Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Verpauperde hostels en tuig als bewakers: Duits asielbeleid

Een foto van een asielzoekerscentrum in Burbach, een stad in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, zou eindelijk de kijk op het huidige asielbeleid kunnen veranderen. Op de foto heeft een bewaker zijn voet gezet op het hoofd van een vluchteling, die vastgebonden op de grond ligt – geen geïsoleerd incident in de Duitse vluchtelingenopvangsector.
donderdag 9 oktober 2014

Duits minister van Binnenlandse Zaken Thomas de Maizière heeft onmiddellijk een bezoek gebracht aan het asielzoekerscentrum en noemde het incident 'verontrustend en deprimerend'. Ralf Jäger, minister van Binnenlandse zaken van de deelstaat, verkondigde dat de staatsveiligheidsdienst voortaan een antecedentenonderzoek gaat doen naar de bewakers van alle opvangcentra. 'Ik wil me graag verontschuldigen bij de slachtoffers.'

Systeemfout

Het blijft de vraag wat die verontschuldigingen waard zijn. Nog steeds zien politieke gezagdragers de systeemfout niet in het huidige asielbeleid, dat wordt gekenmerkt door politiek-bestuurlijk falen, strakke budgetten, overvolle opvangplaatsen, onvoldoende voorzieningen – en onbekwaam personeel, inclusief bewakers met een luguber verleden.

De foto van het opvangcentrum is Burbach lijkt een teken aan de wand. Zeker na de sterke toename van  asielzoekers in Duitsland. Verschillende crisissen in wereld hebben hieraan bijgedragen. Vóór 2010 hoefden er 10.000 vluchtelingen per jaar ontvangen te worden. Aan het einde van 2014 is dit aantal minstens vertwintigvoudigd, en men heeft geen benul van waar en hoe ze deugdelijk opgevangen moeten worden.

In de tussenliggende jaren zijn, in een permanente staat van paniek en urgentie, veel opvangcentra uit de grond gestampt. Ook personeelsbestanden moesten in een rap tempo vergroot worden. Een bedrijf dat hier een grote rol in speelt, is European Homecare. Binnen 24 uur kan zij een opvangplaats volledig uitrusten en voorzien van personeel. Men heeft geen idee hoe het bedrijf dit bewerkstelligt.

Leemte

Aan de vestiging van opvangcentra en de werving en selectie van personeel zijn geen duidelijke, laat staan bindende voorwaarden verbonden. Het stipuleren van algemene procedures en voorwaarden door Duitse gemeenten en deelstaten staat, om het zacht uit te drukken, nog in de kinderschoenen. Feitelijk hebben zeven van de zestien deelstaten geen minimumstandaarden voor opvangplaatsen voor vluchtelingen. Met vier deelstaten die mondjesmaat aanbevelingen doen, is alles gezegd.

Tegen de achtergrond van deze bestuurlijke leemte hebben zich verontrustende elementen in de praktijk van het asielbeleid weten te nestelen. Vanwege de sterke toename van het aantal vluchtelingen en de weigering van politici om het asielbeleid daaraan aan te passen, wordt de sector bevolkt door slecht gekwalificeerd personeel, onder wie bewakers met een extreemrechtse of neonazistische achtergrond.

In de Duitse stad Hoyerswerda is er een onderzoek gestart naar een bewaker nadat hij in juli tijdens een woordenwisseling de lumbale wervels van een Tunesische bewoner had gebroken. De bewaker zelf heeft een aanklacht ingediend tegen deze bewoner. In München verzetten Irakese en Somalische vluchtelingen zich tegen bewakers die hen uitschelden voor 'apen' en 'negers' en die hun kamers in de holst van de nacht binnenvallen met bivakmutsen op hun hoofd.

Grote delen van de vluchtelingenopvangsector zijn uitbesteed aan privébedrijven. Dit heeft deels te maken met besparingen van gemeenten en deelstaten op zoveel mogelijk uitgaafposten. De meeste bedrijven nemen het menselijk geweten als leidraad in hun werk, maar sommigen hebben overduidelijk het doel om elk druppel winst uit hun faciliteiten te persen. De opvangplaatsen zijn divers: asielzoekerscentra, zogenaamde vluchtelingenhostels, en hotels die moeite hebben hun kamers gevuld te krijgen.

Getraumatiseerd

Er is vrijwel geen toezicht op hoe men de opvang van de vluchtelingen omzet in de praktijk. Regelgeving bestaat vrijwel niet. Zo verwachten geen van de zestien Duitse deelstaten dat hotels maatschappelijke dienstverleners of psychische zorgverleners in dienst nemen.

Hoteloperator Martin Steinhart geeft hiervan een sterk voorbeeld. Met 30.000 euro aan overheidsgeld per maand wordt vluchtelingen een kamer aangeboden voor een relatief klein bedrag. Het bedrag is voor een hotel met tientallen kamers waarvan de helft leeg blijft staan niet groot, maar door te besparen op maatschappelijke dienstverleners of psychische zorgverleners kunnen de eindjes aan elkaar geknoopt worden.

Steinhart zegt dat hij welbewust is van het feit dat een aantal van de 84 vluchtelingen die onder zijn hotelleriezorg vallen, ernstig getraumatiseerd is. Maar hij is ervan overtuigd dat hij het aankan: ' soms moet je gewoon een arm om hun schouders slaan.'

Nog steeds luidt de hamvraag: komen er wettelijk bindende standaarden? Ondanks de publieke politieke uitspraken over foto uit Burbach, laat een wezenlijke verandering van het asielbeleid op zich wachten. Minister De Maizière heeft al laten weten dat de federale regering geen kosten zal maken voor een oplossing van de opvangproblemen van vluchtelingen.

Lees hier het volledig artikel op Spiegel.be

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.