Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Aan hen die willen roepen!

Jeugdwerker Annelies Verhoeven schreeuwt haar verontwaardiging uit: "De eerstvolgende die durft beweren dat 'als je maar hard genoeg je best doet, je kan bereiken wat je wil', krijgt van mij een welgemeende toek op zijn bakkes."
maandag 8 september 2014

Ja, ook ik begin de symptomen te vertonen van deze verziekte maatschappij. Die maatschappij waarin we leren om mensen in vraag te stellen wanneer ze om hulp vragen. Een maatschappij waarin we het normaal vinden dat steeds minder mensen steeds meer werk moeten verrichten, in naam van het winstbejag. Die maatschappij waarin we leren dat we de mensen in miserie langs de verkeerde kant van de grens niet kunnen helpen. Maar waarin wel geld is om vliegtuigen kopen zodat de miserie ginder blijft. En dat maakt mij godverdomme kwaad! Want het is de zoveelste rekening die we naar de volgende generatie doorschuiven. 

Ik zie voortdurend de ellende die het systeem creëert. Ik stel mijzelf en mijn job constant in vraag. Ik organiseer uitwisselingen met collega's om na te denken over hoe we nog meer kunnen betekenen voor onze jongeren. Pieker me suf over hoe we efficiënter tijd en middelen kunnen inzetten en over hoe we mensen terug ín de boot kunnen trekken. Hoe ik mijn persoonlijk leven georganiseerd krijg als ik na een werkdag ook nog die en die en die jongeren of ouder moet zien. Ik blijf maar dweilen met een kraan die steeds verder wordt opengezet. Ik doe het zonder klagen en zagen. 

En dan smijt een jongen zich onder een trein. Een anonieme twintiger. Geboren in het verkeerde gezin. Opgegroeid in instellingen met te weinig middelen en personeel. Zonder ruimte voor puberaal experimenteren of tijd voor fouten. Als zeventienjarige op eigen benen geduwd, want zo is het systeem ("we kunnen niet eeuwig blijven helpen, ooit moeten ze het leren"). Overgeleverd aan vluchtige contacten met wisselende hulpverleners. Zonder mogelijkheid om op adem te komen, om te zoeken langs welke weg dat leven nu precies zou kunnen gaan. Met een grote, hechte vriendenkring die niet konden repareren wat ons systeem heeft stukgemaakt. Als overleven de enige strategie is die je kent, is je kwetsbaar durven opstellen en hulp vragen geen optie. En dan wordt zo'n jongen twintig en springt onder een trein. Niemand die zich kan inbeelden wat hij dacht of voelde.

"Sorry", mompelde ik tegen zijn kist. Want ik voel me medeverantwoordelijk. Omdat ik veel te weinig mijn mond open doe in het maatschappelijk debat. Ik voel me beschaamd, dat ik niet elke dag luidkeels roep "Nee, beste regering, jullie maken de foute beslissingen. Ik ben hier niet mee akkoord." Omdat ik het zo oneerlijk vind, dat die luttele seconden die bepalen dat je in een 'verkeerd' gezin wordt geboren, in onze wereld ook bepalen hoe de rest van je leven zal verlopen. Het definieert de kansen die je zal krijgen. En vooral de kansen die je niet zal krijgen. Het frustreert me elke dag dat ik jongeren zie die onder een trein kunnen springen. Als ik in hun situatie had gezeten, had ik dat misschien ook al gedaan.

Maar alsof dat nog niet genoeg is, gaan we er ook nog eens collectief op spuwen. Dat ze hun best niet doen. Dat ze maar harder moeten proberen, de juiste taal moeten gebruiken, zich moeten aanpassen, hun school afmaken,... (en ga zo nog maar even door). Het is trouwens niet alleen hun eigen fout dat ze zich in die positie bevinden, ze zijn zelf een last voor diegene die wel in een goeie situatie zitten. Zo'n uitspraken zijn tegenwoordig als stopwoordjes. Ze worden te pas en te onpas in discussies gebruikt zonder er nog bij stil te staan. We denken niet meer na over de betekenis van die woorden voor mensen wiens put zo diep is dat ze er alleen niet meer uit kunnen.

Ik ween nu mijn ogen uit mijn kop. Uit verdriet. En uit colère. Gaan we dit blijven pikken? Meegaan op dit discours? Of negeren? Het is crisis, dat geef ik graag toe. Maar niet op financieel gebied. Hef de wettelijke belastingen op miljonairs en grote bedrijven in plaats van die kortingen te blijven toekennen. Dat de regering alstublieft goed nadenkt over meer verantwoorde uitgaven voor het land, daarvoor worden ze uitgebreid betaald. Misschien kunnen banale dingen als je eigen boterhammetjes smeren voor 's middags en geen catering à volonté meer, liefste ministers, al een flinke duit opleveren aan de staatskas. Ik denk maar luidop.

Heb aandacht voor de échte crisis die ons land momenteel terroriseert. De morele crisis die ons langzaamaan allemaal in een egoïstische greep houdt. Die onze empathie stuk maakt en ons in klassen doet denken. Die ons opdeelt in wij tegen zij waardoor 'wij ons echt niet verantwoordelijk gaan voelen voor zij'. En die het vervolgens compleet normaliseert dat iedereen zijn eigen plan maar moet trekken. Dat iedereen maar hard genoeg zijn best moet doen, want dan kan je bereiken wat je wil. Wanneer kunnen we eindelijk een eerlijk gesprek aangaan over wat er nodig is om steun te bieden aan diegene die door het leven al het hardst getroffen zijn? Bekijken hoe we dat samen het best kunnen oplossen: kwalitatief en op lange termijn. Een sfeer creëren die toelaat om hulp te vragen als je het allemaal eventjes niet meer weet. Voor de liefhebbers kunnen we zelf wat speculeren met inlevingsvermogen.

Is het echt zo naïef van mij om te vinden dat iedereen gelijk kan zijn? Dat wij zelf die gelijkheid tegenhouden? Of komt dat net akelig dicht bij een correcte maatschappijanalyse? 

Vandaag ben ik kwaad en teleurgesteld, twijfelend en triest. Een gevoel dat eens om de zoveel tijd komt bovendrijven. Elke dag het onrecht zien en beseffen dat je niet voldoende kan helpen, dat weegt. Dat is eigen aan mijn job waarschijnlijk. Maar elke dag zien dat zij die echt het systeem kunnen veranderen, die daarvoor verkozen en betaald zijn, hier gewoon onverschillig voor zijn, dat is bijna ondraaglijk.

Geen nood, binnen enkele dagen is het weer over. Dan ga ik er weer tweehonderd procent tegenaan. Misschien zap ik morgen weer gewoon weg als ik onze regering hoor praten over besparingen in het onderwijs. Misschien kan ik mijn gezicht weer gewoon professioneel in de plooi trekken wanneer jongeren een GAS-boete moeten incasseren omdat ze samen op een bank zitten. Misschien lukt het mij om net als honderden andere pendelaars door het Centraal Station te wandelen en oprecht te doen alsof ik de daklozen niet zie liggen.

Vandaag heb ik op z'n minst één keer geroepen. Dat lucht op. Is er ergens iemand die solidair wil meebrullen?

Annelies Verhoeven is coördinatrice van de jeugdwerking van Chambéry in Etterbeek, een deelwerking van D'Broej. www.dbroej.be

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

13 reacties

  • door Anne-Marie Hellings op maandag 8 september 2014

    Ik wil keihard meebrullen !!

  • door Caro Bridts op maandag 8 september 2014

    Eindelijk eens een collega die het durft te roepen haar verontwaardiging , haar onmacht waar ze en velen anderen elke opnieuw mee geconfronteerd worden! Dweilen met de kraan die elke dag wat meer opengedraaid word .......het is een waterval aan het worden ........

    Hierbij wil ik ook mijn verontwaardiging nogmaals toeroepen en hopelijk de Brusselse collega een klein beetje laten voelen dat ze niet alleen is!!

    Caro

  • door Berten Debergh op maandag 8 september 2014

    Ja, ook ik wil roepen! Het is inderdaad schrijnend hoe de huidige coalities omgaan met mensen, met weerloze mensen, met mensen van goede wil maar die niet beschikken over dezelfde startkansen als de machtige elite! Vooral een partij als CD&V moet zich eens beginnen te realiseren dat ze een puur elitaire neoliberale partij aan het worden is als NVA en Open VLD. Het gaat hier om een visie die puur kapitalistisch denkt ten voordele van wie zijn machtstem kan doordrukken. De overgrote meerderheid van de bevolking, de meest behoeftigen op de eerste plaats (armen, zieken, startende jongeren, jonge gezinnen met tegenslag, kleine zelfstandigen -zonder een of ander vennnootschapsstatuut of behorend tot een beroepsgroep die keiharde concurentie krijgt van superconcerns-, eenvoudige arbeiders en bedienden, werklozen of zij die hotsen van het ene interimbureau naar het andere.., worden als melkkoe gebruikt om de zakken te vullen van hen die de voorbije jaren al de grootste winsten binnenrijfden. Om triest van te worden...en om zo hard mogelijk je verontwaardiging te laten horen aan die mooipraters.

  • door Anne-Marie Hellings op maandag 8 september 2014

    Dir artikel greep me erg aan. Als reactie heb 'k een gedicht geschreven ! Op deze manier wil ik meebrullen !

    Machteloos

    En ik, die jou niet eens ken Geen naam van je weet Geen gezicht of gestalte op je kan plakken omdat je voor mij anoniem bent

    Maar ... Dat wil niet zeggen dat ik jou vergeet dat ik niet weet dat jij er bent

    'k Zou je willen helpen maar ik weet niet hoe 'k weet enkel dat je om hulp smeekt

    Die enorme diepe pijn in je hart, dat zieleleed waar moet je daarmee naar toe ? Hoe kan je ooit vertellen wat je voelt, zo diep..

    En ik kan enkel in gedachten mijn arm om je heen slaan en oprechte, warme, diepe knuffel geven

    Maar jij weet niet dat ik dat doe Simpelweg omdat ook jij mijn bestaan niet kent !

    En toch doe 'k het vaak, ongeweten, ongezien en ongevoeld, maar zo oprecht gemeend

    Echt, 'k vergeet jou niet !

  • door Roger De Becker op maandag 8 september 2014

    Annelies, we hebben je schreeuw gehoord. Respect! Dikke welgemeende PROFICIAT! En ja, wij willen voluit mee brullen! We bevelen graag je schitterend artikel aan op onze website www.bewegingherent.net.

  • door Van Gool Frank op maandag 8 september 2014

    We hebben een stem. Gebruik ze ! Goe bezig , blijven roepen ;)) !!!

  • door Carlos Pauwels op dinsdag 9 september 2014

    Alle begrip voor de noodkreet, maar..... Om het alleen even over België te hebben: we zitten tot ver over ons oren in de schuld. Wat zal het gevolg zijn voor onze sociale zekerheid, voor de pensioenen, voor de betaalbaarheid van rusthuizen enz.? Die groep mensen helpen die het goed zou kunnen gebruiken financieel helpen houdt volgens mij in dat de anderen inleveren om dat te betalen. Minder, of niet op reis gaan bv., minder op restuarant gaan, minder van dit en minder van dat. Vraag die solidariteit maar eens aan de bevolking. Massale geldcreatie via de ECB kan ook. Maar waar gaat dat ons leiden? Geld moet verdiend worden! Geld scheppen uit het niets leidt op termijn onvermijdelijk tot rampzalige situaties (jaren '30). Nogmaals, ik heb begrip voor de noodkreet, maar u krijgt het niet opgelost! Of ben ik te defitistisch?

    • door Marc De Prins op dinsdag 9 september 2014

      Beste Carlos; kom eens uit uw wolkje en zet uw voetjes eens terug op aarde. Ooit al van moderne piraterij gehoord, geld dat op eilanden staat endergelijke, moet je eens opzoeken. In België alleen al zijn er 93000 mensen met meer dan 1.000.000 euro in geld, dus geen huizen enzo, hoe komt het dat die zoveel geld hebben, door eerlijk te werken of door toeval of misschien door achterpoortjes te kennen. Carlos geld is als mest, als je dat op een hoop legt is dat niet meer vruchtbaar, als je het uit elkaar doet op een akker heb je hele vruchtbare grond. Denk daar maar eens over na, in plaats van te denken dat er geen geld is voor andere dingen op te lossen, ik denk dat je teveel dezelfde krant leest. Vriendelijke groeten, en hopelijk kom je nooit op de rand van de maatschappij te staan, want soms gebeurd dat sneller dan je denkt.

      • door Carlos Pauwels op dinsdag 9 september 2014

        Om te beginnen: ik voel me noch rijk noch arm, ik sta met beide voeten op aarde, ik lees niet te veel dezelfde krant (anders zou ik ook geen interesse hebben voor deze site) en ik ben overtuigd dat er vele miljarden, bij manier van spreken liggen te zonnen op paradijslijke eilanden. Vandaar dat ik mij niet blind staar op de situatie die hier aangeklaagd wordt, maar ook oog heb voor de andere kant. Ik denk te mogen zeggen dat ik redelijk goed weet wat er in de wereld gebeurt. Die miljarden, daar heeft de overheid geen greep op, zij weet zelfs niet hoeveel dat er zijn. Ik vrees dat er vele anderen op wolkjes leven en denken dat er een oplossing is voor het gestelde probleem. Die toestand is van alle tijden en zal dat ook blijven. Iedereen dezelfde financiële middelen is een utopie. Rijk en arm zal altijd blijven bestaan, om welke reden dan ook. Volgens mij moeten sommigen eens oog hebben voor de realiteit en zich eens afvragen van waar de financiële middelen moeten komen om aan bepaalde toestanden te verhelpen. Onze schuldratio is ruim 100% van het BBP en we hebben jaarlijks een begrotingstekort, wat onze schuld nog doet toenemen. Daar moet u eens over nadenken. Doe de rijken betalen is sloganeske taal die niets oplevert. Er is misschien wel minder gebrek aan geld, maar meer aan solidariteit. Nog eens het hier gestelde probleem los je in geen honderd jaar op. Een sociaal paradijs verwerf je niet op een economisch kerkhof. Eerst geld verdienen en dan verdelen. En dat is de rol van de politiek. Als slot ook iets anders om eens over na te denken: bedrijven zwaarder belasten = minder investeringen (sluiten of wegtrekken) = minder werkgelegenheid = meer armoede. En als uitsmijter: het communisme heeft zijn deugdelijkheid bewezen en ik ben tegen een vermogensbelasting, wel voor belasting op de winsten uit vermogen en waarom niet, voor fiscaleaftrek voor verliezen uit vermogen.

        • door Marc De Prins op dinsdag 9 september 2014

          Beste Carlos; Op die miljarden heeft de overheid wel degelijk greep, als ze het zouden willen, maar daar zit het probleem juist, als het slecht is heeft Europa het gedaan, als het goed is komt het van onze regering, onthoud dat goed. Als we berusten in ons lot blijft alles zoals het altijd geweest is volgens u, kijk dan eens in de geschiedenis wat er verandert is en hoe dat gekomen is. Misschien moeten we wat meer geschiedenis krijgen, die niet door de overwinnaar is geschreven. Dat er altijd rijken zullen zijn vind ik op zich niet erg, ik heb persoonlijk niets tegen rijken, maar wel tegen het slapend geld waar eigenlijk niemand wat aan heeft, zelfs de eigenaar niet meer. Van waar de financiële middelen moeten komen kun je vragen aan de banken, die hebben ervoor gezorgd dat de overheid nu zoveel schulden heeft, omdat ze deze banken heeft moeten redden met belastinggeld, en wat doen ze, ze zijn weer bezig zoals voorheen, en wat doet onze overheid, weer het zelfde als vroeger, de kop in het zand steken en dan zien ze het niet. Doe de rijken betalen heb niet ik in de mond genomen, maar ik pleit wel voor dezelfde belastingschaal als voor de werknemer, en dan staan we al een eind verder. Ik streef niet naar een sociaal paradijs, maar wel naar een eerlijke verdeling en een normaal leven, overvloedige luxe heb ik niet van doen, maar wel een waardig leven. Wat die solidariteit betreft denk ik dat je zeker een punt hebt, maar hoe komt dat, moet je dan de vraag eens stellen. Ik denk ook dat we naar een andere economie moeten, en niet enkel alles gaan omzetten in wat het opbrengt. Straks schiet er van onze aarde niets meer over, en hoe ga je dan economie maken. En beste Carlos het communisme sluit toch dichter aan bij u dan je zou denken, kijk eerst eens wat het liberalisme aangericht heeft, het begon begin jaren negentig, en kijk hoe snel we op af zijn. En nog iets, misschien is er toch een oplossing om het slapend geld te activeren, zoals ze in Zweden doen, 50 % van uw kapitaal investeren in economie of anders heft de staat 50 % om het dan via die weg te investeren, want vergeet niet dat die MNO niet zoveel investeren als jij denk, dat doen ze alleen met de notionele intrestaftrek, en ook dat is weer belastinggeld van u en mij. En als de fabrieken wegtrekken dat is heel normaal,GM is ook van Detroit naar Antwerpen gekomen. Als ze dan iets willen invoeren naar hier van de lageloonlanden, dan kan onze regering daar invoerrechten op heffen als ze dat willen en ze even duur maken alsof ze hier geproduceerd worden, dus je ziet maar, zouden we terug politiekers met ballen krijgen, het zou terug marcheren. Vriendelijke groeten

  • door Tess op dinsdag 9 september 2014

    Mijn diep respect gaat uit naar deze dame en naar alle mensen die in het werkveld zitten. Ik kan over mijn strijd tegen het sociale onrecht vandaag letterlijk een boek schrijven. Ik zit, na bijna een jaar, nog steeds in een strafprocedure omdat ik niet bij de pakken ben blijven zitten. Ik nam het op voor de kinderen die bij accident op een foute bestemming terecht kwamen. De erbarmelijke infrastructuur en leefomstandigheden waarin ze anno 2014 moeten wonen en leven klaagde ik aan. De waarheid was shokerend en werd me absoluut niet in dank afgenomen, "want zulk een zaken hang je toch niet aan de grote klok???" Wel Annelies, lesson learned! Ik moet het dan wel uitzweten, maar vandaag nog meer dan gisteren heeft het me de drive gegeven om te blijven vechten tegen dat sociale onrecht. Een kind beslist nu eenmaal niet in welke omstandigheid het geboren wordt en erger nog in welke omgeving het opgroeit! Ik strijd nog alle dagen! En ik zal mijn strijd nooit opgeven! Blijven schreeuwen!!! We zijn met velen! ;)

  • door Marc De Prins op dinsdag 9 september 2014

    Beste, ik roep al vele jaren en ze willen het niet horen, die omhooggevallen politiekers van het kleine Amerika aan de noordzee.

  • door Willy Verbeek op dinsdag 9 september 2014

    We vragen ons soms af : Wat haalt het allemaal uit? Als ik hier de reacties lees dan is het hoopgevend ik ben niet alleen

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties