about
Toon menu
Analyse

Internationale solidariteit met Venezuela maakt verschil

President Obama heeft sancties bevolen tegen de regering in Venezuela. Steun uit een andere hoek maakt dat dergelijke beslissingen niet meer de impact hebben zoals in de jaren dat de VS nog alleen heerste over Latijns-Amerika
dinsdag 20 januari 2015

Wie durft vandaag een land te steunen dat bedreigd wordt door een grootschalige interventie van de Amerikaanse regering? Toen Guatemala (1954), de Dominicaanse Republiek (1965), Chili (1973) en Haïti (2004) in dat schuitje zaten, was er niemand om hen te steunen.

Cuba is een geval apart. Doorheen de jaren en op verschillende momenten hebben de Sovjet-Unie, enkele Latijns-Amerikaanse landen en enkele landen die zetelen in de Algemene Vergadering van de VN hun steun en solidariteit aan het land betuigd. Cuba's socialistische revolutie houdt nog steeds stand.  

De Amerikaanse regering viseert nu Venezuela, haar socialistische regering en haar nationale soevereiniteit. Dit keer echter staat het slachtoffer niet alleen.  

Tijdens de nu bijna vijftienjarige periode van de Bolivariaanse revolutie in Venezuela is de Amerikaanse regering altijd kwistig geweest met financiële steun voor de tegenstanders van de regeringen van president Hugo Chávez en zijn opvolger Nicolas Maduro. De Amerikaanse media hebben beiden eensluidend veroordeeld op grond van zogenaamde binnenlandse repressie. Sinds 2010 hebben beide landen daarom ook geen ambassadeurs meer ter plaatse.  

Amerikaanse sancties

De Amerikaanse regering heeft eind december 2014 nieuwe sancties tegen Venezuela getroffen. Voorstanders van deze beslissing beweerden dat de Venezolaanse regering toevlucht had gezocht tot geweld als reactie op straatprotesten eerder dat jaar. Wat de Amerikaanse en Europese media er niet bij vertelden was dat deze demonstraties voornamelijk plaatsvonden in de welgestelde stadswijken en dat de protestanten zelf verantwoordelijk waren voor bijna alle moorden die plaatsgrepen tijdens de rellen. 

De Amerikaanse druk neemt toe terwijl de media onophoudend Venezuela afschilderen als kwetsbaar. Dat is niet geheel onterecht: de tijden van de charismatische Chávez en zijn overweldigende verkiezingsoverwinningen zijn voorbij. Maduro won de presidentiële verkiezing in april 2013 maar zeer nipt. Bovendien kampt de Venezolaanse economie met zeer zware problemen.  

In december 2014 verklaarde de Venezolaanse Centrale Bank dat de economie in een recessie zit en dat de inflatie van de voorbije twaalf maanden 63,6 procent bedroeg, een van de hoogste inflatiecijfers ter wereld. De grote vraag naar dollars, die het land niet uit mogen, drijft de zwarte markt aan. De olieprijzen zijn zodanig gezakt dat ze amper nog de productiekosten dekken.  

Omdat de verkoop van ruwe olie goed is voor 95 procent van Venezuela's exportinkomsten, circuleren er in de Venezolaanse economie recent dertig procent minder vreemde valuta. Financiële reporters waarschuwen dat er veel kans is dat de waarde van overheidsobligaties eveneens sterk zal terugvallen. Stroompannes en tekorten aan basisconsumptiegoederen zijn schering en inslag geworden.  De regering wijdt deze tekorten voor het grootste deel aan het achterhouden van voorraden door commerciële groepen die tegen Maduro oppositie voeren. 

Maar er is ook goed nieuws

In december 2014 gingen een aantal ministers van Venezuela op bezoek in China, gevolgd door president Maduro in het begin van januari 2015. Ze woonden de allereerste conferentie ooit bij tussen hoge Chinese regeringsleiders en vertegenwoordigers van zowat alle CELAC-lidstaten (Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caraïbische Staten).

Maduro vertelde de pers dat China bijkomend 17 miljard euro in zijn land zou investeren, een ferme verhoging van de 40 miljard die de afgelopen tien jaar reeds werden uitgeleend. Olie-exporten naar China, vandaag goed voor een half miljoen vaten per dag (op een totaal van 2,49 miljoen vaten per dag), zullen in 2015 worden verdubbeld.  

Na zijn vertrek uit China bezocht Maduro een aantal olieproducerende landen van het Midden-Oosten. Tijdens zijn bezoeken aan Iran en Qatar vertelde hij een journalist van de Latijns-Amerikaanse tv-zender TeleSur dat "wij (van de OPEC, de Organisatie van Olie Exporterende Landen) corrigerende maatregelen zullen nemen, zodat de petroleummarkt weer terugkeert naar het niveau waar ze thuishoort”.

Hij voegde daar aan toe: “We moeten olie niet gebruiken als een dekmantel om landen op de knieën te dwingen. Dat zou een terugkeer betekenen naar oorlogen en barbarisme en dat is uit den boze." Maduro verkreeg een nieuwe kredietlijn van een aantal banken in Qatar. 

Nieuwe bondgenoten

Antwoorden op kritiek met cijfers, verklaringen en nieuwsreportages om aan te tonen dat Venezuela wel degelijk bondgenoten heeft, doet nauwelijks recht aan Venezuela's rol in dit historisch drama. Ook de Venezolaanse analist Jesús Rafael Gamarra Luna heeft daar een waardevol weerwoord voor. Zijn recentste artikel heet 'Venezuela en het begin van het einde voor het Yankee imperialisme' (Venezuela y el inicio del fin del imperialismo yanqui).

"Venezuela", zegt hij, "brengt de laatste politieke slag toe, die op een authentieke en duidelijke manier het begin van een nieuw tijdperk voor de mensheid inluidt." In het bijzonder "is men tot een strategische alliantie gekomen met China, wat de ontwikkeling van ons toekomstplan voor Venezuela verzekert. Een grote, internationale achterhoede is in de maak voor de ontwikkeling van het socialisme, voor een wereld in vrede. Het biedt Latijns-Amerika en de Caraïben het beste vooruitzicht voor een duurzame menselijke ontwikkeling, veel beter dan de VS en Europa." 

Hij beschrijft een "definitieve kentering voor het Venezolaanse en Caraïbische internationale beleid, dat ons distantieert van de parameters die de VS en Europa met hun kapitalistische model proberen op te dringen. Venezuela is (nu) niet meer alleen... Onze leider Chávez heeft het zo gepland, hij wilde zo een nieuwe machtsstructuur bouwen, een nieuwe multipolaire wereld." 

Nieuwe multilaterale organisaties

Cubaans journalist Hedelberto López Blanch is het daarmee eens, zij het op een meer voorzichtige manier: "De tijden dat een enkel land internationale beslissingen unilateraal kon afkondigen zijn voorbij. Dat komt omdat er de voorbije tientallen jaren vele nieuwe groeperingen zijn ontstaan die deze wereld meer multipolair hebben gemaakt."

Maduro vernoemt nieuwe allianties zoals "UNASUR, MERCOSUR, ALBA, CELAC, CARICOM, ASEAN (Associatie van Zuidoost-Aziatische Naties), G-77, en de Euro-Aziatische Economische Unie 1."Zij verhinderen de effecten van deze arbitraire maatregelen (zoals de sancties van de VS)." 

De presidenten Jacobo Arbenz, Salvador Allende, Jean-Bertrand Aristide en de Dominikaanse rebel Francisco Caamaño betaalden de prijs voor het feit dat ze niet geruggesteund werden op de manier dat president Maduro dat nu wel is. De prognose zou dus niet eens zo slecht kunnen, zodat het Venezolaanse emancipatorische project door kan gaan 

W.T. Whitney Jr. is Amerikaans zelfstandig politieke journalist

Het artikel International Solidarity and Survival. Who Will Stand With Venezuela? verscheen op Counterpunch en werd vertaald door Greg Houwer. Het mag overgenomen worden voor niet-commerciële doeleinden, met weblink naar het origineel en naar deze vertaling.

1 

  • UNASUR: Unión de Naciones Suramericanas (Unie van Zuid-Amerikaanse Staten)
  • Mercosur: Mercado Común del Sur (Gemeenschappelijke markt van het Zuiden)
  • ALBA: Alianza Bolivariana para los Pueblos de Nuestra América (Bolivariaanse Alliantie van de volkeren van ons Amerika)
  • CELAC: Comunidad de Estados Latinoamericanos e Caribeños (Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caraïbische staten)
  • CARICOM: Carribean Communiti (Caraïbische gemeenschap)
  • ASEAN: Association of Southeast Asian Nations (Associatie van de naties van Zuid-Oost-Azië)
  • G-77: los samenwerkingsverband van 77 ontwikkelingslanden
  • Euro-Aziatische Economische Unie (handelsunie van Rusland met Wit-Rusland, Kazachstan, Armenië en Kirgizië)

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.