Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Analyse

MH-17: wellicht nog maanden nodig om schuldvraag te beantwoorden

Bijna twee weken nadat een boeing 777 van Malaysia Airlines neerstortte boven het oosten van Oekraïne is nog altijd niet duidelijk wat er precies gebeurd is. Dat is ook normaal. Een dergelijk onderzoek is een complexe zaak en vergt heel wat tijd.
woensdag 30 juli 2014

UPDATE 2 augustus 2014: Volgens de Nederlandse luchtvaartexpert Joost Hulsenbek is een objectief onderzoek nog altijd mogelijk, kan er met de zwarte dozen niet geknoeid worden en kan het onderzoek een jaar duren.

Al heel snel na de ramp wezen de VS in de richting van de pro-Russische rebellen die het gebied waarboven het vliegtuig neerstortte in handen hebben. Zij zouden – wellicht per ongeluk en in de veronderstelling dat het ging om een militaire vlucht – een raket hebben afgevuurd op het vliegtuig.

Het toestel is zeer snel neergestort. De passagiers droegen geen zuurstofmaskers. De piloten hebben op geen enkel moment alarm geslagen. De wrakstukken kwamen over een groot gebied neer, wat er op wijst dat het toestel reeds gedesintegreerd was voor het neerstortte.

Het is dus zeer waarschijnlijk dat het toestel ontploft is op grote hoogte en dus waarschijnlijk werd neergeschoten. Het enige type luchtafweergeschut in de regio, dat technisch in staat is een toestel op meer dan 10.000 meter hoogte neer te halen is het in Rusland vervaardigde Buk-systeem met grond-luchtraketten.

Om dit systeem te bedienen is een lange opleiding nodig. De plegers van de aanslag kunnen Russische militairen, Oekraïense militairen of etnisch Russische Oekraïense rebellen geweest zijn. Die laatsten kunnen dat alleen als ze daarvoor een training hebben gekregen van Russische militairen.

Het is nog niet uitgemaakt of Rusland inderdaad de rebellen het gebruik van deze wapens heeft aangeleerd. Wat wel vaststaat is dat de rebellen beschikken over luchtdoelraketten voor geringere hoogte, tot maximum 3.000 meter hoogte, omdat ze die ook effectief al gebruikt hebben om meerdere Oekraïense militaire toestellen uit de lucht te halen.

Het centrale Oekraïense leger had al eerder luchtafweergeschut in het gebied geplaatst. Dat diende niet voor de strijd tegen de rebellen, want die hebben geen enkel vliegtuig ter beschikking. Het geschut stond en staat er om Russische militaire verkenningstoestellen uit de lucht te halen.

In elk van deze hypothesen gaan waarnemers er van uit dat de daders de Boeing 777 per vergissing hebben neergehaald en niet doelbewust.

Een heel pak mogelijkheden, maar tot nog toe is er nog geen enkel bewijs dat één van deze hypothesen klopt. Dat is niet verwonderlijk, in feite zelfs normaal bij dit soort incidenten. Onderzoeken van luchtvaartongevallen slepen altijd maanden en jaren aan.

Er was heel wat media-commotie rond de 'zwarte dozen'. Die geven echter nooit het ultieme bewijs van de oorzaken van een ongeval. Zij zijn slechts één van de indicatoren.

Als uit de opnames van deze dozen bijvoorbeeld zou blijken dat er geen enkel probleem werd gemeld en dat plotsklaps de registratie van alle communicatie en technische activiteit uitviel, dan is dat een belangrijke indicatie van een mogelijke aanslag, maar nog geen sluitend bewijs. Een aantal media namen het bericht over van een Amerikaanse zender dat de zwarte dozen het ''bewijs hebben geleverd dat er een raketinslag is geweest”.

Dat lijkt onwaarschijnlijk. De zwarte doos kan een dergelijke analyse niet maken, alleen plotse drukval kan worden aangetoond, de oorzaak moet daarna nog steeds onderzocht worden. Bovendien is onderzoek van zwarte dozen veel tijdrovender. Dit is niet zomaar een bandrecorder die je aanzet en onmiddellijk beluistert.

Voor de zoektocht naar de oorzaken van eender welke vliegtuigcrash wordt altijd volgens een vaste systematiek gewerkt. Die bestaat er in alle gevonden wrakstukken te "reconstrueren" in loodsen. Vooral de brokstukken van het omhulsel van het toestel zijn daarbij belangrijk. Was er één groot gat of meerdere kleine? Waren er breuken in het toestel, waar en hoe groot? Zijn er sporen van munitie te vinden op deze wrakstukken? Hoe lagen de respectievelijke wrakstukken verspreid over het terrein van de crash? Dit is het meest tijdrovende onderdeel van dergelijke onderzoeken.

Ook het forensisch onderzoek van de slachtoffers is belangrijk. Hoe kwamen zij om, door verstikking, door impact, door de val. Zijn er sporen van rook of vuur in de longen, op de huid, wat is de aard van de verwondingen, hadden passagiers achteraan het toestel andere verwondingen dan degenen die vooraan zaten… de antwoorden op al deze vragen hebben belang om het volledige beeld te vormen van wat er gebeurd is. Het forensisch onderzoek zelf gaat meestal redelijk snel. Het bij elkaar brengen van alle gegevens en de globale analyse vraagt meer tijd.

Heel wat onderdelen van het onderzoek moeten in laboratoria worden overgedaan om de lijst van mogelijke oorzaken kleiner te maken. Ook dat vraagt tijd.

Onderzoek door wie?

Dergelijke onderzoeken worden in principe uitgevoerd door de bevoegde autoriteiten van het land waar het toestel toe behoort, in dit geval Maleisië, door het land waar het ongeval gebeurde, in dit geval Oekraïne, en door de constructeur van het toestel, in dit geval het Amerikaanse bedrijf Boeing. Omdat de constructeur een Amerikaans bedrijf is, vergt het onderzoek ook de betrokkenheid van de Amerikaanse overheidsdienst voor de controle op de luchtvaartindustrie, de National Transport and Safety Board (NTSB), omdat deze dienst de normen opstelt, het luchtwaardigheidscertificaat van het toestel toekent en dergelijke. Ook de constructeur van de motoren kan bij het onderzoek worden betrokken (vliegtuigmotoren worden afzonderlijk aangekocht, de meeste grote jetmotoren zijn van Britse makelij).

Het betrokken land kan zijn recht om aan het onderzoek deel te nemen vrijwillig afstaan, bijvoorbeeld omdat het zelf onvoldoende expertise in huis heeft, of – zoals hier het geval is – omdat andere landen die er ook bij betrokken zijn meer know how in huis hebben. Een andere reden kan van politieke aard zijn.

Gezien de politieke context van de feiten ligt de deelname van de Oekraïense autoriteiten aan het onderzoek echter niet voor de hand. Hetzelfde geldt voor de Russische en Amerikaanse autoriteiten.

De slachtoffers en hun nabestaanden hebben er alle belang bij dat het onderzoek niet onder politieke verdachtmakingen gaat lijden. Vermits de Amerikaanse overheid er sowieso bij betrokken zal zijn, is het niet meer dan redelijk dat Rusland minstens als getuige wordt betrokken bij het onderzoek.

Is een objectief onderzoek nog mogelijk?

Dat mag verhoopt worden. Afgaand op de geschiedenis is er echter reden om wantrouwig te zijn. Hoe gruwelijk ook, het neerschieten van dit passagierstoestel in Oekraïne is allesbehalve een première.

Op 6 oktober 1976 werd een DC-8 van de nationale Cubaanse luchtvaartmaatschappij tot ontploffing gebracht met twee tijdbommen tijdens een vlucht van Barbados naar Havana. Alle 78 inzittenden kwamen om het leven. Eén van de twee vermoedelijke daders is nog steeds in leven. Luis Posada Cariles (1928) leeft als een vrij man in Florida. Naast Cuba vraagt ook Venezuela al jaren vergeefs zijn uitlevering voor terroristische activiteiten in de jaren 1960. De andere dader, Orlando Bosch, leefde eveneens als een vrij man in Florida tot aan zijn dood in 2011.

Op 1 september 1983 schoot Sovjet-luchtmachtpiloot Gennadi Osipovich op een Boeing 747 van Korean Airlines. Het toestel was van zijn koers tussen Anchorage, Alaska en Seoel, Zuid-Korea afgeweken en boven het Sovjet-luchtruim verzeild geraakt, in een zone die door de Sovjet-Unie als militair werd beschouwd. De Russische luchtmachtpiloot verwarde het toestel met een Amerikaans militair spionagetoestel dat terzelfder tijd in de buurt vloog. Alle 269 passagiers kwamen om. De piloot en zijn bevelhebbers werden nooit vervolgd, ook niet acht jaar later toen de Sovjet-Unie uit elkaar viel en de gegevens van de zwarte dozen werden overhandigd aan Zuid-Korea. Daaruit bleek dat de bemanning zich niet bewust was van de koersafwijking.

Op 3 juli 1988 schoot het militair schip USS Vincennes op bevel van kapitein William Rogers een Airbus A-300 van Iran Air op weg van Teheran naar Dubai neer boven de Perzische Golf, binnen het Iraanse luchtruim. Alle 290 inzittenden kwamen om. De scheepsbemanning had het toestel verward met een Iraans militair toestel, een F-14 Tomcat, die tien jaar eerder nog was aangekocht door de Iraanse luchtmacht in de VS, net voor de val van het regime van de sjah. De westerse media argumenteerden toen onmiddellijk dat het een "tragische vergissing" was, waarvoor kapitein Rogers dus niet moest worden vervolgd. Dat is dan ook nooit gebeurd.

Op 21 december 1988 ontplofte een Boeing 747 van de Amerikaanse maatschappij Pan Am boven het plaatsje Lockerbie in Schotland, tijdens een vlucht van Frankfurt naar Detroit. Alle 259 inzittenden kwamen om, samen met 11 dorpsbewoners. In 2001 werd Abdelbaset al-Megrahi, een officier van de Libische inlichtingendiensten, voor de aanslag veroordeeld.

Op 4 oktober 2001 werd een Tupolev TU-154 neergeschoten boven de Zwarte Zee door de Oekraïense zeemacht. Het toestel vloog voor de Russische privé-maatschappij Siberia Airlines van Tel Aviv naar de stad Novosibirsk. Alle 78 inzittenden kwamen om. Oekraïne bekende onmiddellijk dat er een vergissing was gebeurd, tijdens militaire oefeningen in de Zwarte Zee. De bedoeling was een oefendrone neer te schieten. Oekraïne betaalde 15 miljoen dollar aan de slachtoffers. Geen enkele militair werd vervolgd voor zijn rol in het incident.

De huidige Oekraïense autoriteiten hebben sinds hun overname van de macht in Kiev niet bepaald een palmares van professionele betrouwbaarheid afgeleverd. Over de slachtpartij op het Maidanplein in Kiev op 18 februari 2014, waarbij 28 doden vielen en die leidde tot de val van voormalig president Janoekovitsj, is nog steeds geen onderzoek gestart. De vermoedens dat een aantal extreem-rechtse scherpschutters verantwoordelijk waren, worden niet onderzocht.

De brand van een overheidsgebouw in Odessa op 2 mei 2014, waarbij 42 etnisch Russische Oekraïners omkwamen, wordt evenmin onderzocht. Ook hier wordt met de vinger gewezen naar extreem-rechtse elementen binnen de huidige regering.

De twee laatst genoemde incidenten werden door het gewapend verzet gebruikt om hun beslissing te rechtvaardigen voor het starten van de gewapende strijd.

Men mag altijd hopen dat het ditmaal anders gaat en dat er een grondig en objectief onderzoek komt dat tot duidelijke besluiten leidt en schuldigen aanduidt.. De geschiedenis toont echter dat schuldigen van dergelijke misdaden zelden of niet worden vervolgd, en nog minder dat ze worden veroordeeld.

Overhaaste media

De Amerikaanse onderzoeksjournalist Robert Parry is zeer verontrust over de manier waarop de media met dit incident omgaan: “Dit soort Amerikaanse modderjournalistiek heeft geleid tot de massaslachtingen in Irak en heeft de VS op de rand van oorlogen met Syrië en Iran gebracht. Nu is de inzet nog veel hoger."

"Hoe leuk het ook is om misprijzend te schrijven over 'aangeduide smeerlappen' zoals Saddam Hoessein, Bashar al-Assad, Ali Khamenei en nu Vladimir Poetin, deze roekeloosheid drijft de wereld naar een zeer gevaarlijk momentum, waarschijnlijk zijn laatste.”

Volgens Parry wordt de journalistiek rond het neerschieten van het passagiersvliegtuig van Malaysian Airlines ronduit gevaarlijk. Elke vorm van professioneel scepticisme wordt overboord gegooid, net zoals ten tijde van de 'massavernietigingswapens in Irak' en recenter de 'chemische aanval van het regime' in Syrië. “Officieel Washington baseert zijn internationale beslissingen op een vals verhaal dat de echte geschiedenis van de voorbije tientallen jaren uitsluit.”

Parry stelt zijn hoop op het feit dat meer en meer mensen voor hun informatie niet meer afgaan op de massamedia: “Ondanks alles wat gebeurd is, waaronder de rampen van Irak en Afghanistan, begrijpen vele mensen dat de strijd voor eerlijke informatie over heden en verleden een strijd voor onze toekomst is.”

Artikels van Robert Parry en anderen op de website van Consortium News, en een vergelijking van de berichtgeving over het neerschieten van passagierstoestellen in 1983 en 1988 door FAIR, een Amerikaanse onafhankelijke mediawatchdog.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

12 reacties

  • door Piet De bisschop op woensdag 30 juli 2014

    Een welgekomen aanvulling op het artikel deze morgen van Sturtewagen (De Standaard) in zijn commentaar : 'hopen dat Poetin beter nadenkt dan Saddam'.

  • door Paul Lookman op woensdag 30 juli 2014

    @MarkRutte2 NEW MH17 SENSATION: German experts point finger at Ukrainian air-force jets. | InvestmentWatch http://t.co/rTBXlH8XSl via @po_st

    — Paul Lookman (@PaulRobert2) July 30, 2014

  • door Paul Lookman op woensdag 30 juli 2014

    Paul Lookman ‏@PaulRobert2 1m @MarkRutte2 NEW MH17 SENSATION: German experts point finger at Ukrainian air-force jets. | InvestmentWatch http://po.st/G5fJJL via @po_st

  • door Charles ouvry op donderdag 31 juli 2014

    Mist spuiten….

    is een gekende politiek om de feiten te verdoezelen… En inderdaad niemand kan thans BEWIJZEN wie MH-17 neerschoot… Zoals steeds lopen er wereldwijd allerlei missionarissen rond die hier concreet hun wereldvisie ophangen aan het neerschieten van dit vliegtuig… http://www.washingtonpost.com/news/the-intersect/wp/2014/07/18/a-comprehensive-guide-to-the-webs-many-mh17-conspiracy-theories/ Als je denkt dat je het gehad hebt kan het nog zotter... http://aanirfan.blogspot.be/2014/07/aids-researchers-killed-in-ukraine-air.html

    En op zich is daar weinig mis mee; soms brengen zij over het hoofd geziene feiten naar boven, nieuwe invalshoeken, ergernis of een lach… Je hoeft deze artikels enkel maar met een kritisch oog te lezen… Zo ook bovenstaand artikel.

    De eerste zin zet meteen al de toon: “Al heel snel na de ramp wezen de VS in de richting van de pro-Russische rebellen die het gebied waarboven het vliegtuig neerstortte in handen hebben” terwijl het in de realiteit net omgekeerd was; het waren net deze rebellen die zich fier op de borst klopten dat ze een groot vliegtuig neergehaald hadden. Informatie die ze niet tijdig genoeg konden verwijderen nadat ze de lijken en kentekens terugvonden…. Akkoord dat alles wat we nu over de schuldvraag schrijven enkel past in een hypothese. Maar de ene hypothese strookt al meer met de gekende feiten dan de andere… En als we erover akkoord zijn dat missionarissen per definitie niet noodzakelijk specialisten ter zake zijn kunnen we de vaklui eventueel aan het woord laten. Hierbij een samenvatting van hoe Associated Press het brengt: http://news.msn.com/in-depth/what-happened-the-day-flight-17-was-downed

    Daar kan nog veel op aangemerkt worden maar feit is dat niemand van de neutrale waarnemers in twijfel trekt dat het om die ene welbepaalde BUK batterij (die zowel met z’n vier, als nadien met enkel nog maar 3 raketten, gezien is) gaat. Auteur Lode Vanoost stelt bout: “Het centrale Oekraïense leger had al eerder luchtafweergeschut in het gebied geplaatst.” Ik wil wel. Maar laat ons daarvoor eens naar de anti-these van de missionarissen gaan Wikipedia; http://en.wikipedia.org/wiki/MH-17#cite_note-Karmanau-15 En daarbij naar het allerlaatste kaartje. Daarop zie je en de plaats waar het vliegtuig neerkwam en de maximaal mogelijke zone waarin de raketinstallatie moet gestaan hebben. Voor een beter begrip: de blauwe zone wordt gecontroleerd door het Oekraïense leger, het roze door de rebellen en de paarse rechthoek is de technisch mogelijke plaats van de BUK bij lancering. Zoals een kleuter kan zien, midden in het hartland van de separatisten. Mogelijks kan Mr. Van Oost aangeven hoe de “dronken” Oekraïense militairen er in geslaagd zijn ongemerkt hun eigen batterijen in het kernland van de Donetsk Volksrepubliek neer te poten? En zoals dit iedereen ontsnapt is, eveneens graag aangeven waar juist binnen deze rechthoek zij hun BUK opstelden?

    Zelf zou ik het bij het verhaal van Wikipedia houden. Waarom; omdat iedereen die over relevante feiten beschikt het kan aanvullen. Iets wat bv. vanuit het Kremlin stiekem gedaan is en uiteindelijk leidde tot een meer vagere verwijzing naar beide mogelijke partijen... Maar Mr. Van Oost verkiest zich te bronnen bij een andere missionaris (die soms verdienstelijk is, maar evenzeer soms volledig de mist ingaat); “De Amerikaanse onderzoeksjournalist Robert Parry is zeer verontrust over de manier waarop de media met dit incident omgaan”. Wel, na al z’n bijgevoegde artikels gelezen te hebben ben ik zeer verontrust hoe Robert Parry soms met de feiten omgaat… Gewoontegetrouw moeten we hem op z’n woord geloven. Want hij heeft z’n verhaal van een anonieme CIA-medewerker (erbij vergetend dat, indien dit echt was, het per definitie nu al om een ex-medewerker zou gaan). En niet voor niks verwijs ik hierboven naar “dronken” Oekraïense militairen zoals Parry dit doet. Want dit is niet zomaar een detail. Specialisten weten namelijk dat een BUK niet ontworpen is om autonoom te opereren. Het heeft z’n eigen radar & vuurgeleidingssystemen nodig, maar ook communicatie met de centrale militaire toezichthouders op het luchtruim en idealiter met de civiele… Maar zelfs zonder al dat zouden ze zich op het blote oog en oor moeten vergissen van aanvliegrichting. Het vliegtuig kwam niet vanaf het nabijgelegen Rusland maar overvloog eerst gans de Oekraïne voor het vanuit de rugzijde naar de Oekraïense BUK zou toevliegen…. Het was dus niet overbodig dat de CIA’er er “terloops” aan toevoegde dat de bierflesjes zichtbaar waren want ze MOESTEN wel dronken zijn…

    Veel keuze had de DWM-auteur overigens niet; er zijn wereldwijd maar enkele missionarissen die hun handen willen verbranden aan een “alternatieve” hypothese over dit neerschieten. Niet toevallig altijd dezelfden… Opmerkelijk is ook dat Mr. Vanoost niet terugvalt op een man die het kan weten, namelijk Putin en z’n gemuilkorfde pers… die helaas met te ver uit de bocht gaande verhalen afkomt om hier in het Westen bruikbaar te zijn; http://time.com/3005470/ukraine-crash-russian-media-blame/

    Wordt vervolgd….

    • door anoniem op vrijdag 1 augustus 2014

      <> Hoe weet u dat zo zeker? Van twitter berichtjes? Zelfs ik kan een twittertje doen onder eendert welke naam. Feit is wel dat de oekrainse overheid binnen een halve dag 'bewijs' publiceerde in de vorm van film en audio. Het filmmateriaal 'bewees' dat de zelfverdedegings milities een BUK vrachtwagen (nr312) terug de Russiche grens overstaken. Jammer dat de sukkels langs een groot reclamebord rijden, en langs een bekende bouwmarkt herkenbaar in Krasnoarmeisk, door de Oekrainsche overheid bezet gebied sinds 11 mei. http://en.itar-tass.com/world/741664 Het rijgegeven audiobestand is meerdere keren verknipt en terug aangeplakt, volgens audioexperts. http://www.infowars.com/kievs-evidence-of-militias-responsibility-for-airliner-crash-faked-expert/ Zelf laat ik dat voor wat het is, want ik ben geen audio expert, maar er is dus op zijn minst dispuut. Maar waar is BUK 312 nu? Niemand die het zich lijkt af te vragen, behalve de Russen en de zelfverdedigings milities.

      <> toch wel. Meneer Bociurkiw van de OCSE was als een van de eerste op de crash site, de resten waren nog aan het branden. Hij zag de comlete cockpit doorzeefd met kogelgaten, van alle kanten, en geen enkel teken van een raketinslag. http://www.cbc.ca/player/News/TV+Shows/The+National/ID/2478615393/ Compleet gemist door onze 'vrije' pers. Maar wat verwacht je anders van een 'vrije' pers die een staatsgreep neerzet als het herstel van de democratie, en die een massamoord in Odessa, waar tientallen mensen levend in de brand worden gezet, door mensen die open en bloot met hun neus op youtube te zien zijn, mist. ( Niemand van de daders is vooralsnog gearresteerd ).

      <> Die slaat alles. Iets met pot en ketel denk ik dan.

  • door Frank Roels op donderdag 31 juli 2014

    Lode Vanoost maakt geen melding van de twijfels in de Amerikaanse pers, over wat Amerikanen wisten voor de crash, en erna; alvast hebben ze geen bewijs geleverd van de verantwoordelijken voor de aanslag. Poetin wordt in onze pers als de schuldige aangewezen, en de nieuwe Europese sancties tegen Rusland worden rechtstreeks gemotiveerd door de aanslag. De Amerikaanse media zijn veel voorzichtiger. Uit Foreign Policy: Lieten de VS begaan? "Questions remain over what U.S. spies knew, and when, before the downing of MH17. Why didn't the Federal Aviation Administration issue a warning for the area in eastern Ukraine where Malaysia Airlines Flight 17 was shot down? Was the U.S. intelligence community unaware that the Pro-Russian rebels had got their hands on a far more sophisticated weapon? Or did they know, but for whatever reason that intelligence wasn't properly disseminated? A week after the shoot-down, we still don't have a clear picture of who knew what when. FP's Shane Harris investigates: "In the weeks before Malaysia Airlines Flight 17 was shot down over eastern Ukraine, U.S. intelligence agencies were tracking a steady buildup of heavy weapons in the region, including tanks and rocket launchers flowing across the border from Russia and into the hands of Moscow-backed separatists. But U.S. analysts didn't confirm that a surface-to-air missile capable of striking a commercial airplane had made its way into the fighters' hands until after the jet was destroyed on July 17, according to senior U.S. intelligence officials, who briefed reporters earlier this week. That assessment was at odds, though, with public statements by the rebels themselves, who claimed in late June that they'd obtained a weapon that might bring down a commercial jet. In addition, Ukrainian officials said that they had spotted an SA-11 missile launcher, known as a Buk, in rebel hands at least three days before the downing of MH17." More here. http://thecable.foreignpolicy.com/posts/2014/07/22/us_intelligence_no_closer_to_pinning_mh17_downing_on_russia?utm_source=Sailthru&utm_medium=email&utm_term=Flashpoints&utm_campaign=072214FlashPoints Een ouder bericht over de MH17: http://www.reuters.com/article/2014/07/19/us-ukraine-crisis-airplane-intelligence-idUSKBN0FO00B20140719 De VS vraagt zich af hoe dit BUK raketsysteem in Oekraine geraakte. Mijn antwoord is dat voor de regimewisseling, Oekraine vol stond met Russische wapens, het land zelf is een raketproducent, zie http://www.dewereldmorgen.be/blog/froels/2014/04/22/oekraine-staat-vol-met-russische-raket-en-ruimtevaart-industrie

  • door dre op donderdag 31 juli 2014

    Waar van oost zijn info haalt weet alleen god . Het uitlezen van de zwarte dozen is binnen een dag gebeurt Een bevat alle vluchtgegevens , de andere , VCR , houdt de cockpitgesprekken van het laatste half uur bij . Dus deze informatie zal vlug geweten zijn ...

    • door Lode Vanoost op vrijdag 1 augustus 2014

      National Geographic heeft een programma dat allen aan onderzoeken van vliegtuigongevallen is gewijd. Daar kan je in horen waarom het ontcijferen van zwarte doen veel omslachtiger is dan mensen denken. Dit is geen gewoon bandrecorder die je even aanzet.

      Deze toestellen zijn gemaakt om harde schokken, extreme temperaturen en zeewater te weerstaan, logisch als je weet wanneer ze nodig zijn.

      Zij bevatten inderdaad zeer essentiële gegevens, maar zijn op zichzelf onvoldoende om de oorzaak van ongevallen te bepalen.

      Een zwarte doos kan je aantonen dat alle communicatie en elke technische activiteit plotsklaps stil is gevallen, dat de piloten geen enkel alarm hebben gegeven. Dat bevestigt de mogelijkheid van bijvoorbeeld een raketinslag, maar bewijst het niet, daarvoor is de rest van het forensisch onderzoek nodig. In de media kan men inderdaad meestal de verleiding niet weerstaan om er iets anders in te lezen.

      Vergeet niet dat de zwarte dozen enkel gegevens verzamelen. Die gegevens moeten dan nog altijd geanalyseerd worden.

      De zwarte dozen kunnen niets zeggen over de aard van het wapen dat werd gebruikt. Dat moet uit ander onderzoek worden afgeleid.

      Het is begrijpelijk dat over dit onderzoek emotioneel wordt gedacht. Dat verandert niets aan het feit dat ook dit onderzoek maanden zal vergen, zoals dat bij alle luchtvaartongevallen het geval is. We kunnen dat jammer vinden, maar dat verandert niets aan die feitelijkheid.

    • door Lode Vanoost op vrijdag 1 augustus 2014

      Met andere woorden, al wat u zegt over wat de zwarte dozen klopt en wordt in dit artikel ook bevestigd. Deze gegevens moeten daarna worden geïnterpreteerd en getoetst aan andere vaststellingen. Dat is zo bij elk crimineel onderzoek.

      Om het in eenvoudige woorden te zeggen; op een zwarte doos staat niet genoteerd welk wapen werd afgevuurd, door wie, in welke omstandigheden, waarom, wie gaf daar het bevel voor.

      De schuldvraag vergt veel meer dan onderzoek van de zwarte dozen. Zij zijn een belangrijk deel van de bewijsvoering, maar ook niet meer dan dat.

    • door Lode Vanoost op zaterdag 2 augustus 2014

      UPDATE 2 augustus 2014: Volgens de Nederlandse luchtvaartexpert Joost Hulsenbek is een objectief onderzoek nog altijd mogelijk, kan er met de zwarte dozen niet geknoeid worden en kan het onderzoek een jaar duren.

  • door Paul Lookman op zaterdag 2 augustus 2014

    Het interview met OCSE-man Bociurkiw dat Rik Broekhuijze aanhaalt (http://www.cbc.ca/player/News/TV+Shows/The+National/ID/2478615393/) toont beelden van de doorzeefde cockpit die overeenkomen met het bericht (http://t.co/rTBXlH8XSl), waar ik 30/7 op wees. Intussen heb ik berichten gelezen die zeggen dat het niet om groot-kaliber kogels gaat, maar om debris. Forensisch onderzoek zal dat moeten uitwijzen. En nu maar hopen het materiaal niet “verdwijnt”…

  • door dre op zondag 10 augustus 2014

    binnen een maand kunnen ze alles weten wat er zich in de zwarte dozen bevindt . Dit weet ik uit ondervinding

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties