een berekende perscampagne gelanceerd om hun
slachtoffers te bekladden en om het Duitse volk psychologisch voor te bereiden
op een nieuwe aanval… In het propagandasysteem van de Hitlerstaat waren de
dagelijkse kranten en de radio de belangrijkste wapens.”

In de Guardian pleitte Brits conservatief
Oxford-hoogleraar Timothy Garton-Ash op 2 februari 2015 voor een nieuwe Koude Oorlog.
“Poetin moet worden gestopt” zei de krantenkop boven zijn artikel. “Soms kunnen
enkel wapens wapens stoppen.” Hij gaf toe dat deze oorlogsdreiging “de
Russische omsingelingsparanoia zou kunnen versterken”. Dat vond hij echter oké.
Hij controleerde de beschikbare militaire uitrusting nodig “om de klus te
klaren” en adviseerde zijn lezers dat “Amerika de beste uitrusting heeft”.

In 2003 herhaalde Garton Ash ook de propaganda die tot
de slachting in Irak heeft geleid. “Saddam Hoesssein”, schreef hij, “heeft,
zoals [Colin] Powell gedocumenteerd heeft, grote hoeveelheden afschuwelijke
chemische en biologische wapens opgeslagen en is wat er van overblijft aan het
verbergen. Hij is ook nog steeds aan het proberen om nucleaire wapens te
verkrijgen.”

Garton Ash prees ook toenmalig Brits eerste minister Tony Blair als
een “Gladstoniaans[15] christelijke
en liberale interventionist”. In 2006 schreef hij: “Nu worden we geconfronteerd
met de volgende grote test van het Westen na Irak: Iran.”

Gekwelde liberale tegenstrijdigheden

Deze uitbarstingen, of zoals Garton-Ash het liever zegt,
“gekwelde liberale tegenstrijdigheden”, zijn niet ongewoon voor mensen die deel
uitmaken van de transatlantische liberale elite die een Faustiaanse deal[16]
met elkaar hebben gesloten. De oorlogsmisdadiger Tony Blair is hun verloren
leider.

De Guardian, waarin het artikel van Garton-Ash
verscheen, publiceerde tevens een paginagrote advertentie voor een Amerikaanse
Stealth-bommenwerper. Op een dreigend beeld van dit door het Amerikaanse
bedrijf Lockheed-Martin gefabriceerde monster stonden de volgende woorden
geschreven “De F-35. GROOT voor Brittannië”.

Deze Amerikaanse “uitrusting” zal aan de Britse
belastingbetaler 1,8 miljard euro kosten. De voorgaande F-toestellen hebben al
over de hele wereld mensen afgeslacht. De Guardian, altijd op dezelfde
golflengte als zijn adverteerders, heeft in zijn editoriaal ook opgeroepen tot een verhoging van de militaire uitgaven.

Nogmaals, hier zitten ernstige doelstellingen achter. De
heersers van de wereld willen Oekraïne niet enkel als een raketbasis hebben, ze
willen vooral zijn economie. Nataliwe Jaresko, de nieuwe Oekraïense minister
van Financiën, is een voormalige hogere ambtenaar van het Amerikaanse
ministerie van Buitenlandse Zaken, verantwoordelijk voor buitenlandse
Amerikaanse “investeringen”. Ze kreeg in zeven haasten de Oekraïense
nationaliteit (om minister te kunnen worden).

Gas en landbouwgronden

Zij willen Oekraïne bovendien voor zijn overvloedige
gasvoorraden. De zoon van vicepresident Joe Biden zetelt in de raad van
bestuur van het grootste olie, gas- en frackingbedrijf van Oekraïne. Producenten
van genetisch gemanipuleerde zaden, bedrijven zoals het beruchte Monsanto,
willen de rijke landbouwgronden van Oekraïne.

Daarenboven willen ze de machtige buur van Oekraïne
veroveren: Rusland. Zij willen Rusland balkaniseren of ontmantelen en zo de
grootste bron van gas op aarde in handen krijgen. Naarmate het Noordpoolijs
smelt, willen ze ook nog de controle verkrijgen over de Noordelijke IJszee en
zijn energierijkdommen, alsook de lange landgrens die Rusland ermee deelt. Hun
man in Rusland was president Boris Jeltsin (1991-1999), een alcoholicus die de
economie van zijn land aan het Westen uitverkocht. Zijn opvolger Poetin heeft van
Rusland echter terug een soevereine staat gemaakt. Dát is zijn misdaad.



John Pilger (WikiMedia Commons)

Wat de rest van ons te doen staat, is duidelijk. Het is
onze verantwoordelijkheid om de roekeloze leugens van de oorlogszuchtigen te
identificeren, aan het licht te brengen en om nooit met hen samen te spannen.
Het is onze verantwoordelijkheid om de grote volksbewegingen tegen dit
imperialisme terug op te wekken. Onze allerbelangrijkste taak is echter te
voorkomen dat ze ook onszelf veroveren, ons verstand, onze menselijkheid, ons
zelfrespect. Indien we passief blijven, is hun overwinning over ons immers verzekerd
en wacht ons enkel de uitroeiing van de mensheid.

John Pilger, 26 februari 2015

Het artikel Why the rise of fascism is again the issue werd vertaald door Bavo Vanoost.


[1] De Zwarthemden (Italiaans: Camicie
Nere) waren een fascistische, paramilitaire organisatie in Italië onder Benito
Mussolini (1922-1945). De term wordt ook gebruikt om te verwijzen naar de
Duitse SS-troepen die eveneens zwarte uniformen droegen (WikiPedia).

[2] De Libische stad Benghazi had net voor het conflict ongeveer
670.000 inwoners. De Amerikaanse stad Charlotte in de staat Noord-Carolina
heeft ongeveer 790.000 inwoners.

[3] De Britse Special Air Service SAS is een militaire eenheid, speciaal
opgeleid voor snelle interventie-acties in het buitenland, vergelijkbaar met de
Amerikaanse marines.

[4] In 1990 werd het voormalige communistische Oost-Duitsland herenigd
met West-Duitsland.

[5] Strijders werden toen nog zo omschreven. ‘Moedjaheddien’ betekent
guerrillastrijder. De Taliban zijn ‘leerlingen’ van de juiste leer van de
profeet. Al Qaeda is de ‘basis’, de volgens hen oorspronkelijke leer van de
profeet.

[6] Vandaag staat de man op de Amerikaanse lijst van meest gezochte
terroristen.

[7] Tijdens de Vietnamoorlog bakenden de
Amerikaanse troepen zones af waarin men ‘eender welk wapensysteem kan inzetten
zonder bijkomende coördinatie met het opperbevel’. In de praktijk betekende het
dat de Amerikaanse soldaten zonder voorafgaand bevel vrij konden schieten op
alles wat bewoog (WikiPedia).

[8] Op 16 maart 1968 moordde een Amerikaans bataljon in het dorpje My
Lai 507 Viëtnamese burgers uit. Er bleek geen enkele guerrillastrijder bij te
zijn. Meerdere vrouwen ondergingen eerst een groepsverkrachting. Drie leden van
het bataljon die weigerden deel te nemen aan de slachting, stapten met bewijzen
naar het Amerikaanse Congres maar werden aanvankelijk door de media als
‘verraders’ weggehoond. Uiteindelijk werden 28 soldaten voor het militaire
gerecht gedaagd, maar alleen hun bevelhebber luitenant James Calley werd
veroordeeld. Van zijn veroordeling tot levenslang heeft hij enkel drie jaar
onder huisarrest uitgezeten. In 2009 zei hij in een interview dat hij
bevelen van hogerhand had uitgevoerd.

[9] Een “bugsplat” is wat er gebeurt als een insect
op de autostrade tegen de voorruit van je wagen uiteenspat .

[10] Werner Von Braun was de ingenieur die de V1- en V2-bommen ontwikkelde,
zelf vliegende bommen die van op grote afstand konden worden afgevuurd (in feite
drones voor eenmalig gebruik). De technologie van deze raketten werd de basis
van de draagraketten van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma. In de jaren 1960
werd dat nog openlijk vermeld, als een detail zonder controverse, vandaag is
dat onderwerp taboe in de Amerikaanse media.

[11] Een Amerikaanse neoconservatieve denktank, die in
1997 werd opgericht door het New Citizenship Project als een organisatie die
zich het wereldwijde Amerikaanse leiderschap tot doel stelt (WikiPedia)

[12] Toen Oekraïne in 1991 onafhankelijk werd, kwam de enige grote
ijsvrije zeehaven van Rusland in het ‘buitenland’ te liggen. Als compromis werd
een verdrag afgesloten dat Rusland het recht gaf de haven van Sebastopol te
behouden. Rusland kon er ook permanent ongeveer 3000 soldaten stationeren, die vrij
konden bewegen in de nieuwe autonome deelstaat Krim. De Krim was ook de enige regio
in het onafhankelijke Oekraïne die een autonoom statuut kreeg met verregaande
eigen bevoegdheden, een eigen parlement en een eigen regering. Het zijn deze Russische soldaten die er al aanwezig waren die in 2014 de Krim ‘bezetten’.

[13] Het bleken foto’s te zijn van Russische troepen in Zuid-Ossetië in
2008.

[14] President Reagan stond in 1980 de verkoop van wapens toe aan het officieel vijandige regime van Ayatollah Khomeini, in ruil voor de vrijlating van Amerikaanse
gijzelaars. Het geld van die illegale verkoop kon niet officieel worden geboekt en werd
doorgesluisd naar de contra’s in Nicaragua, de voormalige soldaten van het
leger van dictator Somoza.

[15] Gladstoniaanse liberalisme, naar
William Ewart Gladstone (viermaal Brits eerste minister tussen 1868 en 1894). Deze doctrine streefde naar een overheid die uitgaven beperkte, slechts lage
belastingen inde en altijd een begroting in evenwicht had. Dit liberalisme
legde de klassieke nadruk op zelfhulp en keuzevrijheid. Het benadrukte
vrijhandel, weinig overheidsingrijpen in de economie en gelijke kansen voor het
individu door institutionele hervormingen. In Groot-Brittannië wordt het ook
laissez-faire of klassieke liberalisme genoemd. (WikiPedia)

[16] De Duitse magiër en medicus Johann Faust
(1480-1541) over wie werd beweerd dat hij in 1540 een pact met de duivel had
gesloten (WikiPedia)

take down
the paywall
steun ons nu!