Steun jij DeWereldMorgen.be al?

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis voor iedereen.
Dat is enkel mogelijk door de steun van onze lezers.
Wij hebben jouw steun hard nodig!

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

Diar, dertien jaar, groeit op tussen doden in Syrië

In de Koerdische stad Serekaniye in het noorden van Syrië aan de grens met Turkije, helpt de dertienjarige Diar zijn vader om gesneuvelde soldaten te begraven. Hij heeft slechts één droom: hij wil ook soldaat worden.
donderdag 6 november 2014

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

De muren van het gebouw van de Vereniging voor de Martelaren van Serekaniye zijn bedekt met portretten van gevallen strijders uit deze stad op 680 kilometer van de hoofdstad Damascus. Ali Khalil heeft elk van hen eigenhandig begraven, bijgestaan door zijn dertienjarige zoon Diar. Khalil heeft ons uitgenodigd in het gebouw en geeft uitleg bij elke foto.

Het eerste portret is van zijn broer, Abid. "Hij droomde ervan om journalist te worden maar hij werd getroffen door een sluipschutter in november 2012. Hij was de eerste die ik begraven heb. Daarna ben ik daarmee doorgegaan, de ene na de andere", zegt deze voormalige handelaar.

"Deze drie waren volledig verkoold toen men ze hier bracht, deze was onthoofd, net als die twee daar verderop", wijst hij met zijn vinger. In totaal staren hier zeker honderd gezichten in de oneindigheid.

Islamic State

Het was de dood van zijn broer die hem aanzette om deze plek op te richten voor de families van de gesneuvelden. "We helpen hen met de begrafenis maar evengoed met geld, voedsel of dekens in de winter", zegt hij. Steun hiervoor krijgt hij van de voorlopige Koerdische regering in het noorden van Syrië.

Na de opstand van 2011 tegen de Syrische regering, kozen de Koerden voor neutraliteit die hen echter gedwongen heeft tot aanvaringen met zowel de regering in Damascus als met de andere gewapende oppositie. In juli 2012 namen ze de gebieden in waar ze de meerderheid vormden. Vandaag heersen ze er over drie enclaves: Afrin, Jazeera en Kobani. Deze laatste stad is wereldwijd bekend na de brutale, zes weken durende belegering door Islamic State (IS).

Redur Xelil, woordvoerder van de militie met de Koerdische afkorting YPG die dit grondgebied beschermt, zegt dat na Kobani, Serekaniye de bloederigste gevechten voor de Koerdische gemeenschap heeft gekend.

Mahmud Rashid, die mee als vrijwilliger in het martelarenhuis werkt, vertelt dat hij twee zussen en negen broers heeft die allemaal mee vechten. Een van hen, Brahim, viel vijf maanden geleden in handen van IS. Sindsdien hebben ze geen nieuws meer over zijn lot. "Zijn vrouw kwam vier dagen geleden naar hier om hulp te vragen. We gaven haar kleding voor haar zeven kinderen, dekens en 10.000 Syrische pond (ongeveer 48 euro)", zegt Rashid.

Plastic bloemenkroon

Het gesprek wordt onderbroken omdat een vrachtwagen aankomt met twee nieuwe doodskisten. Khalil en zijn zoon wikkelen de kisten in een typische rode doek. Hierop zal nog een gele vlag van de YPG komen en een kroon van plastic bloemen. Hun handelingen zijn precies en, na twee jaar, uiterst geroutineerd zodat het werk op amper tien minuten is geklaard.

Het is moeilijk om een woord uit Diar te krijgen. "Waarom wil je niet praten?", vraagt Khalil aan zijn zoon. "Vertel hem hoeveel je van je oom hield. Zeg hem hoe jullie samen de dag doorbrachten in het internetcafé." Diar geeft toe dat hij momenteel niets anders te doen heeft dan zijn vader te helpen.

"Vertel de journalist wat je altijd zei toen de beschietingen hier dag en nacht duurden. Hoe je zei dat ze zoveel bommen mochten gooien als ze wilden, maar dat we hier nooit zouden wegtrekken", spoort de vader zijn zoon aan die de blik strak op de bloemenkroon houdt die hij zorgvuldig op de tweede kist centreert.

Diar staat op en zegt enkel dat hij zal toetreden tot de YPG zodra hij achttien jaar is. De oorlog in Syrië kan beëindigd zijn binnen vijf jaar, maar dat lijkt hem weinig uit te maken. "Ik zal soldaat zijn", zegt Diar, de ogen strak op de grond gericht. Tot dan, zo zegt hij, zal hij zijn vader helpen.

Bron: Growing Up Among the Dead

reageer

Er zijn nog geen reacties op dit artikel.