about
Toon menu
Analyse

Chomsky: Israël schendt wapenstilstanden zonder ophouden

Volgens Noam Chomsky betekent de laatste wapenstilstand tussen Gaza en Israël een terugkeer naar 'normaal', waarbij Israël voortdurend het akkoord schendt en de internationale media pas wakker schieten wanneer Hamas daar na lang geduldig ondergaan op reageert. Wie de drijfveren van Israël wil kennen, vindt hier een essentiële analyse.
donderdag 9 oktober 2014

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Op 26 augustus 2014 hebben de Palestijnse Autoriteit en Israël een staakt-het-vuren aanvaard na een vijftig dagen durende aanval op Gaza die 2100 doden eiste en uitgestrekte desolate landschappen van vernieling achterliet. Dit akkoord roept op tot een einde van elke militaire actie van zowel Israël als Hamas, evenals een versoepeling van de Israëlische bezetting die Gaza al jarenlang in een wurggreep houdt.

Dit is slechts een zoveelste akkoord in een serie wapenstilstanden die werden bereikt na telkens weer één van Israëls periodieke escalaties van zijn nooit aflatende agressie tegen Gaza. Al die jaren zijn de termen van deze akkoorden dezelfde gebleven.

Telkens is het patroon na weer een aanval dat Israël het afgesloten akkoord naast zich neerlegt terwijl Hamas er zich aan houdt – zoals Israël officieel ook heeft erkend – totdat een scherpe toename van het Israëlisch geweld uiteindelijk een reactie van Hamas uitlokt. Daar volgt dan nog brutaler geweld op.

Deze escalaties kan je best vergelijken met het afschieten van vissen in een vijver, of 'het maaien van het gras', zoals dat in Israël wordt gezegd. Recent werd het accuraat omschreven als “het verwijderen van de toplaag van de bodem” door een Amerikaanse hogere militaire officier, die geschokt was door de praktijken van het “meest morele leger ter wereld”, zoals het leger van Israël zichzelf omschrijft.

Eerste akkoord van november 2005

Het eerste akkoord in de rij was het 'akkoord voor bewegingsvrijheid en toegang' tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit van november 2005. Dat voorzag de volgende zaken:

  • een grensovergang tussen Gaza en Egypte voor de export van goederen en het grensverkeer van mensen;
  • het wegnemen van obstakels voor de vrijheid van beweging van bussen en konvooien van vrachtwagens binnen de Westelijke Jordaanoever zelf en tussen de Westelijke Jordaanoever en Gaza;
  • de bouw van een zeehaven in Gaza;
  • de heropbouw en heropening van de luchthaven van Gaza, die eerder door Israëlische bommen was vernietigd [in 2000, twee jaar nadat ze was geopend, nvdr].

Dat akkoord werd afgesloten kort nadat Israël zijn kolonisten en strijdkrachten uit Gaza had teruggetrokken. Het motief voor deze terugtrekking werd uitgelegd door Dov Weinglass, een vertrouweling van toenmalig eerste minister Ariel Sharon, die belast was met de onderhandeling en implementering van deze terugtrekking.

Ultieme doel: het vredesproces bevriezen

“De bedoeling van dit terugtrekkingsplan is het bevriezen van het vredesproces”, legde Weinglass uit aan de Israëlische pers. “Wanneer je dat proces bevriest, voorkom je de oprichting van een Palestijnse staat, voorkom je een debat over de vluchtelingen, de grenzen en Jeruzalem. Heel dat gedoe dat de Palestijnse staat wordt genoemd en alles wat ermee samenhangt is zo effectief van onze agenda verwijderd. Dat gebeurde allemaal met gezag en toestemming van de (Amerikaanse) president en met de ratificatie van beide parlementen van het Amerikaanse Congres.” Dat is zonder meer de waarheid.

“Deze terugtrekking is zoals formaldehyde”, voegde Weinglass er aan toe, “het biedt ons net de hoeveelheid formaldehyde die nodig is om een politiek proces met de Palestijnen te verhinderen.” Israëlische haviken erkenden ook dat het meer zin had die enkele duizenden kolonisten weg te halen uit illegale gemeenschappen die Gaza vernietigden en ze over te brengen naar illegaal gesubsidieerde gemeenschappen op de Westelijke Jordaanoever, waar Israël van plan is ze te behouden.

Die terugtrekking werd aan de buitenwereld voorgesteld als een nobele poging tot vrede, maar de werkelijkheid was heel anders.

Israël heeft de controle over Gaza nooit losgelaten en wordt door de VN, de VS en andere naties aanzien als de bezettende macht (Israël zelf vindt uiteraard van niet).

In hun lijvige verhaal over de Israëlische nederzettingen in de bezette gebieden, beschrijven de Israëlische wijsgeren Idith Zertal and Akiva Eldar wat er feitelijk gebeurde toen Israël zich zogezegd terugtrok uit Gaza: het verwoeste gebied werd “nog geen enkele dag vrijgegeven uit Israëls militaire greep of verlost van de prijs van de bezetting die de inwoners er elke dag betalen”.

Na de terugtrekking “liet Israël verschroeide aarde achter, verwoeste diensten en mensen met noch een heden noch een verleden. De nederzettingen werden vernietigd als de sluwe zet van een onverlicht bezetter, die feitelijk het gebied blijft overheersen en diens inwoners blijft vermoorden en de duivel aandoen door middel van zijn overweldigende militaire macht.”

Operatie Gegoten Lood 2008-2009

Israël had snel een voorwendsel om dat eerste akkoord van november 2005 steeds zwaarder te schenden. In januari 2006 begingen de Palestijnen immers een ernstige misdaad. Ze stemden 'verkeerd' in zorgvuldig gemonitorde [internationaal als transparant en correct beoordeelde] vrije verkiezingen, waardoor het Palestijns parlement in handen van een meerderheid van Hamas kwam.

Israël en de VS legden onmiddellijk harde sancties op, waarmee ze de wereld heel duidelijk maakten wat zij verstaan onder “bevordering van de democratie”. De EU, tot diens scha en schande, sloot zich hierbij aan.

De VS en Israël begonnen na de verkiezingen van 2006 snel een militaire coup te plannen om de voor hen onaanvaardbare democratisch verkozen regering omver te werpen, een voor hen gebruikelijke procedure in dergelijke gevallen.

Toen Hamas in 2007 de couppoging echter wist te verijdelen, werd de belegering van Gaza zwaar geïntensifieerd, met regelmatige Israëlische militaire aanvallen. Foutief stemmen in een vrije verkiezing was al erg genoeg, maar een door de VS geplande militaire coup verijdelen, dat was echt wel een onvergeeflijke overtreding van de geldende spelregels!

Er werd in juni 2008 een nieuw staakt-het-vuren bereikt [na de operatie Gegoten Lood van november 2007-januari 2008]. Dat nieuwe akkoord riep opnieuw op tot het openstellen van de grensovergangen om “de transfer van alle goederen die werden verbannen terug in Gaza binnen te laten”. Israël ging hier formeel mee akkoord, maar kondigde onmiddellijk aan dat ze het akkoord niet gingen nakomen en de grenzen geblokkeerd hielden totdat Hamas Gilad Shalit zou worden vrijgelaten, een Israëlisch soldaat die gevangen gehouden werd door Hamas (sinds 2006).

Ontelbare ontvoeringen van Palestijnen

Israël heeft zelf een lang palmares van ontvoering van burgers in Libanon en op zee, waarbij ze gedurende Palestijnen lange periodes vasthoudt zonder geloofwaardige aanklacht, soms als gijzelaars. Burgers gevangen houden op grond van dubieuze aanklachten of zonder aanklacht is natuurlijk een praktijk die routineus voorkomt in de door Israël gecontroleerde gebieden. Het standaard Westers onderscheid tussen “mensen” en “niet-mensen” ('unpeople', in de hier zo nuttige uitdrukking van George Orwell) maakt dat palmares echter irrelevant.

Israël heeft niet alleen de bezetting van Gaza in stand gehouden. Het overtrad [met de weigering de grensovergangen te openen] het staakt-het-vuren van juni 2008. Bovendien deed Israël dat extreem gewelddadig. Het leger belette zelfs het United Nations Relief and Works Agency (UNRWA, het agentschap van de VN voor hulp aan Palestijnse vluchtelingen), dat zorgt voor het hoge aantal officiële vluchtelingen in Gaza, zijn voorraden aan te vullen.

Op 4 november 2008, toen de media zich concentreerden op de presidentiële verkiezingen in de VS, vielen Israëlische troepen Gaza binnen en doodden zes Hamas-militanten. Dat ontlokte een reactie van Hamas met een raket en had een vuurgevecht tot gevolg. Alle doden bij dat gevecht vielen aan Palestijnse kant.

VN-Resolutie veroordeelt Israëlische agressie

Eind december 2008 stelde Hamas voor het staakt-het-vuren te hernieuwen. Israël overwoog het aanbod, maar verwierp het en verkoos Operatie Gegoten Lood te lanceren, een drie weken durende inval met volle kracht van het Israëlische leger in de Gazastrook. Dit resulteerde in schokkende gruweldaden die door internationale en Israëlische mensenrechtenorganisaties goed gedocumenteerd werden.

Op 8 januari 2009, terwijl Operatie Gegoten Lood in volle razernij woedde, werd door de VN-Veiligheidsraad een unaniem gestemde resolutie aangenomen (met onthouding van de VS) die opriep tot een “onmiddellijk staakt-het-vuren dat leidt tot een volledige Israëlische terugtrekking, een onbelemmerde bevoorrading voor Gaza van voedsel, brandstof en medische zorgen, en verscherpte internationale maatregelen om wapen- en munitiesmokkel tegen te gaan”.

Er werd effectief een nieuw staakt-het-vuren bereikt, maar de voorwaarden, gelijkaardig aan de voorgaande, werden weerom nooit nagekomen door Israël. Ze sprongen volledig af bij de volgende 'maaibeurt van het gazon' in november 2012 met Operatie Zuil van Verdediging.

Wat in de maanden voor die nieuwe agressie gebeurde, kan aangetoond worden met de cijfers van de slachtoffers van januari 2012 tot het lanceren van die operatie (in november 2012): één Israëli werd gedood vanuit Gaza terwijl 78 Palestijnen gedood werden door Israëlische aanvallen.

Operatie Zuil van Verdediging 2012

De eerste aanslag van Operatie Zuil van Verdediging was de moord op Ahmed Jabari, een hooggeplaatste bevelhebber van de militaire vleugel van Hamas. Aluf Benn, hoofdredacteur van Israëls voornaamste krant Haaretz, beschreef Jabari als Israëls “onderaannemer” in Gaza, de man die zorgde dat er meer dan vijf jaar relatieve kalmte was.

Zoals altijd was er een voorwendsel voor deze moord. De meer plausibele reden werd gegeven door Israëlisch vredesactivist Gershon Baskin. Hij was jarenlang betrokken bij rechtstreekse onderhandelingen met Jabari. Baskin meldde dat Jabari enkele uren voor hij werd vermoord, “een voorlopige versie (ontving) van een permanente wapenstilstand met Israël, waarin maatregelen waren vastgelegd die genomen moesten worden om de wapenstilstand in stand te houden als er weer uitbarstingen van geweld ontstonden tussen Israël en de gewapende milities in de Gazastrook.”

Dit is een lange lijst van Israëlische acties, bedoeld om de dreiging van een diplomatieke oplossing af te wenden. Na deze laatste oefening in 'het maaien van het gras' werd er opnieuw een wapenstilstandsakkoord bereikt. In dit akkoord werden de nu standaardtermen geworden voorwaarden herhaald.

Dit akkoord riep op tot een staking van alle militaire acties aan beide zijden en het effectief beëindigen van de Israëlische bezetting van Gaza, evenals het “openen van de grensovergangen en vergemakkelijken van bewegingen door mensen en goederentransfers, en zich weerhouden om de bewegingsvrijheid van de inwoners te beperken en geen aanvallen meer te richten op inwoners in de grensgebieden.”

Hamas houdt zich weer aan de afspraken

Wat er vervolgens gebeurde, werd opgevolgd door Nathan Thrall, senior Midden-Oosten analist van International Crisis Group. De Israëlische inlichtingendiensten erkenden dat Hamas zich hield aan de termen opgesteld door het wapenstilstand. Thrall schreef daarover:

“Israël had daarom weinig redenen om zich te houden aan hun deel van het bestand. In de drie maanden die volgde op het afsluiten van de wapenstilstand, vielen hun troepen geregeld Gaza binnen, beschoten ze Palestijnse boeren en mensen die schroot en puin verzamelden aan de andere kant van de grens, en schoten ze naar boten op zee, waardoor ze de vissers de toegang tot het grootste deel van de wateren van Gaza verhinderden.”

Met andere woorden, de bezetting van Gaza werd nooit beëindigd. “Grensovergangen werden regelmatig afgesloten. Zogenaamde bufferzones in Gaza [die de Palestijnen niet mogen betreden en die een derde of meer van de beperkte landbouwgrond van de Gazastrook omvatten] werden opnieuw ingevoerd. De invoer van producten daalde, de export werd volledig geblokkeerd en er werden steeds minder uitreisvisums toegestaan naar Israël en de Westelijke Jordaanoever aan Palestijnen van Gaza.

Palestijnen vormen eenheidsregering

Zo gingen de voortdurende schendingen van Israël van het bestand door tot zich in april 2014 een belangrijke politieke gebeurtenis voordeed. De twee grootste Palestijnse organisaties, de in Gaza regerende Hamas en de door Fatah gedomineerde Palestijnse Autoriteit (PA) op de Westelijke Jordaanoever, tekenden een akkoord voor een Palestijnse eenheidsregering.

Hamas had daar grote toegevingen voor gedaan. Er zat immers niemand van hun leden of bondgenoten in de eenheidsregering. Zoals Nathan Thrall terecht opmerkte, droeg Hamas in feite het bestuur van Gaza over aan de PA.

Duizenden personeelsleden van de veiligheidsdiensten van de PA werden naar Gaza verzonden. De PA plaatste zijn grensbewakers aan de grenzen en grensovergangen, zonder wederzijdse posities voor Hamas in het veiligheidsapparatuur op de Westelijke Jordaanoever.

Uiteindelijk aanvaardde de eenheidsregering ook de drie voorwaarden die Washington en de EU reeds lang hadden geëist:

  • het afzien van geweld;
  • het naleven aan bestaande akkoorden;
  • de erkenning van de staat Israël.

Israël was daar woedend over. De regering verklaarde onmiddellijk dat ze elk akkoord met de eenheidsregering zou weigeren en schorste alle onderhandelingen op. Haar woede werd groter toen de Verenigde Staten, tezamen met het merendeel van de wereld, hun steun gaven aan deze Palestijnse eenheidsregering.

Israël wil geen Palestijnse eendracht

Er zijn goede redenen waarom Israël tegen eensgezinde Palestijnse samenwerking is. Eén ervan is dat het conflict tussen Hamas en Fatah Israël een goed voorwendsel gaf om deelname aan enige serieuze onderhandelingen te weigeren. Hoe kan men immers onderhandelen met een intern verdeelde tegenstrever?

Belangrijker is dat Israël zich reeds meer dan twintig jaar vasthoudt aan het afscheiden van Gaza van de Westelijke Jordaanoever. Dit is een cruciale overtreding van de Oslo-akkoorden van 1993 die Gaza en de Westelijke Jordaanoever als één onafscheidbare territoriale eenheid vastlegde.

Een blik op de kaart legt uit waarom. Door het afzonderen van Gaza, ontzegt men alle gebieden op de Westelijke Jordaanoever die nog werkelijk overgelaten worden aan de Palestijnen een toegang naar de buitenwereld. Ze zijn dan immers ingesloten door twee vijandige landen, Israël en Jordanië, beiden bondgenoten van de VS – en in tegenstelling tot wijdverbreide waanbeelden, de Verenigde Staten zijn allesbehalve een neutrale “eerlijke bemiddelaar”.

Een koloniale traditie

Daarbij komt bij dat Israël systematisch de Jordaanvallei [de zone binnen de Westelijke Jordaanoever vlak bij de rivier Jordaan, tevens de grens met Jordanië] aan het overnemen is, de Palestijnen er systematisch verdrijft, er koloniale nederzettingen opricht, waterputten uitgraaft en allerlei andere zaken uitvoert om zich ervan te verzekeren dat deze regio – ongeveer een derde van de volledige bezette Westelijke Jordaanoever, het grootste deel van de vruchtbare landbouwgrond – uiteindelijk zal worden geïntegreerd in Israël, tezamen met de andere regio’s die ze overnemen.

De overblijvende Palestijnse gefragmenteerde kantons zullen hierdoor volledig ingesloten worden. Een vereniging met Gaza zou deze plannen verstoren. Deze plannen gaan al terug tot het begin van de bezetting [in 1967]. Ze hebben daarvoor onafgebroken steun gehad van de grote politieke partijen, waaronder personen vallen die worden voorgesteld als mensen van de vrede, zoals voormalig president Shimon Peres.

Voorwendsel voor de volgende geplande agressie

Zoals gewoonlijk was er een voorwendsel nodig om naar de volgende escalatie te gaan. Dat deed zich voor toen drie Israëlische jongens van een nederzetting in de Westelijke Jordaanoever op een wrede manier werden vermoord. De Israëlische regering besefte duidelijk heel snel dat ze al dood waren, maar deed alsof dat niet zo was.

Dit gaf de mogelijkheid om een “reddingsoperatie” te starten die eigenlijk een rooftocht was, gericht tegen Hamas. De regering van Netanyahu heeft van daarbij in begin beweerd dat het wist dat Hamas verantwoordelijk was, maar heeft geen enkele moeite gedaan om hiervoor ooit enig bewijs te leveren.

Eén van Israëls meest vooraanstaande experten over Hamas, Shlomi Eldar, berichtte bijna onmiddellijk dat de moordenaars waarschijnlijk afkomstig waren van een dissidente clan in Hebron (op de Westelijke Jordaanoever) die al lange tijd een doorn in het oog was van de leiding van Hamas. Hij voegde eraan toe: “Ik ben er zeker van dat ze daarvoor geen groen licht hadden gekregen van de leiding van Hamas, ze dachten gewoon dat het het juiste moment was om in actie te komen.”

De politie van Israël heeft sindsdien leden van de clan zitten zoeken en aanhouden, terwijl ze bleven beweren, zonder enig bewijs, dat het “terroristen van Hamas” waren. Haaretz berichtte op 2 september 2014 al dat de Israëlische veiligheidsdiensten na zeer grove ondervragingen hadden besloten dat de ontvoering van de tieners “uitgevoerd was door een onafhankelijke cel” zonder bekende rechtstreekse banden met Hamas. De achttien dagen durende rooftocht door het Israëlisch leger wist de gevreesde eenheidsregering te ondermijnen.

Volgens Israëlische militaire bronnen hebben hun soldaten 419 Palestijnen aangehouden, van wie er 335 banden hebben met Hamas, en zes vermoord, terwijl ze duizenden locaties afzochten en daarbij voorwerpen ter waarde van 350.000 dollar in beslag namen. Israël voerde ook dozijnen aanvallen uit op Gaza, waarbij op 7 juli 2014 vijf Hamas leden werden omgebracht.

Hamas reageerde uiteindelijk met zijn eerste raketaanvallen in achttien maanden, zoals Israëlische functionarissen bevestigden, en gaf zo het voorwendsel aan Israël om op 8 juli 2014 Operatie Beschermende Rand te starten. De vijftig dagen durende aanval bleek de meest extreme oefening in “het maaien van het gazon” te zijn – toch tot vandaag.

Operatie 'Nog Geen Naam 20XX'?

Israël zit vandaag in een goede positie om zijn decennialange beleid om te draaien, dat er altijd uit bestond Gaza afgescheiden te houden van de Westelijke Jordaanoever – wat in strijd is met al zijn plechtige overeenkomsten – en voor de allereerste keer een groot wapenstilstandsakkoord effectief na te leven.

Dat kan het tenminste tijdelijk doen want het gevaar voor democratie in buurland Egypte is minimaal geworden. De gewelddadige militaire dictatuur van Generaal Abdul Fattah al-Sisi is een zeer welgekomen bondgenoot voor Israël om de controle over Gaza te behouden.

De Palestijnse eenheidsregering is, zoals ik hierboven al zei, bezig met het overdragen van de controle over de grensovergangen van Gaza aan door de VS getrainde manschappen van de Palestijnse Autoriteit. Het regeringsbeleid over Gaza kan geleidelijk aan in de handen van de PA komen, die voor hun overleven en hun financiën afhankelijk zijn van Israël.

Het zou kunnen dat Israël aanvoelt dat zijn overname van de Palestijnse gebieden op de Westelijke Jordaanoever zover gevorderd is, dat er nog weinig te vrezen valt van een beperkte vorm van autonomie in de enclaves die er nog overblijven voor de Palestijnen.

Er zit ook een zekere grond van waarheid in de recente opmerking van eerste minister Benjamin Netanyahu: “Vele spelers in de regio begrijpen de dag van vandaag dat in de strijd waarmee ze bedreigd worden, Israël geen vijand is, maar een partner.”

Akiva Eldar, Israëls toonaangevend diplomatiek correspondent, voegt daar echter aan toe dat “al die 'vele spelers in de regio' ook begrijpen dat er geen vermetele en allesomvattende diplomatische zet in het verschiet ligt zonder een akkoord over de vestiging van een Palestijnse staat, gebaseerd op de grenzen van 1967 en een eerlijke, overeengekomen oplossing voor het vluchtelingenprobleem”.

Hij wijst er ook op dat dit niet op de agenda van Israël staat en dat het in feite in directe tegenspraak is met het verkiezingsprogramma van 1999 van de regerende Likud-coalitie, dat nooit herroepen werd en dat “de vestiging van een Palestijnse Arabische staat ten westen van de Jordaan stellig verwerpt”.

Enkele goed geïnformeerde Israëlische commentatoren, in het bijzonder columnist Danny Rubinstein, geloven dat Israël klaar is om zijn huidige koers te laten varen en ditmaal zijn wurggreep op Gaza zal versoepelen.

Wait and see

De geschiedenis van de voorbije jaren doet echter anders vermoeden. De eerste voortekenen zijn alvast niet gunstig. Toen de laatste Operatie Beschermende Rand afliep, kondigde Israël zijn grootste onteigening van grond op de Westetlijke Jordaanoever in dertig jaar tijd aan, van bijna 1000 acres (405 hectare).

Israel Radio meldde dat deze onteigening een antwoord was op de moord van de drie Joodse tieners door 'Hamasmilitanten'. Een Palestijnse jongen werd daarentegen levend verbrand als vergelding voor die moord, maar geen flietertje Israëlische grond werd daarvoor overgedragen aan de Palestijnen.

Er was ook geen enkele reactie toen een Israëlische soldaat de tienjarige Khalil Anati vermoordde in een rustige straat van het vluchtelingenkamp nabij Hebron op 10 augustus 2014 en doodkalm in zijn jeep wegreed, terwijl het kind doodbloedde – en terwijl het meest morele leger van de wereld Gaza aan diggelen sloeg.

Terreur Israëlische bezetting gaat door

Volgens statistieken van de VN was de jonge Anati één van de 23 Palestijnen (met inbegrip van drie kinderen) die gedood werden door Israëlische bezettingsmachten op de Westelijke Jordaanoever gedurende de aanval op Gaza. Er vielen ook meer dan 2000 gewonden, waarvan 38 procent door scherpe munitie.

“Geen van de mensen die gedood werden brachten het leven van soldaten in gevaar”, berichtte Israëlisch journalist Gideon Levy. Op dit alles is er geen reactie, net als er geen reactie was toen Israël de voorbije veertien jaar gemiddeld meer dan twee Palestijnse kinderen per week ombracht. Tenslotte zijn zij 'niet-mensen'.

Aan alle zijden wordt beweerd dat als de tweestatenoplossing sneuvelt als resultaat van de overname van Palestijnse gronden door Israël, het resultaat dan één staat ten westen van de Jordaan zal zijn. Sommige Palestijnen verwelkomen deze afloop, erop anticiperend dat ze dan een burgerrechtenstrijd zullen kunnen voeren voor gelijke rechten naar het model van Zuid-Afrika onder de apartheid.

Vele Israëlische commentatoren waarschuwen dat dan het 'demografische probleem', als resultaat van meer Arabische dan Joodse geboorten en afnemende Joodse immigratie, hun hoop voor een 'democratische Joodse staat' zal ondermijnen.

Twijfelachtige toekomst

Het realistische alternatief voor een tweestatenoplossing is dat Israël de plannen die het al jaren uitvoert, blijft voortzetten. Daarbij neemt het al wat van waarde is voor Israël op de Westelijke Jordaanoever over, waarbij het Palestijnse bevolkingsconcentraties vermijdt en Palestijnen verwijdert uit de gebieden die het bij Israël integreert. Dat zou het gevreesde 'demografische probleem' moeten vermijden.

De gebieden die geïntegreerd worden bij Israël omvatten dan een erg uitgebreid Groot Jeruzalem, het gebied met de illegale “Israëlische muur”, doorgangen die door de Palestijnse gebieden naar het oosten snijden. Ze zullen waarschijnlijk ook de Jordaanvallei omvatten.

Gaza zal waarschijnlijk onder strakke bezetting blijven, gescheiden van de Westelijke Jordaanoever. De bezette Syrische Golanhoogte – zoals Jeruzalem door Israël geannexeerd in overtreding van het bevel van de VN-Veiligheidsraad – zullen stilzwijgend deel worden van Groot Israël. Ondertussen zullen Palestijnen van de Westelijke Jordaanoever vastzitten in niet-levensvatbare versplinterde kantons, met enkele speciale accommodaties voor de Palestijnse elites in standaard-neokoloniale stijl.

Voortzetting van het beleid van 1967

Dit basisbeleid is al aan de gang sinds de bezettingsoorlog van 1967, volgens het principe afgekondigd door toenmalig minister van Defensie Moshe Dayan, een van Israëls meest met de Palestijnen begane leiders. Hij informeerde zijn collega's van de regering dat zij tegen de Palestijnse vluchtelingen op de Westelijke Jordaanoever moesten zeggen:

“Wij hebben geen oplossing. Jullie zullen als honden blijven leven. Wie wil mag vertrekken. We zullen zien waar dit proces ons leidt.”

Die suggestie was ook normaal in de overheersende gedachten die uitgesproken werden in 1972 door toen toekomstig president Chaim Herzog: “Ik ontzeg de Palestijnen geen plek of standpunt of mening over elk onderwerp... Maar ik ben zeker niet bereid hen in om het even welk opzicht als partners te beschouwen in een land dat al duizenden jaren gewijd is in de handen van onze natie. Voor de Joden van dit land kan er geen partner zijn.”

Dayan riep ook op tot Israëls “permanente heerschappij” over de bezette gebieden. Als Netanyahu vandaag hetzelfde standpunt uit, zegt hij dus niks nieuws. Zoals andere staten, roept Israël “veiligheid” aan als rechtvaardiging voor zijn agressieve en gewelddadige acties. Goed geïnformeerde Israëli's weten echter beter.

Hun erkenning van de realiteit werd duidelijk uitgesproken in 1972 door toenmalig commandant van de luchtmacht en later president Ezer Weizmann. Hij legde uit dat er geen veiligheidsprobleem zou zijn als Israël de internationale oproep zou accepteren om zich terug te trekken uit de gebieden die het in 1967 veroverde. Het land zou dan echter niet kunnen “bestaan naar de schaal, de geest en de kwaliteit die het nu belichaamt”.

Gedurende een eeuw ging de Zionistische kolonisatie van Palestina hoofdzakelijk door op basis van het pragmatische principe van de stilzwijgende vestiging van feiten op het terrein, die de wereld uiteindelijk moest aanvaarden. Het is een uiterst succesvol beleid geweest.

Er is alle reden om te verwachten dat blijft doorgaan, zolang de VS daar de nodige militaire, economische, diplomatische en ideologische steun toe verleent.

Voor hen die begaan zijn met de rechten van de wreed mishandelde Palestijnen, kan er geen hogere prioriteit zijn dan het werken aan de verandering van dit beleid van de VS. Dat is helemaal geen ijdele droom.

Van Noam Chomsky verscheen zopas de Nederlandstalige vertaling De Essentiële Chomsky. Zijn laatste boek Masters of Mankind werd in september 2014 gepubliceerd bij uitgeverij Haymarket Books, dat in de loop 2015 twaalf van zijn klassiekers in een nieuwe uitgave heruitbrengt. Chomsky schreef het artikel Ceasefires in Which Violations Never Cease. What’s Next for Israel, Hamas, and Gaza? voor de website TomDispatch.com. Het werd vertaald door Marisa Abarca, Bavo Vanoost en Lode Vanoost.

© 2014 Noam Chomsky en TomDispatch.com. Overname van deze vertaling voor niet commerciële doeleinden mits toestemming van DeWereldMorgen.be en TomDispatch.com.