Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Hart boven Hard: "En toch sta ik hier"

In het kader van het burgerinitiatief Hart Boven Hard gaf politiek filosoof Bleri Lleshi een speech. Hij riep niet alleen op tot kritiek, maar ook tot zelfkritiek. Niet alleen tot eenmalig verzet, maar ook tot structureel verzet. In de Beursschouwburg van Brussel zei Bleri: "Het middenveld dient mensen centraal te stellen. We moeten emancipatorisch en politiserend werken. En daar moeten we voor vechten."
woensdag 24 september 2014

Welkom in Brussel. De stad waar bijna 60 procent van de bevolking andere roots heeft. Laat me nu al zeggen dat wat betreft de migranten zowel de septemberverklaring van minister-president Bourgeois als de alternatieve septemberverklaring tekortschieten. De rampzalige situatie van de migranten wordt niet geproblematiseerd en dat is een gemiste kans. Als we naar de cijfers kijken, dan zien we  dat 34 procent van de Brusselaars in armoede leeft. Een derde van de jongeren kan geen job vinden. De helft van de Brusselaars komt in aanmerking voor een sociale woning. Het is crisis, maar in Brussel is het al decennialang crisis.

Vandaag is het het middenveld dat direct met die crisis wordt geconfronteerd. Er zal bespaard worden en deze keer zullen niet alleen de mensen voor wie het middenveld het opneemt daarvan de dupe zijn, maar ook degenen die werkzaam zijn binnen dat middenveld.

In de Septemberverklaring werd duidelijk gemaakt dat er zware besparingen zullen volgen op allerlei domeinen. We krijgen een rechtse regering en besparingen zijn nu eenmaal de dada van rechts. Anderzijds komt dit niet uit de lucht vallen. Het is niet de eerste keer dat er wordt bespaard. De besparingen zijn dertig jaar geleden ingezet. Niet alleen door rechts maar ook door het zogenaamde links. Sociaaldemocraten hebben bijna evenveel besparingen doorgevoerd als rechts, zowel in België als in Europa. Bij momenten heeft ook Groen het besparingsbeleid gesteund.

Of ze nu van links of van rechts komen, ik ben tegen besparingen. Wat de besparingen zijn, waarom er wordt bespaard en tot welke gevolgen besparingen hebben geleid, heb ik uitgelegd in mijn boek De neoliberale strafstaat.

Accumuleren

De politici zullen de besparingen verdedigen en zeggen dat het echt niet anders kan en dat ze nodig zijn om ‘de begroting in evenwicht te brengen’, ‘groei mogelijk te maken’ of ze geven een technische uitleg die u heel waarschijnlijk maar moeilijk kan begrijpen.

In werkelijkheid gaat het besparingsbeleid om nog meer macht en nog meer – vooral fiscale – voordelen voor een steeds kleinere elite van multinationals, bedrijfsleiders en rijke mensen die er samen met de politieke elite voor zorgen dat die macht in hun handen blijft. Macht verkrijg je onder andere door kapitaal te accumuleren. Waar wordt het kapitaal gehaald in tijden van besparingen? Bij de werkende middenklasse, maar ook bij degenen die de steun van de staat nodig hebben. Niet alleen de middenklassegezinnen krijgen de rekening gepresenteerd, maar ook gepensioneerden, werkzoekenden, alleenstaande moeders, mensen in armoede. Hun rechten worden afgepakt en ze moeten vooral hun ‘eigen verantwoordelijkheid’ nemen.

Het is geen toeval dat we sinds een aantal weken een wereldrecord bereiken van het aantal miljardairs, met de meeste ervan in Europa. Het is Europa dat trouw blijft aan het besparingsbeleid. Het duidelijkst voorbeeld hier is Griekenland: de afgelopen vijf jaar is de gemiddelde Griek 40 procent armer geworden terwijl de rijkste Grieken 20 procent rijker werden.

Daarom ben ik tegen besparingen, en ook boos op en ontgoocheld in politici die ondanks de cijfers en de feiten voor besparingen blijven kiezen.

Verontwaardigd

Ik ben verontwaardigd en ontgoocheld in politici, maar minstens evenveel ook in ons: al die mensen van het brede middenveld die het zover hebben laten komen. We hebben staan toekijken, we zijn gepacificeerd. We zijn niet in verzet gekomen.

Waarom ben ik verontwaardigd over ons? Omdat mijn stad lijdt onder armoede en uitsluiting, terwijl middenveldorganisaties beweren dat ze schitterend werk leveren, net zoals politici en politieke partijen weet u wel,

Ik ben verontwaardigd omdat ik als jongerenwerker geconfronteerd werd met de realiteit van jongeren die ik moest begeleiden en ouders die ik moest spreken (in verkrotte appartementen in Anderlecht, Molenbeek of Schaarbeek) en die mij duidelijk maakten dat ze me enkel zagen omdat ze van de jeugdrechter moesten. Mij duidelijk maakten dat ik een van de zovele jeugdwerkers was die voorbij komen zonder dat de situatie verandert. Dat is een harde waarheid.

Hoe durven we ons werk op te hemelen tijdens congressen en studiedagen? Hoe durven we pas in verzet te komen als onze banen in gevaar komen? Waarom zijn we niet in opstand gekomen voor en samen met de mensen die we moeten ondersteunen?

Ik ben boos omdat ik applaus krijg als ik kritiek geef op politici en regering. Maar geef ik kritiek op het middenveld zelf, dan ben ik niet meer welkom. Ik mag aanklagen dat politici slecht werk leveren en dat ze geen daden laten zien, dat ze diversiteit niet serieus niet nemen enz. Maar ik mag niet hetzelfde zeggen over middenveldorganisaties die op dezelfde manier falen. Voorbeelden genoeg, van mensen en organisaties hier aanwezig vanavond.

Verandering

En toch sta ik hier. Niet omdat ik zonder hoop ben, maar net omdat ik hoop heb. Hoop dat dit de eerste stap is van verzet tegen een beleid dat onze samenleving ongelijk maakt en mensen uitsluit. Verzet dat zal groeien en voorbij de eigen belangen zal kijken. Verzet ook in naam van degenen die hier vanavond niet zijn en nooit naar dergelijke events of zalen komen. Verzet voor en samen met de mensen voor wie we het moeten opnemen, voor de mensen die ons vandaag nodig hebben. Die mensen moeten we sterker maken. Aan die mensen moeten we een gezicht geven. Pas als we dit doen, zal de politieke wereld ons vrezen. Dan pas kunnen we spreken over het begin van verandering.

Verandering die nodig is, want het huidige middenveld heeft geen fundamenten en ook geen ziel meer. Het heeft haar ziel ingeruild voor het potje subsidies. Het middenveld dient mensen centraal te stellen. We moeten emancipatorisch en politiserend werken. En daar moeten we voor vechten.

Maar nu moeten we vooral doen wat we vandaag hebben gedaan: op straat komen. Niet één keer, niet symbolisch, maar structureel totdat het middenveld de plek en het respect krijgt die het verdient, maar ook de structurele middelen om de huidige structurele problemen en uitdagingen aan te gaan en daar werkelijk verandering in te brengen.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

3 reacties

  • door Yves Pepermans op woensdag 24 september 2014

    Bedankt voor dit stuk. Wat meer zelfkritiek is nodig als we willen dat dit verzet verder gaat dan de simpele oppositiepraat die het nu nog soms te veel is. Het probleem is zo veel dieper dan deze 'rechtse coalitie'.

  • door Roland Horvath op woensdag 24 september 2014

    Akkoord. De grote ondernemingen en de overheden moeten verplicht bepaalde quota 'migranten' te werk stellen zodat de werknemers populatie een afspiegeling is van de BE bevolking. Als dat niet gebeurt zijn de 'migranten' binnen 50 jaar nog niet geïntegreerd. De politici en de media hebben alles van het neoliberale EU bestuur geaccepteerd. Onbegrijpelijk, een hoop varkens zou het beter doen. De middenveldorganisaties zagen ook nergens graten in. Een gebrek aan kennis van macro en monetaire economie, te weinig belangstelling voor de politiek vooral de EU politiek of te veel vertrouwen in de bestuurders? Wellicht alle drie.

    Ten behoeve van de exportwinst van de GMO moet de EU een goedkope werkplaats worden. Ten koste van de koopkracht en dus van KMO en consumenten. In de EU is de export, die slechts 15% van het EU BBP bedraagt, belangrijker dan de binnenlandse markt van 500 miljoen burgers. Niet normaal. Daarom moet de overheidsschuld boven de 60% BBP in 20 jaar afbetaald worden om de overheden van de lidstaten in geldmoeilijkheden te brengen en hen zo de Sociale Zekerheid SZ te doen afbouwen. Er is geen SZ in India en Afrika, waarom dan wel in de EU.

    Besparingen zijn niet nodig, er moet niet bespaard worden, we leven in overvloed, in een economische overcapaciteit zoals in 1929, er is geen tekort. Er is geldgebrek bij overheden en consumenten, dat is secundair tegenover het materiële en het is een louter financieel probleem dat snel op te lossen is. Nog sterker, er mag niet bespaard worden want besparingen maken de economie kapot. Zoals ze gepland zijn zal de productiecapaciteit van de KMO in BE door besparingen met tientallen procenten verminderen in enkele jaren, wat de bedoeling is van het EU bestuur en van hun mentors de GMO. Dan zal er ook niet van zelf een opleving van de economie komen zoals het neoliberale extreem rechts beweert. Tot vandaag de dag worden besparingen zogenaamd ten bate van het concurrentie vermogen van de GMO, van de waarde van de euro en van een opleving van de economie verdedigd door het EU bestuur voorop Merkel en Van Rompuy, beide niveau nul. De catastrofale besparingspolitiek die gevoerd wordt in de EU, in VL en misschien in BE is niet alleen het gevolg van een corrupte houding van de politici maar vooral van hun onbekwaamheid. Ze denken een groot probleem op te lossen door 2 getallen aan elkaar gelijk te maken: De uitgaven verminderen tot ze gelijk zijn aan de ontvangsten.

    Door een economische overcapaciteit sedert 2008 zijn de investeringen verminderd, dus ook de totale loonsom en de koopkracht. Er is geldgebrek bij overheid en consumenten. Om de koopkracht te vergroten moeten de ondernemingen evenveel geld geven aan overheid en consumenten als voor de overcapaciteit. Dat kan door meer bedrijfslasten bijvoorbeeld lonen- BTW- milieulasten. Ze worden als kosten verrekend in de prijs van het verkochte product en zo door de klant betaald. Wat dat betreft dus een nul operatie voor de ondernemingen. Een tweede methode om aan geld te komen is lenen bijvoorbeeld in een PPS Publiek Private samenwerking voor de financiering van grote projecten. Maar ook dat mag niet van de EU, met dat verbod moet komaf gemaakt worden. Ten derde kan de overheid ook aan geld komen als het gecreëerd wordt door de ECB, een reële mogelijkheid om de overheidsschulden af te betalen, 150 miljard per jaar voor de hele EU. Door inflatie en groei moet er toch af en toe geld gecreëerd worden. Tot nu toe werd dat aan de -private- banken gegeven, niet aan de overheden of de consumenten.

    De politiek is te belangrijk om die aan politici en media over te laten. De middenveld organisaties moeten meer aandacht en tijd besteden aan politieke vraagstukken anders worden we weer eens in de kortste keren bestolen. We kunnen het niet aan anderen overlaten. Democratie en welvaart hebben voortdurend waakzaamheid en bevestiging nodig.

  • door marije op vrijdag 26 september 2014

    Ik ben blij met dit artikel. Ik werk zelf in de sociale economie (kringloop) en stel vast dat bekwame mensen niet kunnen doorstromen naar het gewone arbeidscircuit enkel en alleen wegens hun naam en afkomst. Er moet hier dringend iets aan veranderen in dit vlaamse(!)land.Wanneer is iemand dan eindelijk goed geîntegreerd ? Marije Defieuw

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties