about
Toon menu
Reportage

Wie zoekt, die vindt? Dirk vertelt over zijn lijdensweg als werkzoekende

“Wie wil werken, vindt werk.” Hoe dikwijls hoor je dat niet op café of lees je dat niet in de sociale media? De werkelijkheid op de arbeidsmarkt is veel rauwer en weerbarstiger. En veel minder rooskleurig dan het beeld dat sommige ‘beste stuurlui aan wal’ graag ophangen. Aan Ons Recht vertelt Dirk over zijn moeizame zoektocht naar een nieuwe baan. “Amper antwoord krijgen maakt je moedeloos”, zo getuigt hij.
vrijdag 6 februari 2015

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Dirk studeerde ooit voor houtbewerker maar deed met die kennis niets meer in de voorbije tientallen jaren. In 1989 ging hij aan de slag bij de Antwerpse Opel-fabriek van General Motors. Hij presteerde er shifts van tien uur per dag. “Eerst was dat nog te doen maar na verloop van tijd werd elke seconde getimed en had je geen moment rust meer. De lange shifts eisten ook hun tol. Tijdens de week had je geen sociaal leven meer want je sliep meer dan wat anders.”

Aan het eind van de jaren 1990 werd bij de autofabriek – nog maar eens – geherstructureerd. Er vielen veel ontslagen, en ook Dirk was bij de slachtoffers. “Na mijn ontslag stempelde ik enkele jaren maar ik besloot ook om me om te scholen tot administratief medewerker. Zonder ervaring in die richting was het moeilijk om als bediende werk te vinden.”

Op zeker ogenblik besliste de VDAB dat Dirk geen recht meer had op werkloosheidsgeld. “Ten onrechte”, zegt hij zelf. “Nadien werkte ik anderhalf jaar bij het plaatselijke OCMW, in het kader van artikel 60. Toen ik bij het OCMW werkzaam was, kreeg ik altijd de boodschap dat ze aan mij zouden denken zodra er een vaste job zou vrijkomen. Twee maanden voor het einde van mijn contract kwam er een plaats vrij omdat een collega met hetzelfde werk wegging. Ik wilde me uiteraard kandidaat stellen. Maar toen kreeg ik te horen dat zoiets niet mogelijk was ‘omdat ik geen echte medewerker van het OCMW was’. Later bleek dat ze in de plaats een jonge vrouw van 20 hadden aangeworven.”

Dirk deed zijn job bij het OCMW tot maart 2013. Sindsdien is hij opnieuw werkzoekende. “Aanvankelijk solliciteer je voor elke baan die je een beetje aanspreekt”, legt hij uit. “Maar als je na honderd sollicitaties nog geen enkel antwoord hebt gekregen, slaat de moedeloosheid toe. Ik heb geen echt diploma of getuigschrift en ben ook al wat ouder. Dat maakt de zoektocht zeker niet gemakkelijker. Er zijn diverse tewerkstellingsmaatregelen die werkzoekenden onder de 30 moeten helpen. Ook voor mensen boven de 50 worden inspanningen gedaan. Maar voor de groep tussen 30 en 50 is er bijna niets waar een werkgever beter van wordt.”

Diverse kanalen

In veel gevallen reageert Dirk op werkaanbiedingen die hij ziet op www.vdab.be. “Maar al die inspanningen leveren dus tot nu toe niets op. Via mijn persoonlijk netwerk heb ik ook enkele keren gesolliciteerd. In die gevallen kreeg ik wel correct antwoord maar moest ik het telkens afleggen tegen anderen die ‘meer ervaring’ zouden hebben. Ik zit ook op sociale media maar dat kanaal heeft voor nog niks betekend bij het zoeken naar werk.”

Op sociale media lees je vaak commentaren die aangeven dat mensen neerkijken op werkzoekenden, constateert Dirk. “Als je echt wil, vind je werk. Liever lui dan moe. Dat soort opmerkingen dus. De verwijten zoeven door de lucht.”

‘Slavernij’

“Nu gaan er stemmen op om werkzoekenden te verplichten om enkele dagen per week te werken in ruil voor hun uitkering. Voor mij is dat een vorm van slavernij en een poging om reguliere banen te vervangen door oplossingen met goedkope werkkrachten. Ik denk aan een man die in Rotterdam (Nederland) jaren als straatveger had gewerkt, tegen een correct loon. Die man was ontslagen als gevolg van besparingen en kreeg enkele maanden later het bericht dat hij in ruil voor zijn werklozensteun mocht gaan werken. Als straatveger! Maar dan wel voor zowat de helft van wat hij voordien had verdiend."

"Naar mijn mening wil de politiek in België dezelfde toer op: werkzoekenden dwingen om hetzelfde werk als vroeger te doen, maar dan tegen de helft of minder van het vroegere loon.”

Dirk is één van de twee werkzoekenden die in Ons Recht van februari 2015 vertellen over hun moeizame speurtocht naar een nieuwe job. Ons Recht is het ledenblad van de vakbond LBC-NVK, onderdeel van het ACV. Ontdek meer over de LBC-NVK op www.lbc-nvk.be en via www.facebook.com/vakbondlbcnvk

reacties

38 reacties

  • door Bertje op vrijdag 6 februari 2015

    Wat een zielig slachtofferverhaal. Dirk had beter zijn best moeten doen om als werknemer aantrekkelijk te blijven voor werkgevers, ook tijdens zijn tijd bij Opel. Het is niet omdat je een vaste baan hebt bij Opel, dat je een garantie hebt dat je die tot je pensioen zal mogen blijven uitvoeren. Daar is het al fout gelopen.

    Maar de maatschappij treft ook schuld, we moeten dat durven onderkennen. We hebben een sociaal systeem dat arbeidsvernietigend werkt. Er is geen gebrek aan werk. Maar veel werk wordt eenvoudigweg niet uitgevoerd omdat het onbetaalbaar is geworden, het gevolg van een systeem dat wij sociaal noemen, maar dat mensen hun waardigheid ontneemt en veroordeelt tot een uitzichtloos bestaan van levenslange uitkeringen.

    Dat systeem wordt in stand gehouden door de vakbonden die goed verdienen aan de uitbetaling van die uitkeringen, een wantoestand waarvoor geen enkel draagvlak meer bestaat, en die vroeg of laat zal aangepakt worden.

    • door Ter Zijde op vrijdag 6 februari 2015

      U hebt duidelijk teveel naar Siegfried Bracke geluisterd. In de realiteit doen de vakbonden verlies aan de dienst van de werkloosheidsuitkeringen. http://ppw.kuleuven.be/home/PPWindepers/22-5-geld-verdienen-aan-werklozen-we-maken-miljoenen-verlies-prof-ides-nicaise

    • door Alias Dacht op maandag 9 februari 2015

      Er is natuurlijk wel gebrek aan werk. 1 Job voor 17 werkzoekenden In 2013. O ja gezien je zo tegen de sociale zekerheid bent, ga dan eens kijken naar landen waar er geen is, waar geen vakbonden zijn et etc... het zal er veel beter zijn en blijf er dan maar. Hopelijk voor jou krijg jij of een van je naasten niets voor want dan kieperen ze je buiten zonder boe of ba en vergeet maar dat andere mensen jou zouden helpen. Veel succes!

  • door DebbieV op vrijdag 6 februari 2015

    Jammer dat een magazine als De Wereld Morgen met dergelijke magere getuigenis komt.. Dirk werd ontslagen in 1990 en stopte in 2013 bij het OCMW na anderhalf jaar. Dat wil zeggen dat hij ongeveer 20 (!) jaar van uitkering leefde die "ten onrechte" werd geschrapt. Wat deed Dirk dan in die periode buiten "enkele malen sollicteren"? Bezocht hij interimkantoren? Schreef hij zelf spontaan bedrijven aan? Volgde hij nog andere bij- of omscholingen? Ik ben vóór het sociaal vangnet en absoluut tegen de inperking van werkloosheidsuitkeringen, eenvoudigweg omdat ik me niet kan voorstellen dat iemand twintig jaar lang wenst betaald te worden door de staat zonder een vin te verroeren. Deze getuigenis kan gewoon worden toegevoegd aan het lijstje argumenten van al zij die vandaag de uitkeringen onder vuur nemen, en kan en màg niet representatief zijn voor de werkzoekenden vandaag, want dat was Dirk voor mij niet.

    • door Krid op vrijdag 6 februari 2015

      Beste Debbie V. Blijkbaar leest u het artikel heel selectief. Dirk werd ontslagen EINDE jaren 90 en niet 1990 zoals u beweerd. In de tijd tussen 1997 en 2012 zijn er verscheidene jaren dat hij wel gewerkt heeft, maar dat staat niet in het artikel. Dirk heeft dus geen 20 jaar "geprofiteerd" (zoals u beweerd) van de sociale zekerheid (waar hij mee heeft voor afgedragen). Verder beweerd u dat hij "maar" 18 maanden bij het OCMW heeft gewerkt, dit klopt maar dat was met een contract artikel 60 en dit is een tijdelijk contract van 18 maanden en wordt nooit verlengd. In de tijden die hij werkzoekende was heeft hij 100en sollicitaties gedaan en op GEEN ENKELE reactie gekregen. Beste mevrouw, als u vindt dat Dirk niet representatief is is dat uw goed recht, maar gebruik dan wel correcte argumenten en draai de woorden die in het artikel staan niet om. Jammer dat u zo denkt, want jammer genoeg denken veel bedrijven net als u en worden werkzoekenden gestigmatiseerd door zulke uitspraken.

  • door Ons Recht op vrijdag 6 februari 2015

    Enige empathie is nooit weg natuurlijk wanneer men getuigenissen van werkzoekende medemensen leest. Ik lees hier dat hij wel 100 sollicitaties deed zonder reactie. Dirk deed ook inspanningen om zich om te scholen. De opmerking van sommigen over "de vakbonden" is misplaatst. De vakbonden willen uiteraard dat zoveel mogelijk mensen aan de slag geraken. Sommigen luisteren te veel naar de Zuhal Demirs van deze wereld, die zonder enig mededogen werklozen de woestijn willen in sturen. Dat soort maatschappij moeten we vooral niet willen.

    • door Bertje op vrijdag 6 februari 2015

      Empathie genoeg, maar dit verhaal is puur gezeur. Zelfs als we aannemen dat Dirk alles heeft gedaan om aantrekkelijk te zijn als werknemer, wat ik betwijfel, wat is dan de moraal van dit verhaal?

      Laat ons eens een analogie nemen. Koppels trouwen met de beste bedoelingen en de hoop op een mooie toekomst samen. Maar er is geen enkele garantie dat het huwelijk voor eeuwig is. Je moet je best om er wat van te maken. En soms doe je je best, maar word je op schandalige wijze belogen en bedrogen. Twee derde van de Belgische huwelijken eindigen in echtscheiding. Dat zijn allemaal persoonlijke drama's, tegenslagen die een heel leven beïnvloeden, vaak ook financiële nachtmerrie's. Ik schat de impact daarvan op een mensenleven veel erger in als een ontslag. En dit overkomt een groot aantal mensen. En daarna moeten ze hun leven een nieuwe wending geven, terwijl ze vaak emotioneel gekwetst zijn en financieel erg verzwakt. Om een nieuwe relatie op te bouwen moeten mensen zich opnieuw aantrekkelijk tonen als levenspartner. Sommigen lukken daarin en anderen niet. Is dat oneerlijk? Nee, dat is het leven zelf.

      Maar als iemand zijn baan verliest, om welke reden dan ook, dan is het volgens sommigen de verantwoordelijkheid van de gemeenschap om zo'n persoon levenslang op te vangen. Alsof de maatschappij er schuld aan draagt dat die persoon een tegenslag is overkomen. De negatieve gevolgen van dat systeem zijn bovendien veel malen groter dan de positieve. Dit systeem wordt kunstmatig in stand gehouden omdat sommige organisaties zoals vakbonden er belang bij hebben.

      • door djdjanssen op vrijdag 6 februari 2015

        Sorry Bertje maar van enig inlevingsvermogen is in jouw reactie totaal geen sprake. indien jij ooit in zo'n situatie terecht komt, ben ik benieuwd of je dan hetzelfde zal schrijven.

      • door Ter Zijde op vrijdag 6 februari 2015

        Wie alleen komt te staan kan niettegenstaande een waardig bestaan blijven leiden, maar wie geen enkel inkomen heeft kan dat niet. De overheid kan er niet voor zorgen dat iedereen een partner heeft. Ze kan er wel voor zorgen dat iedereen een waardig bestaan kan leiden. Tot zover uw analogie.

      • door inge op vrijdag 13 februari 2015

        Als je per sé een job wil vergelijken met een huwelijk , dan kan je dit besluiten : als een man op zoek gaat naar een vrouw om zijn leven mee te delen , en hij heeft daarbij 10 vrouwen aan iedere vinger , dan zal hij daaruit diegene kiezen die hem het meest bevalt .

        De rest van de vrouwen zal niet aan een man geraken , tenzij ze er een van iemand anders inpikken .

        Die vergelijking gaat nu goed op voor diegenen die op zoek zijn naar een job , want er zijn nu eenmaal meer werkzoekenden dan jobs .

        Uw besluit kan men zo samenvatten: als alle vrouwen hoeren worden , zullen er genoeg mannen zijn .

        Je kan dit verhaaltje ook vertellen met een vrouw die op zoek gaat naar een man , maar het zinnetje hierboven klonk beter . Al is dat een persoonlijke mening , maar geen feit , net als uw verhaaltje trouwens .

    • door Bertje op vrijdag 6 februari 2015

      De werkloosheid is trouwens nooit als eeuwigdurend systeem bedoeld geweest. Bij de invoering ervan was het de bedoeling om conjuncturele werkloosheid op te vangen. Tijdens de jaren 70 heeft men dat stilzwijgend veranderd naar een opvang van structurele werkloosheid. Omdat de bonden weigerden om de structurele belemmeringen van jobcreatie aan te pakken.

      En zelfs als is het moreel hoogstaand om mensen levenslange uitkeringen toe te kennen, wat ik betwist, dan is er nog altijd de harde realiteit: we kunnen ons dat eenvoudigweg niet meer permitteren. De verzorgingsstaat is failliet. De sociale zekerheid is een piramidespel wat zijn eindfase nadert. Er is niks, behalve een hoop onhoudbare beloftes. De beheerders van het systeem hebben nooit reserves aangelegd. Dat is misschien jammer. Maar nu is het te laat om nog reserves te gaan opbouwen. Zij die de SZ zo genegen zijn, hadden die wellicht wat beter moeten beheren en niet enkel zien naar wat ze er zelf konden uithalen. Er komt geen tweede kans. We kunnen de tijd niet terugdraaien. We zullen naar een ander en beter systeem moeten evolueren.

      • door Ter Zijde op vrijdag 6 februari 2015

        Als de verzorgingsstaat failliet is, komt dat omdat het kapitaal mobiel is en dus het land met het laagste belastingtarief en de laagste sociale bescherming kan kiezen. De mobiliteit van het kapitaal is een politieke keuze als een andere. In de periode '45 tot '70 besloten een aantal westerse landen bijvoorbeeld om ze aan banden te leggen, met algemene welvaart en de verzorgingsstaat tot gevolg. Maar als de verzorgingsstaat nu failliet is, dan is elke sociale bescherming failliet, alsook milieubescherming. Een bitter wereldbeeld hebt u, waarmee ik u heel veel geluk wens.

        • door Bertje op zaterdag 7 februari 2015

          Uw wereldbeeld is gebaseerd op sprookjes. Het model waarnaar u verlangt heeft gefaald, dat heet het communisme. En u weet wellicht ook het milieu er in communistische landen er doorgaans veel erger aan toe is dan in vrije markt democratieën.

          • door Ter Zijde op zaterdag 7 februari 2015

            West-Europa tijdens de periode '45 tot '70 was dus zeker communistisch? En de akkoorden van Bretton Woods waren ook communistisch? Zoiets beweren getuigt van een erg beperkte woordenschat.

      • door Marc De Prins op vrijdag 6 februari 2015

        Bertje Bertje, ik vermoed dat je in een cocoon leeft, want je weet echt niet wat er allemaal gebeurd als je niet werkloos bent. Ik ben op mijn 14 beginnen werken ( aan 16 frank per uur toen iets minder dan 0,50 euro ) op een handsteenfabriek, dit wil zeggen stenen met de hand maken in een houten vorm de klei er in gooien en dan nog proberen er een mooie 8 hoekige steen uit te krijgen, weet u wat dat is, juist ik denk het niet. Ik heb heel mijn leven en ik ben er nu 56 bijna nooit zonder werk gezeten, en ik kan zeggen dat ik misschien wel 25 verschillende jobs heb gedaan. Ik heb altijd alle werk aangenomen, ik ben zelfs ooit beginnen werken aan een loon dat minder was dan het stempelgeld. Ik heb ook altijd voor mijn rechten op gekomen, en dat is nu juist wat je op de dag vandaag niet meer mag. vandaag de dag moet je zwijgen en werken, ook al is het voor een hongerloon en heb je geen sociaal leven meer, we zijn terug naar het begin van de vorige eeuw aan het evolueren. Ik ben sinds verleden jaar maart 2014 werkloos, omdat ik op kwam voor mijn rechten, eruit gegooid zoals een hond op straat ook al deed ik mijn werk meer dan behoorlijk. Ik heb ervaring zat, maar denk je dat ze mij nog willen ondanks alle financiële voordelen zie ze krijgen, vergeet het maar. Ik heb al op veel plaatsen gaan solliciteren, alleen neem ik nu niet meer alles aan. één ding heb ik nu wel geleerd, het is belangrijker wie dat je kent dan wat dat je kent, of ons kent ons, en al de rest is flauwe kul. En weet je wat ik nu als verwijt naar mijn hoofd krijg van al die bazen, aan u is toch iets aan, want je hebt precies al op zoveel plaatsen gewerkt. Maar als die CEO's van hier naar ginder gaan er 2 jaar blijven en het bedrijf leegmelken, dat mag.

        • door Bertje op zaterdag 7 februari 2015

          U bent het slachtoffer van een arbeidsvernietigind sociaal systeem. Dat systeem heeft u ook verhinderd van zelf reserves op te bouwen. U bent zoetgehouden met de belofte dat vadertje staat later wel voor u zou zorgen. Maar later is nu, en nu blijkt dat vadertje staat niet de minste voorzorgen heeft genomen om zijn belofte na te komen. In NL zit nog 1000 miljard (!!) euro in pensioenfondsen. Wij hebben enkel het Zilverfonds, een lege doos. Ik begrijp dat u verbitterd bent. U bent opgelicht en bedrogen. Door de politiek, maar wellicht ook door uzelf. Een hele generatie heeft in een collectieve illusie geloofd en die illusie komt nu ten einde. Dat is waar deze financiële crisis over gaat, niet enkel in BE, in heel de Westerse wereld. Ik besef dat dit geen vrolijke boodschap is. Wat de mensen in het Oostblok in 1989 meemaken, gebeurt nu ook hier. Ook daar hadden mensen heel hun leven gewerkt voor een systeem, niets kunnen sparen want bezit was uit den boze. Dat was ook niet nodig want vadertje communistische staat zou altijd voor hen zorgen. En dan kwam het communisme ten val. De pensioenen bleven, maar alles werd plots 10x duurder. Niet simpel, maar de mensen hebben het daar ook overleefd. Vele gingen tuinieren zodat ze minder eten moesten kopen, en verkopen de overschot om een centje bij te verdienen. Bejaarden gingen weer bij hun kinderen wonen. Ze zijn teruggevallen op het enige wat altijd heeft gewerkt, intermenselijke solidariteit. Vertrouw nooit systemen die zeggen dat ze zorg voor mekaar van de mens zullen overnemen, dat is oplichterlij...

  • door JohanGroenroot op vrijdag 6 februari 2015

    Er is geen werk voor iedereen. Het aantal werkzoekenden is vele malen hoger dan de beschikbare vacatures. De gedachte dat iedereen koste wat kost moet werken is voorbijgestreefd en moralistisch van aard. In het slechtste geval betekent het een terugkeer naar de 'workhouses' uit de 19de eeuw. De gevolgen van de nederlandse 'participatiemaatschappij' of 'workfare' als opvolger van de 'verzorgingsstaat' zijn ronduit desastreus hoewel een voorbeeld voor rechtse politici bij gebrek aan (hoe kan het ook anders) eigen ideeën. Conserveren van het eigenbelang is namelijk niet compatibel met empathie.

    ( https://decorrespondent.nl/1751/Lessen-uit-de-havenstad-zo-bestrijd-je-werkloosheid-dus-niet/133359851108-c92e433e ) ( https://decorrespondent.nl/754/het-failliet-van-de-nederlandse-werklozenindustrie/21257522-a1730e8f )

    Bekijk hier de gevolgen van wanhoop getriggerd door zieke overheidsinstanties met strenge bijstandsregels.

    ( http://journalistiek.npo.nl/dossiers/arbeidsomstandigheden/290_89737-wanhopige-bijstandsgerechtigde-voor-het-leven-verminkt )

    Door toenemende automatisatie en robotisering + efficientie-manie is het zeer waarschijnlijk dat het aantal beschikbare jobs binnen 10 jaar met nog 30% zal dalen. In plaats van een zeer duur en inefficient systeem dat vooral op eigen belang gericht is in stand te houden dat mensen hun waardigheid afneemt, machtsmisbruik in de hand werkt en in het slechtste geval (bewust en dus medeplichtig) tot wanhoopsdaden drijft wordt het hoog tijd om drastische hervormingen door te voeren. Er moet met onmiddellijke ingang een OBI (onvoorwaardelijk basis inkomen) komen.

    • door Bertje op zaterdag 7 februari 2015

      O ja, ik wist dat het ging komen. Het NL model, de participatiemaatschappij is desastreus. Je moet dat eens in NL gaan vertellen, dat onze repartitiestelsel toch zo superieur is aan hun kapitalisatie-systeem waarin de Nederlanders zelf voor hun pensioen GESPAARD hebben. Ze gaan daar smakelijk om lachen. Een Belgen-mop noemen ze dat daar...

      En dat er onvoldoende werk zou zijn is een fabel. Vele bedrijven hebben het nog altijd moeilijk om personeel te vinden, ook al is geen hoge opleiding vereist. En kijk om u heen, man, overal is er werk te doen. Overal zie je huizen die een opknapbeurt kunnen gebruiken, pleintjes of bermen die er vuil bijliggen. Maar het gebeurt niet, omdat het te duur is. Nergens krijg je nog service, meer en meer moet een mens zelf doen, omdat het systeem service onbetaalbaar heeft gemaakt. Vorige zomer nam ik een vlucht in Zaventem en moest daar zelf een sticker aan mijn valies vastmaken en die zelf op de transportband plaatsen. Dat was nieuw, de boarding pass thuis afdrukken was ik al gewend, maar de service is dus enkel verder omlaag gegaan. Als een vlucht met Ryanair genomen? De cabine zit volgepropt met handbagage totdat de overhead bins het bijna begeven. En het laadruim is leeg. Waarom? Laden en lossen kost veel geld, handling kosten, weet je wel. De keuze voor automatisering en robotisering is een klassieke trade-off, kapitaal vs arbeid. Arbeid is vandaag onbetaalbaar gemaakt, maar de kost van kapitaal is erg laag, de ECB heeft de rente op 0% gezet en pompt zelfs gratis geld in de economie, dus investeringen worden aantrekkelijk gemaakt. Maar waarom moet de ECB zo'n onconventionele maatregelen nemen? Omdat de EU lidstaten boven hun stand leven, veel te grote schuldenbergen hebben en al decennia meer uitgeven dan ze ontvangen.

      • door Ter Zijde op zaterdag 7 februari 2015

        Wat u eigenlijk zegt is dat uw inkomen best hoog mag zijn, maar het inkomen van uw gemiddelde medemens een pak lager moet liggen, zodat u veel kan consumeren. Enkel de belastingen op inkomen zijn te hoog, zegt u? Dan stel ik voor dat u in Nederland, de Verenigde Staten, of een land met een nog kleinere overheid gaat werken aan een modaal loon en dan kijkt of u uw verbouwing, uw vlucht of uw ziekteverzekering makkelijker kan betalen dan bij ons.

      • door Ter Zijde op zaterdag 7 februari 2015

        Het bestaan van vacatures zegt op zich niets over de inzet van de werkzoekenden. Wie weet hoe lang de vacatures gemiddeld open blijven staan? Zijn de vacatures van deze maand dezelfde als die van vorige maand? Stel dat een bedrijf het moeilijk heeft om laaggeschoold personeel te vinden, dan is het misschien wel veel te kieskeurig. Het wil misschien liever geen jonge moeder, liever geen allochtoon, liever geen 50-plusser, liever geen gehandicapte, liever niet iemand met een hoofddoek, liever niet iemand die al langer dan 2 jaar werkloos is, enzovoort.

  • door barth op vrijdag 6 februari 2015

    Als je werkzoekende bent, ga dan niet op café. Tenzij naar een café waar vooral werkzoekenden komen. Of een repair café waar je vrijwillig de handen uit de mouwen kan steken. En drink daar geen alcohol. Werkaanbiedingen kunnen uit de meest onverwachte hoek komen, maar niemand neemt iemand aan die naar de drank stinkt. Wees je eigen verkoper. Netwerken is goed, tooghangen niet. Steek de tijd die je wint door niet op café te zitten klagen, in het in kaart brengen van jouw troeven als werknemer. Zorg dat je die van buiten kent en geloofwaardig kan vertellen, opschrijven en staven. Hou altijd een universeel cv bij de hand. Breid je troeven uit met opleidingen of vrijwilligerswerk. Bewaak je grenzen, je zelfvertrouwen en je gevoel voor eigenwaarde. Blijf hopen. Blijf zoeken. Blijf je kandidaat stellen. Wees breeddenkend maar niet wanhopig. Reken op niks, maar wees klaar voor alles. En heb geduld.

    • door Ons Recht op vrijdag 6 februari 2015

      "Als je werkzoekende bent, ga dan niet naar café". En al de rest. Als groffe stigmatisering kan dat tellen. Net alsof alle werkzoekenden tooghangers zijn. Tooghangers zijn vaak die mensen die op een eerder gratuite manier werkzoekenden met de vinger wijzen, zo valt te vrezen... Maar daar hebben werkzoekenden ook niks aan. Bien au contraire.

      • door barth op vrijdag 6 februari 2015

        Hey, ìk ben niet over café's en sociale media begonnen. Ik heb alleen mijn mening gegeven, gebaseerd op ervaring uit de eerste hand. Ga je voor mijn part als werkloze elke dag bezatten, en verspil je overige wakende uren op Facebook, met een groot bord met "Ik werk niet" op uw voorhoofd. Prima, als je daarvan houdt. Maar kom dan niet om mijn medelijden vragen. En al helemaal niet over 'stigmatisering' janken.

    • door barth op vrijdag 6 februari 2015

      En nog iets: gebruik de sociale media alleen om je cv en kandidatuur te verspreiden en om naar werkaanbiedingen te zoeken.

    • door Dirk Van Dyck op vrijdag 6 februari 2015

      Normaal was ik niet van plan te reageren, maar zulke uitspraken vind ik beneden alle peil. Ik ga niet op cafe, sterker nog, ik heb mijn sociale leven volledig opgegeven omdat ik er geen geld voor heb. Ik heb amper geld om eten te kopen nadat alle rekeningen betaald zijn. En voor zij die mijn verhaal een zielig slachtofferverhaal of het allemaal mijn eigen schuld vinden wil ik nog even dit vermelden: Ik ben niet zielig, ik wilde enkel met mijn (onvolledige) verhaal naar buiten komen om duidelijk te maken hoe moeilijk het is om werk te vinden in deze tijd. En blijkbaar ben ik niet alleen (zie het artikel in GVA van vandaag), maar blijkbaar zijn er altijd mensen die denken dat er voor iedereen werk is en dat je werk vindt als je goed zoekt. Soms mag je nog zo goed zoeken, er is geen werk voor iedereen. Het wordt tijd dat er een mentaliteitswijziging komt bij de werkgevers en ze niet alleen aan hun winst denken, maar verder denken en inzien dat de enige manier om uit de crisis te komen is om mensen werk te geven. Misschien heb je de eerste jaren een klein beetje minder winst, maar de mensen die werken geven meer uit en uiteindelijk komt dit de economie ten goede. Maar aangezien de meeste bedrijven enkel meer en meer winst willen maken voor hun aandeelhouders zijn de werknemers de eerste slachtoffers. En er moet worden beseft dat als ze zo doorgaan er binnen enkele jaren geen mensen meer zijn die de producten die geproduceerd worden kunnen kopen en zal heel de economie in elkaar storten. Zoals gezegd wilde ik gewoon even reageren. En nog even dit, voor Barth: Ik heb mijn sociale leven al moeten opgeven, ik ga de sociale media niet opgeven om het enkel te gebruiken om werk te vinden.

      • door barth op vrijdag 6 februari 2015

        Van mij mag iedereen doen en laten wat hij of zij wil. Maar als je je ergert aan wat er op café of op de sociale media wordt gezegd over mensen die in jouw situatie zitten, wat werkt er dan het best? Je kleinste kapitaal, geld, uitgeven om dat café of die sociale media te blijven opzoeken en er luidkeels je beklag doen over wat daar over jou wordt verteld, of je grootste kapitaal, tijd, investeren in wegen om uit jouw situatie te komen? Ik heb de twee geprobeerd, en ik denk dat ik het antwoord weet. Maar je hoeft me natuurlijk niet op mijn woord te geloven: 't is maar een mening, he. Probeer het gerust ook eens uit, en laat me weten hoeveel jobs je op café of op Facebook hebt gevonden. Succes!

  • door Marcel De Beukeleer op vrijdag 6 februari 2015

    Ik was een hardwerkende zelfstandige toen ik in 1995 een zenuwinzinking kreeg. Werken ging niet meer, ik verloor dat jaar zeer veel omzet. Mijn boekhouder vond begin 1996 een overnemer, gelukkig! Mijn 'ziekte' werd niet erkend en dus moest ik van de opbrengst van de overname leven. Medio 2000, ik was toen 53 jaar, werd ik genezen verklaard en ben ik beginnen solliciteren. Vermits ik - op een enkele periode na - 'levenslang' geleerd had, kon ik veel diploma's en veel ervaring voorleggen. Toch werden mijn sollicitaties (in het begin in bulk verstuurd) niet gehonoreerd met een job. Uiteindelijk moest ik naar het OCMW stappen. "Heb je al gesolliciteerd"? was hun eerste vraag. Na het voorleggen van 1200 (duizend tweehonderd) antwoorden op mijn sollicitaties werd mij aanbevolen deel te nemen aan een aanwervingsexamen voor een job 'als jongste bediende' (volgens de vacature) en ondertussen mocht ik vrijwilligerswerk doen (ik digitaliseerde de sociale kaart). Na de volledige aanwervingsprocedure kreeg ik een brief waarin stond dat ik voor 100% geslaagd was, maar dat de job naar een beter geschikte kandidaat (een jongste bediende, dus) gegaan was. Ik mag niet zeggen dat het OCMW niet geprobeerd heeft mij aan een job te helpen, want ik heb nadien gratis (geschonken door de Koning Boudewijnstichting) een outplacement begeleiding gekregen. Er waren over heel het land 100 45 à 55-jarigen die zulke begeleiding ontvingen. 96 vonden een job, vier niet waaronder ikzelf. Toeval of niet, die vier waren de enigen die ouder dan vijftig waren.

    • door Alfons Vanwetswinkel op vrijdag 6 februari 2015

      Marcel het Is een wonder dat Bertje nog geen reactie gegeven op Uw verhaal Het is Hij die hier het zielig persoontje speelt .Er zijn 600000 werklozen en amper 45000 werkaanbiedingen volgens zijn redenering kan ieder die zijn best doet werk vinden ,blijkbaar moeten jullie met 20 man achter de vuilkar lopen en met 5 te samen achter de winkelkassa staan .Hij volgt dezelfde redenering als Zuhal Demir schrap de werkloosheid in de tijd als ze zonder geld zitten vinden ze wel werk ,dat is het kaste systeem gelijk in India invoeren.Ten andere met welk recht valt U die mensen aan hebt U zelf wel ooit gewerkt of bent U ooit zelf werkloos geweest dan hebt U misschien recht van spreken ik kan Marcel en vele andere in dezelfde situatie heel goed begrijpen en hoop hierbij dat er eens een goed bericht in de bus valt.

  • door JohanGroenroot op vrijdag 6 februari 2015

    Een van de meest frapante en triestige zaken m.b.t. werklozenbashers is dat ze in de meeste gevallen zelf een relatief lage status hebben en op een vingerknip van de marginalisatie af staan. Stampen uit angst en frustratie naar beneden en bewieroken van multimiljonairs is dan ook de leuze voor deze categorie van sukkelaars die uiteraard ook onze empathie verdienen, hetzij met tegenzin.

    • door antbover op zaterdag 7 februari 2015

      Wel , zo denk !ik er ook over. Mensen reageren negatief op bv. huidig artikel , omdat zijzelf niet willen onderkennen , zelfbescherming , dat ook hen wellicht het beschreven lot staat te wachten. Zo van , 't Is allemaal uw eigen schuld en mij zal het niet overkomen op die manier . Men zou kunnen denken aan hoogmoed , elitaire gedachten , maar neen , het zijn reacties vanuit angst voor de toekomst, angst gebaseerd op een gevoel van minderwaardigheid. Oh armen. En , ..empathie lijkt me in deze niet op haar plaats, want we spreken hier over " praat van kletsers en kwaadsprekers ".

      • door JohanGroenroot op zaterdag 7 februari 2015

        Akkoord, mensen die hun gevoel van eigenwaarde opkrikken door anderen neer te halen verdienen geen empathie. Hetgeen ze eigenlijk willen is macht over de ander uitoefenen door emotionele chantage. Een vergevorderd stadium is de psychopathie. Zelfs al zou je nog empathie willen opbrengen voor zo iemand is de zin ervan ver te zoeken.

  • door Iootje op zaterdag 7 februari 2015

    Spijtige en kortzichtige reacties die werklozen op een stereotype, maar onrealistische manier bekijken. N-VA pleit alweer voor een beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd. “Als ze merken dat ze de rekeningen niet langer kunnen betalen, zullen ze harder hun best doen. Daarom is het zo'n goed idee de werkloosheidsuitkeringen te beperken in de tijd", beweert N-VA-Kamerlid Zuhal Demir vandaag in De Tijd. Deze redenering gaat alleen op als er voldoende werk of een tekort aan werknemers is, en dat is er al sinds de jaren '60 niet meer in België. De cijfers zijn overal terug te vinden en al voldoende aangehaald in andere reacties. Als men de werkloosheidsuitkering in de tijd gaat beperken gaat men mensen in de armoede duwen. Als ze hun rekeningen niet meer kunnen betalen beste mensen, en er is geen werk te vinden, dan beland je op straat, of bij het OCMW. En dan wordt het nog moeilijker om werk te vinden, en komt men in een negatieve spiraal waar men nog moeilijker uitgeraakt. Of men moet kiezen voor de criminaliteit. Dit is een gevolg dat men ook zelden aangehaald en onder ogen wil zien. Mensen die niks meer hebben kunnen kiezen om op straat in complete armoede te gaan leven, of crimineel te worden en zo geld te 'verdienen'. Is dit wat wwe als maatschappij willen? Ik denk dat de gevolgen en de kosten hiervan veel groter zijn voor de maatschappij dan gewoon een werkloosheidsuitkering of een OCMW uitkering te betalen! En de redenering is sowieso absurd, want in het huidige systeem gaat men, wanneer men zijn werkloosheidsuitkering verliest, over op een leefloon van het OCMW. Men gaat dus gewoon werklozen dumpen bij het OCMW.

    • door antbover op zaterdag 7 februari 2015

      Juist , en nu wil Van Overtvelt de taks-shift beperken tot BTW verhoging. Kom , dat " om te beginnen " en dan misschien hier en daar wat qua milieuheffingen . Later ( ??????? ) kan er eens worden gedacht aan de vermogens .het zal wel de bedoeling zijn , dat later komt na 2019 voorzie ik. Als we dat laten gebeuren , dit scenario , wel dan hebben we ons verdiende loon gekregen. We moeten in het kieshok maar voor mensen die in staat zijn de hele maatschappij vooruit te helpen, i.p.v. voor zij die de kaart van de rijken trekken en dat , niet alleen maar op de financiële kap van alle anderen. Ontnemen van een waardevol bestaan , een leven met goede vooruitzichten , een leven dat waard is geleefd te worden, dat is wraakroepend.

  • door Luc Gysemberg op woensdag 11 februari 2015

    Onze ACV militanten zitten vandaag op vorming rond het thema "weerbare militant". Hierna hun reactie op het bovenstaand artikel: Wij zijn van mening dat het goed mogelijk is dat iemand zijn uiterste best doet om werk te vinden toch van een kale reis terugkeert. Werkzoekenden botsen al te vaak op een muur bij de werkgevers ondanks hun goede wil. Je kan opleidingen volgen zoveel je wil,dit geeft geen garantie op werkzekerheid.

  • door ken vdb op vrijdag 13 februari 2015

    Vreemd, ik dacht dat de vdab het recht nog moest krijgen om mensen hun uitkering te schrappen.

    Totnutoe is dat nog steeds de RVA die daarover beslist.. tsk tsk tsk

  • door Kurt op zaterdag 14 februari 2015

    Tja, tijd voor een verhaal van de andere kant, de werkgever. Vorig jaar schreef ik een vacature uit, geen ervaring vereist, gezien de functie wel een diploma uit een stem-richting. Vooreerst heb ik slechts een vijftal reacties mogen ontvangen. Hallucinant is het woord dat die reacties nog het beste omschrijft. Een klein voorbeeld, als je solliciteert naar een job in IT, schrijf dan niet dat een dag achter de computer zitten jouw ding niet is. Geen nood, ik heb ook actief pas afgestudeerden opgebeld, mensen wiens thesis ik gelezen heb. Werkloos, doch geen interesse, zelfs niet om op gesprek te komen. Er is bij deze nooit over enig loon gesproken dus daar kan het niet aan liggen. Toen kreeg ik een telefoon van een enthousiaste 56 jarige met veel goesting om te werken. 24 uur later heeft de man zijn contract getekend. Mijn besluit, ook een diploma in een stem richting betekent niks meer. Ik kon van een paar kandidaten nauwelijks geloven dat ze een ingenieurs diploma hadden. En eerlijk gezegd, 90% van de thesis studenten die ik zie passeren en er onder sociale druk moet door laten, zou ik nooit of te nimmer aannemen. Toch niet als ingenieur. Maar dan nog, blijkbaar neemt men het de werkgevers kwalijk dat we geen laag geschoolden aannemen, dat we een schaap met 5 poten zoeken. Huh? Het doel is toch een kennismaatschappij? Ik kan moeiteloos een tiental kennis domeinen op noemen waar de jobs voor het rapen liggen. Ik ken firma's waar men al jaren op zoek is naar mensen. Jaren. De klaagzang van dat meisje in De Morgen met haar 2 waardeloze papieren, ik vind diploma's in deze het verkeerde woord. Tja, echt, welke firma kan daar iets mee aanvangen? Maar blijkbaar is dit de fout van de werkgevers.

    • door sam vanderleyden op maandag 16 februari 2015

      .... Eerst zeg je "geen ervaring vereist", maar dan wat later, dat je nauwelijks kon geloven dat er enkele een ingenieursdiploma hadden... maw dat je verwachtingen niet echt worden vervuld. Tja... dan toch wel wat veeleisend (is natuurlijk een relatief begrip...)? Misschien moet je eens zeer concreet (met bvb een casus) aangeven wat je verwacht van zulke sollicitant?

    • door Ter Zijde op dinsdag 17 februari 2015

      Aangezien u iemand gevonden heeft voor de functie, is uw probleem blijkbaar snel opgelost. Toch begrijp ik dat het in sommige richtingen moeilijk kan zijn om mensen te vinden, bijvoorbeeld, zoals u aanhaalt de STEM-richtingen (Science, Technology, Engineering, Mathematics). Maar de afgestudeerden uit die hoek die uw aanbod hebben afgeslagen, hebben hoe dan ook goede jobkansen. Langdurig werkzoekenden hebben daarentegen vaak andere diploma's, talenten, interesses en/of ambities. Er zijn dus 2 verschillende problemen: een tekort aan kandidaten in bepaalde sectoren en een tekort aan vacatures in andere sectoren (in cijfers is het tweede probleem veel groter dan het eerste). Beide problemen kunnen elkaar gedeeltelijk opheffen: werkzoekenden kunnen worden herschoold en bepaalde richtingen gepromoot. Maar dat gebeurt nu ook al. Iets zegt mij dat u de herschoolden, net zoals de afgestudeerden, maar van een laag niveau zult vinden. Tja, waarom zijn we geen betere mensheid dan deze? Een vraag die ik me, eerlijk waar, al vaker heb gesteld.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties