Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Reportage

'Voor buitenstaanders is het onmogelijk om te begrijpen hoe verschrikkelijk het is'

Brussel-Vilvoorde-Mechelen-Antwerpen. Dit is de route die ongeveer tweehonderd mensen en organisaties dit weekend samen met ongeveer 250 sans-papiers afleggen. Door mee te lopen in de grote mars proberen ze een hart onder de riem te steken van de grote groep mensen zonder papieren die vol angst naar hun toekomst in België kijken.
zaterdag 14 februari 2015

Brussel, zaterdag 14 februari. Bij een gebouw dat bezet wordt door “La voix des sans-papiers” begon de lange mars. Deze plek aan de Leopold II-laan in Molenbeek staat sinds enkele maanden symbool voor de strijd die de sans-papiers voeren voor een verblijfsvergunning.

Betrokken burgers en een breed collectief van organisaties liepen met de mensen zonder papieren mee. Samen vormen ze het Actiefront voor de Migranten. Tijdens de lange tocht naar de eindstop in Antwerpen vinden er ontmoetingen plaats met burgers, syndicaten, verenigingen en lokale besturen die zich aan de stoet konden toevoegen. Als tussenstop bezoekt men de Dossinkazerne in Mechelen waar de nacht werd doorgebracht.

Op zondag 15 februari bereikt het actiefront Antwerpen. Daar worden de wandelaars verwelkomd door onder andere de Antwerpse groep Mensen Zonder Papieren (MEZOPA).

Vluchtelingen uit het eiland Lampedusa zullen er met bisschop Mgr. Johan Bonny spreken, en hem vragen om bemiddeling. De vluchtelingen spelen de hoofdrol in catastrofale beelden van migranten die in overbezette vissersbootjes de Europese kusten proberen te bereiken. Volgens het actiefront kwamen in 2014 drieduizend mensen om op de Middellandse Zee.

'Ik kan werken, maar ik mag niet'

Samba Ba (35) is een sans-papiers die met de boot kwam. Niet via Lampedusa, maar direct vanuit zijn thuisland Senegal naar België. In Senegal was hij niet langer veilig, omdat hij bij een andere gemeenschap hoorde dan de regering. Als burger had hij er geen enkele rechten meer, legt hij uit.

Twee keer heeft hij in België een asielaanvraag ingediend. Maar de Belgische overheid weigert deze te accepteren. Reden: er is in Senegal geen oorlog. “Nee, maar er heerst wel een dictatuur”, aldus Ba. Sinds zes jaar leeft hij hier zonder papieren in België. Hij is een van de bezetters in Molenbeek. Ba spreekt al redelijk Nederlands. “In Senegal heb ik Franse literatuur gestudeerd aan de universiteit. Erna ging ik aan de slag bij diverse firma’s. In België kan ik zonder papieren nergens beginnen. Ik kan werken, maar ik mag niet."

Als lid van het actiefront probeert Ba met andere vluchtelingen, organisaties en advocaten te praten om te kijken hoe ze toch aan papieren kunnen komen. Ba: "Ik wil alles doen om de regering te laten weten van onze situatie. Het is heel moeilijk, maar ik heb geen andere keuze. Daarom loop ik ook mee in deze mars."

Andere programmapunten zijn een bezoek van Fort Breendonk en een plechtig herdenkingsmoment in Schoonselhof, Hoboken, waar overleden vluchtelingen begraven liggen. De vluchtelingen werden in een scheepscontainer dood aangetroffen. Na het herdenkingsmoment vertrekt men naar de katholieke gemeenschap Sant’ Egidio voor het gesprek met bisschop Bonny.

In België is het aantal asielaanvragen in de laatste vijftien jaar tot één derde deel gedaald: van 42.000 aanvragen in 2000, naar 15.000 vandaag. Dit terwijl er in de wereld vijftig miljoen mensen gedwongen op de vlucht zijn, zegt het actiefront. Volgens eigen gegevens zijn tachtig procent van de sans-papiers uitgeproduceerd, onder wie oorlogsvluchtelingen en andere kwetsbare groepen die momenteel geen enkele bescherming krijgen.

'Ze zien ons niet als mensen'

Jacob Konneh (30), afkomstig uit Liberia, behoort tot de sans-papiers die niet terug kunnen naar hun thuisland wegens het ebolavirus dat er heerst. “Nog dagelijks vallen er doden. Alles in het land staat stil.” Konneh heeft zelf een oom en drie nichtjes verloren aan de ziekte.

Maar drie jaar geleden vluchtte hij om heel andere redenen naar België. Konneh: “Ik had een relatie met een meisje van een andere gemeenschap. Zij wilde graag een kind, maar mijn ouders waren niet akkoord met de relatie, waardoor ik weigerde. Vanaf dat moment beschuldigde ze me van verkrachting. Ze startte een rechtszaak tegen me. Ik maakte geen schijn van kans. Haar vader was een invloedrijke man die werkte bij de overheid."

"Het enige wat ik kon doen was vluchten. Al het bewijs van de valse beschuldigingen en de rechtszaak heb ik ingediend bij mijn asielaanvraag. Toch is deze geweigerd. Waarom precies, weet ik niet. Maar teruggaan is geen optie, want dan word ik direct opgepakt.”

Konneh hoopt dat de mars naar Antwerpen de aandacht van de Belgische overheid zal aanwakkeren. “In Brussel zelf, waar de regering zit, hebben we al zoveel actie gevoerd maar we krijgen geen hulp. Misschien horen overheidsinstanties in Antwerpen ons wel. Tot nu toe worden we niet gezien als mensen. Ik dwing mezelf iedere dag om te lachen, in de hoop dat ik me beter voel. Maar het blijft moeilijk. Net of ik in een gevangenis zit. Je ziet alle mogelijkheden die het land biedt, maar je hebt zelf geen vrijheid.”

Hoewel onderzoek uitwijst dat migranten ook een bijdrage aan het gastland kunnen leveren, zijn de asielprocedures strenger geworden. “Een enquête van de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking), gepubliceerd door La Libre Belgique, laat zien dat migratie per individu en per jaar gemiddeld 3500 euro aan fiscale inkomsten opbrengt”, aldus het actiefront.

In het publieke debat zorgt N-VA-staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken voor extra tegenwind met een reeks verstrengde maatregelen – onder meer: “een verhoging van de terugkeervluchten, een uitbreiding van de lijst van ‘veilige landen’, en een versnelde, dus ook minder grondige, behandeling van de asielaanvragen, die zonder twijfel ook meer afwijzingen met zich zal meebrengen”.

Eigen geluid

Voldoende aanleiding voor Actiefront voor de Migranten om een eigen geluid in het publieke debat te laten horen. Het actiefront is opgestaan om de meerwaarde van vluchtelingen en migranten in de samenleving te benadrukken, en hun recht op “vrijheid én menselijke waardigheid” op te eisen.

Concreet eist het actiefront dat “naast het onderzoek naar het belang van de kinderen binnen een asielprocedure, ook rekening zou worden gehouden met vijf permanente criteria, ingeschreven in de wet, alsook een procedure voor een onafhankelijke commissie.” In dit kader eist het actiefront ook een herziening van alle dossiers van afgewezen sans-papiers.

Het actiefront formuleert deze vijf permanente criteria als volgt:

  1. “Een asielprocedure van lange duur (3 jaar, inclusief de procedure voor de Raad van State); criterium vooropgesteld door het collectief ‘Mobilisatie 2009’, de groep ‘Slachtoffers van de regularisatie van 2009’ en de ‘Stem der Sans-papiers’.
  2. De onmogelijkheid om terug te keren naar het land van herkomst; criterium vooropgesteld door het ‘Collectief van Afghanen’ en de ‘Groep Ebola’.
  3. Duurzame sociale contacten in ons land of andere humanitaire redenen kunnen laten gelden; criterium vooropgesteld door het collectief ‘Mobilisatie 2009’, de groep van ‘Slachtoffers van de regularisatie van 2009’ en de ‘Stem der Sans-papiers’.
  4. Beschikken over een project van sociaal-economische bijdrage in België; criterium eveneens vooropgesteld door het collectief ‘Mobilisatie 2009’, de groep van ‘Slachtoffers van de regularisatie van 2009’ en de ‘Stem der Sans-papiers’.
  5. Zware ziekte of handicap.”

'Onmogelijk om te begrijpen'

Barry Alpha (27) uit Guinee blijft strijden en koestert de hoop dat ze een keer gehoord worden door de overheid. “Dit is een hele moeilijke situatie. Je leeft in een land dat je niet kent en waar je geen enkel recht hebt. Als je ziek bent, kun je niet naar een ziekenhuis. Voor buitenstaanders is het onmogelijk om te begrijpen hoe verschrikkelijk dit is. Als je nooit in deze situatie bent geweest, kun je je niet inbeelden hoe het voelt.”

Alpha woont inmiddels drie jaar in België. Hij spreekt enkele woorden Nederlands en kan het lezen, want tijdens zijn asielprocedure volgde hij de integratiecursus. Helaas werd na acht maanden zijn aanvraag geweigerd en dat betekende voor hem ook het einde van de opleiding.

Sinds een maand slaapt hij in hetzelfde bezette gebouw in Brussel als Konneh. Voordien waren overnachtingen op straat geen uitzondering. Iets triviaals als douchen is meestal maar eens in de vier dagen mogelijk als hij bij bekenden terechtkan. Alpha: “Je moet je voorstellen hoe je hier met tientallen mensen bij elkaar ligt te slapen, allemaal vaak dagenlang niet gewassen. We blijven dus vechten. Dat is het enige wat we kunnen doen.”

Het actiefront wordt mede gedragen door een collectief van betrokken organisaties, zoals: Actiefront voor Migranten / Front d’Actions des Migrants (FAM), Collectief Mobilisatie 2009 / Collectif Mobilisation 2009, Groep Slachtoffers Regularisatie 2009 / Groupe des Victimes de la régularisation 2009, ‘De Stem van Mensen zonder Papieren’ / La Voix des Sans-papiers; Groep / Groupe Ebola, Collectief der Afghanen / Collectif des Afghans, en Kids Parlement.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

5 reacties

  • door Hendrik op zondag 15 februari 2015

    WIJ kunnen niet het OCMW spelen voor de HELE WERELD. Begrijpen die dat dan niet ????

    • door djdjanssen op zondag 15 februari 2015

      ongepaste reactie. gebrek aan menselijkheid en inlevingsvermogen.

    • door Jan Hertogen op maandag 16 februari 2015

      De HELE WERELD die mee verantwoordelijk is door kolonialisme, uitbuiting, grondstoffenroof, oorlog, bombardementen, anti-comunisme, anti-simetisme, islamofobie, steun aan dictatoriale regimes enz voor het ontbreken van uitzicht voor de meerderheid van de wereldbevolking, draagt mee de verantwoordelijkheid om tegemoet te komen aan wie op zoek is naar een beter leven en in België terecht gekomen is.

      En dat zal altijd een fractie blijven van wie een beter leven leven wil voor zichzelf en z'n kinderen. En 'DIE' zullen altijd wegen vinden om hier te komen alsmede andere mensen om het voor hen op te nemen. Tot spijt van wie hen weg wil of liever niet zien komen. Het begrip ligt dus aan hun kant en het onbegrip aan jouw kant.

      Ook al hebben ZIJ vooralsnog geen verblijfsrecht, ZE zijn, zoals tienduizenden in het verleden, een factor in de toekomst en overleven van België en de Westerse samenleving, Duitsland bv, op de eerste plaats.

    • door lievenB op maandag 16 februari 2015

      Het is niet zo dat België als enige al de vluchetlingen ter wereld opvangt hé. begrijp jij dat dan niet? Kijk maar eens naar wat buurlanden van landen in burgeroorlog aan inspanningen leveren; soms miljoenen vluchetlingen opvangen in een land dat zelf vele malen armer is dan België. Ik hoop voor jou en je kinderen dat je nooit in eenzelfde situatie terechtkomt als die vluchtelingen.

    • door Koen Verhofstadt op maandag 16 februari 2015

      Wat een diepgaande reactie. U wil allicht zeggen: voor de rest van de wereld (het land? de buurt? de straat?) heb ik geen Euro over. Europa neemt disproportioneel weinig vluchtelingen op. Overigens wil de huidige regering ook voor "ons" het OCMW - die luxehangmat, weet u wel, terug strippen tot het niveau van de commissies van openbare onderstand...

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties