Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Bezetting, een non-issue? In de nasleep van wapenstilstand X

Niet iedereen is wijzer geworden van de overvloed van informatie en opinie over de laatste Israëlische militaire actie in Gaza. Hoe komt dat? Een antwoord is dat de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden zelden in nieuwsberichtgevingen ter sprake komt. Er wordt niet stilgestaan bij het feit dat de decennialange bezetting de crux van de kwestie is.
maandag 6 oktober 2014

Op 26 augustus j.l. hebben Israël en de Palestijnse Autoriteiten ingestemd met een wapenstilstand. Hiermee kwam Operation Protective Edge officieel ten einde. De vijftig dagen durende militaire actie heeft Gaza tot een voorgeborchte van de Apocalyps gemaakt, waarbij minstens 2100 Palestijnse burgers, vijf Israëlische burgers, en 66 Israëlische soldaten het leven hebben verloren. Minstens 11.000 Palestijnse en 450 Israëlische burgers zijn gewond geraakt.

Operation Protective Edge ontlokte tientallen media-uitzendingen en ontelbare discussies op social media. Niet iedereen is wijzer geworden van de overvloed van informatie en opinie. Hoe komt dat? Ergens in onze menselijke geschiedenis hebben we (in een dynamisch en grillig samenspel met diverse krachtvelden) collectief vastgesteld dat het onderwerp ‘Israël-Palestina’ één van de meest complexe onderwerpen is.

Vertroebeld

Israël bedient zich van een schitterende mediaretoriek die deze collectieve vaststelling in stand houdt. Opgaand in deze mediaretoriek raakt het zicht op de diepgewortelde basis van decennialang menselijk leed vertroebeld: de bezetting. Er wordt niet stilgestaan bij het feit dat de bezetting de crux van de kwestie is. En dan blijkt het onderwerp toch niet zo complex te zijn.

Evolutie van de Israëlische bezetting van Palestijns grondgebied. Bron: Flickr





De Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden komt in nieuwsberichtgevingen zelden ter sprake. De bezetting speelt bijna geen rol meer in de discussie over militaire acties of een wapenstilstand. Een griezelig besef. Nieuwe ontwikkelingen in de betrekkingen tussen Israël en de Palestijnse Gebieden worden ontkoppeld, om vervolgens in geïsoleerd bekeken te worden. Bijgevolg wordt het onwaarschijnlijk om tot het belangrijke besef te komen dat Hamas product is van de bezetting.

Consensus

Wat te doen? De woorden van komische reus George Carlin bewijzen hun nut: ‘I got this real moron thing I do, it’s called “thinking"!’ Welnu, om zich een weg te banen door de haarbal van opinies, analyses, uitspraken, beelden en statistieken is het minste wat we kunnen doen: een overzichtje maken van een aantal verifieerbare empirische, historische en internationaal rechtelijke feiten. Feiten die weliswaar naar droog brood smaken, maar waarover wel een brede consensus binnen de internationale gemeenschap bestaat.

Sinds 1967 heeft de internationale gemeenschap zich steevast uitgesproken tegen de onrechtmatige Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden. En de internationale gemeenschap heeft zich steevast uitgesproken vóór een tweestatenoplossing op basis van de 1967 landsgrenzen. Tegenover de tweestatenoplossing heeft Israël zich stelselmatig ambivalent opgesteld. Door het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk, door het voorstel van Oost-Jeruzalem als hoofdstad van de Palestijnse staat én door de bepaling van de staatsgrenzen blijft Israël de tweestatenoplossing zien als een driekoppig monster. Het mag liever een uitwisbare indruk in het publieke debat krijgen.

Dankzij de aanhoudende financiële en militaire steun en het vetorecht van de Verenigde Staten in de Veiligheidsraad, heeft Israël tientallen VN-resoluties kunnen schenden en kan de bezetting tot op de dag van vandaag blijven bestaan. In de dagelijkse bezettingspraktijken wordt een waaier van mensenrechten herhaaldelijk geschonden. Alles is keurig en wel gedocumenteerd in VN-rapporten en mensenrechtenrapporten van ngo' s die gemakkelijk te raadplegen zijn.

Calorieën

Niets wijst erop dat Israël ook maar iets van de bezetting breekt. Het feit dat kolonisten in 2005 uit Gaza moesten vertrekken, betekent zeker niet het einde van de bouw van de nederzettingen. Met de laatste wapenstilstand lijkt een einde te komen aan de illegale blokkade die een miserabele leeftoestand aan de bewoners van Gaza oplegt. Een beruchte maatregel hiervan is de putting the people on a diet, waarbij elk persoon een minimumaantal calorieën in levensmiddelen krijgt toegediend. Bovendien vallen vrijwel alle onderdelen van het dagelijkse bestaan onder de bevoegdheid van het leger. Gaza is zeker niet los te zien van de bezetting en is hiermee een lichtend voorbeeld van Israëls brute schending van het internationaal recht.

Dit is de context waarbinnen Operation Protective Edge zich heeft voltrokken. Recentelijk heeft mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch moeten concluderen dat met Operation Protective Edge Israël zich schuldig heeft gemaakt aan oorlogsmisdaden. Een opmerkelijke en terugkerende observatie is dat Israël zelden beroep doet op mensenrechtenrapporten en/of internationaal rechtsartikelen om hun klachtverhaal over Hamas in de media kracht bij te zetten. Nogal wiedes, want anders riskeert het aan zijn plichten ten opzichte van de Palestijnen en de internationale gemeenschap te worden herinnerd.

Hoe abject de raketbeschietingen gevonden mogen worden, geen enkele daad kan gescheiden worden bekeken van de grotere context van de bezetting. Willens en wetens blijft Israël illegale koloniale nederzettingen bouwen en heeft daarmee hectaren Palestijns grondgebied geconfisqueerd. Het totale Palestijnse grondgebied dat nog voor de Palestijnen van Israël mag bestaan, krimpt met de dag. Wat er – voor nu – is overgebleven, is door wegversperringen en checkpoints zo gefragmenteerd dat een Palestijnse staat er onmogelijk op gesticht kan worden.

Fait accompli

De facto leven Palestijnen en Israeli's in een éénstaatconstructie die langs etnische gesegregeerde, apartheidslijnen is opgebouwd en opereert. Het is dan mogelijk om je af te vragen of de éénstaatoplossing beter in het verschiet ligt. Alhoewel, één staat? Voor iedereen? Ongeacht zijn of haar afkomst? Op gelijke voet? Anno 2014? Ludiek!

De bezetting als een vanzelfsprekendheid die niet meer bediscussieerd hoeft te worden – un fait accompli dat de levensvatbaarheid van een soevereine Palestijnse staat tot het nulpunt brengt, en ook de illusionaire machtsgelijkheid tussen partijen vestigt. Het kersje op deze sorbet van kommer en kwel is dan ook de vraag wie zichzelf mag prijzen als winnaar. Serieus? ‘Just ‘cause you got the monkey off your back doesn't mean the circus has left town.’ In de nasleep van de zoveelste wapenstilstand zijn de woorden van reus Carlin nog nooit zo treffend geweest.


Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

Eén reactie

  • door Kareldegraaff op dinsdag 7 oktober 2014

    Ik ben het helemaal met u eens, mevrouw El Khannoussi

    Het feit dat Israël al 34 jaar VN-resolutie 465 met voeten treedt en daarbovenop al decennia lang de slachtoffers van de illegale bezetting en kolonisatie op allerlei manieren uitdaagt en het leven zuur maakt, is hier bij ons blijkbaar definitief onder de mat geveegd.

    Het 'westen' is door zijn tolerantie hiervoor, mede schuldig aan al de gevolgen ervan. Wat voor Oekraïne kan naar Rusland toe, moet voor de bezette Palestijnse gebieden ook kunnen naar Israël toe.

    Het wordt dus hoog tijd om deze bron van alle kwaad weer op te graven en net zo lang in de schijnwerpers te zetten, plus sancties in te stellen, tot Israël zijn illegale bezetting opgeeft, gestolen land teruggeeft, schade herstelt of compenseert en de illegale kolonies ontruimt.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties