Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Wat en wie na Eric Antonis?

In dit jaar 2014 waar Vlaamse en Belgische besparingsregeringen ook de kunst- en cultuursector tot strenge bezuinigingen dwingen, heeft diezelfde sector drie van haar grote, internationale bezielers verloren. In februari overleed beeldendekunstpaus Jan Hoet, in maart operagod Gerard Mortier en vorige week cultuurvernieuwer Eric Antonis. Voor de kunsten in België is 2014 annus horribilis geworden.
maandag 17 november 2014

bron: Ademloos.be

De drie bevlogen, en ook wel provocerende heren Hoet, Mortier en Antonis maakten kunst toegankelijk en cultuur populair, zonder evenwel te vervallen in een populistisch vertoog. Ze beweerden nooit te spreken in naam van een zwijgende massa. Integendeel. Ze riepen met hun bijzondere aandacht voor de kunsten elke mens op om eigenzinnig na te denken over de rol van zichzelf en van kunst en cultuur in de samenleving.

De ietwat hoogdravende vraag tijdens Antwerpen 93, “Kan kunst de wereld redden ?” , ontlokte heel wat levendige controverses, reflecties en discussies over de talrijke relaties tussen kunst en maatschappij. De tentoonstellingen van het SMAK in Gent en de operavoorstellingen van DE MUNT in Brussel redden de wereld niet, maar kunnen wel iets veranderen in ons (samen)zijn in de wereld en ons denken over de wereld die we met zovelen bewonen en beleven.

Reusachtig

Van de drie kunstminnaars is het misschien wel de intendant-politicus Eric Antonis die in Vlaanderen de krachtigste en meest blijvende verandering heeft teweeggebracht in de innig met kunst en cultuur verweven maatschappij. Zijn vernieuwingen zijn wezenlijk geweest en hebben het samenleven in ’t stad misschien niet gered, maar toch stevig versterkt.

Na een valse start met een te horizontaal en te experimenteel openingsvuurwerk ontpopte Antwerpen 93 zich tot een schitterend publieksfestival dat een maatschappij en haar burgers in beweging, zelfs in vervoering bracht. De impact in 1995 van de reuzen van Royal de Luxe was reusachtig en verrukte talloze mensen. De Zomer van Antwerpen, Het Paleis, Het Toneelhuis, het MAS, het FelixArchief, de Permeke bibliotheek: ze kleuren dagelijks of wekelijks het leven van duizenden mensen.

Onverdroten

Een maatschappij heeft geëngageerde cultuur- en kunstvernieuwers zoals Antonis, Hoet en Mortier broodnodig. Zeker in deze bange en barre besparingstijden waar kunst en cultuur in de verdrukking geraken, en onder het mom van ‘rationalisering’ als onnuttig worden weggezet.

Gelukkig zijn er naast de hogergenoemde kunstredders nog altijd voorvechters die zich het lot van de kunsten in onze maatschappij aantrekken. Ik denk hierbij onder meer aan curator Frie Leysen die vorige week in Amsterdam, in koninklijk gezelschap, de prestigieuze Erasmusprijs ontving voor haar onverdroten en inspirerende inzet ten dienste van de internationale podiumkunsten. Podiumkunsten die bij Leysen overigens nooit los van het gediversifieerd maatschappelijk leven staan. Zo zie ik het graag. En kunst blijft leven, zelfs na Antonis’ dood.

Wouter Hessels is docent aan het RITS, School of Arts

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.