about
Toon menu
Interview

Historisch akkoord Havana-Washington overwinning voor Cuba en Latijns-Amerika

De afgelopen week sloten de VS en Cuba een historisch akkoord waardoor de relaties tussen beide landen genormaliseerd zullen worden. Interview met Katrien Demuynck, Europees coördinator van de Free the Five Campagne over de betekenis van dit akkoord.
dinsdag 23 december 2014

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Er waren de laatste tijd al aanwijzingen dat er iets op til was, denk maar aan de historische handdruk tussen Obama en Raúl Castro op de begrafenis van Mandela, de uitspraak van Hillary Clinton dat de economische blokkade geen zin meer had en de editorialen in de New York Times van de afgelopen weken. Maar toch komt dit akkoord voor de meeste waarnemers onverwacht. Was dat ook voor u het geval?

Katrien Demuynck: De afgelopen zomer was ik met Marc Vandepitte op bezoek bij Gerardo Hernández, één van de Cuban Five. Hij kreeg de zwaarste straf van de vijf: tweemaal levenslang plus vijftien jaar. Normaal zou hij nooit meer vrijkomen. Toch was hij bijzonder optimistisch. Hij hoopte zelfs dat hij tegen het einde van het jaar terug in Havana zou zijn. Tegelijk vroeg hij ons om de campagne voor de vrijheid van de Cuban Five op alle fronten kracht bij te zetten.

"Het was niet de eerste keer", zo zei hij, "dat er hoop op een opening was", en zolang ze niet effectief vrij waren, kon er nog vanalles gebeuren. De onderhandelingen waren toen achter de schermen volop bezig en gingen blijkbaar de goede richting uit. Ik was dus niet helemaal verrast toen ik het nieuws hoorde, maar terzelfdertijd kon ik mijn oren bijna niet geloven. Ik ben het direct gaan checken om zeker te zijn dat het klopte. Het was te mooi om waar te zijn.

U hebt het over de Cuban Five, maar hier gaat het over veel meer dan dat: de opheffing van de blokkade, diplomatieke relaties, kortom een normalisatie van de relaties tussen beide landen.

Katrien Demuynck: Dat klopt, maar je moet wel weten dat voor de Cubaanse overheid de vrijlating van de Vijf de voorwaarde was voor gesprekken over een normalisering, dat hebben ze herhaaldelijk gesteld. Zonder hun vrijlating kon er niet onderhandeld worden. Hun terugkeer was voor Havana een absolute prioriteit, die voorrang kreeg op alle andere kwesties. De Vijf en hun families offerden alles op om hun volk tegen terreur te beschermen. De Cubaanse overheid liet hen daarom nooit vallen en deed er alles aan om hen terug naar huis te halen. In 2001, bij het bekendmaken van het verdict tegen de Vijf in Miami, verzekerde toenmalig president Fidel Castro: "ze zullen terugkeren."


Toen wij in 2004 voor de eerste keer Gerardo bezochten in een VS-hogeveiligheidsgevangenis verzekerde hij vol optimisme en zonder enige aarzeling: "We komen hier uit, want mijn land zal alles doen om dat te bewerkstelligen." Toen ik hem kort na zijn terugkeer in Havana aan de lijn had, zei hij: "Zie je wel, we zijn terug thuis!"

Kan je dit akkoord beschouwen als een overwinning voor Cuba?

Katrien Demuynck: Zeer zeker. Het is een overwinning van David tegen Goliath. De VS stappen af van een 55-jaar durende isolatiepolitiek tegenover het kleine Cuba. Een halve eeuw economische blokkade en 3700 Cubaanse terreurdoden verder, geeft Obama toe dat het niet gewerkt heeft. Cuba is nog steeds socialistisch en heeft meer prestige dan ooit. De onverzettelijkheid van de Cubaanse revolutie en de internationale solidariteit met het socialistische eiland dwongen de VS om uiteindelijk toe te geven.


De Cuban Five zijn net symbool van deze principevastheid. De Vijf hadden hun zware straffen destijds kunnen ontlopen door na hun gevangenneming te collaboreren met de VS-autoriteiten, maar dat hebben ze geweigerd.


Het is ook een overwinning van Latijns-Amerika. Sinds Latijns-Amerika, met Cuba en Venezuela op kop, een linkse koers is gaan varen, wordt het alsmaar duidelijker dat het continent niet langer de achtertuin van de VS is. ALBA, CELAC en UNASUR zijn uitingen van een herwonnen Latijns-Amerikaanse soevereiniteit. De druk van de Latijns-Amerikaanse landen op Washington om de relaties met Cuba te normaliseren werd steeds groter. Voor de komende top van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) in april in Panama, besloten de Latijns-Amerikaanse landen om Cuba expliciet uit te nodigen terwijl het land sinds 1962 onder druk van de VS was uitgesloten. Wat ooit het bastion was van de VS-achtertuinpolitiek zet nu de VS voor schut.

Wat zijn volgens u de redenen voor de koerswending van Washington?

Katrien Demuynck: Ik vermeldde zojuist al de druk vanuit Latijns-Amerika. De VS riskeerden door hun houding ten aanzen van Cuba meer en meer geïsoleerd te geraken. Je mag niet vergeten dat deze regio zeer belangrijk is voor de VS. Het is economisch nog steeds hun achtertuin. Twee derde van alle winsten van Noord-Amerikaanse multinationals in landen van het Zuiden is afkomstig uit Latijns-Amerika en voor hun export naar het Zuiden neemt Latijns-Amerika meer dan de helft voor zijn rekening. Ook komt zowat een kwart van de hele petroleumimport uit Latijns-Amerika. Op geopolitiek vlak speelt de regio wegens zijn ligging ook een onvervangbare rol voor Washington. Het is puur economisch en geopolitiek gezien minder en minder verstandig om dit allemaal op het spel te zetten omwille van een totaal achterhaalde obsessie om de Cubaanse revolutie op de knieën te krijgen, ook al is dit eiland een ‘gevaarlijk’ voorbeeld en inspiratiebron voor zijn buurlanden.

Een tweede reden moet je gaan zoeken bij de economische lobby’s in de VS. Door zijn gunstige ligging en door de kantelende wereldverhoudingen wint Cuba de laatste jaren aan economisch belang. Brazilië investeert volop in een nieuwe diepzeehaven in de buurt van Havana, Mariel. Het lapt daarmee de VS-blokkade aan zijn laars. Die haven wordt dé belangrijkste hub voor de scheepvaart in de Caraïben. Dat zien VS-zakenlui natuurlijk niet graag aan hun neus voorbij gaan. Ook de toerismesector in de VS zou maar al te graag investeren in dit toerismeparadijs. Er gaan met andere woorden al langer stemmen op onder VS-zakenlui om de blokkade op te heffen. Die verplicht hen ertoe werkloos toe te kijken terwijl China, Brazilië, Venezuela en ook Europa de Cubaanse markt innemen.

Europa is er inderdaad volop werk van aan het maken om de Common Position, die sinds 1996 van kracht was, ongedaan te maken. De Common Position verbindt mogelijke handelsrelaties van de EU met Cuba aan een regime-change op het eiland.

Een derde reden heeft te maken met interne politieke evoluties in de VS en meer bepaald in Florida. Dat is een zogenaamde swing state en dus heel belangrijk bij de presidentsverkiezingen. Deze staat was ooit in de ban van de 1 % superrijke Cubanen die na de Cubaanse revolutie hun toevlucht namen in hun buitenverblijven in Miami. Het was die realiteit die vanaf de jaren 1960 mee de agressieve politiek ten aanzien van Cuba heeft bepaald.


De oude generatie van die hard anti-Castristen is echter aan het uitsterven. De Financial Times merkt terecht op dat Cubaans-Amerikaans senator Marco Rubio niet verstandig is als hij zijn politieke lot laat afhangen van een handvol 80-plussers in Miami door vandaag keihard van leer te trekken tegen het akkoord. De jongere generaties willen een normalisering van de relaties met hun vaderland. Ze willen op vakantie kunnen, hun familie geld toesturen of zelfs hun oude dag gaan doorbrengen in het sociaal paradijs dat Cuba is. In de kantelstaat Florida haalden de Democraten het, mede dankzij de belofte van Obama dat hij de relaties met Cuba zou herzien.

Een vierde reden is de internationale solidariteit en het gezichtsverlies voor de VS. Jaar na jaar worden de VS belachelijk gemaakt bij de VN-stemming over de economische blokkade waar zowat alle landen tegen zijn. Ook de internationale campagne voor de Cuban Five, waar indrukwekkend veel internationale instanties en personaliteiten hun steun aan verleenden, zorgde voor druk vanuit de internationale publieke opinie.

Nobelprijswinnaars en prominenten van de hele wereld eisten de vrijlating van de Vijf. In verschillende landen spraken parlementen zich uit ten voordele van de Cuban Five.

De belangrijkste overwinning in die zaak tot hiertoe was het afdwingen van strafverminderingen voor drie van de Cuban Five in 2009. Dat gebeurde via het heropenen van het proces voor dezelfde rechter die de eerdere straffen uitsprak. Op de ontstemde vraag van de rechter aan de openbare aanklager waarom die nu vermindering pleitte voor de belachelijk zware straffen die ze jaren daarvoor zelf geëist had, antwoordde die: "Ons rechtssysteem dreigt internationaal geloofwaardigheid te verliezen als we niets doen." Tijdens de lobbydagen voor de vrijheid van de Cuban Five op Capitol Hill in mei 2014 kon ik zelf vaststellen dat het rapport van de internationale onderzoekscommissie in Londen (maart 2014) de nodige indruk maakte bij de tientallen congresleden en senatoren waar we langsgingen.

Er is tenslotte ook nog de zaak van Alan Gross. Gross werkte voor een USAID-project, dat gesubsidieerd was op basis van de Helms-Burton wet (1996 blokkade wet). Hij werd op Cuba gearresteerd en veroordeeld voor "activiteiten tegen de onafhankelijkheid en territoriale integriteit van de staat" en kreeg 15 jaar. Aanvankelijk wees de VS elke verantwoordelijkheid voor Gross af.


Senator Patrick Leahy, reeds langer een voorstander van betere relaties met Cuba, zette zich achter de Gross-zaak. Hij kreeg 65 van de 100 senatoren achter een brief die Obama om een oplossing vroeg voor de zaak. Gross is een jood en de joodse lobby is een van de machtigste van de VS. Impliciet betekende dit ook een oplossing voor de Cuban Five, gezien de Cubaanse overheid elke onderhandeling hieraan ondergeschikt stelde. Zo werd de zaak Gross een katalysator om de vermolmde koude oorlog-politiek van de VS tegenover Cuba om te keren.

Wat betekent dit akkoord nu voor Cuba?

Katrien Demuynck: Cuba viert feest. In de allereerste plaats omdat de laatste drie van de Cuban Five nu ook thuis zijn. Het kostte 16 jaar strijd van de Cubanen en van een wereldwijde solidariteitsbeweging om dat te bereiken, maar vandaag zijn de Cuban Five terug verenigd met hun familie. De beelden van dat weerzien zijn ontroerend.

Obama heeft het over het herstellen van de diplomatieke relaties die verbroken waren sinds 1961, het verwijderen van Cuba van de lijst van terroristische landen en het toelaten van meer reizen, handel en informatie uitwisseling. Cuba heeft daar alle baat bij. Het versoepelen en op termijn opheffen van de blokkade, het stoppen van het diplomatiek isolement en het vergemakkelijken van alle uitwisselingen tussen VS-burgers en Cubanen, zal de economie van Cuba ongetwijfeld een boost geven. Cuba zal daardoor zijn economie meer kunnen diversifiëren en ook minder afhankelijk maken van de steun vanuit Venezuela bijvoorbeeld.

Toch moeten we niet euforisch zijn. Raul Castro wees er op dat er nog heel wat moet gebeuren voor er effectief een einde komt aan de wurgende blokkade. We moeten ook niet naïef zijn. De VS willen nog steeds de Cubaanse revolutie ongedaan maken. Die doelstelling is niet veranderd, het gaat om een verandering van tactiek. Obama maakte dat heel erg duidelijk in zijn speech. De bedoeling is nog steeds een regimewissel, alleen is de aanpak anders. Cuba is op dit moment met een goed doordachte actualisering van zijn economisch systeem bezig. De Cubanen beseffen heel goed dat dat naast veel positieve en nodige ingrepen ook zijn risico’s meebrengt voor het socialistisch maatschappijproject. De tactiekwissel vanuit de VS stelt Cuba voor nieuwe uitdagingen. De Cubanen weten echter heel goed waar ze voor staan. We kunnen ervan uitgaan ze met dezelfde voorzichtigheid en principevastheid die de revolutie al meer dan een halve eeuw kenmerkt vooruit zullen gaan. 

reageer

9 reacties

  • door Mezelf op dinsdag 23 december 2014

    Hopelijk komen nu ook de tientallen politieke gevangenen in Cuba vrij. Sommigen zitten al dertig jaar in de cel, omdat ze het aandurfden om verbaalaf te wijken van de algemeen geldende socialistische/communistische doctrine. En verdwijnt er op termijn nog maar eens een dictatuur, in casu een regime dat het recht op vrije meningsuiting én het algemeen stemrecht niet eerbiedigt. De selectieve verontwaardiging (alsof the Cuban Five de enigsten zijn wiens lot aandacht verdient) van de geïnterviewde maakt haar totaal ongeloofwaardig.

    • door Charles ouvry op woensdag 24 december 2014

      Wie zei wat?

      "In the same way that we have never demanded that the United States change its political system, we will demand respect for ours." zei de ene president

      “We will be in a position to respond to whatever actions they take, the same way we do with a whole range of countries around the world when they do things we think are wrong,” ….“There may be carrots as well as sticks that we can then apply.” zei de andere president

      Helaas is het duidelijk wie er op z’n tandvlees zit...

      En Raul mag het dan al over het hoofd gezien hebben; ook 53 Cubaanse politieke gevangen zijn of zullen vrijgelaten worden naar het schijnt...

    • door Marc Vandepitte op woensdag 24 december 2014

      Beter informeren.

      Eerst en vooral is het vreemd dat je niet in eigen naam spreekt. Is er misschien een probleem met de vrije meningsuiting in België? Je eigen anonimiteit haalt eigenlijk al je boodschap onderuit. Soit. Je reactie is eigenlijk niet verwonderlijk. Het is de boodschap die de mainstreammedia hier bij ons over Cuba brengen. Maar die boodschap is helaas vooringenomen en zeer eenzijdig.

      Enkele feiten.

      Volgens Amnesty International waren er in Cuba in oktober 2013 welgeteld nog 6 zogenaamd ‘politieke gevangenen’. (http://www.cubademocraciayvida.org/web/article.asp?artID=22614) In maart van dat jaar had Cuba al zowat iedereen die daarvoor in aanmerking zou komen al vrijgelaten. (http://www.amnesty.org/en/region/cuba/report-2012). Je aantijging van politieke gevangen die al dertig jaar vastzitten slaat dus nergens op. In het kader van de huidige gevangenenruil is ook afgesproken dat Cuba 53 gevangenen zal vrijlaten. De lijst van die gevangenen werd opgesteld door de VS. (http://edition.cnn.com/2014/12/17/politics/cuba-alan-gross-deal/index.html?hpt=hp_t1).

      De gangbare mening in de westerse media wil dat er op Cuba niet de minste vrije meningsuiting is en dat de mensenrechten zwaar geschonden worden. De Cubanen zijn de laatsten om te beweren dat hun berichtgeving of mensenrechten perfect zouden zijn, maar ook de waarheid heeft zijn rechten.

      Op Cuba is er zoals overal in de wereld dissidentie, d.w.z. mensen die niet akkoord gaan met de gevolgde politiek. Als je dat op Cuba prominent doet, dan ben je al gauw de darling van de Westerse media en kan je in het buitenland rekenen op heel wat erkenning en vaak ook aanzienlijke financiële steun. Desondanks kent Cuba niet veel echte dissidenten. De meesten ervan zijn in het Westen gekend (en in Cuba totaal onbekend) maar lopen ook volledig vrij rond. Dissidenten als Sánchez en Paya kregen herhaaldelijk prijzen in het buitenland maar hebben nooit in een Cubaanse cel gezeten en liepen of lopen er vrij rond.

      Er waren en zijn in Cuba inderdaad mensen opgepakt die volgens het Westen in aanmerking kwamen voor het label ‘politieke’ gevangene. Maar dat is meer dan omstreden. Deze mensen hebben misdaden gepleegd van gemeenrecht en zijn dus eigenlijk criminelen, die in elk normaal land achter de tralies (kunnen) belanden. (zie bvb. http://cubanismo.net/cms/fr/node/753) Een voorbeeld. In 2003 werden 75 zogenaamde ‘dissidenten’ opgepakt en berecht. Daar is toen heel veel om te doen geweest. In realiteit was een groot deel van deze mensen betaald door de VS, een buitenlandse vijandige mogendheid met het doel de regering omver te werpen. Het ging hier dus niet om ‘dissidenten’ maar om ‘agenten’. Andere hadden industriële geheimen overgemaakt aan de CIA. In elk land, ook in België, bestaan er zware straffen op dergelijke vergrijpen. In Cuba is dat niet anders, met dat verschil dat het eiland onder een loodzware economische blokkade leeft en daardoor zeer kwetsbaar is.

      Omgekeerd worden criminelen van gemeenrecht die in de gevangenis terechtkomen vaak benaderd om ‘politieke’ gevangene te worden, ofwel komen ze zelf wel op dat idee. Als politiek gevangene krijg je namelijk direct veel buitenlandse steun en het is vaak ook een manier om sneller de gevangenis te kunnen verlaten en aan een visum voor de VS te geraken.

      Algemeen stemrecht.

      Op Cuba zou er volgens jou geen algemeen stemrecht zijn. Wel, in tegenstelling tot wat vaak wordt aangenomen zijn er in Cuba wel degelijk verkiezingen. Op nationaal niveau vinden ze plaats om de vijf jaar, net zoals bij ons. En net zoals bij ons zijn ze geheim en volkomen vrij. Er zijn door buitenlandse waarnemers nog nooit onregelmatigheden vastgesteld. Bij grondwet is het verboden dat de communistische partij zich inlaat met de verkiezingen. In die zin is Cuba een nulpartijensysteem. Kandidaten worden vrij gekozen op het niveau van de wijken. Verkozenen zijn om de zes maand afzetbaar.

      Opnieuw, de Cubanen zijn de laatste om te beweren dat hun democratie perfect is, maar het blijkt wel een systeem te zijn dat zeer goed past bij de omstandigheden van het land, het heeft in elk geval zijn doeltreffendheid bewezen. En vooral, het heeft een groot draagvlak. De revolutie had onmogelijk kunnen standhouden tegen de grootste supermacht ooit, indien de meerderheid van de bevolking er niet achter had gestaan.

      Onafhankelijke opiniepeilingen in 1994 en 1995, op het moeilijkste moment van de economische crisis, toonden aan dat meer dan driekwart van de Cubanen zich identificeert met het politieke systeem, slechts vijf procent wenst een ander politiek systeem. Ook het Pentagon moest in die periode vaststellen dat een grote meerderheid van de Cubanen zich achter de revolutionaire leiding bleef scharen. (http://cubanismo.net/cms/nl/artikels/democratie-cuba)

      De realiteit en de berichtgeving.

      De realiteit is dat in de VS terreurgroepen opereren die aanslagen beramen op Cuba, waarbij reeds verschillende doden vielen. Het land dat zogenaamd de war on terror voert, laat deze terroristen niet alleen begaan, maar houdt ze ook de hand boven het hoofd. Sterker, mensen die dit trachtten te verhinderen werden opgepakt, zonder juridische grond berecht en kregen belachelijk lange straffen.

      De realiteit is dat als een Cubaan landgenoten gijzelt en hij in de VS geraakt (met een boot of een vliegtuig), hij daar als een held wordt verwelkomd, zelfs indien hij daarbij gemoord heeft.

      De realiteit is dat gelijk welke crimineel die zich in Cuba dissident noemt de rugdekking zal krijgen van het Westen.

      De realiteit is dat onze westerse media over die feiten nooit berichten. Onze berichtgeving over Cuba hoort thuis in de Koude Oorlog, ook al is die al 25 jaar achter de rug.

      Hopelijk zorgt het historisch akkoord ervoor dat niet alleen de krampachtige en achterhaalde houding van de VS t.a.v. Cuba verdwijnt, maar ook dat de krampachtige berichtgeving over het eiland tot het verleden behoort.

      • door Mezelf op donderdag 25 december 2014

        Verkiezingen in Cuba ? De laatste parlementsverkiezingen (2013) waren er net genoeg kandidaten voor de 612 te begeven zetels. Een kandidaat moet 50 % van de stemmen halen ; dat deden ze dan ook allemaal, behalve ... één. Om kandidaat te zijn moet je voorgedragen worden door bestaande politici. Als u dat "vrije verkiezingen" noemt, tja ... Als het Cubaanse systeem zo goed is, waarom vrezen ze dan oppositie, bestaat er geen vrije pers, bestaat het recht op vrijheid van vereniging niet ? Wat de politieke gevangen betreft ("gewone criminelen", dat stelden Hitler en Stalin ook over hun opponenten) , bekijk de rapporten van Human Right Watch eens. Ik begrijp perfect dat Cuba fans heeft, heb daar geen probleem mee, spijtig dat het geen eerlijke fans zijn. En terzijde : ik ben anoniem omdat ik ooit Cuba eens wil bezoeken, mijn naam vermelden zou dat onmogelijk maken. Zo gastvrij zijn ze daar, ...

    • door Marc De Prins op woensdag 24 december 2014

      Beste MEZELF; jij die het over vrije meningsuiting hebt, durft zelfs niet onder uw eigen naam iets te schrijven op dit forum. Hier heb je wel vrije meningsuiting, maar wordt je daar ook telkens weer op afgestraft, ik heb het persoonlijk al tientallen keren meegemaakt. Ik heb in mijn kennissen kring verschillende mensen die regelmatig naar Cuba gaan en daar vrienden hebben, die zeggen telkens weer, dat het in Cuba veel menselijker is dan hier bij ons. Daar zijn de mensen tevreden met hun lichaam dat niet perfect moet zijn, omdat de reclame dat opdringt, en kijk ook maar eens wat er nog allemaal kan in Cuba, waar wij eens van kunnen dromen. Maar ja, waarschijnlijk zet u ook alles om in geld, zoals de liberalen het hier doen, er zijn nog andere dingen in het leven die belangrijk zijn, misschien ontdek je dat ooit nog eens als je ongeneeslijk ziek zou worden, wat ik je natuurlijk niet toewens.

    • door Phillip op woensdag 24 december 2014

      Uw tussenkomst getuigt ofwel van een totale onwetenheid over het Cubaans politiek systeem en een miskenning van de Cubaanse geo-politieke realiteit, ofwel heeft het enkel een propagandistische bedoeling. Ik vermoed eerder het laatste gebaseerd o.a. op stellingen als "omdat ze het aandurfden om verbaal af te wijken van de algemeen geldende socialistische/communistische doctrine". Wat weet u van de figuren die opgesloten zitten? Wat weet u van de specifieke motieven waarvoor ze zijn opgepakt? Ik denk eigenlijk niet veel. Mij lijkt het dat u eerder de algemeen geldende simplismen herkauwt die gemeengoed zijn in een bepaalde westerse pers en in bepaalde (extreem-)rechtse kringen. Voor de rest uw stelling dat "een regime dat het recht op vrije meningsuiting én het algemeen stemrecht niet eerbiedigt", getuigt dat u geen enkel idee heeft hoe de democratie in Cuba in elkaar zit, hoe er soms hevige debatten worden gevoerd, hoe de bevolking maximaal betrokken wordt bij het beslissingsproces (dat meer is dan eens om de 4 jaar een bolletje gaan kleuren als bij ons en voor de rest doen de partijen hun goesting). Getuige hiervan, de grote sociale veranderingen en hervormingen van de laatste jaren op Cuba met participatie van de bevolking en het continue proces van het zich creatief aanpassen aan de nieuwe uitdagingen en problemen.

    • door Luk Durnez op woensdag 24 december 2014

      Ja, die tientallen gevangenen in Guantanamo Bay die daar zonder eerlijk proces gevangen zitten, en die vele honderden gevangenen die door de CIA gefolterd worden. Daar zegt Demuynk inderdaad niets over!!

    • door Marc Vandepitte op donderdag 25 december 2014

      Beter informeren. Eerst en vooral is het vreemd dat je niet in eigen naam spreekt. Is er misschien een probleem met de vrije meningsuiting in België? Je eigen anonimiteit haalt eigenlijk al je boodschap onderuit. Soit. Je reactie is eigenlijk niet verwonderlijk. Het is de boodschap die de mainstream media hier bij ons over Cuba brengen. Maar die boodschap is helaas vooringenomen en zeer eenzijdig. Enkele feiten. Volgens Amnesty International waren er in Cuba in oktober 2013 welgeteld nog 6 zogenaamd ‘politieke gevangenen’. (http://www.cubademocraciayvida.org/web/article.asp?artID=22614) In maart van dat jaar had Cuba al zowat iedereen die daarvoor in aanmerking zou komen al vrijgelaten. (http://www.amnesty.org/en/region/cuba/report-2012). Je aantijging van politieke gevangen die al dertig jaar vastzitten slaat dus nergens op. In het kader van de huidige gevangenenruil is ook afgesproken dat Cuba 53 gevangenen zal vrijlaten. De lijst van die gevangenen werd opgesteld door de VS. (http://edition.cnn.com/2014/12/17/politics/cuba-alan-gross-deal/index.html?hpt=hp_t1). De gangbare mening in de westerse media wil dat er op Cuba niet de minste vrije meningsuiting is en dat de mensenrechten zwaar geschonden worden. De Cubanen zijn de laatsten om te beweren dat hun berichtgeving of mensenrechten perfect zouden zijn, maar ook de waarheid heeft zijn rechten. Op Cuba is er zoals overal in de wereld dissidentie, d.w.z. mensen die niet akkoord gaan met de gevolgde politiek. Als je dat op Cuba prominent doet, dan ben je al gauw de darling van de Westerse media en kan je in het buitenland rekenen op heel wat erkenning en vaak ook aanzienlijke financiële steun. Desondanks kent Cuba niet veel echte dissidenten. De meesten ervan zijn in het Westen gekend (en in Cuba totaal onbekend) maar lopen ook volledig vrij rond. Dissidenten als Sánchez en Paya kregen herhaaldelijk prijzen in het buitenland maar hebben nooit in een Cubaanse cel gezeten en liepen of lopen er vrij rond. Er waren en zijn in Cuba inderdaad mensen opgepakt die volgens het Westen in aanmerking kwamen voor het label ‘politieke’ gevangene. Maar dat is meer dan omstreden. Deze mensen hebben misdaden gepleegd van gemeenrecht en zijn dus eigenlijk criminelen, die in elk normaal land achter de tralies (kunnen) belanden. (zie bvb. http://cubanismo.net/cms/fr/node/753) Een voorbeeld. In 2003 werden 75 zogenaamde ‘dissidenten’ opgepakt en berecht. Daar is toen heel veel om te doen geweest. In realiteit was een groot deel van deze mensen betaald door de VS, een buitenlandse vijandige mogendheid met het doel de regering omver te werpen. Het ging hier dus niet om ‘dissidenten’ maar om ‘agenten’. Andere hadden industriële geheimen overgemaakt aan de CIA. In elk land, ook in België, bestaan er zware straffen op dergelijke vergrijpen. In Cuba is dat niet anders, met dat verschil dat het eiland onder een loodzware economische blokkade leeft en daardoor zeer kwetsbaar is. Omgekeerd worden criminelen van gemeenrecht die in de gevangenis terechtkomen vaak benaderd om ‘politieke’ gevangene te worden, ofwel komen ze zelf wel op dat idee. Als politiek gevangene krijg je namelijk direct veel buitenlandse steun en het is vaak ook een manier om sneller de gevangenis te kunnen verlaten en aan een visum voor de VS te geraken. Algemeen stemrecht. Op Cuba zou er volgens jou geen algemeen stemrecht zijn. Wel, on tegenstelling tot wat vaak wordt aangenomen zijn er in Cuba wel degelijk verkiezingen. Op nationaal niveau vinden ze plaats om de vijf jaar, net zoals bij ons. En net zoals bij ons zijn ze geheim en volkomen vrij. Er zijn door buitenlandse waarnemers nog nooit onregelmatigheden vastgesteld. Bij grondwet is het verboden dat de communistische partij zich inlaat met de verkiezingen. In die zin is Cuba een nulpartijensysteem. Kandidaten worden vrij gekozen op het niveau van de wijken. Verkozenen zijn om de zes maand afzetbaar. Opnieuw, de Cubanen zijn de laatste om te beweren dat de hun democratie perfect is, maar het blijkt wel een systeem te zijn dat zeer goed past bij de omstandigheden van het land, het heeft in elk geval zijn doeltreffendheid bewezen. En vooral, het heeft een groot draagvlak. De revolutie had onmogelijk kunnen standhouden tegen de grootste supermacht ooit, indien de meerderheid van de bevolking er niet achter had gestaan. Onafhankelijke opiniepeilingen in 1994 en 1995, op het moeilijkste moment van de economische crisis, toonden aan dat meer dan driekwart van de Cubanen zich identificeert met het politieke systeem, slechts vijf procent wenst een ander politiek systeem. Ook het Pentagon moest in die periode vaststellen dat een grote meerderheid van de Cubanen zich achter de revolutionaire leiding bleef scharen. (http://cubanismo.net/cms/nl/artikels/democratie-cuba) De realiteit en de berichtgeving. De realiteit is dat in de VS terreurgroepen opereren die aanslagen beramen op Cuba, waarbij reeds verschillende doden vielen. Het land dat zogenaamd de war on terror voert, laat deze terroristen niet alleen begaan, maar houdt ze ook de hand boven het hoofd. Sterker, mensen die dit trachtten te verhinderen werden opgepakt, zonder juridische grond berecht en kregen belachelijk lange straffen. De realiteit is dat als een Cubaan landgenoten gijzelt en hij in de VS geraakt (met een boot of een vliegtuig), hij daar als een held wordt verwelkomd, zelfs indien hij daarbij gemoord heeft. De realiteit is dat gelijk welke crimineel die zich in Cuba dissident noemt de rugdekking zal krijgen van het Westen. De realiteit is dat onze westerse media over die feiten nooit bericht. Onze berichtgeving over Cuba hoort thuis in de Koude Oorlog, ook al is die al 25 jaar achter de rug. Hopelijk zorgt het historisch akkoord ervoor dat niet alleen de krampachtige en achterhaalde houding van de VS t.a.v. Cuba verdwijnt, maar ook dat de krampachtige berichtgeving over het eiland tot het verleden behoort.

      • door Mezelf op zondag 4 januari 2015

        Aan alle non-believers ; men leze De Standaard, 3 januari 2015 pag 37. Tientallen Cubaanse "dissidenten" zijn opgepakt,.. "nieuwe repressie tegen dissidenten in Cuba zet Obama te kijk" . QED

Lees alle reacties