Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Boekrecensie

Le Suicide français van Eric Zemmour: banaal en gevaarlijk

Onbekend in Vlaanderen, maar des te meer in Frankrijk en Franstalig België. Eric Zemmour schreef een boek over de ondergang van de Franse natie. Zijn lijst van schuldigen is lang. DeWereldmorgen.be worstelde zich door een weeklacht van 527 bladzijden.
maandag 16 februari 2015

Je kan Eric Zemmour van veel dingen beschuldigen, maar niet dit: deze man kan goed en literair Frans schrijven én heeft geen enkel gevoel voor zelftwijfel. Alleen hij is de ultieme ridder die het Franse heil nog hoog draagt. Auteurs die zichzelf het middelpunt van het heelal vinden zijn er wel meer, zeker bij bepaalde Franse filosofen, maar Zemmour spant de kroon. Ik heb zelden een zo openlijk zelfingenomen boek gelezen.

Een bloemlezing

Een tijd terug bereikte een boek van een ander Fransman de top van de koopcijfers. Thomas Piketty's boek is een kanjer, die onterecht riskeert te weinig gelezen te worden. Ik raad hem nog altijd aan.

Eric Zemmours boek is ook een kanjer, die verdient om niet gelezen te worden. Daarom deze lange bloemlezing van de hoogtepunten in Le Suicide français. Dan is de eventuele lezer alvast verwittigd.

Door de rechtse Franse media werd hij de hemel in geprezen. Le Suicide français is met behulp van een enorme promotiecampagne een bestseller. Betere Brusselse rechtse kringen nodigden Zemmour uit voor lezingen. Eén daarvan moest worden afgelast wegens te veel protesten.

La nation avant tout

Voor die protesten is niet zozeer het boek zelf, als wel een uitlating van de auteur over het 'migrantenprobleem' verantwoordelijk. Hij zou in een interview voor een Italiaanse krant – naar aanleiding van het verschijnen van dit boek – hebben gepleit voor massale deportatie van 'niet-Fransen'. De betrokken journalist gaf later toe dat Zemmour dat niet letterlijk zo gezegd heeft en het woord 'deportatie' ook nooit in de mond had genomen. Wat Zemmour in dit boek zegt, komt er wel op neer. Meer daarover hieronder.

De these van Zemmours boek valt eenvoudig samen te vatten: zowat alle maatschappelijke actoren, tendensen, bewegingen, persoonlijkheden die zich sinds de dood van president Charles de Gaulle in 1970 hebben opgedrongen aan de gewone 'normale' Fransman, zijn verantwoordelijk voor de ondergang van de Franse natie.

Wat die Franse natie precies is, komen we nooit te weten, maar in ieder geval is Zemmour ervan overtuigd dat hij dat weet en dat hij de 'stilzwijgende meerderheid' der Fransen vertegenwoordigt. Als je alle volgens Zemmour schuldigen voor deze zelfmoord van Frankrijk bij elkaar optelt, blijven er echter niet veel Fransen over.

Dat is in feite ook niet zo belangrijk. Frankrijk bestaat volgens Zemmour immers toch alleen bij gratie van grote persoonlijkheden, van wie hij er uiteraard één is. Voor de echte 'gewone' Fransman –  op wie hij zich dus beroept voor zijn grote gelijk – toont hij verder niets dan nauwelijks verholen minachting.

Alles eindigt bij CDG

Charles De Gaulle was volgens Zemmour de laatste staatsleider die de Franse natie hoog hield. Daarna ging het van kwaad naar erger. Deze man was de Louis XIV en de Napoleon van zijn tijd. Waren dat inderdaad echte Franse staatsmannen?

Zemmours boek heeft 79 hoofdstukken, elk met een chronologische datum. Die hoofdstukken worden opgedeeld in drie grote periodes. De titels van die periodes zeggen al genoeg.

  • Periode I (1970-1983) 'De geschiedenis is onze leidraad niet'
  • Periode II (1984-1992) 'Laat ons ten dienste staan van de goede zaak: onszelf!
  • Periode III (1993-2008) 'Onze vaders hebben te groene druiven gegeten. De tanden van hun kinderen zijn aangetast.”

De zelfmoord van Frankrijk begint volgens Zemmour dus op 9 november 1970, wanneer 'le père de la nation' én 'le père de la famille (française)' Charles de Gaulle sterft. Op zijn begrafenis drie dagen later komt de hele wereldtop samen. Dan is Parijs 'pour la dernière fois' wat ze altijd had horen te zijn: "la capitale du monde". De mis was nog in het Latijn. Niets kon daarna de verdere ondergang voorkomen.

Alles moet eraan geloven

Zemmour slaat vanaf de eerste pagina wild om zich heen. Niets of niemand wordt ontzien. Daarbij springt hij voortdurend zonder enig logisch verband van het ene onderwerp op het andere, van een banale Franse film naar Watergate, van een liedje van charmezanger Michel Delpech over de Amerikaanse serie Dallas naar de nieuwe CEO's van Franse bedrijven.

Deze man twijfelt niet aan zijn eigen genialiteit. Geen enkele andere mening dan de zijne is het overwegen waard. Zijn ideologie maakt hij al duidelijk in zijn inleiding: “Le président de la République (altijd met hoofdletter!) préside, mais il n'est plus un roi.” 1

De kanker in het bot van de natie begint volgens Zemmour bij mei '68. “Le triptyque des soixante-huitards: Dérision, Déconstruction, Destruction, sapa les fondements de toutes les structures traditionelles: famille, nation, Etat (met hoofdletter), école.” 2 Alleen De Gaulle heeft het zien aankomen, maar kon het niet meer stoppen.

De dwang van 'sociale veranderingen'

De Franse natie is volgens Zemmour ten onder gegaan aan sociale verandering. "Onaanvaardbaar" voor een natie die naam waardig. Een natie die toegeeft aan zijn waarden sterft immers, of beter, pleegt zelfmoord. Heel het boek is een lange bewijsvoering van die stelling.

Alles wordt gelardeerd met citaten, met flashbacks naar illustere tijden, toen persoonlijkheden – alleen mannen, évidemment – nog wisten waar ze voor stonden. Citeren, citeren en citeren, dat doet Zemmour voortdurend, maar zonder degelijke bronvermelding, met als enige uitzondering de citaten uit Franse chansons en uit dialogen in Franse films. Er staat af en toe wel een boek in voetnoot, maar nooit met een paginanummer erbij.

Het  nieuwe matriarchaat   

De ondergang van de natie begint volgens Zemmour bij de 'vrouwen'. Het nieuwe matriarchaat zou zich volledig hebben overgegeven aan dwangmatige, hersenloze, individualistische consumptie. Jongens worden niet meer opgevoed (door hun moeders) tot echte mannen maar tot slappelingen, die doen wat hun vrouw – of nog erger, hun ongehuwde partner – hun oplegt.

Vroeger zei 'maman' volgens Zemmour: “Tu seras un homme, mon fils!, nu is dat “Tu seras une femme, mon fils! Tja, dat komt ervan als je in 1965 de vrouwen het recht geeft om cheques uit te schrijven zonder de toestemming van je echtgenoot. Nooit legt Zemmour uit wat hij met dat verachtelijke individualisme precies bedoelt. Voor uitleg of definities van zijn ideeën hoef je zijn boek trouwens niet te lezen.

Zemmour heeft blijkbaar ook iets met seks. “Het seksuele genot werd een topprioriteit, die zelden werd verzadigd, maar zonder ophouden opgeëist”. En dan die voor Zemmour verfoeilijke feministen die zelfs de onbekende soldaat onteerden, door erop te wijzen dat er achter elke onbekende soldaat een onbekende weduwe stond.!

“Daarbij negeerden ze wel het feit dat het de soldaat was die stierf, terwijl zijn wederhelft ver achter het front verder leefde.” Plots was er volgens Zemmour ook geen noodzaak meer voor de man om te domineren “pour se rassurer sexuellement”. En de vrouwen, ja, die verloren hun drang om op te kijken naar hun man “pour se donner sans honte”. In de plaats kwam: “Mijn lichaam hoort alleen mij toe”, maar mannen mogen dat recht niet opeisen.

Vrouwen legden wel degelijk hun wil op in het traditionele huwelijk want, weet Zemmour: “Het is altijd de vrouw die haar man kiest, dat is altijd een man van een hoger sociocultureel niveau dan het hare. Die sociale dominantie heeft bij haar een sterke erotische kracht”.

En om in schoonheid te eindigen: op 17 januari 1975 keurt het parlement een wet op abortus goed: “Het parlementair debat was een keerpunt waar de rede het moest afleggen tegen de emotie, het nationale belang tegen individuele verlangens, het collectieve tegen het persoonlijke, het idee tegen de intimiteit, het mannelijke tegen het vrouwelijke.”

De niet-Fransen

Dan zijn er de niet-Franse migranten, zij die weigeren zich te 'assimileren'. Zemmour spreekt zichzelf hierover voortdurend tegen. Italianen en Joden, daarentegen, die hebben het wel gekund, onder meer door hun voornamen en familienamen te verfransen, iets wat de huidige generatie met hun onuitspreekbare on-Franse namen weigeren te doen.

Nee, die migranten van tegenwoordig hebben volgens Zemmour 'de hereniging van gezinnen' opgedrongen om ons land binnen te vallen, terwijl ondertussen het eigen traditionele Franse gezin ten onder ging. Trouwens, de huidige overbevolking in Afrika, die nu "en masse" naar Europa komt, is alleen maar ontstaan dankzij “la médecine de l'homme blanc”.

Niet zo met Joden en Italianen. Dat was nog eens een succesvolle assimilatie van bevolkingsgroepen die dat volgaarne en vrijwillig deden. Niet gestoord door een noodzaak aan consistentie klaagt Zemmour wat verder in zijn boek het hedendaagse en zeer reële racisme tegen Joden aan.

Zemmour kent een mooi voorbeeld van perfecte assimilatie van een 'allochtoon'. Marthe Keller, een Franstalige Zwitserse die vlak bij de Franse grens opgroeide en in Frankrijk een beroemde filmster werd (en voor wie Zemmour blijkbaar een boontje heeft).

De ideologie van de mensenrechten

Het houdt niet op. De volgens Zemmour verfoeilijke president François Mitterrand had nauwelijks de afschaffing van de doodstraf ondertekend op 2 oktober 1982 of hij erkende de bevoegdheid van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. “Elke Fransman kon voortaan zijn eigen Staat aanvallen voor een buitenlands gerechtshof!”

Dat Gerechtshof staat wel in de Franse stad Strasbourg, maar wie vit nu over dergelijke details? Daarna volgde voor Zemmour de horror van de Europese integratie, het verdrag van Maastricht en het gruwelijke neoliberalisme.

Zemmour is fanatiek anti-neoliberaal. Zoek deze man echter niet op de barricades van de andersglobalisten. Hij wil gewoon terug naar de pre-liberale maatschappij.

Groots Frans beschavingswerk, een koloniaal imperium

Verder geen kwaad woord van Zemmour over het koloniale verleden van Frankrijk. Sinds de grote natie zijn imperiale verleden heeft verloochend “slagen wij er niet meer in een plaats te vinden, ons verleden waardig.” Wie die 'wij' zijn, mag je zelf raden.

“Frankrijk zou vandaag samen met Algerije meer dan 100 miljoen Fransen (!) verenigen en zich kunnen opstellen als een van de grote demografische machten van de 21ste eeuw.” “Wij hebben Indochina verloren3”. Vandaag heeft dat ooit zo grote imperium nog slechts 100.000 actieve soldaten. “Vroeger in de oude tijd was dat niet eens genoeg om de binnenlandse openbare orde te handhaven.” Het leger op straat in eigen land, dat waren nog eens tijden.

Zoals elke historicus met een ideologische bril selecteert Zemmour uit het verleden. Niets uitzonderlijk, maar Zemmour verstaat die kunst als geen ander. Vroeger was gewoon alles beter. De hiërarchische structuur van familie en maatschappij – de ruggengraat van de Franse maatschappij – stond borg voor een gelukkig leven.

Nu hebben we volgens Zemmour zoiets spuuglelijk als de rechtstaat, waar niet grote leiders maar 'rechters' bepalen wat mag en niet mag, onder druk van de massa die zijn ideeën opdringt aan de weldenkende Fransman. “De priester en de wetgever werden vervangen door dokters, sociologen, psychologen en reclamemensen, die hun nieuwe normen aan het gezin oplegden.”

Vichy, niet goed maar toch niet zo slecht

En Vichy 4, dat was volgens Zemmour nog zo slecht niet. Het had natuurlijk niet gemogen, die Franse collaboratie met – godbetert – de Duitsers, maar die Franse collaboratie was een noodzakelijk kwaad. Het behoud van de natie stond immers op spel. Bovendien hebben de Franse ambtenaren van Vichy toch ook wel wat Joden gered.

Dat Zemmours held Charles de Gaulle een bittere tegenstander was en bij verstek werd ter dood veroordeeld door de regering in Vichy (de Gaulle zat in ballingschap in Londen), stoort hem niet. Integendeel, voor Zemmour bewijzen zelfs contradicties het grote gelijk. Pétain, eerste minister van Vichy en aartsvijand van de Gaulle, was immers ook een Franse held (van de Eerste Wereldoorlog), die alleen maar misleid was en een jammerlijke beoordelingsfout heeft gemaakt, met de beste bedoeling, de natie redden. Il faut le faire.

De ideologie van het antiracisme

Die migranten zijn voor Zemmour al erg, maar de arrogante, zelfingenomen, fanatieke 'antiracisten' maken het alleen maar erger. Zij zijn volgens hem verantwoordelijk voor het hedendaags racisme. Dat ze bovendien antisemitisme niet als een volledig apart fenomeen beschouwen maar als een onderdeel van 'racisme' in al zijn vormen, is voor Zemmour bijna godslasterlijk.

Zemmour snapt niet hoe deze parvenu's het durven hun "pensée unique" op te dringen en te dicteren wat politiek correct is en wat niet. Verder doen ze niets dan subsidies opzuigen met 'ons' belastingsgeld. SOS Racisme plooit zich immers terug op zijn kerntaak: “La collecte inlassable de subventions” 5. Hun trotskistische meesters kunnen er volgens Zemmour fier op zijn. Dan nog die belachelijke 'Resto du coeur' van komiek Coluche.

Dankzij hen is Frankrijk het land geworden waar 'sans-papiers' het recht hebben om te betogen voor hun rechten en elke betoging beëindigen met vernielingen, terwijl “de politie verboden wordt de wapens te gebruiken”. Zij zijn het ook die volgens Zemmour de 'religie van de mensenrechten' hebben opgelegd aan de Franse natie. Dankzij hun gestook moet Frankrijk nu de 'islam' integreren en zo "verzaken aan duizend jaar Geschiedenis" (met hoofdletter). En ondertussen blijven die niet-Fransen maar doorzagen over de koloniale erfenis.

La Francophonie en de nieuwe 'cultuur'

Er zijn volgens Zemmour nog wel Franse idealen om voor te strijden, zoals 'la Francophonie', de gemeenschap van Franstalige landen en volkeren over de wereld. Voor het overgrote deel zijn dat ex-kolonies waar de autochtone bevolking niet eens naar school kan om Frans te leren. “Het zou eerlijk zijn om ook Israël in de Francophonie te verwelkomen, omdat nog altijd 20 procent van de bevolking onze taal nog gebruikt.” Wie onder de 'bevolking' in Israël wordt verstaan, zegt Zemmour er wijselijk niet bij.

De hoge Franse cultuur, in het land dat als eerste ter wereld een ministerie van Cultuur had, verlaagt zich volgens Zemmour nu tot het eren van rappers en grafitti-artiesten, van eender welke 'lelijkheid of provocatie', 'alles is waardevol', 'tags horen naast Leonardo da Vinci te hangen', 'elke rapper is een nieuwe Mozart', wansmaak is 'smaak' geworden. Povere taal en miserabele zinsbouw worden de norm, alsof die rappers ten stelligste willen bewijzen dat ze inderdaad 'barbaren' zijn.

Neen, Zemmour ontwaart geen grote Franse leiders meer. Bij zijn herverkiezing in 2002 koos president Jacques Chirac als zijn topprioriteiten de strijd tegen kanker, de strijd tegen de verkeersonveiligheid en de maatschappelijke integratie van andersvaliden, “doelstellingen, een voorzitter van een raad van bestuur waardig”.

La République ou la décadence

Eric Zemmour is een rotsvast dogmaticus. Frankrijk is een natie of is niets. Er is geen tussenweg. Het is 'la République' of de totale decadentie, met niets er tussen in. Dit boek is geschreven door een intellectuele charlatan met een zeer vlotte, literaire pen.

Het is geen toeval dat Zemmour veel weerklank vindt bij betere sociale kringen in het Brusselse. Ook zij verafschuwen de brutale, vulgaire openlijke vormen van racisme op straat. Zij geven de voorkeur aan dit 'racisme met stijl, met klasse'. Zemmour is voor hen ideaal leesvoer.

Dit boek mag je echter niet weglachen. Het is gevaarlijk. Het geeft onder het mom van een onthecht discours voer aan de meest primaire gevoelens van raciale superioriteit. Dit boek lijkt een vorm van 'soft racisme' te promoten, onschuldig bijna. Niets is minder waar.


1 “De president van de Republiek is voorzitter, maar is geen koning meer.” (Het Franse woord 'président' betekent zowel 'president' (het staatshoofd) als 'voorzitter').

2 “De triptiek van de '68-ers: Spot, Afbraak, Vernietiging, zoog de fundamenten leeg van alles traditionele structuren: familie, natie, Staat, school.”

3 De Franse kolonies Vietnam, Laos en Cambodja.

4 Vichy is een klein stadje in de Auvergne, in centraal Frankrijk, met ongeveer 24.000 inwoners, bijna evenveel als in 1940. Na de Franse nederlaag en wapenstilstand van 22 juni 1940 werd in nog niet bezet Frankrijk een Franse collaboratiestaat opgericht, onder leiding van maarschalk Pétain. Vier jaar lang werkte deze regering vanuit Vichy met de Duitsers mee, onder meer om Franse Joden af te voeren naar de concentratiekampen. De term 'Vichyregime' wordt dikwijls gebruikt als metafoor voor collaborerende regeringen die meewerken met een bezetter, zoals tot voor kort de Iraakse regering.

5 “De onverzadigbare vergaring van subsidies.”

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

8 reacties

  • door Filip Langenbick op maandag 16 februari 2015

    Bedankt voor dit artikel. Niet dat ik van plan was het ooit te lezen, maar het geeft een duidelijk overzicht waar die man mee bezig is. Ik had inderdaad al gehoord van zijn lezingen hier in België, maar met dit artikel kan ik ze ook beter plaatsen.

    • door Krikke op maandag 16 februari 2015

      'Je kan Eric Zemmour van veel dingen beschuldigen, maar niet dit: deze man kan goed en literair Frans schrijven én heeft geen enkel gevoel voor zelftwijfel.'?!?

  • door coenvanderstede op maandag 16 februari 2015

    Om de zoveel jaar is er een rechts scribent die furore maakt. Sarrazin, iemand? Dalrymple, anyone? Net genoeg om de linkse elite op stang te jagen - sommigen vinden dat heerlijk - en om zelfbenoemde kwaliteitsgazetjes te vullen. Dan valt het als een soufflé in elkaar. Op naar de nieuwe rechtse sribent. De scribent in kwestie en zijn entourage - van uitgever tot editor - verdienen er goed aan. Dus Lode: eerder dan een politiek of sociaal pamflet is dit een commercieel product. Net als Piketty, twijfel daar niet aan.

    • door HELENE PASSTOORS op dinsdag 17 februari 2015

      @coenv. ik vrees dat je in deze wat optimistisch bent. Figuren als 'BHL', Zemmour, Finkielkraut en lagere goden zijn al verdraaid lang in de running. Maar wat belangrijker is: Zemmour is deel van een centrale rechtse tot extreemrechtse ideologie, die van 'identiteit', natie en de in Frankrijk heilige Republiek en 'laïciteit' - dat seculaire dat bij ons links en rechts ook steeds sterker speelt, o.a. met de hoofddoekkwestie en zgn overheersingsdrang van de Islam. Zemmour's voorloper is Renaud Camus die minder charismatisch is maar zijn ideeën hebben veel succes in politiek en media. In 2010 kwam hij met de notie van 'Le grand remplacement', dwz de grote vervanging (door 'de grote deculturatie') in één generatie van het autochtone franse 'volk' door een Muslim volk. (Dat is ook het onderwerp van de laatste roman van Michel Houellebecq die precies op 7 jan.uitkwam). Zemmour borduurt daarop voort.

      Dit alles wordt veel minder vergankelijk als je weet dat deze ideeën worden gedragen door het Front national van Marine Le Pen dat vorig jaar de Europese verkiezingen won. En aangezien de traditionele rechtse partijen (Sarkozy en anderen) veel kiezers verliezen aan het FN - hoewel links ook, mn arbeiders... - nemen die een goed deel van die ideologie over. Daarom kan Zemmour dan in het interview in die Italiaanse krant misschien niet het woord deportatie hebben gebruikt, maar hij duidde wel degelijk op wat ook de wens van het FN is: het 'terugsturen' van liefst alle 5 miljoen Muslims, dus inclusief franse burgers.

      Dus gaat het helaas niet zomaar om een 'rechtse scribent', zelfs als Zemmour zelf van het toneel zou verdwijnen. Dat is ook het belang van Lode's samenvatting: die ideeën waaien naar hier over.

  • door HELENE PASSTOORS op maandag 16 februari 2015

    Inderdaad doe je ons hiermee een grote gunst, Lode, nu hoeven we echt dat boek zelfs niet meer in te kijken. Goede samenvatting (ik had al enkele recensies gelezen). Dank!

    Voor de liefhebbers: Zemmour was sinds 'Charlie' even van de franse tv-schermen verdwenen - hele opluchting! - maar hij is weer terug! (Onogelijk mannetje trouwens met vooral een drukpratende mond.) Dus kijjk maar naar de praatprogramma's, 2de deel van de avond, en je kunt hem niet missen. Inderdaad walgelijk hoe 'filosofen' die het schoppen tot TV-helden steeds maar weer terug uitgenodigd worden. Omdat ze voor 'goede TV' zorgen zelfs als ze de wind tegen krijgen. Alain Finkelkraut is een andere filosoof van dat kaliber. Of 'BHL', Bernard-Henri Levy, wat minder populair de laatste tijd.

    Een ander figuur die zeker weldra terug zal zijn op franse TV is Caroline Fourest. Journaliste, maakt ook soms TV programmas en ziet vooral overal Muslim complotten. Links etiket maar vergis je niet: haar doel is linkse verdeeldheid. Op de ULB demonstreerden studenten hevig tegen een debat met haar. Op de 'Huma' (het jaarlijkse linkse festival bij Parijs) was ook veel te doen over optreden van haar.

    Aan te raden is Edwy Plenel als die wordt aangekondigd. Spil van onafhankelijk online dagblad Médiapart, voorheen hoofdredacteur van Le Monde, die o.a. het boek 'Pour les Musulmans' (2014) schreef. Voor zijn blog hoef je geen abonnement te hebben: http://blogs.mediapart.fr/blog/edwy-plenel (veel franse onderwerpen maar ook zeer interessante stukken over meer universele, altijd interessante invalshoek.) Plenel is een van de weinigen die figuren als Zemmour en Finkielkraut in debat echt aan kan. En dat is dan plezierig TV kijken. mvg, hp

  • door Yvon Princen op woensdag 18 februari 2015

    Goed zo. Gedachtengang in Vlaanderen, België ook terug te vinden in kringen van adel, pseudo-adel, advocaten, notarissen, rechters & co. Jachtgezelschappen bijvoorbeeld. Gelukkig een langzaam uitstervende groep van vooral 65'ers en ouder.

    Wat erger is is dat de methodiek gehanteerd in dit boek niet beperkt blijft tot oud rechts en extreem rechts, maar ook terug te vinden is bij oud links, extreem links en would-be pacifisten. De methodiek is helaas geen monopolie van conservatief rechts. Soms stel ik hem tot mijn spijt zelf bij sommige scribenten van De Wereld Morgen vast. Gelukkig bij de schrijver van dit artikel niet.

    Verder maak ik er geen woorden aan vuil. Hoop dat het spoedig zal uitsterven samen met de generatie van De Gaulle & co.

  • door Jahi op donderdag 19 februari 2015

    Het verwonderd mij niet dat deze recensie identiek is aan de reacties in de (linkse)pers in Frankrijk. Rechts Frankrijk lachte, ja zoals een boer met kiespijn lacht. Eric Zemmour is een provocateur en dat is geweten, zowel van links als van rechts, hij is de luis in ieders pels zeg maar. Maar in Frankrijk razend populair, kan ik u verzekeren. Ik verblijf regelmatig in Frankrijk al vele vele jaren en kan mij wel goed terug vinden in dit boek. Waar Zemmour vooral naar verlangt, zo hoop ik, is naar eerlijke politici, fatsoenlijke betrouwbare mensen die het goed voor hebben met hun burgers. En ook ik ben een fan van de generaal en ook ik vind dat het na de Gaulle, die een fatsoenlijk mens en een eerlijk rechtschapen politicus was a propos, dus sinds 1970 het serieus bergaf gegaan is en niet alleen met Frankrijk maar met ons in Europa. En ook ik vind dat wansmaak teveel de smaak is geworden. Waarden bestaan niet meer. Povere cultuur, idiote soap op tv, debiele reality-tv-programma's, leugenachtige politiekers zowel van uiterst rechts tot uiterst links worden de norm en wie reageert daarop precies hij, die zelf een immigrant is. Eric Zemmour ontwaart inderdaad geen grote Franse en Europese leiders meer, maar ik vrees dat Lode Vanoost die ook niet meer ontwaard, hoewel der is terug wat hoop zie Griekenland en Spanje.

  • door Markido op zaterdag 20 juni 2015

    Het is wel kostelijk om te merken dat de schrijver van het artikel in hetzelfde bedje ziek is als Eric Zemmour het is volgens de auteur van dit artikel. Oproepen om het boek niet te lezen? En allerhande passages aanhalen ( waar ik het flauwe vermoeden van heb dat ze zeer selectief zijn en een beetje uit hun context gerukt) . Waarom niet dadelijk een boekverbranding organiseren? De lezer als een randidioot beschouwen die het volledig aan kritische ingesteldheid ontbreekt is weliswaar te verwachten als men zelf daartoe behoort. Dus beste wereldverbeteraars van de wereld morgen (om zeep als het van jullie afhangt ) lees dit boek kritisch. Zelfs de grootste idioot zegt soms wel eens juiste dingen. Vorm er uzelf een oordeel over. Misschien leert ge iets bij. Komt ge tot nieuwe inzichten. Al begrijp ik dat de gedachtenpoltie dat niet leuk vind. Ze geven er de voorkeur aan om voor de anderen te denken en zichzelf te zien als enige (politiek ) correcten en de anderen als idioten. Of nog erger : rechtse zakken.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties