about
Toon menu
Interview

"We willen de engagementen verder opnemen"

In het kader van Hart boven Hard brengt DeWereldMorgen.be een reeks portretten van mensen die geraakt worden door de besparingen. Vandaag: de gepassioneerde ambtenaar Marij Verstraeten. Ze werkt voor de Dienst Welzijn en Gezondheid van de Provincie Antwerpen. Sinds bekend werd dat de Provincies afgeslankt zullen worden, is het onduidelijk wat er met diensten als de hare zal gebeuren.
woensdag 5 november 2014

Marij Verstraeten is een dame met power. Zij en haar man werken allebei en voeden samen vier kinderen op. Een groot deel van haar engagement kan ze kwijt op de werkvloer bij de Provincie Antwerpen. Maar als het even kan, zet ze zich ook in als vrijwilliger. Vandaag ziet ze met lede ogen aan hoe alles waarin ze gelooft bedreigd wordt: het sociale vangnet, de warme samenleving, het welzijn van haar gezin. “Dat ik mijn job misschien zal verliezen, is niet mijn hoofdbekommernis. Wel het feit dat we sommige projecten die belangrijk zijn voor onze welzijnssector niet kunnen verderzetten en afronden.”

Hoewel de functie van het provinciale niveau in de pers wel eens als ‘vaag’ worden omschreven, is Marij Verstraeten op haar werk met heel concrete zaken bezig. Zo zorgt ze er onder meer voor dat mensen met ernstige mobiliteitsbeperkingen gebruik kunnen maken van betaalbaar en kwalitatief vervoer. Ook het ondersteunen van kleinere gemeenten in hun ouderenbeleid en het bevorderen van seniorenparticipatie maken deel uit van haar takenpakket. Gezien de vergrijzing is dat geen overbodige luxe. Marij Verstraeten maakt onder meer huisbezoeken aan kwetsbare en eenzame ouderen mee mogelijk. Maar de groeiende groep dynamische senioren kan evengoed op haar rekenen om hun stem te laten horen in de maatschappij.

Voorbereid

Niet gespeend van enig perfectionisme vertelt ze me aan het begin van het interview dat ze het hele gesprek tot in de puntjes heeft voorbereid door alles wat ze belangrijk vindt op te schrijven. “Ik ben eigenlijk meer een schrijver dan een spreker”, zegt ze lachend. Tijdens het anderhalf uur dat daarop volgt, blijkt ze nochtans mondeling haar mannetje te staan. 

“Ik ben gepassioneerd door mijn job”, steekt ze van wal. “Ik kan me inzetten voor projecten waarin ik echt geloof. Eigenlijk voelt het niet alsof ik werk.” Dat laatste heeft niks te maken met het feit dat ze voldoet aan het cliché van de ambtenaar, integendeel zelfs.

“Het idee heerst nog steeds dat ambtenaren een gemakkelijk leventje hebben en hun dagen vullen met babbelen en de krant lezen. En dat in ruil voor een goed loon en een dito pensioen. Maar niets is minder waar. Wij zwoegen enorm op onze dienst. Ons takenpakket breidt steeds verder uit en tegelijkertijd worden collega’s die wegvallen al jaren niet meer vervangen. Bovendien is de administratieve last enorm toegenomen en besparen we – net als zoveel sectoren – al verschillende jaren op werkingsmiddelen.”

Output

Dat ministers meestappen in die beeldvorming van ambtenaren, vindt ze onbegrijpelijk. “Als ik op de radio hoor dat zo iemand zegt dat de machinerie van het ambtenarenapparaat te vet is en de output te laag, dan word ik echt boos. Ik vraag me af of die politici überhaupt enig besef hebben over wat we doen met onze provinciale diensten."

"De jaarverslagen waarin onze concrete resultaten staan, hebben ze alleszins niet gelezen. Ik vraag me echt af waar dat vet volgens hen mag zitten. Een minimum aan respect zou niet misstaan. Bovendien heb ik het gevoel dat bepaalde politici weinig kennis van zaken hebben als ze spreken over ambtenaren, maar misschien verwacht ik dan te veel van hen.” 

Haar dienst won vorig jaar de Belgische prijs voor Veiligheid en Criminaliteitspreventie voor een project rond intrafamiliaal geweld. “Zijn we dan zo slecht bezig of heeft de beoordelingscommissie zich misschien vergist?,” merkt ze schamper op. 

Foto: Marcel Lennartz

Weefsel

Marij Verstraeten laat de moed niet zakken. “Ik blijf doorwerken, samen met mijn collega’s en goed ondersteund en aangestuurd door een even gedreven politiek bestuurder. Samen zijn we zelfs nóg een versnelling hoger geschakeld sinds bekend werd dat we zullen moeten afslanken."

"Vlaanderen kan elk moment beslissen om ons werk stop te zetten en we willen elke dag waarop we nog kunnen bouwen aan het sociale weefsel ten volle benutten. We willen de engagementen die we zijn aangegaan verder opnemen. De sociale sector, volledig in de vuurlinie van beide regeringen, heeft ons meer dan ooit nodig.” 

Ze kan niet ontkennen dat het weegt op haar gezin. “Als ik ’s avonds thuiskom en er eigenlijk volledig voor mijn kinderen moet zijn, kan ik de zorgen rond onze welzijnsprojecten moeilijk achter mij laten. Ik doe mijn huishoudelijke taken vaak op automatische piloot en luister maar met een half oor naar de verhalen van mijn kinderen. Als mijn oudste dochter mij dan bij het slapengaan zegt ‘jij bent de allerliefste mama van alle zonnen en planeten’, voel ik me schuldig. Naar mijn gevoel verdien ik die titel al maanden niet meer.” 

Zelfrespect

Marij Verstraeten verwacht dat de beslissingen van de Vlaamse en Federale regeringen een negatieve impact zullen hebben op het welzijn van heel wat gezinnen. En dan heeft ze het niet over het financiële plaatje maar wel over de psychologische impact van de regeerakkoorden op iedereen die actief is of betrokken bij de sociale en culturele sector.

“Heel veel mensen die zich jarenlang hebben ingezet voor de samenleving krijgen nu te horen dat ze alleen maar gekost hebben. Logischer zou nochtans zijn om hun verdiensten in de verf te zette, maar laten we eerlijk zijn: daar is onze regering totaal niet mee bezig. Ik denk dat het vertrouwen en zelfrespect van veel mensen gekraakt wordt, en dat zich dat binnen gezinnen en relaties zal wreken.” 

“Ik hoop dat mijn gezin en ik niet te veel miserie zullen tegenkomen de komende jaren. Want alles wat je hebt opgebouwd, kan heel snel weer weg zijn. En ik maak me zorgen om de toekomst van mijn kinderen natuurlijk. Binnenkort gaat mijn jongste voor het eerst naar school. Ik moet al bijna hopen dat ze niet alle vier gaan studeren, want ik weet niet of we dat zullen kunnen betalen. En het is al helemaal de vraag of ze wel een degelijke woonst zullen kunnen betalen.” 

Boterham

Maar het zijn toch vooral de gezinnen die het nu al moeilijk hebben waarover Marij Verstraeten zich zorgen maakt. “Er zijn genoeg mensen die echt geen twintig euro over hebben aan het eind van de maand. Voor hen zijn de vermindering van het kindergeld, de hogere prijs van een crèche, de verhoging van de zorgverzekering, enzovoort samengeteld rampzalig."

"Mijn kinderen zullen geen boterham minder eten, en mijn man en ik kunnen rekenen op een breed netwerk. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Wij merken nu al dat de jeugd- en sportverenigingen duurder zijn en ik zie dat het schoolzwemmen wordt teruggeschroefd omdat zwembaden geprivatiseerd worden en de kost voor de school te hoog wordt. Aanvullende privézwemlessen zijn voor veel gezinnen niet betaalbaar." 

Belangeloos

Door te hakken in de subsidies van socioculturele organisaties, ondermijnen de huidige regeringen het vrijwilligerswerk. Nog een harde noot om te kraken voor Marij Verstraeten, want ze is zelf vrijwilliger bij het Rode Kruis en was vroeger onder meer vrijwillig actief in asielcentra, straathoekwerk en opbouwwerk in kansarme wijken.

“Vrijwilligers willen bijdragen aan een warmere samenleving, omdat dit zin geeft aan hun bestaan. Als de regering die samenleving treft, raakt dat tegelijk al die mensen die zich belangeloos inzetten. Stel je maar eens voor wat er zou gebeuren als alle vrijwilligers hun werk één dag neerleggen. De impact zou enorm zijn.”

Enkele dagen na ons gesprek zie ik Marij zitten in het publiek van het Hart Boven Hard-debat in Sint Niklaas. Na afloop glipt ze snel weg. "Het babysitgeld liep op, dus ik moest naar huis," sms't ze me. "Besparingen hè," voegt ze eraan toe met een vette smiley. 



 



Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

Eén reactie

  • door Roger OEYEN op woensdag 5 november 2014

    Mooi intervieuw dat de vinger op de wonde kan leggen. Doe zo voort. Grts Roger Oeyen

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties