Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Interview

Hedebouw vs. Crombez: "Ja, we moeten de krachten bundelen'"

“Links heeft geen verhaal”, “Het is allemaal de schuld van de socialisten!” Of die café-analyses nu een grond van waarheid bevatten of niet, de perceptie en de publieke opinie lijken de socialisten niet gunstig gezind. Tijd dus voor een open gesprek met twee boegbeelden van linkse partijen.
woensdag 5 november 2014

De ene is staatssecretaris af, de andere vertegenwoordigt een strekking die bij de jongste verkiezingen opnieuw een plaats in het parlement wist te veroveren. Niet dat er veel te vieren valt. John Crombez (sp.a) en Raoul Hedebouw (PVDA+) staan tegenover een regering die ongezien rechts is. Links hangt in de touwen, zo lijkt het. En dat terwijl intellectuelen allerhande sinds de bankencrisis duidelijker dan ooit wijzen op het failliet van het neoliberalisme, de besparingspolitiek en het gelijk van links. Het brengt ons meteen tot de meeste evidente vraag. Hoe kon in het godsnaam gebeuren dat links electoraal geen garen wist te spinnen uit die bankencrisis?

Raoul Hedebouw: “Historisch is het nooit het geval geweest dat links er in de jaren na een economische crisis meteen op vooruitging. Wie denkt dat dit wel kan, vertrekt van een erg mechanistische visie op de geschiedenis. Het succes van links wordt niet gedetermineerd door de economische conjunctuur.”

John Crombez: “Ik sluit me daarbij aan. Je zou een parallel kunnen trekken tussen nu en de periode 1929-1935. Voor alle duidelijkheid: het is een parallel die ik enkel op socio-economisch gebied trek.”

“In 1929 kregen we wereldwijd een onwaarschijnlijke economische klap. Wachtrijen voor voedselbanken en bittere armoede waren het gevolg. Mede doordat er op dat moment nauwelijks een sociaal vangnet bestond. In 1935 startte de Amerikaanse president het debat over het oprichten van een sociale zekerheid. Hij kreeg eerst enorm veel tegenwind. Maar de 'New Deal' kwam er uiteindelijk. En het betekende het begin van het einde van de sociale crisis.”

“Wat die historische parallel bewijst, is dat politici soms wat vertraagd reageren op grote schokken. Het duurt een tijdje vooraleer het denken zich aanpast aan de feiten. Europa heeft de bocht intussen al gemaakt door te aanvaarden dat besparen alleen geen zoden aan de dijk brengt. Er moet ook geïnvesteerd worden. Dat is wat economen zeggen. De politiek volgt langzaam maar zeker. Zijn we er al? Verre van. Grootbanken dicteren nog steeds de wet. Maar we schuiven wel op in de goede richting. Het is belangrijk om dat te zien.”

DWM: Goed, maar intussen zitten we hier in België – dixit Rudy De Leeuw – wel met de meest rechtse regering sinds de Tweede Wereldoorlog. Hoe verklaar je die gigantische verschuiving naar rechts dan?

Crombez: “Hoe is het zover kunnen komen? Het antwoord daarop lijkt me simpel. Voor het eerst sinds lange tijd heeft de grootste centrumpartij afscheid genomen van het progressieve ideeëngoed. De CVP was ooit een volkspartij en daar zijn ze mee opgehouden. De CD&V is een echte rechtse partij geworden, die afscheid neemt van het middenveld.”

“Het memorandum van het ACW begon met twee paragrafen, eentje over wat de samenleving nodig heeft en eentje waarin staat wat we vooral niet nodig hebben. Welnu, CD&V heeft die eerste weggegooid en de tweede paragraaf gewoon uitgevoerd. Je kan moeilijk harder in het gezicht spuwen van het ACW en je progressieve vleugel.”

Hedebouw: “Eén van de problemen van links is dat we al twintig jaar geen overwinningen geboekt hebben. Wanneer er vroeger gestaakt werd om een loonsverhoging van twee frank te eisen, dan wist men uiteindelijk te eindigen met een loonsverhoging van één frank. En dat kon aan de achterban verkocht worden als een overwinning. Het probleem van actueel links is het succes van rechts: we boeken al sinds de jaren tachtig geen fundamentele overwinningen meer.”

DWM: Is dat ook niet te wijten aan het feit dat links zogenaamd geen Verhaal meer heeft? 

Hedebouw: “Zo eenvoudig is het niet. Het gebrek aan fundamentele overwinningen is niet noodzakelijk een gevolg van een gebrekkig verhaal. Je kan het evengoed omkeren. Het verhaal klinkt niet meer geloofwaardig, net omdat we geen overwinningen weten te boeken. Je moet misschien een verhaal hebben om te winnen, maar je moet evengoed winnen om een verhaal te hebben. Die dialectiek wordt vaak uit het oog verloren.”

“Wat we dus in de eerste plaats nodig hebben zijn nieuwe overwinningen. En dat kan enkel lukken wanneer er een symbiose ontstaat tussen de mobilisaties en de linkse politieke krachten. Als volksvertegenwoordiger vind ik dat mijn plaats niet enkel in het parlement te zoeken is. Mensen moeten me evengoed kunnen aanspreken op een betoging of aan het piket. Daar moeten we volgens mij opnieuw naar toe: terug naar de basis en het middenveld, terug de straat op”

“Meer dan ooit zijn we nu weer in staat om te winnen. De kaarten liggen goed. Veel mensen hebben dan wel voor rechtse partijen gestemd, ze hebben niét voor de maatregelen gestemd die nu in het regeerakkoord zijn opgenomen. Geen enkele regeringspartij had in zijn programma opgenomen dat we langer moesten werken. En toch werd er beslist om tot zevenenzestig te werken. Daar is geen draagvlak voor. En dat is ook de grote zwakte van deze regering.”

“Het is al vaker gebeurd in onze geschiedenis dat de regering en de werkgevers een stap moeten terugzetten en dat zal volgens mij opnieuw gebeuren.”

Crombez: “De analyse klopt niet dat links geen verhaal heeft. Links is in de feiten al meer dan honderd jaar een succesverhaal. Sinds het einde van de negentiende eeuw is links erin geslaagd om steeds meer gelijke rechten te creëren voor steeds meer mensen. Dàt is onze sterkte. En het is een verhaal dat nog lang niet gedateerd is.”

foto: Marcel Lennartz

DWM: Maar een verhaal gaat om meer dan een historische erfenis. Wanneer we stellen dat links geen verhaal meer heeft, bedoelen we vooral dat links geen wervende kracht meer lijkt te hebben. Het laat de harten van de mensen koud. Of nog, links is erg goed in het maken van analyses, maar rechts schrijft de verhalen.

Crombez: “Het is toch iets complexer dan dat. De vraag is of we de luxe hebben om de analyses en de uitleg zomaar achterwege te laten. Kunnen we – zoals rechts doet – het debat herleiden tot slogans? Ik mag hopen van niet.”

“Toen ik voor het eerst verkozen werd, heb ik me vooral toegelegd op jeugdzorg. Het was een materie waarmee ik zelden tot nooit de media haalde. De reden is eenvoudig. Over jeugdzorg kan je niet in hapklare oneliners communiceren. Er valt geen eenvoudig verhaal over te vertellen. Hetzelfde geldt voor andere sectoren. Neem nu het sociaal-artistiek werk. Voor rechts is het eenvoudig: het is een kostenpost die geen return oplevert. Zoiets kan je zeggen in één gebalde slogan. Als socialist vind ik het mijn taak om uit te leggen dat dit niet het geval is. Maar dat doe je dus door uit te leggen en niet met een slogan. Ik vind dat geen zwakte. Het is net de sterkte van het socialisme. Uitleg en analyse zijn de beste wapens tegen de oppervlakkigheid van de slogan.”

Hedebouw: “Akkoord. Politiek valt niet te herleiden tot slogans. Maar wij komen toch van het andere uiterste. Mijn partij dacht vroeger dat ideeën alleen volstonden. Gevolg? We drukten hele essays af op affiches en flyers.” (lacht)

“We hebben de laatste jaren ingezien dat communicatie wel degelijk belangrijk is. Met goede ideeën alleen kom je er niet, ze moeten ook goed gebracht worden. Dat betekent dat boodschappen soms moeten ingekort worden. Mensen hebben nu eenmaal weinig tijd. Je kan niet verwachten dat ze zich een kwartier lang over een pamflet buigen.”

“Tegenwoordig is er op dat vlak een positieve dynamiek merkbaar in onze partij. Onze affiches zijn er een stuk eenvoudiger op geworden en we proberen de basis te bereiken en te betrekken in onze communicatie. Persoonlijk vind ik humor een erg belangrijk communicatiemiddel. Humor is een vorm van verzet. En het werkt inspirerend.”

Krachtenbundeling

DWM: Het dreigt een erg hete herfst te worden. Niet alleen voor de regeringen, maar ook voor de vakbonden. Evenredig met de woede van militanten stijgt ook de kritiek op de vakbonden. Rijden de vakbonden zichzelf niet vast in het protest wegens gebrek aan draagvlak?

Hedebouw: “Och, het is niet de eerste keer dat de vakbonden zo onder vuur liggen. Dat is eigenlijk altijd zo geweest. Actie lokt reactie uit. Er is weinig nieuws onder de zon.”

“Maar links moet wel opnieuw duidelijk achter de vakbonden gaan staan. En we moeten ook stoppen met in een defensieve kramp te schieten. Links hééft een project en een traditie. Daar moeten we niet beschaamd, maar net fier over zijn. En we moeten ons ervan bewust zijn dat we deze strijd wel degelijk kunnen winnen. Het wordt tijd om weer offensief te zijn. Het is nodig. Want wat nu op ons afkomt, is niet meer gezien sinds de jaren tachtig. Het is daarom noodzakelijk om een brede tegenbeweging te organiseren. Enkel zo kunnen we deze regering ertoe dwingen om opnieuw stappen achteruit te zetten. Als dat lukt, zal het er ook voor zorgen dat mensen opnieuw een soort collectief zelfvertrouwen en hun geloof in de politiek herwinnen. Mensen moeten weer het gevoel krijgen dat ze een stem hebben, dat ze een verschil kunnen maken.”

DWM: Moet links ook niet de krachten verenigen als ze de strijd wil winnen?

Crombez: “Als we willen dat links een impact heeft, dan zullen we inderdaad nauwer moeten samenwerken met de diverse krachten ter linkerzijde. Dat is volgens mij onvermijdelijk. We zullen rond bepaalde gedeelde punten toenadering moeten zoeken tot elkaar. Neem nu pensioenen en lonen. We zijn het er toch over eens dat beide omhoog moeten? Het is toch absurd om niet samen te werken rond die punten?”

“We moeten daarom geen kartel vormen. Een bundel gemeenschappelijke eisen zou al meer dan voldoende zijn.”

“Iedereen is tegenwoordig bezig met nieuwe en complexe vormen van democratie. Maar democratie kan ook soms heel ouderwets en eenvoudig zijn. Als iedere linkse kracht zich achter een aantal gedeelde eisen stelt, dan kan het beleid onmiddellijk veranderen. Dat is wat er in Zweden recent gebeurd is. De linkerzijde heeft daar de handen in elkaar geslagen door collectief achter een gemeenschappelijk programma te staan. Ze hebben op die manier rechts de deur gewezen.”

Hedebouw: “Ik denk ook dat het opportuun is om de krachten ter linker zijde meer te bundelen. Ik kan me scharen achter wat John hier zegt. De context is ernaar. Het feit dat alle linkse partijen op federaal niveau in de oppositie zitten maakt dat ook een stuk makkelijker. De laatste tien jaar was dat niet het geval. Toen zaten linkse partijen wel in de verschillende regeringen en konden wij met PVDA+ niet anders dan oppositie voeren tegen die linkse partijen.”

Crombez: “Wees blij dat er de afgelopen tien jaar nog linkse partijen in de regeringen zaten.”

Hedebouw: “Ja, maar vergeet ook niet dat de duizenden werklozen die straks hun uitkering zullen verliezen, het werk zijn van regeringen waarin linkse partijen vertegenwoordigd waren. Dat mag ook gezegd worden. Maar het neemt niet weg dat ik vind dat er binnen links de laatste jaren te weinig met elkaar werd gesproken. Nu is die opening er wel. Door het sociaal protest zullen we elkaar letterlijk vaker tegen het lijf lopen. En dat is een goede zaak.”

“We hoeven het ook niet over alles met elkaar eens te zijn. Ik denk dat de diversiteit binnen links een goede zaak is. Zo houden we elkaar wakker. PVDA+ zit net achter sp.a in het parlement. Ze zullen onze hete adem voelen (lacht). Het is in ieder geval de bedoeling dat we meer linkse accenten leggen en afdwingen.”

Crombez: “Hou er rekening mee dat binnen de partijen mensen op verschillende tempo's zitten. Ik denk dat we ook allemaal wat tijd nodig hebben. Maar ik vermoed wel dat we elkaar zullen vinden. Dat merk ik nu al. Betekent dat dat er geen woorden meer zullen vallen tussen ons? Uiteraard niet. Maar we hebben uiteindelijk wel meer met elkaar gemeen dan dat we met elkaar verschillen. En dat geldt evenzeer voor de relatie tussen de vakbond en mijn partij.”

DWM: Is het ook niet een zegen voor sp.a om in de oppositie te zitten? Eindelijk kan er weer een ongegeneerd linkse koers gevaren worden.

Crombez: Het is een vraag die ik erg vaak krijg. Maar ik heb er nog nooit bevestigend op geantwoord. Dat zou ik iets te cynisch vinden. Want uiteindelijk gaat deze regering nog steeds schade berokkenen aan mensen. Daar kan ik me moeilijk vrolijk over maken.


foto: Marcel Lennartz

Te ver gaan

DWM: Bestaat het risico niet dat de protesten slechts koren op de molen van N-VA zullen zijn? Bij N-VA staat me nu al te popelen om de sociale protesten communautair te framen: Wallonië is links en Vlaanderen is rechts. Op die manier kan men tegen de volgende verkiezingen opnieuw het confederale pleidooi bovenhalen. Is het geen gevaar om rekening mee te houden?

Crombez: “Ik denk dat die analyse correct is. Maar je moet toch een onderscheid maken tussen verschillende zaken. Het inderdaad absoluut duidelijk dat N-VA het communautaire niet heeft opgeborgen. Ze staan bij N-VA staat te popelen om dat betoog opnieuw uit de kast te halen.”

“Maar daarnaast is er de manier waarop men de protesten in het algemeen in beeld brengt, los van de communautaire dimensie. Als vijftig Standard-supporters de aap uithangen, dan wordt er meteen bijgezegd dat het jammer is voor de duizenden andere Standard-supporters. Maar als vijftig vakbondslieden even de boel op stelten zetten, dan regent het meteen beschuldigingen ten aanzien van dé vakbond. De berichtgeving en commentaren zijn er vaak op gericht om de vakbonden als geheel er slechter te laten uitkomen.”

“Het zal heel belangrijk worden om duidelijk te maken dat het protest niet enkel door de vakbonden wordt gedragen. Het moet om meer dan de vakbonden alleen gaan. En de acties kunnen zich ook niet beperken tot louter stakingen of betogingen.”

Hedebouw: "Maar dat gebeurt toch al? Kijk naar een initiatief als Hart boven Hard. Dat gaat veel ruimer dan enkel de vakbonden. Het is een bundeling tussen heel diverse regionen in de samenleving: de sociale sector, het onderwijs en de culturele sector.”

“Maar om even terug te komen op de vraag. Ik ga niet akkoord met het idee er zo'n groot verschil bestaat tussen Vlaanderen Wallonië. Ik was afgelopen zondag te gast in De zevende dag. Ik nam er de verdediging van de vakbonden op mij. Na afloop kreeg ik heel veel steunmail. Zelden meegemaakt. Meer dan honderdnegentig mensen schreven me wat een opluchting het was om iemand te zien ingaan tegen het antivakbondsbetoog. En dat waren allemaal Vlamingen. Volgens mij kan je gerust spreken van een linkse onderstroom. Ook in Vlaanderen.”

“En als je dan toch per se het verschil wil maken tussen Vlaanderen en Wallonië, ik denk dat links in Vlaanderen op sommige vlakken meer vooruitgang boekt dan links in Wallonië. Nogmaals, kijk naar een initiatief als Hart boven Hard. Prachtig! Het gaat om het middenveld dat zich organiseert van onderuit. Dat is voor mij ongezien. Dat heb je niet in Wallonië.”

Crombez: “Dat is net mijn punt! Kijk eens naar hoeveel negatieve aandacht er gaat naar vakbonden en hoe weinig aandacht naar heel positieve en frisse projecten als Hart boven Hard. Dat is erg veelzeggend.”

Hedebouw: “Om een communautaire framing van de protesten tegen te gaan, zal links ook veel meer met de twee gemeenschappen zelf moeten communiceren. PVDA+ is de laatste unitaire partij. Ik weet perfect wat er leeft aan de andere kant van de taalgrens. Maar hoeveel politici kunnen dat zeggen? Dat is iets wat moet veranderen.”

Crombez: “Een deel van de rechterzijde is natuurlijk blij met een protest dat enkel vertaald wordt in stakingen en betogingen. Dat wordt toegejuicht en sommigen proberen zelfs nog wat meer olie op het vuur te gooien. Vandaar dat ik vind dat het dus meer zou moeten zijn dan enkel stakingen en betogingen.”

DWM: Maar wat is dat meer dan precies?

Crombez: Wel, je moet mensen emanciperen, hun het gevoel geven dat ze meetellen. Dat is wat we hebben geprobeerd met onze groepsaankopen. De vrijmaking van de energiemarkt leidde tot monopolievorming en mensen betaalden te veel voor hun energie. Met de groepsaankopen hebben we niet alleen de prijs kunnen drukken, maar ook duidelijk gemaakt dat burgers nog macht kunnen uitoefenen. Daarnaast hebben we via het parlement bepaalde praktijken van Electrabel aan de kaak gesteld. Het resultaat is dat klanten nu kunnen wisselen van energieleverancier zonder dat ze bijvoorbeeld een uittredevergoeding moeten betalen. Door mensen te verenigen hebben we electrabel op de knieën gedwongen.”

Hedebouw: “Maar de liberalisering van de energiemarkt is natuurlijk wel gerealiseerd geworden door linkse partijen zoals sp.a ...”

Crombez: “Ja, maar voor mij is een markt waar mensen beter door worden, een goede zaak.”

Hedebouw: “Maar dat is wat rechts ook zegt!”

Crombez: “Nee, dat is niet waar. Rechts heeft de mensen belogen. Ze hebben liberaliseringen en privatiseringen doorgevoerd ten voordele van grote bedrijven en groot kapitaal. Dat is iets anders. Dat is geen vrije markt.”

“Maar goed, alls je echt wil horen of we als socialisten te ver zijn meegegaan in die golf van liberaliseringen en privatiseringen dan zeg ik het hier luid en duidelijk: ja, we zijn daar te ver in meegegaan.”

Raoul: Dat is moedig van je.

Crombez: “Maar ik zeg er meteen bij: met nationaliseren alleen zal je ook niet alle problemen oplossen. Dat is een illusie.”

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

3 reacties

  • door Marc De Prins op woensdag 5 november 2014

    mooi jongens, nu echt gaan samenwerken, en nog een paar Jef Sleeckxsen en Peter Mertensens mee in de boot krijgen, al heb ik veel respect voor wat Crombé gedaan heeft.

  • door Dirk Buys op donderdag 6 november 2014

    Dat links geen verhaal meer zou hebben is dan misschien de natte droom van Jo Libeer maar in se gewoon onmogelijk. Links is een ideologie die aan de lijven kleeft van dezen die verdrukt worden. Het zal dus nog een lange tijd een verhaal hebben.

    Wat wel klopt is dat de SP-A vergeten is waar links vandaan komt en erger nog, niet weet waar het naartoe moet. Dat terwijl deze partij zich toch wel heel lang als de opperste vertegenwoordiger van links heeft gemanifesteerd, meer en meer ten onrechte, helaas. Marcel Van Dam (Nederlands socioloog en politicus) had in zijn boek ‘niemandsland’ de intellectuele eerlijkheid om toe te geven dat hij zich als socialist letterlijk om de tuin had laten leiden door het neoliberalisme. Het klonk allemaal zo plausibel en eenvoudig en je zag in eerste instantie niet dat de opgebouwde welvaart morzel per morzel ondergraven werd. Het was al veel te laat toen het bij hem begon te dagen. Margaret Thatcher had haar gif reeds gespoten en verderop was dat andere land of hope and glory, waar cowboys nog echte revolvers hebben, niet meer te stuiten in zijn economische stairway to heaven. Minder bemoeienis, minder staat en een vreemdsoortige onzichtbare hand zouden uiteindelijk leiden tot een nooit geziene economische vooruitgang waar iedereen baat bij heeft.

    Ook de SP-A heeft zich uiteraard bij de neus laten nemen en doet dat ook vandaag nog, het is moeilijk ontwaken voor deze partij en bovendien, niet geloofwaardig. In de vorige regering had je nog het merkwaardige optreden van Monica De Coninck die sommige werklozen onder de armoedegrens duwde vanuit haar dwaze geloof dat dit de werkloze, op termijn weliswaar, gelukkiger zou maken. In geen enkel links manifest krijg je dat zonder staatsgreep gedrukt. Bovendien was SP-A al van bij het begin goed op dreef toen Vincent Van Quickenborne er maar meteen in vloog met de pensioenhervorming en zelfs retroactief, naar een periode waar er van die coalitie nog geen sprake was, aanpassingen uitvoerde, drastische aanpassingen. De socialisten gingen lijdzaam mee en in een mail verklaarde Bruno Tobback mij dat die dringende maatregelen nodig waren. De inkt van deze maatregelen was nog niet droog, laat staan dat ze doordacht zouden zijn. Toen ik hem bij herhaling hierop aansprak was zijn laatste antwoord dat ik mij tot de pensioendienst kon wenden of dat wanneer ik aangesloten ben bij een vakbond deze mij zeker zou kunnen verder helpen. Dit grapje en ongeziene brutaliteit komt hem bij mij vandaag duur te staan. Bovendien zie ik in ons land gebeuren wat Van Dam al eerder had meegemaakt zoals hierboven beschreven. De werkgeversorganisaties zijn al enkele jaren op dezelfde nagel aan het kloppen. Loonlast is stilaan het meest gebruikte woord in het land geworden, niet alleen in politieke kringen maar ook aan de toog en bij de bakker. Iedereen heeft er de mond vol van en wat zien we? Vandaag zijn ook de socialisten weer volmondig mee, het zal dan wel waar zijn zeker, die verdomde loonlast is te hoog. Men laat zich dus opieuw als kikkers in het water mee naar het kookpunt voeren.

    Maar net nu Jo Libeer, Pieter Timmermans en Karel Van Eetvelt in stilte binneshuis een rondedansje maken omdat ze eindelijk ook de neuzen van de socialisten in de richting van meer winst voor de aandeelhouders hebben gekregen komt daar plotseling ene Nick Hanauer opdagen. Naar eigen zeggen een 1%’er die 34 bedrijven runt en in weinig verhullende woorden stelt dat kapitalisten nog nooit anders hebben gedaan dan over loonlasten klagen omdat ze, voor wie tussen de regels kan lezen, wel genoeg kunnen rekenen om de kost van de loonlast te berekenen maar verder niet snugger genoeg zijn om de voordelen ervan in te schatten. Rare 1 percenter, dat mag gezegd.

    Ik vind dit uiteraard allemaal sneu voor mensen zoals John Crombez maar met een nieuwe lei beginnen zal voor de socialisten echt iets meer moeten zijn dan zomaar eventjes 180° bochtenwerk vanuit de oppositie. Indien de SP-A het weer oprecht wil opnemen voor dezen die in deze wereld het meest bij de neus worden genomen zal ze heel open en oprecht naar de mensen toe moeten stappen en aan boetedoening doen. Tot die dag zijn Groen en PVDA de morele overwinnaars van datgene wat wij in het linkse kamp als sociaal beschouwen. Eerst orde scheppen in eigen huis is dus aangewezen om dan naar de kiezer te stappen met een verhaal, een echt verhaal deze keer en hopen dat diegenen die hun hart oprecht links dragen nog meewillen.

  • door ToranK op donderdag 6 november 2014

    Tja, Karel van Eetvelt. Ik heb altijd gedacht dat Unizo de vakbond was van de lokale ondernemers, zelfstandigen en eenmansbedrijven. De meesten zijn hardwerkende mensen en ik heb daar uiteraard respect voor. Wat ik nu wel verwacht is dat Unizo de eigen achterban gaat steunen, en daarmee ook de acties zoals vandaag 06-11-2014. Als de klanten geen koopkracht meer hebben gaan de lokale bedrijven het erg hard krijgen. Tijd dat Karel het door krijgt en de realiteit verkocht krijgt aan zijn achterban. Of ik moet mij hier erg vergissen in Unizo.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties