about
Toon menu

Israëlische vernietigingen verhongeren bevolking Gaza

De enorme schade die door de Israëlische aanvallen van de voorbije jaren en de blokkade tegen de bevolking van Gaza is aangericht, heeft zware gevolgen. De bevolking heeft geen toegang meer tot voldoende degelijk voedsel.
dinsdag 3 maart 2015

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

"We leefden op brood en thee. Mijn vijf kinderen waren erg ondervoed omdat mijn echtgenoot en ik ons geen ander voedsel konden veroorloven", vertelt de 37-jarige Safa Subha uit Beit Lahiya. "Ze hadden leverproblemen, bloedarmoede en zwakke beenderen. Sinds ik geregeld voedselbonnen krijg van Oxfam, kan ik eieren en yoghurt kopen, en zijn mijn kinderen er wat beter aan toe.”

Voedseltekorten en hoge prijzen

Volgens het VN-Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Zaken (OCHA) is het gebrek aan een voldoende gevarieerd voedseldieet een algemene bezorgdheid, vooral voor kinderen, zwangere vrouwen en jonge moeders die borstvoeding geven. De oorzaken zijn het algemeen gebrek aan en toegang tot voldoende degelijk voedsel, de hoge prijzen voor de beperkte voorraden verse voeding en rood vlees en onvoldoende steunprogramma's voor voedselhulp.

Tot voor de laatste aanval van Israël in 2014 werkte Safa's echtgenoot Ashraf nog als boer op een lap grond die hij huurde. "Hij verdiende daar ongeveer 67 euro per week mee. Het werd te gevaarlijk vanwege de Israëlische bombardementen. Daarna probeerde hij het nog als taxichauffeur, maar dat inkomen volstaat niet", verklaart Safa.

Ook de 43-jarige Kamal Kassam uit Beit Hanoun in het noorden van de Gazastrook moest een beroep doen op het "Geld voor werk-programma" van Oxfam om zijn vrouw en hun vijf kinderen tussen 6 en 12 jaar te kunnen onderhouden.

Tijdens de laatste aanvallen van Israël sloeg het gezin op de vlucht, nadat hun huis vernield was door Israëlische bommen. "Ik werkte in een fabriek, maar verloor die baan als gevolg van de Israëlische blokkade. Daarna verdiende ik ongeveer 7 euro per dag door met ezel en kar goederen rond te brengen, maar die verloor ik bij een zware luchtaanval", getuigt hij.

Vernielde infrastructuur

Bij de hevige Israëlische bombardementen is bovendien het overgrote deel van de infrastructuur vernietigd, waaronder de enige energiecentrale van Gaza en meerdere sanitaire projecten. Daardoor stroomt onbehandeld rioolwater vanuit de zee terug in het grondwater van Gaza. Zo raken het drinkwater en het irrigatiewater voor de landbouw besmet, met de uitbraak van ziekten tot gevolg.

Israël blokkeert nog steeds het grootste deel van de invoer van vitale reserveonderdelen voor het herstel van de rioolinfrastructuur, net als landbouwbenodigdheden zoals meststoffen en zaden, wat op zijn beurt de landbouwproductie ernstig beperkt.

De grootste zorg op het gebied van voedselzekerheid en voeding ligt volgens het OCHA op het gebied van "inkomensverlies door de zware schade aan landbouwgronden, de dood of het verlies van dieren, de onmogelijkheid om landbouwgronden te betreden, vooral in de door Israël opgelegde bufferzone van 3 kilometer en het verlies van arbeidsplaatsen".

Geen toegang tot kwaliteitsvoedsel

De voedselonzekerheid in Gaza wordt echter niet alleen veroorzaakt door een tekort aan voedsel alleen. Het is ook een economische crisis, want de meeste inwoners van de Gazastrook kunnen zich de hoge prijs van kwaliteitsvoedsel niet permitteren.

"De hoge werkloosheid en lage lonen duwen het merendeel van de Gazanen in armoede en voedselonzekerheid. Daardoor zijn ze zwaar afhankelijk van externe hulp voor hun essentiële noden", zo staat te lezen in Gaza Detailed Needs Assessment and Recovery Framework: Social Protection Sub-Sector, een rapport van de Wereldbank, de Europese Unie, Verenigde Naties en de Palestijnse regering.

De opeenvolging van zware economische schokken maakt dat er voor gezinnen nog maar weinig manieren zijn om het hoofd boven water te houden. "Daardoor gaat 89 procent van de gezinnen op negatieve manieren hun voedselnoden lenigen, bijvoorbeeld door voedsel van slechtere kwaliteit te kopen of het aantal maaltijden op een dag te verminden", aldus het rapport.

Bron: Environmental Damage to Gaza Exacerbating Food Insecurity

reacties

6 reacties

  • door Bertje op dinsdag 3 maart 2015

    Van de 1,5 miljoen inwoners van Gaza, krijgen 800.000 food assitance van de UNRWA, een VN agentschap met een budget van 1 miljard dollar per jaar en meer dan 10.000 werknemers in Gaza, wat werd opgericht enkel om zich bezig te houden met de Palestijnse vluchtelingen, en binnenkort hun achter-achter-kleinkinderen. De rest van de (50 miljoen!) vluchtelingen wereldwijd moeten het doen met de hulp van slechts de UNHCR.

    Doordat de UNRWA zorgt voor voedsel, werkgelegenheid, onderwijs, medische zorg, huisvesting en tal van andere sociale voorzieningen, moet Hamas zich met zulke mondaine taken al niet meer bezighouden, en kunnen ze zich volop concentreren op wat voor hen het belangrijkse is: het bouwen van terreurtunnels, het smokkelen van wapens en raketten, het organiseren van jihad-kampen voor jongeren.

    Ze vinden daar recruten genoeg voor. De bevolking van Gaza is sinds de "bezetting" van 1967 verviervoudigd. Er zijn werkloze mannen op overschot, met niets omhanden. Werken voor de kost moeten ze alleszins al niet doen, want ze worden van wieg tot graf in de watjes gelegd door de UNRWA. Zo zorgt de UNRWA er indirect voor dat Hamas kan blijven gedijen.

    Hebben de inwoners van Gaza het nu zo uitzonderlijk slecht? Goed alleszins niet. Maar nog wel heel wat beter dan pakweg Aleppo in Syrië. Een stad van 2,7 miljoen inwoners, deels in handen van Al-Assad, deels in handen van islamistische rebellen, zit vol sluipschutters, ondervindt systematisch bombardementen met barrel bombs, de bevolking zit in de val, er is tekort aan voedsel, geen stromend water of electriciteit, en evenmin UN agencies met riante hulp. Sinds de start van de Syrische burgeroorlog vielen al minstens 10.000 doden in Aleppo. Waarom lezen we daar nooit over, maar 5 artikels op 1 week over Gaza?

    • door Mezelf op woensdag 4 maart 2015

      "Waarom lezen we daar nooit over, maar 5 artikels op 1 week over Gaza?" Omdat, beste vriend de ene pechvogel nu eenmaal een grotere aaibaarheidsfactor heeft dan de andere. Omdat verontwaardiging helaas altijd selectief is. Omdat Joden al eeuwenlang in het verdomhoekje zitten, en de boosdoeners in Syrië ons relatief onbekend ("nieuw") zijn.

      • door ria aerts op woensdag 4 maart 2015

        Ja, laten we een competitie 'wie heeft de grootste ellende' organiseren. Komt het echt niet in u op dat het de agressor is die bepaalt hoe iets in de media komt en hoe dikwijls. Want er bestaan goede en slechte schenders van mensenrechten en goede en slechte slachtoffers. Goed en slecht moet hier begrepen worden als passend of niet passend met onze westerse bedoelingen. U illustreert dat hier perfect.

        • door Mezelf op woensdag 4 maart 2015

          "Want er bestaan goede en slechte schenders van mensenrechten en goede en slechte slachtoffers. Goed en slecht moet hier begrepen worden als passend of niet passend met onze westerse bedoelingen"... Dus als ik het goed begrijp verdienen de enkele duizenden doden in Gaza meer aandacht dan de enkele honderd duizenden doden in Oost-Congo, omdat deze laatste "niet passen met onze Westerse bedoelingen" ???? Ik vind dat iedere dode er één te veel is, en dat iedere boosdoener dezelfde verontwaardigde aandacht mag/moet krijgen. Onrecht, beste Ria, is iets universeels dat universeel bestreden moet worden. Zou dat nu geen Westerse bedoeling kunnen zijn, rechtlijnigheid ?

    • door jan peeters op woensdag 4 maart 2015

      Inderdaad, de rest van de wereld zorgt voor de burgers van Gaza. Hamas, de overheid in Gaza besteed geld liever aan de aankoop van wapens en het afschieten van dure raketten naar Israël, een zinloze bezigheid die alleen maar kontraproduktief is voor het vredesproces waar iedereen naar verlangt, extremisten uitgezonderd.

      • door Bertje op woensdag 4 maart 2015

        Ik heb mijn eigen verklaring voor de obsessie van links met het Israëlisch-Palestijns conflict.

        Israël = bondgenoot van de VS. De VS = het symbool van het vrije markt economie, dus slecht.

        Israël = het Westen, de Palestijnen = het Oosten. Israël is daarmee een symbool van de linkse post-mei-68 visie op onze geschiedenis en geopolitiek: het Westen als bron van alle kwaad op gebied van buitenlands beleid. Het Westen heeft in die visie de wereld niets gebracht, behalve onderdrukking, kolonisering, uitbuiting, etc.

        Maar de voornaamste oorzaak is m.i. devolgende: links streeft naar de klassestrijd. In de Westerse vrije-markt democratieën met hun brede middenklasse vind je daar natuurlijk geen aanhang voor. Maar links heeft een nieuwe doelgroep gevonden in een groeiende onderklasse van vooral Arabische immigranten. Die moeten misnoegd en gefrustreerd gehouden worden om die klassestrijd te kunnen realiseren. Links vertelt hen dus aanhoudend dat ze slachtoffers zijn: van racisme, van islamofobie. Links maakt hen wijs dat ze zelfs geen moeite moeten doen om een diploma te halen, want zelf met diploma krijgen ze door ons racisme geen kans. En de exponent van die slachtoffer-retoriek is de Israëlisch-Palestijnse kwestie waarbij de Palestijn onveranderlijk wordt voorgesteld als weerloos slachtoffer, en Israël als meedogenloze agressor, die voor het uitmoorden van Arabieren carte blanche krijgt van Amerika en het Westen. Zo versterken ze het slachtoffergevoel dat in de Arabische cultuur als sterk aanwezig is. Het is een bewuste tactiek om mensen tegen mekaar op te zetten. Extreem-links is daarmee even pervers als Filip De Winter. Beiden stoken mensen tegen mekaar op. Beiden wensen geen harmonieuze maatschappij, maar conflict en strijd...

      Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties