Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Gaza: oorlog met de O van Oslo

Slechts enkele weken teruggaan in de tijd om de huidige escalatie te verklaren is zoveel als de dieperliggende redenen voor de repressie van Gaza negeren. Lucas Catherine wijst op het belang van de akkoorden van Oslo in 1993 om de huidige repressiegolf te begrijpen.
vrijdag 25 juli 2014

2008-2009 Operatie ‘Cast Lead’, 2012 Operatie ‘Pillar of Defence’ en 2014 Operatie ‘Protective Edge’, dit is de derde Gaza-oorlog in zes jaar tijd.

Wie terug wil gaan in de tijd om die oorlog te duiden – dat is toch wat journalisten in onze media doen of zouden moeten doen – moet terug naar 1948 toen in Palestina door Oost-Europese joden de koloniale staat Israël werd opgericht. 

De meeste vluchtelingen die nu in Gaza leven werden toen verdreven uit stadjes en dorpen die nu in Israël liggen. Uit Ramla, Beersheba, Ashkelan (dat nu Ashkelon heet), Isdud (herbevolkt door joden in 1957 en herdoopt tot Ashdod) of Najd (herbevolkt in 1951 en herdoopt tot Sderot). Zij waren daar de autochtone bevolking. 

Sommige van die steden worden nu vanuit Gaza beschoten door zonen van vluchtelingen, door de autochtonen dus die door de kolonisten werden verdreven. Zij beschieten de geboortegrond van hun vaders uit wraak, omdat zij er niet mogen naar terugkeren, terwijl nieuwe joodse immigranten, zeg maar kolonisten, er zich wel mogen vestigen. Dat is hun manier om hun Palestijns ‘recht op verdediging’ waar te maken.

Zover mag je echter niet terug in de tijd. Volgens de heersende consensus in het establishment en de media mag je hoogstens terug gaan tot 1967, toen de Joodse koloniale staat de rest van Palestina heeft bezet. Toen er, na het eerste Palestijns verzet in de jaren 1920 en 1930 nog maar eens een Palestijns Verzet ontstond, overkoepeld door de PLO (Palestine Liberation Organisation). 

DeWereldMorgen.be

OK, ik wil gelezen worden en hou mij aan die regels. Meer zelfs, ik ga zelfs ‘maar’ terug tot 1993 en ‘dé oplossing van de Palestijnse kwestie’ die toen in Oslo uit de mouw van de grootmogendheden werd geschud: twee staten en een Palestijnse Autoriteit die de Palestijnse staat zogezegd zou waarmaken.

Wat gebeurde er echter in werkelijkheid?

De PLO, die in 1993 – merkwaardig voor een politieke en militaire verzetsbeweging uit die jaren – een heel democratische structuur had en in feite  de enige democratie in het Midden-Oosten was, met een regering gecontroleerd door een parlement waarin meer dan 10 verschillende partijen zetelden, maar ook nog eens het hele Palestijnse middenveld, met daarin de geneesheren-, de ingenieursverenigingen, de studenten, de artiesten, de vakbonden, de vrouwenorganisaties, noem maar op, diezelfde PLO vertegenwoordigde alle Palestijnen: die op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza, maar ook de vluchtelingen in Jordanië, Libanon, de Golf… en niet te vergeten de Palestijnen in Israël. 

Oslo heeft die democratische structuur opgedoekt en vervangen door de Palestijnse Autoriteit, die – en dit was een voorwaarde die Israël oplegde – enkel nog de Palestijnen op de bezette Jordaanoever en in Gaza mocht vertegenwoordigen. Of beter, die er een erg beperkt zelfbestuur mocht over uitoefenen. 

Dat kwam neer op het zichzelf bewaken onder Israëlische bezetting terwijl Israël zelf ongehinderd kon verder koloniseren. Hun ‘president’ Mahmoed Abbas kreeg zelfs ‘veiligheidstroepen’, opgeleid, gecontroleerd en gefinancierd door de VS. Deze troepen werkten samen met het Israëlische leger en de Israëlische geheime dienst Shin Beth. 

Dat ontlokte de Palestijnse academicus en voormalig lid van het Israëlisch Parlement, Azmi Bishara, de volgende uitspraak: “Vroeger zouden we dat collaborateurs hebben genoemd, nu moeten wij ze onze vertegenwoordigers noemen”. Die Palestijnse Autoriteit (PA) werd voor haar voortbestaan compleet financieel afhankelijk gemaakt van de VS en van de EU. 

Israël onttrok zich ondertussen volledig aan zijn verplichtingen als bezettingsmacht (volgens internationaal recht en de Conventies van Genève) om de  infrastructuur van de bezette gebieden te onderhouden: wegen, scholen, ziekenhuizen etc… Die factuur betaalde en betaalt niet de bezetter, maar de EU. 

Op de Westelijke Jordaanoever ontvangt een op vier Palestijnen zijn wedde van deze PA. In de stad waar die PA zetelt, Ramallah, is een grote economische luchtbel ontstaan met een middenklasse die een derde intifadah niet direct ziet zitten. Teveel te verliezen. 

Max Blumenthal [1] beschrijft de toestand daar zo: “De neoliberale donoreconomie fungeert als een laboratorium, waar geëxperimenteerd wordt met het onderkoelen van het Palestijns Verzet.” Dat lukt aardig met Abbas & co. De PA is ondertussen gedegenereerd tot een Arabisch regime als een ander, corrupt, autoritair en zonder respect voor zijn burgers.

Wie voorlopig niet wil buigen, of toch niet te diep is Hamas. Daar gaat deze oorlog over. Bedoeling is niet om Hamas uit te schakelen, maar te verzwakken. De organisatie heeft al twee maal ingebonden na de vorige Gaza-oorlogen. Nu moet het echt buigen, maar niet verdwijnen. 

Het spook van IS (ISIS/ISIL) en andere jihadisten spookt door het hoofd van de Israëlische bezetter. Neen, als het even kan moet Hamas een ‘islamitische versie’ van Mahmoed Abbas & co worden en de openluchtgevangenis van Gaza onder controle houden. Daarvoor zijn alle middelen goed, ook buitenproportionele terreurbombardementen. Hoe meer buiten proportie en hoe meer doden, des te sneller zal het doel bereikt worden, redeneert Israël.

Die verloedering van het officiële ‘verzet’ onder de PA is ook in de diplomatie te merken. Als je de manier van werken, de inzet en de ideeën van de eerste Palestijnse ambassadeur in België, Naim Khader (vermoord in Brussel in 1981) vergelijkt met die van de huidige ambassadeur, Laila Shahid (dochter van een van de grootste families van Palestijnse notabelen) kan je dezelfde verloedering vaststellen. 

Mevrouw Shahid wil zelfs niet meer samenwerken met het Palestina-komitee, en met Palestijnen die ‘geen eerbied hebben voor hun ambassadeur maar vervelende vragen stellen.’ Ze gaat liever om me “m’as-tu vu-salons” en soft-zionisten als Simone Susskind, waarvoor ze bij de laatste verkiezingen, tegen alle diplomatieke regels in, opriep om voor haar te stemmen.

De akkoorden van Oslo van 1993 hebben er ook binnen de EU voor gezorgd dat de houding steeds meer in de richting van haast onvoorwaardelijke steun aan Israël evolueert. Het Palestijns verzet tegen de kolonisatie krijgt geen aandacht meer. 

Op 13 juni 1980 kreeg Israël nog een flinke veeg uit de pan in de Verklaring van Venetië door het toenmalig Europa met negen lidstaten: ”De Negen wijzen er op  dat Israël aan zijn territoriale bezetting sedert het conflict van 1967 een einde dient te maken. Zij zijn er vast van overtuigd dat de Israëlische nederzettingen een ernstige belemmering vormen voor het bereiken van vrede in het Midden-Oosten. De Negen zijn van mening dat deze nederzettingen en de verandering van bevolkingssamenstelling in strijd zijn met het internationale recht.” 

Nu, in 2014 wordt de Israëlische visie principieel goedgekeurd. Of zoals Israel Today het op 24 juli 2014 formuleerde: “Israël was aangenaam verrast… Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken prees in zijn verklaring 'de oproep van de EU tot ontwapening van de terreurorganisaties in de Gazastrook en de demilitarisering van Gaza. Deze EU-verklaringen zijn volledig in lijn met de visie die Israël leidt in de strijd tegen het terrorisme.”

Of Hamas door de knieën zal gaan weten we nog niet. Maar de Palestijnse bevolking? Niet als je Hanien Zuabi hoort. Zij is de eerste Palestijnse vrouw die in de het Israëlische parlement Knesset verkozen werd, voor de Palestijns-nationale Balad-partij:

“Wat wij moeten zien te bewerkstellingen is dat het Israëlisch-Palestijnse conflict niet langer bezien wordt vanuit de invalshoek van de bezetting van 1967. Impliciet begrijpen alle Palestijnen dat het Israël en de Palestijnen draait om een conflict met een racistisch koloniaal project, dat op noties van etnische zuiverheid gestoeld is… We moeten met onze eis tot ‘volwaardig burgerschap’ in Israël de morele en politieke legitimiteit van het zionistische project ondermijnen en het tot zijn werkelijke status van een racistische, koloniale onderneming degraderen.”

Misschien kan men voor betere duiding en begrip van wat nu gebeurt dus toch nog  beter terugkeren tot 1948, lang voor Oslo?

Lucas Catherine


[1] Joods-Amerikaans journalist en publicist, o.a. in The Huffington Post.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

Eén reactie

  • door Charles ouvry op vrijdag 25 juli 2014

    Basic....

    Je kan een bibliotheek bijeen schrijven om enig inzicht te geven in het Israëlisch-Palestijns conflict, maar dikwijls heeft het weinig zin want je hebt met gelovigen te maken... Maar aan gelovigen kan men vragen op basis van wat ze Israëli's meer rechten toekennen dan Palestijnen... en als ze dan toch in deze "verloedering" zouden meestappen kan je hen tevens vragen waarom ze bij deze categorie van "untermenschen" Palestijnse mannen minder rechten toekennen dan Palestijnse vrouwen en beide laatsten minder rechten dan Palestijnse kinderen. 'k Mag er overigens niet aan denken dat er ook buiten Israël mensen zijn die, net zoals sommige mainstream Israëlische politici ook al voorstander zijn om Palestijnse vrouwen niet te sparen want ze zullen "Palestijnse terroristen baren"....

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties