Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

John Pilger over Gaza, Oekraïne en het laatste taboe: de wereldoorlog

Op 11 september 2014 gaf onafhankelijk journalist John Pilger de lezing "Breaking the last taboo – Gaza and the threat of world war" tijdens de Edward Said Memorial Lecture in de Australische stad Adelaide.
vrijdag 12 september 2014

“Er rust een taboe”, zei de visionair Edward Said, “op het vertellen van de waarheid over Palestina en de grote vernietigende kracht achter Israël. Alleen wanneer deze waarheid aan het licht komt, kunnen wij vrij zijn.”

Voor vele mensen ligt de waarheid nu open. Eindelijk weten zij het. Zij die ooit tot stilte werden geïntimideerd, kunnen niet langer wegkijken. Vanuit hun laptop, tv of telefoon staren de bewijzen hen in het gezicht van de barbarij van de staat Israël en van de enorme vernietigende kracht van zijn mentor en bevoorrader, de VS, van de lafheid van de Europese regeringen en de medeplichtigheid van anderen, zoals Canada en Australië in deze epische misdaad.

De aanval op Gaza was een aanval op ons allen

De belegering van Gaza is een belegering van ons allen. De ontkenning van gerechtigheid voor de Palestijnen staat symbool voor de belegering van het grootste deel van de mensheid en houdt de waarschuwing in dat de dreiging van een nieuwe wereldoorlog met de dag toeneemt.

Toen Nelson Mandela de strijd van Palestina “het grootste morele probleem van onze tijden” noemde, sprak hij namens de echte beschaving, niet die versie van 'beschaving' die door imperia werd uitgevonden.

In Latijns-Amerika hebben de regeringen van Brazilië, Chili, Venezuela, Bolivia, El Salvador, Peru en Ecuador stelling genomen voor Gaza. Elk van deze landen heeft zijn eigen tijdperk van duistere stilte gehad, toen straffeloosheid voor massamoord werd gesponsord door dezelfde peetvader in Washington, die nu het gehuil van de kinderen in Gaza beantwoordde met nog meer dodelijke munitie.

In tegenstelling met Netanyahu en zijn moordenaars maakten de favoriete fascisten van Washington in Latijns-Amerika zich niet druk om morele opsmuk van hun wandaden. Ze slachtten de mensen gewoon af en lieten de lijken achter op vuilnisbelten. Voor het zionisme is de doelstelling dezelfde: het ontwortelen en uiteindelijk vernietigen van een volledige menselijke gemeenschap, een waarheid die 225 overlevers van de Holocaust en hun nakomelingen vergeleken hebben met de essentie van genocide.

Er is niets veranderd sinds het fameuze "Plan D" van 1948 dat een volledig volk etnisch gezuiverd heeft. Recent stond op de website van de Times of Israel deze titel 'Genocide is toelaatbaar'. Moshe Feiglin, ondervoorzitter van de Knesset, het parlement van Israël, eist een beleid van massale uitdrijvingen naar concentratiekampen. Ayelet Shaked, parlementslid van een van de coalitiepartijen van de regeringsmeerderheid, eist de uitroeiing van Palestijnse moeders om te verhinderen dat zij 'kleine slangen' zouden baren.

Jarenlang zwegen de journalisten

Jarenlang hebben journalisten toegekeken terwijl Israëlische soldaten Palestijnse kinderen uitlokten door hen grof te beledigen vanuit luidsprekers. Daarna schoten ze hen dood. Jarenlang hebben journalisten geweten dat Palestijnse vrouwen met barensweeën door wegblokkades de doorgang naar het hospitaal geweigerd werd en dat daarbij baby's stierven, soms samen met hun moeder.

Jarenlang hebben journalisten geweten dat Palestijnse dokters en ambulanciers een doorgangsvergunning kregen van Israëlische bevelhebbers om de gewonden te verzorgen en de doden te verwijderen, om dan toch door het hoofd geschoten te worden. Jarenlang hebben journalisten geweten dat gekwetste mensen geen toegang kregen tot levensreddende behandelingen of dat ze dood werden geschoten toen ze poogden een kliniek te bereiken voor chemotherapie. Een oudere dame met een wandelstok werd afgemaakt, met een kogel in de rug.

Leugens en misleiding

Toen ik Dori Gold, een hoge adviseur van de Israëlische eerste minister met deze feiten confronteerde, zei hij:  “Ongelukkig genoeg komen er in elke oorlogsvoering gevallen voor van burgers die per ongeluk worden gedood. De feiten die u vermeldt, zijn geen terrorisme. Terrorisme, dat is wanneer je het vizier van een sluipschutter moedwillig op een burger richt.” Ik antwoordde daarop: “Dat is precies wat er gebeurd is”. “Neen”, zei hij, dat is niet gebeurd”.

Deze leugens en misleidingen worden zonder verpinken herhaald door de apologeten van Israël. Zoals Chris Hedges, de vroegere journalist van The New York Times, benadrukt, eindigt de berichtgeving van dit soort wreedheden altijd met de zin “gevallen onder kruisvuur”. Zolang ik het Midden-Oosten als journalist heb gevolgd, heeft het grootste deel van de westerse media hier op deze manier aan meegewerkt.

In één van mijn documentaires lag de Palestijnse cameraman Imad Ghanem hulpeloos op de grond, terwijl soldaten van 'het meest morele leger ter wereld' zijn beide benen afschoten. Deze wreedheid kreeg twee regels op de website van de BBC. Dertien journalisten werden afgemaakt door Israël tijdens hun laatste bloedfeest in Gaza. Ze waren allen Palestijnen. Wie kent hun namen?

Er is nu echter iets veranderd

De walging in de wereld is overweldigend. De stemmen van het 'tactvolle liberalisme' zijn ongerust. Hun handenwringend koorgezang van schone schijn over de 'gelijk verdeelde schuld' en 'het recht van Israël om zich te verdedigen' pakt niet meer, net zomin als de sneren van antisemitisme en selectief geschreeuw dat "er toch iets moet worden gedaan aan islamitische fanatici" maar dat er niets moet worden gedaan tegen zionistische fanatici.

Een van die 'redelijke, liberale stemmen', die van romanschrijver Ian McEwan, werd door The Guardian gehuldigd als een wijze man, terwijl de kinderen van Gaza in stukken werden geblazen. Dit is dezelfde McEwan die de smeekbeden negeerde van de Palestijnen om de Jeruzalem Prize for Literature niet te aanvaarden. “Als ik alleen maar naar landen zou gaan waar ik het mee eens ben, dan zou ik waarschijnlijk nooit uit mijn bed komen”, zie McEwan.

Wel, als de doden van Gaza konden spreken, zouden ze zeggen: “Blijf in bed, grote romanschrijver, want uw aanwezigheid hier spreidt het bed van racisme, apartheid, etnische zuivering en moord – je slijmerige dankwoorden voor die prijs maken daarbij geen enkel verschil.”

Om het sofisme en de macht van deze liberale propaganda te doorgronden, is het essentieel dat je begrijpt waarom de wandaden van Israel blijven voortrazen, waarom de wereld daar passief naar kijkt, waarom er nooit sancties worden getroffen tegen Israël en waarom niet minder dan een totale boycot van alles wat Israël is vandaag een maatstaf is van elementaire menselijke waardigheid.

De echte Hamas

De meest indringende propaganda over Hamas stelt dat de organisatie toegewijd is aan de vernietiging van Israël. Khaled Hroub van Cambridge University wordt wereldwijd beschouwd als de leidende autoriteit over Hamas. Hij stelt dat die uitspraak “nooit werd gebruikt of aangenomen door Hamas, zelfs niet in zijn meest radicale verklaringen.” Het dikwijls geciteerde "anti-Joodse" Charter van 1988 was "het werk van één persoon dat openbaar werd gemaakt zonder de vereiste toestemming van Hamas … Deze auteur was iemand van de oude garde”. Het document wordt door Hamas gezien als een gênant onding en wordt nooit geciteerd.

Hamas heeft herhaaldelijk een verdrag voor tien jaar voorgesteld aan Israël en heeft zich al lang verzoend met een tweestaten-oplossing. Toen de onverschokken Joods-Amerikaanse activiste Medea Benjamin in Gaza was, nam ze een brief mee van de leiders van Hamas aan president Obama. Daarin stond klip en klaar dat de regering van Gaza vrede met Israël wilde. Deze brief werd genegeerd. Ik weet persoonlijk dat er meerdere van dergelijke brieven zijn die in het volste vertrouwen werden verstuurd en werden genegeerd of afgewezen.

De meest onvergeeflijke misdaad van Hamas is een prestatie die bijna nooit wordt vermeld: het is de enige Arabische regering die democratisch verkozen werd door haar eigen volk (in 2006).

Erger nog, de organisatie heeft nu een eenheidsregering gevormd met de Palestijnse Autoriteit. Een gezamenlijke en vastberaden Palestijnse stem in de Algemene Vergadering van de VN, in de VN-Mensenrechtenraad en het Internationaal Strafhof, dat is een zeer gevreesde bedreiging.


TV-kijken is onwetend blijven

Sinds 2002 heeft Glasgow Media Group, een vooruitstrevende organisatie voor analyse van de media aan de Glasgow University, een aantal opmerkelijke studies gepubliceerd van de berichtgeving en propaganda over Israël/Palestina. Professor Greg Philo en zijn collega's waren geschokt vast te stellen dat de onwetendheid van het publiek wordt versterkt door de tv-nieuwsproductie. Hoe meer de mensen naar tv kijken, hoe minder ze weten.

Volgens Greg Philo is het probleem niet zozeer 'vooringenomenheid'. Journalisten en programmamakers zijn even emotioneel als eender wie over het lijden van de Palestijnen. De machtsstructuren van de media als een arm van de staat en van de gevestigde belangen zijn echter zo overweldigend dat kritische feiten en historische context routineus onderdrukt worden.

Het is haast ongelooflijk, maar slechts negen procent van de jonge kijkers die door professor Philo en zijn team werden geïnterviewd weten dat Israël de bezettende macht is en dat de illegale kolonisten Joods zijn. Heel wat meer jongeren denken dat de Palestijnen de kolonisten zijn. De term "bezette gebieden" wordt haast nooit uitgelegd. Woorden zoals "moord", "wreedheid", "koelbloedige afslachting" worden enkel gebruikt om Israëlische slachtoffers te omschrijven.

'Kritische' journalistiek

Recent was BBC-journalist David Loyn kritisch voor een ander Brits journalist, Jon Snow van Channel 4 News. Snow was zo geraakt door wat hij had gezien in Gaza dat hij een humanitaire oproep deed op YouTube. De man van de BBC was bezorgd omdat Snow het 'gedragsprotocol' had overtreden. Hij was in het stukje op YouTube immers 'emotioneel' geweest.

“Emotie”, zo schreef Loyn, “is het spul waarmee propaganda wordt gemaakt en nieuws is tegen propaganda.” Schreef hij dat met een ernstige gelaatsuitdrukking? Snow gaf zijn commentaar zeer kalm. Zijn misdaad was het buiten de grenzen te zijn gestapt van de geveinsde onpartijdigheid. Onvergeeflijk dat hij zichzelf niet had gecensureerd.

In 1937, toen Adolf Hitler al aan de macht was in Duitsland, schreef Geoffrey Dawson, hoofdredacteur van The Times in London het volgende in zijn dagboek: “Ik besteed mijn nachten aan alles (uit mijn artikels) te verwijderen dat Duitse gevoeligheden zou kunnen raken en aan hier en daar kleine dingen te plaatsen om hun plezier te doen.”

Op 30 juli 2014 bood de BBC zijn kijkers een topklas mediamanipulatie aan. Mark Urban, de diplomatieke correspondent van het programma Newsnight, gaf vijf redenen waarom het Midden-Oosten weer in brand stond. Geen enkele van die argumenten omvatte de historische of hedendaagse rol van de Britse regering. De zending van 8 miljard Britse pond wapens en militair materiaal naar Israël door de regering van Cameron werd onder het tapijt geveegd. De rol van Groot-Brittannië in de vernietiging van Libië werd niet aangeraakt. De Britse steun voor de tirannie in Egypte bleef eveneens onvermeld. Wat betreft de Britse invasies van Irak en Afghanistan, ook die waren nooit gebeurd.

De enige expert die op dit programma van de BBC werd gevraagd als getuige, was een academicus met de naam Toby Dodge van de London School of Economics. Wat de kijkers over die man hoorden te weten, was dat hij speciaal adviseur was geweest van David Petraeus, de Amerikaanse generaal die grotendeels verantwoordelijk is voor de rampen in Irak en Afghanistan. Ook dat bleef onvermeld.

Geveinsde onpartijdigheid

Wat oorlog en vrede betreft, doen de illusies van de BBC over onpartijdigheid en geloofwaardigheid meer om het publiek debat te beperken en te controleren dan de vervorming door de schandaalpers.

Greg Philo wees erop dat de emotionele commentaar van Jon Snow op YouTube zich beperkte tot de vraag of de aanval van Israël proportioneel of redelijk was. Wat eraan ontbrak – wat er altijd aan ontbreekt – is de essentiële waarheid van de langste militaire bezetting in moderne tijden: een criminele onderneming met de steun van Westerse regeringen van Washington over Londen tot Canberra (hoofdstad van Australië).

Wat de mythe betreft dat 'kwetsbaar' en 'geïsoleerd' Israël wordt omringd door vijanden, wordt weerlegd want in werkelijkheid heeft Israël alleen strategische bondgenoten rond zich. De Palestijnse Autoriteit wordt betaald, bewapend en bestuurd door de VS en collaboreert al lang met Tel Aviv.

Schouder aan schouder met Netanyahu staan de dictaturen van Egypte, Jordanië, Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein en Qatar – als de Wereldkampioenschappen Voetbal ooit in Qatar geraken, reken dan op de Mossad ((Israëlische buitenlandse inlichtingendienst, nvdr) om de veiligheid te regelen.

Mads Gilbert

Het verzet in Gaza wordt terecht vergeleken met de Joodse opstand van 1943 in het getto van Warschau. Zij groeven toen ook tunnels en pasten tactieken van misleiding en verrassing toe op een overweldigend superieur militair apparaat. Marek Edelman, de laatste overlevende leider van de opstand van Warschau, schreef een brief uit solidariteit aan het Palestijnse verzet, dat hij vergeleek met de ZOB, de strijders van het getto. Zijn brief begon zo: “Aan de bevelhebbers van de Palestijnse militaire, paramilitaire en verzetsorganisaties – en aan alle soldaten (van Palestina).”

Dokter Mads Gilbert is een Noorse dokter, beroemd wegens zijn heldhaftig werk in Gaza. Op 8 augustus 2014 kwam dokter Gilbert terug in zijn thuisstad Tromsøg in Noorwegen. Hij wees erop dat de nazi's zijn stad zeven jaar hadden bezet. “Beeld je in”, zei hij, dat we toen in 1945 in Noorwegen onze bevrijdingsstrijd niet hadden gewonnen, dat we de bezetter niet hadden buiten gesmeten. Beeld je in dat de bezetter in ons land was gebleven, het stuk voor stuk had uit elkaar gescheurd, tientallen jaren na elkaar, dat hij ons naar de armste regio's had verbannen, de vis in de zee en het water onder ons had afgenomen, daarna onze hospitalen had gebombardeerd, onze ambulanciers, onze scholen, onze huizen.”

“Zouden we opgegeven hebben en de witte vlag gezwaaid hebben? Nee, dat zouden we niet gedaan hebben. Dat is de situatie in Gaza. Dit is geen strijd tussen terrorisme en democratie. Hamas is niet de vijand waar Israël tegen strijd. Israël voert een oorlog tegen de wil van het Palestijnse volk om zich te verzetten. Ze willen niet aanvaarden dat het Palestijnse volk deze waardigheid heeft.”

De Untermenschen van vandaag

“In 1938 noemden de Duitsers de Joden Untermenschen – ondermensen. Vandaag worden de Palestijnen als een ondermenselijk volk behandeld dat mag afgeslacht worden zonder dat ook maar één machthebber reageert. Ik ben teruggekeerd naar Noorwegen, naar een vrij land, een land dat vrij is omdat wij een verzetsbeweging hadden, omdat bezette naties het recht hebben zich te verzetten, zelfs gewapend, - dat staat in het internationaal recht. Het verzet van het Palestijnse volk in Gaza is bewonderenswaardig: het is een strijd voor ons allen.”

Die waarheid vertellen is gevaarlijk, omdat ze "het laatste taboe" – in de woorden van Edward Said – doorbreekt. Mijn documentaire Palestine is Still The Issue was genomineerd voor een BAFTA (een prijs van de British Academy For Film and Television Art, nvdr). Ze werd geprezen door de Independent Television Commission voor zijn “journalistieke integriteit” en voor “de grote zorg en grondigheid waarmee het onderzoek was verricht”.

Minuten nadat de film begon te draaien op het Britse zender ITV sloeg een schokgolf toe. Er begon een zondvloed aan e-mails die me omschreef als een “duivelse psychopaat”, een “verspreider van haat en kwaad”, “een antisemiet van de gevaarlijkste soort”. Het grootste deel van die campagne was georkestreerd door zionisten in de VS die de film onmogelijk al konden gezien hebben. Ik kreeg daarna zowat elke dag doodsbedreigingen.

Iets gelijkaardigs gebeurde met de Australische journalist Mike Carlton in augustus 2014. In zijn vaste column voor de Sydney Morning Herald, schreef Carlton een zeldzaam journalistiek artikel over Israël en de Palestijnen. Hij noemde de onderdrukkers en de slachtoffers bij naam. Hij droeg er zorg voor zijn aanval te begrenzen tot het “nieuwe en brutale Israël gedomineerd door de rechtse hardliners van de Likoedpartij van Netanyahu”. Hij suggereerde daarmee dat zij die tot dan de zionistische staat hadden bestuurd tot een “fiere liberale traditie” behoorden.

De zondvloed sloeg onmiddellijk toe. Hij werd “een zak nazi-slijm en Jodenhatende racist” genoemd. Hij werd meermaals bedreigd en mailde zijn aanvallers terug “to get fucked”. Zijn krant eiste dat hij zich daarvoor verontschuldigde. Toen hij dat weigerde werd hij geschorst, waarna hij zijn ontslag nam. Volgens de uitgever van de krant, Sean Aylmer, verwacht zijn bedrijf immers “hogere standaarden van zijn columnisten”.

Het 'probleem' van Carltons messcherpe en meestal eenzame liberale stem zou echter snel tweemaal geregeld worden in het land waar Rupert Murdoch 79 procent van alle media in de hoofdstad controleert – Australië is de eerste "murdocratie" ter wereld.

De Australische Commissie voor Mensenrechten gaat een aantal klachten onderzoeken tegen Carlton onder de wet tegen rassendiscriminatie. Die verbiedt elke openbare uiting die “redelijkerwijze tot belediging kan leiden, vernedering van een ander persoon of groep van personen” op basis van hun ras, kleur, nationaliteit of etnische origine.

Echte journalistiek bestaat nog, in Gaza

In tegenstelling tot veilig en stilzwijgend Australië – waar de Carltons een uitstervend ras worden gemaakt – is echte journalistiek levenslustig aanwezig in Gaza. Ik telefoneer dikwijls met Mohammed Omer, een buitengewone jonge journalist, aan wie ik in 2008 de Martha Gellhorn Prize for Journalism overhandigde.

Telkens wanneer ik hem belde tijdens de laatste aanval op Gaza, kon ik het gehuil van de drones horen en de explosies van de raketten. Hij onderbrak één van onze gesprekken om kinderen te gaan helpen die buiten bij elkaar gekropen waren, terwijl ze tussen de explosies op transport wachtten. Toen ik hem sprak op 30 juli 2014 had één enkel Israëlisch F-16 gevechtsvliegtuig net 19 kinderen afgeslacht. Op 20 augustus beschreef hij me hoe Israëlische drones effectief een dorp hadden bijeengejaagd, zodat ze brutaal konden neergemaaid worden.

Elke dag bij zonsopgang gaat Mohammed op zoek naar gezinnen die waren gebombardeerd. Hij neemt hun verhalen op terwijl ze in het puin van hun huizen staan. Hij fotografeert ze. Hij gaat naar het hospitaal. Hij gaat naar het dodenhuis. Hij gaat naar het kerkhof. Hij staat uren in de rij voor brood voor zijn eigen familie. En hij kijkt naar de lucht. Hij zend me twee, drie, vier berichten per dag. Dat is echte journalistiek.

“Ze proberen ons te vernietigen”, vertelde hij me, “maar hoe meer ze ons bombarderen, hoe sterker we worden. Ze zullen nooit winnen.” De grote misdaad die in Gaza wordt begaan, herinnert ons aan iets veel ruimers dat ons allen bedreigt.

Sinds 2001 zijn de VS en zijn bondgenoten op een gruwelijke rooftocht. In Irak is het resultaat minstens 700.000 dode mannen, vrouwen en kinderen. De opkomst van jihadisten – in een land waar er tot dan geen enkele was – is het resultaat. Wat we nu kennen als Al Qaïda en nu ISIS, ISIL of IS, het moderne jihadisme is een uitvinding van de VS en Groot-Brittannië, met de hulp van Pakistan en Saoedi-Arabië.

Operatie Cycloon

Oorspronkelijk was het de bedoeling een vorm van islamitisch fundamentalisme te ontwikkelen en in te zetten die tot dan nauwelijks had bestaan in de Arabische wereld, om pan-Arabische bewegingen en seculiere regeringen te ondermijnen. In de jaren 1980 was dit het wapen geworden om de Sovjet-Unie in Afghanistan te vernietigen. De CIA noemde dat Operation Cyclone.

Het werd inderdaad een cycloon, die zijn ontketende furie terugkaatste in de gezichten van zijn scheppers. De aanvallen van 9/11 en van Londen in juli 2005 zijn het resultaat van die terugslag, net als de gruwelijke moorden op de Amerikaanse journalisten James Foley en Steven Sotloff. Meer dan een jaar heeft de regering van Obama de moordenaars van deze jonge mannen bewapend – die we toen kenden als ISIS in Syrië – om zo de seculiere regering in Damascus te vernietigen.

De voornaamste bondgenoot van het Westen in deze imperialistische razernij is de middeleeuwse staat waar onthoofdingen routineus worden uitgevoerd: Saoedi-Arabië. Telkens wanneer een lid van de Britse koninklijke familie naar dit barbaarse land wordt gestuurd, kan je je petrodollars er op verwedden dat de Britse regering meer gevechtsvliegtuigen, raketten en foltertuigen wil verkopen aan de sjeiks. De meeste kapers van 9/11 kwamen van Saoedi-Arabië, het land dat de jihadisten van Syrië tot Irak financiert.

Waarom moeten wij in deze staat van permanente oorlog leven?

Het onmiddellijke antwoord vind je in de VS, waar een geheime en doodgezwegen staatsgreep is gepleegd. Een groep bekend als de Project for a New American Century, geïnspireerd door Dick Cheney en anderen, kwam aan de macht in de regering van George W. Bush. Ooit stonden ze in Washington bekend als de "crazies". Deze extremistische sekte gelooft in wat de US Space Command "full spectrum dominance" noemt.

Zowel onder W. Bush als Obama heeft een negentiende-eeuwse imperialistische mentaliteit het ministerie van Buitenlandse Zaken de overhand gekregen. Ruw militarisme krijgt de bovenhand, diplomatie heeft afgedaan. Naties en regeringen zijn nuttig of overbodig: ze worden omgekocht, bedreigd of "gesanctioneerd".

Op 31 juli publiceerde het National Defense Panel in Washington een merkwaardig document dat de VS oproept om zich voor te bereiden op het gelijktijdig voeren van zes grote oorlogen. Boven aan de lijst staan China en Rusland – allebei kernmachten.

In zekere zin is een oorlog tegen Rusland al begonnen. Terwijl de wereld vol afschuw toekeek hoe Israël tekeerging tegen Gaza, waren gelijkaardige wreedheden in oostelijk Oekraïne nauwelijks nieuws. Terwijl ik dit schrijf, worden twee Russischsprekende steden – Donetsk en Loegansk – belegerd. Hun bevolking, hun hospitalen, hun scholen worden platgebombardeerd door het regime in Kiev, dat aan de macht kwam door een putsch geleid door neonazi's, die werden gesteund en betaald door de VS.

Deze staatsgreep was de climax van wat de Russische politieke observator Sergey Glaziev omschrijft als “20 jaar klaarstomen van Oekraïense nazi's tegen Rusland”. Hedendaags fascisme neemt weer toe in Europa en geen enkele Europese leider spreekt er zich tegen uit, misschien wel omdat de opkomst van het fascisme over heel Europa een waarheid is die men niet bij naam durft te noemen.

Met zijn fascistisch verleden en heden is Oekraïne een themapark van de CIA geworden, een kolonie van de NAVO en het IMF. De fascistische staatsgreep in Kiev in februari was de trots van de Amerikaanse vice-minister van Buitenlandse Zaken Victoria Nuland. Haar budget voor deze coup liep op tot 5 miljard dollar.

Er was echter een keerzijde aan haar medaille. Rusland voorkwam de overname van haar legitieme maritieme basis in de Zwarte Zee in de Russisch sprekende Krim. In het westen werd dat voorgesteld als agressie van het Kremlin. Zo wordt de waarheid op zijn kop gezet en worden de echte doelstellingen van Washington verdonkeremaand: een wig drijven tussen de pariastaat Rusland en zijn voornaamste handelspartners in Europa en eventueel ook het vernietigen van de Russische Federatie. Amerikaanse raketten omsingelen nu reeds Rusland. De verdere uitbouw van de NAVO in de gewezen Sovjetrepublieken en in Oost-Europa is de grootste sinds de Tweede Wereldoorlog.

Tijdens de Koude Oorlog hield dit het risico in van een nucleaire holocaust. Dit risico is terug sinds anti-Russische desinformatie ongekende hoogtepunten van hysterie bereikt in de VS en Europa. Een duidelijk voorbeeld is het neerschieten van een vliegtuig van Malaysian Airlines in juli. Zonder het minste bewijs hebben de VS, de NAVO-bondgenoten en hun media etnische Russische 'separatisten' in Oekraïne schuldig verklaard en Moskou als ultiem verantwoordelijke aangeduid.

Een editoriaal in The Economist beschuldigde Vladimir Poetin van massamoord. De voorpagina van Der Spiegel gebruikte gezichten van de slachtoffers met de titel in vette rode letters: “Stopt Putin Jetzt” (stop Poetin nu). In The New York Times onderbouwde Timothy Garton Ash zijn pleidooi tegen “Poetins dodelijke doctrine” met persoonlijke beledigingen van een “korte, opgezwollen man met een ratachtig aangezicht”.

Demoonjournalistiek van The Guardian

De rol van The Guardian is hierin zeer belangrijk geweest. Beroemd en geprezen om zijn onderzoeksjournalistiek heeft de krant geen enkele ernstige poging gedaan om te onderzoeken wie het vliegtuig heeft neergeschoten en waarom, hoewel er een overvloed aan materiaal van geloofwaardige bronnen voorhanden is dat Moskou even hard geschokt was als de rest van de wereld en dat het toestel wel eens neergehaald zou kunnen zijn door het Oekraïense regime.

Terwijl het Witte Huis geen enkel verifieerbaar bewijs leverde – ook al moeten Amerikaanse satellieten het neerschieten waargenomen hebben – ging Shaun Walker, de correspondent van The Guardian, in Moskou tot de actie over. “Mijn audiëntie bij de Demoon van Donetsk”, was de hoofdtitel van het artikel op de voorpagina met Walkers ademloos interview met ene Igor Bezler.

“Met een walrussnor, een hitsig temperament en een reputatie voor brutaliteit”, zo schreef hij, “is Igor Bezler de meest gevreesde van alle rebellenleiders in Oost-Oekraïne ... bijgenaamd "de Demoon" ... Als je de Oekraïensen veiligheidsdienst SBU mag geloven, dan is de Demoon en een groep van zijn mannen verantwoordelijk voor het neerschieten van MH17 ... net als het waarschijnlijk neerhalen van MH17 hebben deze rebellen ook 10 Oekraïense gevechtsvliegtuigen neergehaald.” Demonjournalistiek vergt geen verdere bewijzen.

Deze demonjournalistiek geeft een door fascisten gedemoniseerde junta die de macht greep in Kiev een make-over tot een respectabele 'interimregering'. Neo-nazi's worden slechts 'nationalisten'. 'Nieuws' dat vanuit de junta in Kiev ontstaat, verzekert het wegmoffelen van een door de VS geleide staatsgreep en de systematische etnische zuivering van de Russisch sprekende bevolking van Oost-Oekraïne.

Dat dit gebeurd in het grensland dat de oorspronkelijke nazi's doorkruisten om Rusland binnen te vallen, waarbij 22 miljoen Russen het leven lieten, is van geen belang. Wat telt is een Russische 'invasie' van Oekraïne die moeilijk te bewijzen blijkt, buiten enkele bekende satellietbeelden die herinneringen oproepen aan de fictieve presentatie van Colin Powell tot de VN waarin hij 'bewees' dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens had.

“U moet weten dat de beschuldigingen van een grootschalige Russische invasie van Oekraïne niet wordt ondersteund door betrouwbare inlichtingen”, schreef een groep voormalige Amerikaanse inlichtingsofficieren en -analysten, de Veteran Intelligence Professionals for Sanity, aan de Duitse kanselier Angela Merkel. “De inlichtingen lijken eerder van dezelfde twijfelachtige, politiek aangepaste soort te zijn die 12 jaar geleden werden gebruikt om de door de VS geleide aanval op Irak te 'rechtvaardigen'.”

Oorlog door media

In het jargon heet dat “de contouren van het verhaal controleren”. In zijn essentieel basiswerk Culture and Imperialism was Edward Said meer uitgesproken: de Westerse mediamachine is nu in staat om diep door te dringen in het bewustzijn van het grootste deel van de mensheid met een 'bedrading' die even invloedrijk is als de imperialistische zeemachten van de negentiende eeuw. Het is "aanvalsschepenjournalistiek" met een ander woord. Of oorlog door media.

En toch bestaat er een kritische publieke intelligentie en verzet tegen deze propaganda. Er staat een tweede supermacht op – de macht van de publieke opinie, die wordt gevoed door het internet en de sociale media.

De valse realiteit die wordt gecreëerd door het valse nieuws geleverd door de sluiswachters van de media kan er inderdaad de oorzaak van zijn dat heel wat mensen onder ons niet eens weten dat deze nieuwe supermacht land na land aan het opruien is, van de Amerika's over Europa tot Azië en Afrika. Dit is een morele opstand, die exemplarisch wordt verzinnebeeld door Edward Snowden, Chelsea Manning en Julian Assange.

De cruciale vraag is: zullen wij onze stilte verbreken terwijl er nog tijd is?

De laatste keer dat ik in Gaza was, zag ik twee kleine Palestijnse vlaggen door de prikkeldraad, toen ik terugreed naar de Israëlische controlepost. Kinderen hadden takken samengebonden en tot vlaggenmasten gemaakt. Ze kropen op de muur, terwijl ze de vlaggen tussen hen in hielden. Men legde me uit dat de kinderen dat doen telkens wanneer er buitenlanders komen, omdat ze zo aan de wereld willen tonen dat ze leven, moedig en onverslagen.

John Pilger, 11 september 2014

© 2014 John Pilger

Dit artikel is een redactioneel aangepaste weergave van de Edward Said Memorial Lecture Breaking the last taboo – Gaza and the threat of world war die John Pilger gaf in de Australische stad Adelaide op 11 september 2014. Vertaling door Lode Vanoost. Overname kan voor niet-commerciële doeleinden mits weblink naar deze vertaling en naar de oorspronkelijke tekst. 

De volledige documentaire Palestine is Still the Issue (2002) , duur 52'50", kan hier gratis bekeken worden.

 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

Eén reactie

  • door Charles ouvry op dinsdag 16 september 2014

    Wishful thinking….

    Er moesten meer Pilgers zijn, duizenden meer, mensen met hun hart op de goede plaats … maar tegelijkertijd is hij de gevangene van z’n denkkader dat tijdens de Koude Oorlog gevormd werd en naar z’n levenseinde toe wil hij, tegen beter weten in, toch hier en daar ook wat positieve evoluties zien… Elk van z’n gedachten zijn daardoor beïnvloed, maar laten we beginnen met Gaza. Want als je tot hier geraakt ben zal het lot van de Palestijnen je nauw aan het hart liggen... Als je al de tijd nam om dit artikel te lezen, neem dan aub ook eens de tijd om onderstaande te lezen; http://972mag.com/israels-watershed-moment-that-wasnt/96582/ of als het echt tussen een hap en een slok koffie moet; slechts één vraag eruit: “And who can say that they’re wrong? Before the war, I was one of those who had high hopes for the BDS movement. But then Israel went and committed such a high-profile, long-running outrage, made itself look so brutal in the eyes of hundreds of millions if not billions of people, and … nothing. For all the anguished statements, no foreign government or powerful entity of any sort has sought to make this country or its leaders pay any price for Operation Protective Edge. Gaza and its people have been trampled, and Israel has gotten off scot-free. So why should the Israeli political establishment and the broad public that identifies with it feel any need to change?”

    zo liggen helaas de kaarten en als je nu dagelijks de Palestijns/Israëlische actualiteit opvolgt dan zal je begrijpen hoe het kan dat, dag na dag, vernedering na vernedering, Israël het de Palestijnen inwrijft dat ze verloren hebben….

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties