Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

Vranckx, Sartre en koloniale situatie Palestina

“Heeft het zin”, vraagt VRT-journalist Vranckx zich af, “om verder na te denken over dit opbod van oorzaak en gevolg, van schuld en boete?” Koenraad Bogaert (UGent) vindt van wel. Context en geschiedenis zijn wel degelijk uitermate belangrijk.
maandag 14 juli 2014

Hoe begon het ook alweer? 

Oog om oog, tand om tand, zo beschrijft VRT-journalist Rudi Vranckx de nieuwe opflakkering van geweld tussen Israël en de Palestijnen. De zoveelste opflakkering. “Hoe begon het ook alweer?”, stelt Vranckx bijna gelaten: “Drie Israëlisch-Joodse tieners bij Hebron ontvoerd en vermoord door een rebelse extremistische Hamasclan?

Een hevige onderdrukking volgt van alles wat Hamas is. Honderden arrestaties en enkele doden aan Palestijnse kant. En dan... een Palestijnse tiener ontvoerd en vermoord, levend verbrand door Joodse extremisten. De lont zat al in het kruitvat, wie steekt er het vuur aan? De mediaoorlog dient als brandstof om het vuur nog aan te wakkeren.  “Heeft het zin”, vraagt Vranckx zich af, “om verder na te denken over dit opbod van oorzaak en gevolg, van schuld en boete?”

Dat is een opvallende vraag voor iemand die al jaren vertrouwd is met de regio en haar geschiedenis. Het is alsof oorzaak en gevolg, na zoveel jaren van aanhoudend geweld, er eigenlijk niet meer toe doet. Iedereen heeft uiteindelijk bloed aan zijn handen. Iedereen is schuldig. Op het eerste gezicht lijkt dit een logisch en verdedigbaar uitgangspunt. Tenslotte, veroordelen we niet elke vorm van geweld? 

Morele rechtlijnigheid of erkenning complexiteit

Vranckx’s uiting van verontwaardiging is uiteraard geen unicum in de Westerse media. Het geweld wordt over het algemeen lijnrecht geplaatst tegenover een moreel standpunt dat vertrekt van de rechten van de mens, de democratie en het belang van dialoog tussen tegenstanders. Vanuit zo’n standpunt is het misschien onnodig om ons te verliezen in de complexiteit van oorzaak en gevolg.  

De (onschuldige) slachtoffers van het geweld komen immers op de eerste plaats. Die slachtoffers zijn vooral de Palestijnen, die het met hun leven bekopen omwille van de absolute militaire overmacht van het Israëlische leger. Maar ook de Israëli’s die dagelijks in angst leven voor de onberekenbare en extremistische houding van Hamas.  

Of zoals Vranckx het verwoordt: “De Palestijnse bevolking is het slachtoffer, Hamas plukt de vruchten. Of hoopt Israël om een verzwakt Hamas een fatale slag te kunnen toebrengen? (…) Aan Israëlische kant winnen bij een oorlog diegenen die de confrontatie prediken, de kolonisten die nieuwe nederzettingen willen bouwen in bezet Palestijns gebied, de uiterst rechtse partijen. Want gesprekken over 'vrede', die al jaren toch niets opleveren, kunnen nu wel vergeten worden. Misschien is het dat wel wat sommigen willen. De officiële agenda is immers nooit de echte in een oorlog hier”. 

Een deel van het probleem?

Maar misschien is zo’n moreel standpunt, waarbij het leed van slachtoffers de basis vormt voor het a priori veroordelen van alle geweld, wel een deel van het probleem? Ondanks de goede bedoelingen en de humanistische principes draagt het misschien ongewild bij tot de impasse waarin we vandaag zitten en het negeren van de fundamentele machtsongelijkheid die dit conflict vorm geven.

Zijn die oorzaken nu niet net cruciaal voor een oplossing van het conflict? En is het niet de taak van een kritische media, die een belangrijke democratische rol vervult, om die oorzaken te duiden? Gesprekken over ‘vrede’ leveren misschien al jaren niets op omdat we ons laten verblinden door het geweld van het conflict. Ons moreel kompas en onze principiële afkeer van het geweld laten ons hier in de steek om een kritisch standpunt in te nemen.  

Jean-Paul Sartre

DeWereldMorgen.be

In 1972, bijna 42 jaar geleden, reageert de Franse filosoof Jean-Paul Sartre (1905-1980) op de terroristische actie van de Palestijnse groep Zwarte September – waarbij op de Olympische Spelen in München elf Israëlische atleten en officials gegijzeld worden en uiteindelijk omkomen. (Sartre was filosoof, romanschrijver, scenarist, toneelschrijver en politiek activist, centraal figuur in de filosofie van het existentialisme en de fenomenologie en meest prominente Franse filosoof van de twintigste eeuw.) Zijn woorden lokten toen veel verontwaardiging uit, maar ze zijn niet onbelangrijk in de huidige context:

“Allen die de soevereiniteit van de staat Israël erkennen, en ook menen dat de Palestijnen om dezelfde redenen het recht op soevereiniteit hebben en de Palestijnse kwestie als iets fundamenteels beschouwen, moeten toegeven dat het beleid van de Israëlische regering letterlijk krankzinnig is en doelbewust alle mogelijke oplossingen van het probleem vermijdt.”

“Daarom is het politiek beschouwd juist om te zeggen dat Israël en de Palestijnen in staat van oorlog verkeren. In deze oorlog is terrorisme het enige wapen van de Palestijnen. Het is een verschrikkelijk wapen, maar de arme onderdrukten hebben geen ander en de Fransen die destijds het terrorisme van de FLN [1] goedkeurden, moeten nu ook het Palestijnse terrorisme goedkeuren” [2]. 

Als we dit in zijn hedendaagse context vertalen, dan zou Sartre niet opwerpen dat we ons allemaal achter de radicaal Islamistische Hamas moeten scharen, maar wel dat, als we het recht op soevereiniteit van de Palestijnen erkennen, we Hamas niet los kunnen zien van de Palestijnen.  Met andere woorden, volgens Sartre kunnen we het niet opnemen voor de Palestijnse slachtoffers terwijl we tegelijkertijd het Palestijnse terrorisme veroordelen.  

Hamas is gevolg van bezetting en kolonisatie 

Hamas zijn de Palestijnen in Gaza en omgekeerd. Dit betekent niet dat elke Palestijn automatisch een aanhanger is van Hamas of zich ideologisch kan vinden in Hamas, maar wel dat Hamas een product is van Gaza, een gevolg van een bezetting die al decennia aansleept, het resultaat van een koloniale situatie waarbij de Palestijnen hun recht op soevereiniteit wordt ontzegd door Israël.  

Hamas staat niet zomaar op zichzelf, hun ideologie evenmin. Beide zijn een product van jarenlange onderdrukking en repressie, van het ontzeggen van dat fundamentele recht op soevereiniteit. Hamas zou niet zijn wat het vandaag is, zonder die koloniale situatie. Elke rechtgeaarde democraat krijgt waarschijnlijk de kriebels van een beweging zoals Hamas, van haar extremisme, van haar ideologie.

Zou een linkse, liberale of nationalistische variant van Hamas daarom minder geweld gebruiken in eenzelfde situatie? Hamas is niet zozeer een religieuze beweging maar een politieke verzetsbeweging en wie zijn wij om te oordelen hoe dat verzet er moet uitzien?  

Geweld is gevolg, niet oorzaak

Een zelfde redenering kunnen we maken met betrekking tot het geweld op zich. Geweld wordt in dit conflict vaak gezien als de oorzaak voor het uitblijven van een oplossing, zoals ook Rudi Vranckx ook suggereert. Maar hiermee slaan we een stap over. Geweld is eerder het gevolg van het uitblijven van een oplossing. En in die zin onthult het geweld ook een blinde vlek in ons moreel kompas.  Want dezelfde humanistische – vaak zelfverklaarde Westerse – waarden die het geweld veroordelen en de slachtoffers verdedigen, zijn in principe ook niet te rijmen met de koloniale situatie zelf waarin het verzet ontstaat.  

Vandaag lijkt het haast onmogelijk dat we zouden terugkeren naar een tijd waarin Europa de rest van de wereld effectief koloniseert zoals in het midden van de vorige eeuw nog het geval was, of waarin we het apartheidsregime in Zuid-Afrika zouden verdedigen (of negeren).  

Vandaag is het ook perfect mogelijk om het toenmalige verzet tegen de Europese kolonisator of de blanke onderdrukking in Zuid-Afrika als legitiem te beschouwen. Er zijn er weinigen die Nelson Mandela vandaag nog als een terrorist zouden omschrijven. Maar weigeren we hetzelfde te doen in het geval van het Israëlisch-Palestijns conflict?  Waarom weigeren we te vertrekken vanuit de erkenning en de kritiek op de koloniale situatie waarin de Palestijnen en Hamas leven?  

Alsof het huidige geweld werkelijk het gevolg is van de ontvoering van drie jongens en niet van een decennialange onderdrukking, van de moord op duizenden Palestijnse kinderen in de voorbij jaren, de voortdurende checkpoints, de dagelijkse vernederingen, de politiek van de joodse nederzettingen, de uithuiszettingen van duizenden Palestijnen, enz.  

Het geweld, met andere woorden, onthult daarmee ook de Westerse verantwoordelijkheid voor het negeren van deze koloniale situatie, het uitblijven van een unanieme en krachtdadige veroordeling van de Israëlische bezetting en de weigering om resoluut de kant te kiezen van de onderdrukte. 

Koenraad Bogaert

DeWereldMorgen.be

Koenraad Bogaert is als post-doctoraal onderzoeker verbonden aan de vakgroep Conflict- en Ontwikkelingsstudies (UGent) en lid van de onderzoeksgroep Middle East and North Africa Research Group (MENARG). 


[1] Het Front de Libération Nationale (FLN) werd in 1954 opgericht door Algerijnse politici die onafhankelijkheid van kolonisator Frankrijk nastreefden. Hun gewapende vleugel Armée de Libération Nationale (ALN) voerde een guerrilla-oorlog met het Franse leger. Aan beide zijden werden gruwelijke schendingen van de mensenrechten gepleegd. Het FLN werd als terroristische organisatie vervolgd en zo ook gebrandmerkt in de Franse media. Uiteindelijk was Frankrijk verplicht met het FLN te onderhandelen, wat leidde tot de onafhankelijkheid van Algerije in 1962.

[2] Welten, R. (2006). Zinvol geweld, Zoetermeer: Klement (pp.7-8).

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

22 reacties

  • door HELENE PASSTOORS op maandag 14 juli 2014

    https://www.youtube.com/watch?v=NwgFKjAebwk&feature=youtube_gdata_player

    Goed interview met Leila Shahid, ambassadrice van Palestina bij de EU, op France 24 (10 juli). "Hier praat men zoveel over 4 jaar bezetting (van 1940-44); Palestina wordt al 47 jaar bezet".

  • door StijnHorvath op dinsdag 15 juli 2014

    De Duitse bezetting vergelijken met de bezetting van de Palestijnse gebieden? Toe maar.

    Wat verstaat u trouwens onder die Palestijnse gebieden: Gaza en de Westelijke Jordaanoever? Ik heb de indruk dat het om het volledige grondgebied van de huidige staat Israël gaat.

    Terechte kritiek op de meest recente ontwikkelingen in het Israëlisch-Palestijns conflict, verglijden op die manier in groteske vergelijkingen en een verdere polarisering.

    Wat er vandaag gebeurt ligt in het onmiddellijke verlengde van de machtswissel in Egypte. Hamas staat helemaal geïsoleerd en hoopt garen te spinnen bij een verdere uitdieping van het conflict. Israël gaat daar natuurlijk gretig op in en de internationale gemeenschap staat erbij en kijkt ernaar.

    Een vergelijking tussen Hamas en het ANC raakt kant noch wal. Bovendien bekruipt mij een onbehaaglijk gevoel wanneer ik een aantal pro-Palestijnse betogers in Borgerhout hoor schreeuwen: "Khaybar Ya Yahud" ("herinner u Khabyar, o Joden"). Een rechtstreekse verwijzing naar het lot van de Joden (en Christenen) tijdens het Kalifaat van Omar: ze werden verdreven uit Khabyar, een oase ten noorden van Medina.

    Dit is een zeer betekenisvolle gebeurtenis omdat ze een precedent schiep voor de verdrijving van niet-moslims en de verplichting om elders een taks te betalen (jizya). Door deze taks te betalen bewezen de niet-moslims dat ze zich onderwierpen aan de islamitische staat en hun status als tweederangsburgers aanvaardden.

    In het licht van de recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten is dit op zijn zachtst gezegd een zeer ongelukkige slogan.

    Ik zou dus maar voorzichtig zijn met al dan niet openlijke steun aan Hamas.

  • door HELENE PASSTOORS op dinsdag 15 juli 2014

    (Er is iets mis met jullie programma, reactie komt er niet door - nogeens proberen...)

  • door HELENE PASSTOORS op dinsdag 15 juli 2014

    (ja, lukt weer...) Dit is een goed artikel, bedankt. Hoewel ik er ter verduidelijking van dat losse gebruik van het woord 'geweld' wat meer bij zou vertellen.

    Het recht op gewapend verzet tegen bezetting door een vreemde macht, koloniale overheersing of een racistisch regime. is vastgelegd in het protocol van de Conventie van Genève van 1977, dus legitiem volgens het internationale oorlogsrecht. Dit verzet wordt gelijkgesteld met een internationaal gewapend conflict en dus gelden ook de regels van de Conventie van 1949, waaronder dat aanvallen op burgers niet legitiem zijn in het oorlogsrecht. Het citaat van Sartre dateert van 1972 en ik denk dat je zijn gebruik van de term 'terrorisme' in zijn tijd moet zien. De plaatsing van deze asymmetrische oorlogen, dus gewapend verzet, onder de Conventie van Genève had als doel om burgers te beschermen ook onder die omstandigheden. Daaruit vloeit dan ook een duidelijkere onderscheiding voort tussen 'terrorisme' dat duidt op aanvallen gericht op burgers en legitieme vormen van gewapend verzet. (Het is ook onder invloed hiervan dat de PLO indertijd dat onderscheid heeft gemaakt en haar gewapende strijd daaraan heeft aangepast.)

    Grofweg over 'geweld' praten in zulke conflicten heeft dus weinig zin. Hamas en andere Palestijnse verzetsbewegingen hebben het recht om zich met wapens te verzetten. Als ze daarbij aanvallen duidelijk richten op burgers schenden ze het oorlogsrecht - of Israël dat nu eveneens doet of niet. (En of de VS dat bijv. ook deden in Irak en elders of niet...). Natuurlijk zitten er zoals altijd haken en ogen aan, maar dat is het principe waar we vanuit moeten gaan.

    @Stijn Horvath - waarom mag je de bezetting van Palestina niet vergelijken met de 4 jaar Duitse bezetting? Dan begrijpen mensen hier tenminste een beetje waar het daar eigenlijk om gaat. Ook de vergelijking met het Zuid-Afrikaanse verzet gaat op in zoverre als beide in principe even legitiem zijn. (zie hierboven)

    Wat betreft de slogan in Borgerhout die u in het verkeerde keelgat schiet: vergeet u soms dat het precies Israël is die de Palestijnse inwoners behandelt als tweederangsburgers en een op religie gebaseerde Staat wil? Kan dat soms zijn waar de vergelijking met het oude Khabyar op slaat? Het doet me ook denken aan de slogan van de Zwarte Bewustzijnsbeweging van Steve Biko: de Zuid-Afrikaanse Blanken terug de zee op sturen. Maar toen er een mogelijkheid kwam voor een normale, non-raciale democratie, sloot de Zwarte Bewustzijnsbeweging zich daarbij aan en ze zijn nog steeds 100% democraten. Wat betekent dat men ook de politieke ideologie van Hamas niet al te letterlijk hoeft te nemen. De soep wordt in zo'n gevallen zelden zo heet gegeten als ze opgediend wordt. Door zich zes maanden geleden te voegen bij een Palestijnse eenheidsregering heeft Hamas dat al duidelijk getoond. Maar dat is blijkbaar precies wat Israël wil voorkomen want het is langzamerhand alleen nog het vermeend onveranderlijke 'fanatisme' van Hamas dat het de steun van het Westen doet behouden. Neem dat weg en de mist trekt op rond de huizenhoge misdaden van Israël die dan op geen enkele manier nog door de vingers gezien kunnen worden.

  • door StijnHorvath op woensdag 16 juli 2014

    @Hélène

    Ik vind jouw interpretatie van die slogan nogal vreemd. Voluit luidt ze als volgt:

    "Kaybar khaybar, ya yahud, jaish muhammad sawfa ya'ud."

    "Herinner u Khabyar, o Joden, het leger van Mohammed komt terug"

    Dit is gewoon een dreigement. Puur en simpel. Voordat de Joden en Christenen uit Khaybar verdreven werden en gedwongen om een taks te betalen, werden er trouwens ook een fors aantal uitgemoord. Men dreigt dus niet enkel met verdrijving, maar met fysieke liquidatie.

    Bekijk dit filmpje maar eens om de context te begrijpen waarin die slogan thuishoort:

    http://www.youtube.com/watch?v=wHflf3E2k48

    Ik word er dus inderdaad ongemakkelijk van wanneer ik dergelijke dingen hoor scanderen in een stad met een grote joodse gemeenschap. Jij niet?

    Dat jij vervolgens de staat Israël op één lijn zet met dit soort fanatici laat ik voor jouw rekening. Het principe van godsdienstvrijheid wordt trouwens in geen enkel (democratisch of niet) islamitisch land gewaarborgd in de mate waarin ze in Israël geldt. Het zionisme is trouwens in oorsprong een strikt seculiere ideologie. Veel extremistische moslims en Joden proberen van het Israëlisch-Palestijns conflict een religieuze aangelegenheid te maken, terwijl het conflict in essentie politiek van aard is.

    Ik sta hier echter niet om de staat Israël te verdedigen (die meer dan genoeg boter op het hoofd heeft), maar wil wel duidelijk maken dat tussen de pro-Palestijnen van vandaag onvervalste antisemieten en religieuze fanatici rondlopen. Meer algemeen dienen we ons vandaag zelfs de vraag te stellen in welke mate er in het Midden-Oosten nog plaats is of zal zijn voor niet-moslims? Ze zullen waarschijnlijk enkel nog overleven als tweederangsburgers en dus een taks mogen betalen. De meesten hebben trouwens de afgelopen decennia al eieren voor hun geld gekozen en zijn geëmigreerd. De overblijvers in Syrië en Irak worden op dit ogenblik dan weer vakkundig uit de weg geruimd door de jongens van ISIS. Cynisch genoeg lost het probleem zichzelf dus op. Actief pluralisme 2.0. Alleen Israël is velen nog een doorn in het oog.

    De vergelijking met de bezetting tijdens WO II gaat strikt staatsrechtelijk al niet op. Wat men Palestina noemt was een mandaatgebied en de integriteit van het territorium werd nooit geschonden (zelfs niet tijdens de Zesdaagse Oorlog) zoals dat in Europa het geval was tijdens de Blitzkrieg.

    Los daarvan werden uit Frankrijk vele tienduizenden joden gedeporteerd naar vernietigingskampen. Ik wil niet té cynisch klinken, maar daar heeft de staat Israël zich vooralsnog niet schuldig aan gemaakt.

    Ik begrijp natuurlijk wel dat het een retorisch element kan zijn in een betoog om de ene bezetting met de andere te vergelijken, maar deze vergelijking loopt op zijn minst een beetje mank.

    Het opkomende fanatisme (Hamas, maar er is erger op komst) heeft Israël natuurlijk voor een deel aan zichzelf te wijten, doordat het de situatie gewoon heeft laten verrotten. Toch lijkt het mij sterk om het groeiende extremisme overal ter wereld op Israël en de VS af te schuiven. Dat extremisme legt op korte en lange termijn een bom onder dit conflict. Ik denk toch dat je het huidige fanatisme onderschat wanneer je meent dat de soep niet zo heet gedronken zal worden.

  • door Yvon Princen op woensdag 16 juli 2014

    Voor mensen die niet religieus zijn of nooit religieus geweest zijn is dit mogelijk onbegrijpbaar alhoewel ook onze geschiedenis (inquisitie, kruistochten, ...) het duidelijk illustreert.

    Een opstand die religieus geïnspireerd is ook al spelen vele andere factoren mede een rol (het is verkeerd te denken dat religie een ondergeschikte factor is die er maar even bij wordt gesleurd) is per definitie veel geweldadiger dan een niet religieus conflict omdat we te maken hebben met zelf verklaarde "herrenvolkeren". Zowel de joden als de moslims denken dat ze superieur zijn t.o.v. de anderen omdat ze de ware leer aan hun kant hebben en hun dood zal beloond worden in een paradijs. Dit is onbegrijpelijk voor mensen die nooit in een ware leer geloofd hebben.

    Men mag nooit een groepering steunen die zich beroept op zijn "morele of religieuse" superioriteit t.o.v. een andere welke andere oorzaken er ook meespelen.

    Je moet steeds diegenen steunen die vechten voor en tegen de problemen zoals ze zijn zonder een dikke vette religieuze of andere "übermensch" ideologische saus.

    En als die er niet zijn, wachten tot die nuchteren opstaan, hoe erg het ook is.

    • door meisje op zondag 21 september 2014

      "Men mag nooit een groepering steunen die zich beroept op zijn "morele of religieuse" superioriteit t.o.v. een andere welke andere oorzaken er ook meespelen.

      Je moet steeds diegenen steunen die vechten voor en tegen de problemen zoals ze zijn zonder een dikke vette religieuze of andere "übermensch" ideologische saus.

      En als die er niet zijn, wachten tot die nuchteren opstaan, hoe erg het ook is.' Vind ik mooi gezegd.

      Het moeilijke is dat het conflict tussen de moslims en joden (om het simpel te houden zeg ik gewoon moslims en joden en hou ik geen rekening met de verschillende onderverdelingen) al zo vreselijk lang aan de gang is en kent zijn begin eeuwen voor de huidige kolonisatie van de Gaza strook. Ik denk om het plaatje volledig te snappen we heel de geschiedenis van de regio moeten kennen. Israël is ook zo een vreemd land, met zoveel verschillende religieuze groeperingen die constant met elkaar in conflict liggen (gelukkig niet fysiek). Je bent blij dat je niet religieus bent als je ziet hoe het er in Jeruzalem en omliggende gebieden aantoe gaat, het is lachwekkend bijna. Het probleem is altijd die wij/zij mentaliteit. Maar aangezien er in Israël heel veel kritiek is op de huidige situatie en er kleine maar groeiende initiatieven proberen mensen samen te brengen, heb ik er vertrouwen in. Als er vrede komt zal het vanuit de mentaliteit van de bevolking daar moeten komen en niet vanuit druk van het Westen want dan beginnen de conflicten binnen de kortste keren terug opnieuw.

      En Hamas en sympathisanten kan ik echt niet steunen want het word door veel gebruikt om antisemitisme goed te praten onder het mum van opkomen voor de onderdrukte Palestijnen. Maar als je soms hoort en leest wat ze zeggen over joden is dat echt gruwelijk (goedpraten holocaust, wensen van geweldpleging tegen joden,...) Het is juist die mentaliteit van haat en verachting langs beiden kanten die het conflict in stand houdt en zorgt dat er misdaden tegen de mensheid worden gepleegd. En dat geld niet alleen voor dit conflict.

  • door HELENE PASSTOORS op donderdag 17 juli 2014

    Als we iets willen doen voor de vrede daar, is dat aandringen op en meedoen aan sancties en boycots van Israël en de kolonies. Verder is veel van deze discussie steriel.

    @ Stijn H: Palestina was in 1947 een BRITS mandaat, dwz een koloniaal bestel, Britse bezetting. Het werd door de VN verdeeld zonder de inwoners om hun mening te vragen. En wel als volgt: http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Israel#mediaviewer/File:UN_Partition_Plan_For_Palestine_1947.png Als je dat kaartje bekijkt, zul je zien dat Israël veruit het grootste deel van wat de VN aan de Palestijnen toekende of heeft ingepalmd of bezet. Je praat dus onzin - en bij de VN heten het ook 'bezette gebieden'. (Of misschien hebben de VN geen juristen naar uw smaak?) Die verdeling was om een EUROPEES probleem op te lossen als gevolg van een EUROPESE genocide die volgde op eeuwenlang EUROPEES antisemitisme met behandeling van Joden die we nu nog nauwelijks kunnen voorstellen (discriminatie, vervolging, ghetto's...). Ik heb trouwens nog niet zo lang geleden nog de aloude 'rechtvaardiging' daarvan gehoord: 'De Joden hebben Christus/Jezus gedood'.

    Zouden we het ook normaal vinden als men aan Ruandezen, Burundezen of Namibiërs ook maar een stuk van hun land teruggegeven hadden omdat het een tijdje 'mandaten' waren? En op de rest misschien aan Tibetanen hadden gegeven of andere volken in nood waar men geen raad mee wist? Zou u het normaal gevonden hebben als die dan nog eens 3/4 miljoen vd oorspronkelijke inwoners gewoon buiten gooiden? Enzovoorts. Desalniettemin hebben de Palestijnen die verdeling van hun land allang aanvaard. En zelfs de nauwere grenzen die niet door de VN maar door de oorlog van 1967 zijn getrokken.

    Ik ken het verhaal van Khaybar. Dat heeft een specifieke historische achtergrond die alle Moslims kennen en niet samen te vatten is zoals u dat doet. Hoeveel Joodse gemeenschappen leefden niet - en leven nog ondanks het conflict met Israël - vreedzaam in Arabische landen? Het is niet daar dat Joodse vervolging en genocide hebben gewoed zoals in Europa!

    In de onderhandelingen eist Israël een 'Joodse Staat'. En dat is Israël in hoge mate in feite al: 93% van het land in huidig Israël wordt beheerd door het Joods Agentschap en daar hebben alleen Joden toegang toe, niet (Israëlische) Palestijnse burgers. Het is verboden voor Joden om met niet-Joden te trouwen. Alleen het orthodoxe huwelijk wordt door de Staat erkend, wat ook huwelijk tussen Palestijnse en andere burgers uitsluit. Enz. (Let wel: ik heb het niet over de kolonies) Dus als je het over religie en islamisme hebt, kijk dan eerst eens naar Israël.

    Dan is er het bekende gezegde: 'de ene man's vrijheidsstrijder is de andere man's terrorist'. Of fanatiekeling. Als mensen opstaan voor hun rechten en waardigheid en zich verzetten is het altijd hetzelfde liedje vanwege de onderdrukkers, bezetters en machtigen. Ik kan erover meepraten... Mandela en alle ANC-leden van voor 1994, ook ikzelf, stonden tot in 2008 - dus na al 14 jaar democratie in Zuid-Afrika! - op de Amerikaanse lijst van 'terroristen'. Je weet maar nooit, hè, dachten die Amerikanen zeker, eens 'fanatiek', altijd 'fanatiek', eens 'terrorist' enz. enz. Dus in de context van het conflict over Palestina zeggen die woorden mij niks. Behalve propaganda en stemmingmakerij.

    Wél juist is praten over bezetter/bezette en machtige/zwakke, over verregaand onrecht, over de apartheidsmisdaad die Israël permanent begaat, zoals gedefinieerd door de VN als een categorie van misdaad tegen de mensheid. Is dat niet genoeg om ernst te maken met sancties en boycots?

  • door Frank Roels op donderdag 17 juli 2014

    Ik treed Helene Pastoors bij. Verzet ook met geweld, tegen bezetting en in oorlog, is legitiem; dus ook de Palestijnse raketten. Die zijn niet op burgers gericht; er vallen nauwelijks Isr slachtoffers. Ik schreef reeds in 2012: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/11/24/gaza-wat-was-verkeerd-aan-palestijnse-raketten

  • door StijnHorvath op vrijdag 18 juli 2014

    @ Helene Passtoors

    U denkt dus dat de moslims die de bewuste Khaybar slogan roepen hun kennis over de complexe politieke, socio-economische en culturele context van de 7de eeuw willen etaleren? Ik denk eerder dat het van de orde van "Hamas, Hamas, alle joden aan de gas" is.

    Noem mij overigens één islamitisch land waar godsdienstvrijheid bestaat. Eén? Met islamitisch land bedoel ik dus een land waarvan de meerderheid moslim is. Religieuze minderheden worden enkel getolereerd wanneer zij zich onderwerpen aan de meerderheid. Dat is zelfs zo in Turkije en Maleisië om over Egypte en de Maghreb maar te zwijgen. Gewetensvrijheid is bovendien al helemaal onbestaande.

    Toch doet dit in de context van het Israëlisch-Palestijns conflict eigenlijk niet ter zake, want de grootste Arabische bondgenoot van Israël en de VS spant wat betreft een gebrek aan godsdienstvrijheid de kroon. Toch blijven de meeste pro-Palestina betogers er heilig van overtuigd dat het om een religieus conflict gaat.

    In vergelijking met middeleeuws Europa was de islamitische wereld inderdaad een toonbeeld van tolerantie, maar ook toen mochten christenen en joden hun geloof slechts belijden indien ze een taks betaalden. Ze leefden er de jure en de facto als tweederangsburgers. Ik wil het kolonialisme niet goedpraten, maar het zijn de koloniale grootmachten die aan dergelijke praktijken een einde gemaakt hebben. Daarom dat extremisten er overigens naar terug willen. Dat hoort dus ook thuis binnen het 'religieuze réveil' waarover sommigen het over willen hebben.

    Blijft mijn vraag om mij één voorbeeld te geven van een islamitisch land dat vrijheid van godsdienst kent.

    Voor alle duidelijkheid zegt dit voor mij trouwens absoluut niets over de islam als dusdanig, maar wel over de politieke context waarin ze gebruikt wordt. Een politieke context die door moslims doorgaans ondergeschikt gemaakt wordt aan een religieuze logica.

    Wat u over Israël schrijft is slechts ten dele correct. Veel Israëli's trouwen bijvoorbeeld op Cyprus en laten hun burgerlijk huwelijk vervolgens erkennen in Israël. Dat kan dus wel. In nagenoeg alle moslimlanden is dat onmogelijk.

    Seculiere joden zijn ook in de meerderheid in Israël en hebben louter een culturele of etnische band met hun joodse identiteit. Dat bewijst nogmaals dat religieuze fanatici buiten het debat moeten gehouden worden.

    Alle respect en sympathie voor uw strijd aan de zijde van het ANC, maar indien u zelf niet begrijpt dat het ANC, Hamas en Hezbollah (om van ISIS en andere nog maar te zwijgen) niet met elkaar te vergelijken zijn, dan kan ik dat ook niet helpen. Arafat heeft de Palestijnse zaak steeds gelinkt aan de strijd van Mandela en vice versa. Arafat is echter dood en begraven en de extremisten hebben de snoepwinkel overgenomen.

    Dit brengt ons trouwens tot de kern van het huidige conflict tussen Hamas en Israël. Nadat in Irak het kalifaat werd uitgeroepen en de 'bevrijding' van Jeruzalem in het vooruitzicht werd gesteld, moest ook Hamas eens met de spierballen rollen om de groeiende macht van de jihadisten in Palestina te counteren. Daar lees je echter amper iets over.

    Wanneer de Levant 'bevrijd' zal zijn, wie zal dan de bezettende macht zijn en wie de zwakke? Voor het overige hoeft u mij er heus niet van te overtuigen dat Israël zich schuldig maakte aan grove schendingen van zowat alle internationale charters en verdragen. Ik verwijt de auteur van dit stuk enkel dat hij selectief blind is en een aantal pro-Palestijnen in België dat het onverholen antisemieten zijn.

  • door sam vanderleyden op zaterdag 19 juli 2014

    Beste Stijn, U gaat niet in op wat Helene zegt. En dat stelt me teleur. Een aandachtige lezer ontdekt ook gaandeweg welke opninie uw werkelijk brengt... nog heel even misschien?

  • door StijnHorvath op zondag 20 juli 2014

    U doelt waarschijnlijk op deze opmerking van Hélène Passtoors:

    "In de onderhandelingen eist Israël een 'Joodse Staat'. En dat is Israël in hoge mate in feite al: 93% van het land in huidig Israël wordt beheerd door het Joods Agentschap en daar hebben alleen Joden toegang toe, niet (Israëlische) Palestijnse burgers. Het is verboden voor Joden om met niet-Joden te trouwen. Alleen het orthodoxe huwelijk wordt door de Staat erkend, wat ook huwelijk tussen Palestijnse en andere burgers uitsluit. Enz. (Let wel: ik heb het niet over de kolonies) Dus als je het over religie en islamisme hebt, kijk dan eerst eens naar Israël."

    Ik heb dat erkend, maar ook genuanceerd. Israëlische staatsburgers kunnen elders (vaak op Cyprus) een burgerlijk huwelijk aangaan en dat nadien laten erkennen in Israël.

    Dat is in andere Arabische landen ondenkbaar. Zelfs Marokkanen met de dubbele nationaliteit moeten hun islamitisch huwelijk in België laten erkennen door de Marokkaanse overheid. Het concept van een burgerlijk huwelijk is ondenkbaar in de Arabische wereld.

    Om een lang verhaal kort te maken, heeft Israël slechts ten dele een religieuze staat opgericht en dit naar het voorbeeld van de Arabische buurlanden. Ze hebben daardoor dezelfde discriminatie ingevoerd als diegene waar de joden zélf aan onderworpen werden in de Arabische diaspora. Het is dus het verhaal van de pot en de ketel. Toch moeten zogenaamd seculiere landen als Egypte en Turkije tot vandaag, wat godsdienstvrijheid betreft, onderdoen voor Israël. Ik zwijg dan nog zedig over de rest van het Midden-Oosten. Zeg ik daarmee iets verkeerd?

    In Israël geldt trouwens het Engelse gemeen recht. Wat het burgerlijk recht betreft worden vooral het huwelijk en echtscheidingen volgens de Joodse wet geregeld.

    In Israël is het jodendom evenwel géén staatsgodsdienst. In nagenoeg alle landen met een meerderheid aan moslims is de islam dat wél.

    Voor het overige heb ik hier steeds ondubbelzinnig de politiek van Israël ten aanzien van Gaza en de Westelijke Jordaanoever veroordeeld.

    Ik probeer enkel wat nuance in dit debat te brengen en het latente en manifeste antisemitisme van sommige pro-Palestijnen aan te kaarten.

    Eigenlijk zijn de Palestijnen het slachtoffer van een aantal cynische diplomatieke allianties die niets met religie an sich te maken hebben. Hamas wordt gesteund door de Moslimbroeders, die dan weer bestreden worden door de Golfstaten en hun bondgenoten. Die leggen Israël enerzijds geen strobreed in de weg en proberen de regio ondergeschikt te maken aan hun eigen belangen door in te zetten op Soennitische extremisten zoals Al-Qaida en ISIS, die dan ook weer in een onderlinge concurrentiestrijd verwikkeld zitten,enz.

    Jihadisten hebben inmiddels stevig wortel geschoten in Palestina en dat verklaart waarschijnlijk de scherpere houding van Hamas van de laatste maanden.

    Kunnen jullie nog volgen?

  • door StijnHorvath op zondag 20 juli 2014

    Wat hier over het Britse mandaatgebied Palestina (ik had er zelf ook al naar verwezen) gezegd wordt doet eigenlijk niet ter zake.

    Uiteraard was dat een Britse bezetting, maar ook dat moet je in zijn context plaatsen. Palestina werd voordien namelijk ook al bezet en wel door het Ottomaanse rijk. Het einde van het Ottomaanse rijk was een rechtstreeks gevolg van de dramatische diplomatieke keuzes van de Ottomanen in de 19de eeuw, waarvoor ze tijdens en na de Eerste Wereldoorlog een zeer hoge prijs betaald hebben. De Ottomanen waren bovendien eeuwenlang zélf de bezettende macht geweest in de Arabische wereld en in grote stukken van Zuid-Europa (Balkan, Griekenland, enz.). De latere bezetting van Istanbul en de rest van het voormalige Ottomaanse Rijk was in die context 'doodnormaal'. De Ottomanen waren immers niet alleen verslagen, maar ook een bondgenoot geweest van het Duitse Keizerrijk. Wat had men dan moeten doen. Het verslagen Ottomaanse Rijk laten voortbestaan? De Arabische stammen waren anders maar wat blij om van de Ottomaanse bezetting af te zijn. Alsof enkel het vermaledijde Europa in staat is tot kolonialisme.

    Wat de huidige staat Israël betreft, kan je de Israëli's van vandaag toch niet verantwoordelijk houden voor wat er in 1947 met het mandaatgebied gebeurd is? Niemand heeft gevraagd om daar geboren te worden, maar er moet wel een oplossing komen waarbij iedereen er op de één of andere manier kan samenleven. De enige oplossing lijkt een opdeling van het gebied en de oprichting van een Palestijnse staat in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever.

    Mevrouw Passtoors bevestigt echter dat ze met de "bezette gebieden" nagenoeg het volledige territorium van de staat Israël bedoelt en dus niet alleen Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Dat vreesde ik al.

    Op die manier bepleit men het einde van de staat Israël (mij niet gelaten) zonder uit te leggen wat er met de Joodse inwoners zal gebeuren. Eén seculiere staat met godsdienstvrijheid voor Joden en moslims (de droom van Edward Saïd) is voor geen van beide partijen aanvaardbaar. Extremisten aan beide kanten willen namelijk niets anders dan een etnische zuivering.

    Daarom is Palestina natuurlijk zo'n belangrijk symbool binnen de oprichting van een nieuw kalifaat. Had het Ottomaanse rijk blijven bestaan, dan had men de joodse migratie naar Palestina kunnen tegenhouden en de joden die er al woonden onder de knoet kunnen houden.

  • door HELENE PASSTOORS op maandag 21 juli 2014

    Onder de Bezette Palestijnse gebieden wordt internationaal verstaan: de West Bank, Gaza en Oost-Jerusalem, afgebakend door de zgn 'groene lijn'. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Palestinian_territories

  • door StijnHorvath op maandag 21 juli 2014

    Dat zijn dus de grenzen van 1967 (minus de Golan). Tussen 1988 en 2009 beweerde Hamas echter dat het een islamitische staat wilde op het grondgebied van wat nu Israël, Gaza en de Westelijke Jordaanoever is.

    Nadien liet het een ander geluid klinken, maar dit jaar nog werd nogmaals bevestigd dat Hamas de staat Israël nooit zou erkennen. Dat betekent dus dat men terug wil naar de grenzen van voor 1947.

    Ik stel mij dus toch de vraag -niet retorisch bedoeld- wat veel pro-Palestijnen bedoelen met "de bezetting van Palestina".

  • door Ter Zijde op woensdag 23 juli 2014

    @StijnHorvath: Dus u verwijt een onderdrukt, machteloos en continu vernederd volk dat het extremistische gedachten koestert? Ervan uitgaan dat dit extremisme EIGEN is aan dat volk (en dus in dezelfde mate zou gedijen als het niet onderdrukt zou worden), is natuurlijk een mooie rechtvaardiging om de onderdrukking eeuwig verder te zetten.

  • door sam vanderleyden op woensdag 23 juli 2014

    @Stijn Horvath We moeten toch eens het een en het ander in zijn correcte context gieten vooraleer je standpunt inneemt. Ik gebruik hiervoor graag een beeldspraak.

    Jij woont met je familie samen met andere families in een groot huis. Jullie leven daar al generaties lang (tot het begin der tijden) samen met die andere gezinnen en families. Jou familie is het talrijkste en heeft cultureel de meest invloed of vaak op huisraden de grootste impact. Echter heeft elke familie en zelfs elke gezin binnen de familie min of meer zijn eigenheid in het gemeenschapshuis. Aangezien jou gezin het grootst is, betrekken julie er 11 kamers (de maantjes). Een andere familie met kruisjes is vrij klein en heeft er 2 kamers. Er is nog een familiegroep met sterren zij hebben ongeveer 2 kamers, en hier en daar zijn er nog wat gezinne met 1 kamer. Nu en dan zijn er discussies en ruzies in families of tussen families onderling. Ach ja zo gaat dat in een gemeenschap niet waar? Vaak is dit opgelost met compromissen. Echter in jullie straat zijn er andere huizen die zich graag bemoeien met jullie (er zijn belangen jawel!). Tot voor kort heeft één van die andere huizen in in de straat altijd zijn huismeesters uitgezonden om jullie daar onder knoet te houden en braafjes te doen wat er in de straat gezegd wordt dat jullie mogen en moeten doen in jullie gemeenschapshuis. Jij Stijn, hebt dit samen met jou gezin altijd het meest gecontesteerd. Je hebt zelfs door dat sommigen van jouw buren in de straat (de haaien) er hun hand niet voor omdraaiden om wat te komen stoken tussen de families onderling in jullie huis en zelfs binnen jou familie. Ja zelfs, enkele van jou gezinsleden hebben zich ook al laten opdraaiien door die indringers in de straat. Op een dag slaat echter het noodlot toe. In de famile van de sterren (een vrij kleine familie) is er een gezin dat er van droomt om het hele gemeenschapshuis te bezitten en de rest buiten te gooien. Let wel, in het verleden zijn er nog geweest bij de kruisjes en de maantjes (in jouw famlilie) die ook wel zulke dwaze ideeën hadden. Daar niet van. Maar nu is de tijd rijp voor de sterren. Een monsterverbond tussen een paar haaien in de straat en één gezin binnen de kleine famile van sterren was in de maak. Met veel geweld en steun van de indringers in de straat worden alle gezinnen van jou familie uit de kamers gejaagd. 20 mensen van jou familie worden de tuin in gejaagd en over de heg van de buren heen. Ze worden bedreigd wanneer ze zelfs nog maar een voet in de tuin zouden zetten. Jouw vrouw wordt naar de kelder verjaagd samen met je zoon. jij wordt naar de zolder verjaagd met je dochter. Je broer en zus worden verplicht zich een ster boven de maan aan te meten en mogen zich ergens in een klein kamertje herhuisvesten. Het was dat of ook over de heg gejaagd worden. Defacto zijn je broer en zus nu de huisslaven geworden. Jullie familie was goed bevriend met de directe buren. Zij vinden dit vrij onheus en komen via de tuin binnen in huis om tegen de sterren in te gaan en deze etnische zuivering te stoppen en terug te draaien. Maar o wee daar zijn de andere haaien van de straat!... en met nog meer wapens en geweld en overwicht worden ook jou buren en vrienden terug gedreven naar hun huis. Daarbij pakt de sterren-familie van jullie gemeenschapshuis zelfs nog een stuk tuin van de ene buur en het tuinhuis van de ander buur af. Vanf nu leef jij -Stijn- dus op de droge stoffige zolder samen met je dochter. De sterren manen je aan te vertrekken en als je dat niet doet pesten ze jullie dag en nacht, idem voor je vrouw en zoon in de kelder. Maar jullie willen niet weg. Hier hebben jullie altijd gewoond. De pesterijen gaan door jaar in jaar uit. Jullie krijgen water en droog brood bij gratie van de sterren. Jullie licht wordt aan en af gezet wanneer de sterren willen, en vaak ook mee gepest (mentale foltering). Jullie mogen uit jullie vetrekken om huisslaaf te gaan spelen in de rest van het huis. Dan zie je jou broer en zus nog eens. De kruisjes hebben hetzelfde lot ondergaan. Zij mogen een andere onleuke kamer bezetten (helemaal gestript) en als ze zich gedeisd houden en niet voor jullie zouden opkomen, worden ze gedoogd als huisplanten. Echter van tijd tot tijd moeten ook zij weer verhuizen naar een nieuwe kamer in het huis nog kleiner en nog schraler telkens opnieuw. Jou zoon en dochter worden ouder en beginnen verzet te plegen. Ze proberen te ontsnappen uit de kamer en een nieuwe kamer binnen te gaan. Ze Klagen dit onrecht aan. De sterren rantselen jou kinderen af en in de straat roepen de haaien die de dienst uitmaken, dat het ongehoord is die agressie van jou kinderen! Uiteindelijk wordt jou zolder nog verkleint en worden er nog stevigere sloten op de deur gezet. Ondertussen ben je bijna vervreemd van je vrouw. je hebt haar al 2 jaar niet meer gezien in de kelder. Je dochter is woest en probeert elke dag iest te doen maar het mag niet baten. Elke dag worden jullie afgeranseld. Indien jullie 1 slag uitdelen krijgen jullie 5 messteken terug. En telkens weer roepen de haaien in de straat dat jullie toch een zootje ongergeld zijn dat het vooral aan zichzelf te danken heeft... Jou dochter is zo kwaad omdat jij elke dag zweepslagen krijgt en dat jij eveneens het karige water uit je mond spaart voor haar. Ze heeft enorme wraakgevoelens naar de sterren. Jullie hebben zonet te horen gekregen dat jullie zoon in de kelder zwaar mishandeld is geweest en op sterven ligt. Hij heeft ook durven protesteren en had daarbij een vuistslag uitgedeeld aan de iemand van de sterren. Je hebt vernomen dat jou vrouw onder enorme enorme druk en bedreiging (externe medische hulp voor jullie zoon) overweegt om in stemmen met feit dat jullie op zolder en in de kelder zouden wonen in de situatie zoals ze is, met droog brood en water. als de dageljikse pesterijen en afranselingen maar ophouden, alstublief.... smeekt ze.

    De rest is dus geschiendenis. Dat is de context beste Stijn Horvath. Echter spijtig dat het dus niet zomaar een verhaaltje is.

    Als je niet voor verhalen bent dan zit er maar één ding op: boek u een reis en bezoek gaza, een nederzetting, de jordaanoever... sjalom.

  • door StijnHorvath op donderdag 24 juli 2014

    @terzijde

    Ik heb nergens geschreven dat dit extremisme eigen is aan een volk. Nergens. Integendeel, Palestijnen (Joden, moslims en christenen) hebben een lange geschiedenis waarin ze goedschiks en kwaadschiks met elkaar samenleefden. De Israëlische verrottingsstrategie (met stilzwijgende goedkeuring van de wereld) is de oorzaak van het toenemende extremisme. Los daarvan wordt een zeer puriteinse islam al decennialang geëxporteerd vanuit de Golfstaten. Heeft de Iraanse revolutie van 1979 het soennitische extremisme een nieuwe boost gegeven (een tegenreactie). Ook hier in België zie je de gevolgen daarvan. Jongeren hangen een soort internet-islam aan en denken dat ze daarmee aansluiting vinden bij een glorieus verleden. Jonge moslims stellen zich vandaag ernstig de vraag of ze als vrouw een broek mogen dragen en of er alcohol in hun parfum mag zitten. Het 'religieuze réveil' is een eufemisme voor al dit soort fenomenen.

    Ik verwijt de Palestijnen niet dat ze extremistische gevoelens koesteren en heb zelfs alle begrip voor het feit DAT ze die koesteren. Dat wil echter niet zeggen dat ik die extremistische gevoelens ga bevestigen, ondersteunen, relativeren of (in)direct onderschrijven.

    De vijand van mijn vijanden is daarom nog niet mijn vriend.

    De raketaanvallen van Hamas hebben alles te maken met het feit dat er sinds enkele jaren een nieuwe speler is verschenen in het Midden-Oosten: ISIS. Zij werken als een zweep op de radicale elementen binnen Hamas.

    Decennialang hebben we het extremisme gerelativeerd en vandaag worden we geconfronteerd met een organisatie die zelfs het Al-Qaida van 2001 doet verbleken.

  • door StijnHorvath op donderdag 24 juli 2014

    @Verleyden

    Mooi verhaal en ik begrijp je punt natuurlijk wel.

    Toch onderschat je in je verhaal de rol van het Ottomaanse Rijk. Veel pro-Palestijnen bekritiseren de westerse bemoeienissen in de regio, maar negeren dat die niet uit de lucht komen vallen. Europa zélf is in belangrijke mate gevormd door het gemeenschappelijke verzet tegen het Ottomaanse Imperialisme, dat op een bepaald ogenblik nagenoeg héél Oost-Europa (Bulgarije, Roemenië, Albanië, Macedonië, Griekenland, Hongarije, enz, enz.) had veroverd. Veroverd en dus niet gekoloniseerd. Daar hoor of lees je zelden iets over.

    In de loop van de 19de eeuw en tot net voor WO I werden de Ottomanen verdreven uit Europa en dat is een trauma waar ze in Turkije nog steeds niet over zijn. Meer zelfs, de hele moslimwereld ervaart dit tot vandaag als een diepe vernedering. Waarom zeg ik dat? Omdat men de Europese bemoeienissen en het kolonialisme veroordeeld, maar de verovering van (Oost-)Europa door de Ottomanen blijkbaar 'normaal' vindt. Lebensraum.

    De Ottomanen kregen na de Eerste Wereldoorlog een koekje van eigen deeg. De bezetting van Istanboel, verdeling van 'haar' (ahem!) grondgebied, enz. Die bezetting kwam dus niet uit de lucht vallen. Het ene imperialisme volgde het andere op. Zo gaat dat in de geschiedenis. Er zijn geen cowboys en indianen, iedereen heeft boter op het hoofd.

    Tot het Ottomaanse Rijk behoorde ook het grondgebied van de Palestijnen en dat van andere arabieren in de regio. Véél Arabische stammen steunden de Britten in hun strijd tegen de imperialistische Ottomanen. De christenen in Libanon (toch geen Europeanen) onthaalden de Fransen als bevrijders. Dat zegt iets over de wijze waarop religieuze minderheden behandeld werden in het Ottomaanse Rijk.

    Om een lang verhaal kort te maken, heeft het geen zin om die hele geschiedenis erbij te sleuren om tot een oplossing te komen.

    Nee, Israël had nooit opgericht mogen worden, maar het is er nu. Er moet een oplossing komen voor AL de nakomelingen van de generatie van 1947, die geen boodschap hebben aan het verleden, maar in hun leven nog een oplossing willen. Wat gaan we met al die joden doen? Ze "onder de vleugels van de islam" (dixit Hamas) laten leven? Ze vragen om op te rotten?

  • door sam vanderleyden op vrijdag 25 juli 2014

    @Stijn,

    Geschiedenis is juist heel belangrijk om een conflict te begrijpen. Zonder geschiedenis geen duiding, geen begrip en geen context van de huidige situatie. Ik vindt trouwen dat je beknopte relaas van de ottomaanse geschiedenis in deze zeer oppvervlakkig blijft in tegenstelling tot wat je hier leest:http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/07/24/wat-is-zionisme Waar ik wel mee akkoord ben is dat je juist relavante stukken van de geschiedenis moet uitfilteren, maar dat is dan weer een gevaarlijk spoor. Echter, kan ik begrijpen dat de grove lijnen zoals jij die weergeeft over de Ottomaanse overheersing en de westerse invloeden, boeiend noch overwegend relevant zijn voor het conflict van vandaag. Echter de link die ik heb meegegeven is dat eens te meer!

    Blijft natuurlijk uw pertinente en zeer relevante vraag: de Joden wonen daar en israel bestaat? Wat te doen? Wel, eerst en vooral hebben Joden daar altijd al gewoond :-) , net als christenen en arabieren... Dus dat is al een tip van de sluier nietwaar? Ik denk dat een echte vredevolle regio pas een kan zijn waarbij Israel en Palestina samen 1 samenvallende staat worden waar er ofwel meerdere staatsgodsdiensten zijn ofwel geen enkele (seculier), waar zowel het Jodemdom, het Christendom en de Islam even veel vrijheden en rechten krijgen, ook tegen over elkaar. Waar bevolkingsgroepen evenwaardig zijn en waar er grondige sleutels worden ingebouwd ter verdediging van de balans. Dit vereist natuurlijk in de eerste plaats dat Zionisme en islamfundamentalisme afgezworen worden. Dat elke burger van dat nieuwe land in de eerste plaats een burger van dat land is en in de tweede plaats tot een bepaalde etnie behoort. Racisme en apartheid kunnen geen plaats krijgen. Evenwaardige en gelijke vertegenwoordiging van alle bevolkingsgroepen op alle niveaus moet gewaarbord zijn. Dat is beknopt mijn visie op lange termijn. Echter op korte termijn is dit volstrek onrealistisch juist mede door de lange historische context en opgebouwde waarden (racisme niet in het minste). We moeten in deze ook de feiten onder ogen zien en duidelijk onderkennen dat het zionisme en racisme tegen een 'arabier' veel dieper geworteld zit onder de Joodse Israeliers dan het islam fundamentalisme onder de Palestijnen, ondanks Hamas. Het is de schuld van de westerse media dat hier constant een beeld wordt ingeramd dat de Palestijnen overwegend Hamas gezind zijn en voor islam fundamentalistisch en/of overwegend alle Joden over de reling willen jagen. Dat is gewoon walgelijk en voedt valselijk de idee van "de-de-waarheid-in-het-midden" of "allebei-even-erg" retoriek. En ja dan refereer ik opnieuw naar Vranckx... Maar dat is nog "nen brave" op dat gebied hoor. Hop direct al een nuancering.

    In de eerste plaats is op korte termijn de vorming van 2 aparte en vooral LEEFBARE staten de enige mogelijke uitweg. De definitie van LEEFBAAR vind je in de conventie voor de rechten van de mens en in het geval van de Palestijnen heeft de UN daar al in het verleden meermaals teksten over opgesteld. Dat staat haaks op het zionisme natuurlijk welk nu de heersende ideologie is in Israel. Zij willen geen Palestijnse Staat, kortom... Zij willen verdragen waarbij de Palestijnen zich defacto overgeven, akkoord met apathisch pesterijen ondergaan (" Ik ben akkoord dat je mij elke dag stokslagen toedient in de hoop dat ik het niet meer aankan en wegvlucht") en zich dus uiteindelijk weg trekken (voor sommigen onder de havikken mogen ze nog het statuut van 2de rangsburger bekleden in Israel, practical slave). In deze context werd trouwens het laatste voorstel voor een staakt-het-vuren voorgesteld, maar dan door het westen gepercipieerd als redelijk, normaal, logisch... Ach wat zou het!? Ben je nog mee Stijn? Enfin, 2 leefbare staten naast elkaar onder VN auspiciën met een heleboel regels om de balans te houden en de ideologieën te verzachten over generaties heen. Daar zijn natuurlijk externe voorwaarden voor nodig. Een van de grootste exteren problemen is de VS en niet Saoudi-Arabie of Egypte. De VS heeft defacto Israel nodig als bruggenhoofd in het midden Oosten Hoe lang dat nog gaat duren met hun shift naar het Verre oosten is moeilijk te voorspellen, maar zolang de VS Israel en haar zionisme steunen (ideologisch, moreel, materieel en politiek) zal er niets veranderen in de harten en hoofden van Israel en dus tegelijk ook niet bij een heel veel terecht verbitterde Palestijnen. De VS heeft tonnen boter op haar hoofd en alle initiatieven vanuit haar kant is als de Duivel die zich ermee komt bemoeien. Hamas is natuurlijk Hamas, maar dat is niet Boko-Haram of Al Quaida etc... zoals sommige propogandisten het debat nog verder proberen te vertroebelen en verzieken. De voedingsbodem van Hamas... dat heb je al aangehaald. De-radicalisering zal generaties vereisen, maar de voorwaarden hiervoor zijn vrij objectief en alle 1000 ballen liggen hierbij in het kamp van Israel en de VS.

  • door StijnHorvath op vrijdag 25 juli 2014

    @ verleyden

    Dit vind ik nogal een vreemde reactie:

    "Ik vindt trouwen dat je beknopte relaas van de ottomaanse geschiedenis in deze zeer oppvervlakkig blijft in tegenstelling tot wat je hier leest:http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/07/24/wat-is-zionisme "

    Mijn beknopte relaas gaat over bijna 500 jaar Ottomaans imperialisme en de impact ervan op Europa en het Midden-Oosten, dat kan ik niet kwijt in één post. Ik kan alleen opmerken dat net dat facet compleet afwezig is in het verhaal van Catherine. Meer niet. In die zin is net de passage van Catherine oppervlakkig. Het zionisme komt erin uit de lucht gevallen net als het Europese kolonialisme (na het Ottomaanse imperialisme).

    Waarom is dat eigenlijk zo? Waarom altijd doen alsof het conflict begon met de Balfour-verklaring? Waarom doen alsof alléén de Europeanen imperialistisch waren en zijn?

    Geschiedenis is in elk conflict een ideologisch wapen. In die zin schieten we er dan ook niets mee op. Langs de andere kant kan geschiedenis (in casu die van het Ottomaanse Rijk) wel de eenzijdige verhaaltjes over de 'postkoloniale, antisemitische Europeanen' counteren.

    Voor het overige kan ik mij min of meer vinden in wat je schrijft. Vooral omdat je expliciet het zionisme viseert en niet Israël of joden in het algemeen. Helaas doet Hamas dat wel en worden zij met name opgezweept door radicalere islamisten zoals Al-Qaida en ISIS.

    Daar liggen trouwens de wortels van de recente opflakkering van het conflict.

  • door Ter Zijde op zondag 27 juli 2014

    @ StijnHorvath: Ik zie ook wel dat u niet letterlijk zegt dat extremisme eigen is aan de Palestijnen. Maar een duiding als de uwe loopt volgens mij wel een groot risico om zo geïnterpreteerd te worden. Stel: persoon A en persoon B zijn in een straatgevecht verwikkeld. Hoewel persoon A duidelijk aan de winnende hand is, blijft hij verder gaan persoon B in elkaar te slaan. Enkel de volgende duiding wordt gegeven: persoon B is gevaarlijk, hij heeft de intentie om persoon A kapot te maken. Dat persoon B half verlamd is en eigenlijk geen partij is voor persoon A, wordt niet gezegd. Dat B's intentie om A te vermoorden net voortkomt uit het feit dat hij in elkaar geslagen wordt door A, wordt eveneens niet gezegd.

    Dan is de kans groot mensen het conflict als volgt interpreteren:

    a) Persoon A treft geen schuld, hij handelt uit zelfverdediging. b) Persoon B is gevaarlijk, los van de acties van persoon A.

    Elke analyse van een conflict moet ook het machts(on)evenwicht tussen beide partijen betrekken.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties