Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Nederlandse participatiewet aangenomen: en de samenleving?

Op 1 juli is in Nederland de participatiewet aangenomen. Het betekent een ernstige versobering van de sociale wetgeving. Een groot deel van de sociale werkplaatsen wordt gesloten en mensen kunnen verplicht worden om in ruil voor een uitkering te werken.
woensdag 2 juli 2014

DeWereldMorgen.be

De Eerste Kamer heeft op 1 juli met een ruime meerderheid ingestemd met de Participatiewet en de Maatregelen in de Wet Werk en Bijstand van staatsecretaris Jette Klijnsma.

Volgens het kabinet-Rutte is het aannemen van deze wetten een belangrijke hervorming uit het regeerakkoord. En heeft de wet tot doel mensen met een beperking meer kansen te bieden op de arbeidsmarkt.

Volgens tegenstanders is de wet een kille hervorming waarvan velen de dupe gaan worden.

Alles ineen

In de wet worden verschillende regels gebundeld, zoals Wajong (voor jong gehandicapten), sociale werkvoorzieningen en bijstand (leefloon geheten in België). Met ingang van volgend jaar valt iedereen onder één regeling die zich bij de gemeente meldt en kan werken maar niet in staat is het wettelijk minimumloon te verdienen.

Om de wetten door te voeren heeft het kabinet onderhandeld met de linksliberale D66 en de streng christelijke partijen ChristenUnie en SGP. Bij de stemming bleek dat ook het gematigd christelijke CDA in de Eerste Kamer de wetten steunt. De aanpassingen horen tot de belangrijkste veranderingen in de regeerperiode van het kabinet-Rutte.

De afschaffing van sociale werkplaatsen wordt gerechtvaardigd door afspraken met de sociale partners. Het is de komende jaren de bedoeling dat er 100.000 banen in het bedrijfsleven worden gerealiseerd voor mensen met een beperking. Ook de Nederlandse overheid zelf zal 25.000 banen scheppen voor mensen die niet op de reguliere arbeidsmarkt terecht kunnen.

Staatssecretaris Klijnsma: “Ik ben blij met de brede steun voor deze wet. Nu krijgen mensen met een beperking dankzij deze wet perspectief”.

Kritiek

Er is jaren gedebatteerd over Klijnsma’s wens om alle mensen die moeite hebben om werk te vinden onder een regeling te vatten. Met de participatiewet en andere decentraliserende regelingen krijgen de gemeente heel wat werk op hun bord.

Er is veel kritiek geweest op het feit dat men door de wet een tegenprestatie moet leveren voor een uitkering. Klijnsma: “Mensen moeten als ze niet of nauwelijks inkomen hebben een beroep kunnen doen op de bijstand. Tegelijkertijd vind ik het heel belangrijk dat mensen vanuit de bijstand meedoen in de samenleving”.

Daarnaast was er ophef over de zogeheten kostendelernorm, ook wel mantelzorgboete genoemd. Klijnsma wilde pensioengerechtigden (AOW’ers) die met hun kinderen samenwonen op hun uitkering korten. Zij kunnen immers de kosten van levensonderhoud delen, zo beredeneerde ze. De ChristenUnie was hier fel op tegen en ook de PvdA had er moeite mee.

 Klijnsma wist deze fracties over de streep te trekken door de mantelzorgboete een jaar uit te stellen.

De kostendelersnorm in de AOW is nu uitgesteld tot 1 juli 2016, maar zeker niet van de baan, benadrukt Klijnsma.

Goede voorbeeld

De plannen van het kabinet van de liberale VVD en de naar het midden opgeschoven sociaaldemocratische PvdA worden ook in andere landen opgepikt. Zo lijkt vooral het plan om een tegenprestatie te leveren voor een uitkering bij velen in goede aarde te vallen.

Uit onderzoek van De Standaard en VRT bleek net voor de verkiezingen dat ruim 80% van de Belgen vindt dat leefloners moeten werken voor hun loon. Nu de plannen in Nederland erdoor zijn, lijkt de kans gegroeid dat ook België leefloners laat werken voor hun inkomen. Wel vindt er één dag na de bekrachtiging van de participatiewet al een debat in het Nederlandse parlement plaats over de zogeheten participatiesamenleving die ervan het gevolg zou moeten zijn.

Feit is dat het enige socialistische kabinet dat Nederland heeft gekend, tussen 1973 en 1977, participatie als speerpunt had – ter verkleining van de machtsverschillen. Toenmalig premier Den Uyl had zelfs vlak na de oorlog in het partijprogramma De weg naar vrijheid gesuggereerd om in 'een nationale participatiemaatschappij’ de winsten van het bedrijfsleven te beheren.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

29 reacties

  • door Schoemaker op donderdag 3 juli 2014

    M.b.t. de laatste alinea moet men het begrip participatie zoals die nu bedoeld wordt wel in de gaten houden. Uiteraard is dat om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt ook uitzicht op een baan te bieden. Liefst bij werkgevers met de nodige randvoorwaarden en zo min mogelijk in sociale werkplaatsen. Het gaat bij de participatiesamenleving anno 2013 ook om wat de Christendemocratie als speerpunt heeft, maar ook de Wever en zijn partij. Het accent ligt niet bij de overheid en niet bij het individu, maar op de samenleving waarin men verbanden maakt en verantwoordelijkheid onderling neemt met woord en daad. De Wever plaatst dit in hedendaags conservatisme en wat tot nu toe als een spruitjeslucht en behoudzucht tegenover progressief is geplaatst en dat door wat in Nederland Nieuw links is gaan heten. Dit is ook door zogenaamde progressieve liberalen omarmd.

    Linkse studenten (incl. Fortuyn) wilden die benauwde en gedateerd rakende cultuur die zich voortzette na de oorlog omver hebben. De zuilen benauwden, de sociale controle te groot en toegang tot hoger onderwijs na de oorlog nog niet echt gemeengoed. Velen gingen bij veel meer capaciteit naar ambachtsschool en huishoudschool. So far not so good.

    Maar dan, diezelfde linkse studenten belandden in een snel opkomende welvaartstaat na de jaren 60 in goede banen, kochten woningen die razendsnel in waarden steeg. Hadden riante pensioenvoorzieningen waar ze nu volop van genieten.

    In korte tijd werden sociale verbanden, al of niet binnen kerk afgebroken en er kwam alleen meer te besteden voor in de plaats. God en mogelijke verantwoording t.z.t. op de achtergrond. Naarmate je verder van de stad kwam en op het platteland, veel minder snel. Gelijk op de massa immigratie en enorme grote technische ontwikkelingen. De arbeiders ontvluchtten de grote steden, want die konden in nieuwe groeisteden, of nieuwe wijken verderop, huizen kopen. De stad die alsmaar meer vervreemden achter zich latend en in de sociale huurwoningen kwamen immigranten.

    Communisme werd al snel als een mislukt project afgeserveerd en de sociaal democratie oude steil werd nieuw links. De identiteit van oorspronkelijke bevolking moest vooral daarbij grijs worden bij al die gekleurde tinten. Integreren ging vanzelf wel, of hoefde eigenlijk ook niet. De immigranten vonden onderdak bij sociaal democratie. Geen integratie eisen en goede sociale voorzieningen. Na 30 jaar nog ongunstige lijstjes t.o.v. gemiddelde op totale bevolking bij een aantal groepen.

    Kortom, diegenen die de maatschappelijke revolutie in gang zette, gingen vervolgens fluitend verder in de betere wijken en konden in die nieuw linkse gedachtengoed een culturele deken leggen over Nederland: je mond houden over de immigratie en integratieproblemen en dachten al helemaal niet aan hoe je in plaats van die zuilen in de samenleving verbanden legt en cohesie bewaakt met nog eens een enorm aantal culturen in groeiende omvang erbij.

    Fortuyn is tot 1989 actief lid geweest van de PvdA, omdat die PS trekjes ging krijgen. Alles voor de macht en de zitjes. In de grootste steden net zolang als SP.A in Antwerpen, of PS in Brussel.

    Wat voorheen gold als Credo, dat een individu niet afhankelijk moest zijn van familie en buren, zichzelf volledig moest kunnen ontplooien, wordt onder druk van de schuldenlast en lage economische groei voorlopig, het omgekeerde Credo. Dat wordt dus terug naar de participatiesamenleving, maar dan anno 2013 en zonder de zuilen (behalve een nieuwe).

    Je ziet dat wat tot nu met afgrijzen conservatief en behoudzuchtig werd genoemd, ineens nodig is om de staat niet failliet te laten gaan. Nu blijken de linkse partijen behoudzuchtig en alles wat in een hoogconjunctuur en een kleinere wereld als nu, met een alsmaar groeiende welvaart die men verwachtte tot in lengte van jaren is opgebouwd, moet blijven. Nou ja, heel kleine aanpassingen misschien...Die anderen zijn verschrikkelijk asociaal, dus stem op ons.

    In hoogconjuncturen vlogen sociale voorzieningen uit de bocht, maar moesten in laagconjunctuur blijven. Na 2000 is de wereld een andere realiteit en zitten we aaneengeschakeld met een laagconjunctuur en met een grote bankencrisis en ook nog eens en Eurocrisis, maar de voorzieningen moesten blijven in die eveneens globaliserende wereld.

    De wal moet nu door laffe politiek het schip keren en in no time worden in Nederland compensaties via fiscus opgeheven waar lage inkomens een reservepotje aan hadden. De Gemeenten moeten nu taken overnemen met minder geld en die knijpen compensaties via de bijzondere bijstand af. Niemand kijkt om naar artikel 1. van de grondwet: in dezelfde situatie dezelfde behandeling. In België kan het bestaan dat onder een vlag de ene gemeenschap wat betreft sociale voorzieningen een veel te grote broek aanhoudt, en de andere gemeenschap de broekriem moet aantrekken om dat te bekostigen. Waar is het gezond verstand?

    Voor bepaalde voorzieningen zijn premies betaald, maar men vergeet op basis van een bepaalde tijd in een groeiende economie. Voor AOW is premie afgedragen, maar vele immigranten hebben nu nog aanvullingen nodig die men automatisch aangevuld krijgt op de niet volledige opgebouwde AOW, als men 65 wordt. Veel jaren zijn ook bovengemiddeld jaren zonder werk. Aan de AOW is dus niet een heel werkzaam leven aan bijgedragen, of belasting betaald aan de pot die de bijstand bekostigt. De ongeregelde immigratiestroom gaat door. Ouders komen na en dus blijft die situatie zich zo herhalen. Iedereen weet dat die immigratie moet stoppen in deze omvang, maar niemand brandt zich eraan, behalve moedige nieuwe politici, die prompt verketterd worden, terwijl men weet dat de heren gelijk hebben Belasting van gratis geld is natuurlijk een sigaar uit eigen belastingdoos. Bovendien is de gemiddelde leeftijd van 67 naar 77 gegaan. 100 jarigen zijn bepaald geen uitzondering meer.

    Kortom de werkenden kunnen de niet-werkenden niet meer onderhouden en ook nog met een laagconjunctuur met veel mensen zonder werk. Dat verschil gaat met de jaren groter worden.

    De PvdA van Samson, Asscher en Dijsselbloem zijn de realistische kleinere stroming in de partij. Centrum links. Rutte is feitelijk links liberaal. Dat bestrijkt een heel breed midden. Dat men ervoor gekozen heeft om dan maar wat partijstandpunten min of meer uit te wisselen, is beter dan de koers van vorige gevallen kabinetten, waar het een grijs uitstel en compromis model werd, zoals in België jaren al gaande is, maar dan met buigen alsmaar naar links.

    Na de moord op Fortuyn versnipperde Den Haag helemaal en het kiezersvolk ter linkerzijde en midden vlogen heen en weer en datzelfde gebeurde ter rechterzijde en midden. De verhoudingen blijven globaal hetzelfde: ietsie meer recht dan links, maar versnipperd.

    Wanneer kinderen bij ouders inwonen en een bijstand aanvragen werd gekeken naar andere inkomens achter de voordeur. Die kinderen betalen kostgeld en betalen mee aan de woonlasten. Althans daar gaat men vanuit, maar een eigen woning met volledige woonlasten kost hen meer geld. Als ouders bij kinderen in gaan wonen betalen ouders kostgeld en betalen mee met de woonlasten. Zo raar is het niet dat men dan wat minder AOW krijgt. Ik heb een AOW echtpaar als buren gehad, met 4 geestelijk gehandicapte kinderen, die toen allemaal Wajong ontvingen. Dat kan toch niet t.o.v. een AOW-er of gehandicapte die alleen woont en alle woonlasten moet betalen en tussen inkomen en vaste lasten nog geen Euro 50,00 per week overhoudt. Daar moet dus alles van bekostigd worden. Geen belastingcompensaties meer en Gemeente grossiert in nee. De ene meer dan de andere. Alles valt onder gewone gebruiksartikelen, wat voorheen onder gehandicapten voorzieningen viel. Een pc met voldoende vermogen (dat is heel veel extra) voor vergrotingsprogramma voor slechtzienden. Het vergrotingsprogramma wordt door de ziektekostenverzekeraar nog wel vergoed. Een tandem voor dezelfde slechtziende valt gewoon onder een fiets, die iedereen heeft. Onderhoud komt voor eigen rekening. Lichtaanpassingen op voorschrift van een specialist worden nog wel vergoed, maar de bijbehorende hogere energie wordt al problematisch. Een rollator is natuurlijk geen punt en gaat erg lang mee, maar werd tot voor kort ook vergoed. Gevolg: bejaardenhuizen moesten hele vrachten achtergebleven rollators naar stichtingen brengen die in Oost Europa actief zijn, of werden gewoon afgevoerd naar grof vuil.

    De participatiesamenleving gaat verder. Ik denk dat men straks vindt dat familie niet alleen in mantelzorg moet bijspringen, maar dat dit financieel ook verwacht gaat worden. In elk geval gaat het voor mensen met een handicap en geen netwerk onmogelijk worden de eindjes aan elkaar te knopen. Die mensen moeten voor een klusje in huis ook een klusjesman of vrouw inhuren. Waarvan? Men doet veel te snel de sociale Titanic keren. De samenleving zit nog volop in dat andere Credo. Kinderen (oude Nederlanders hebben gemiddeld 2 of 3) wonen vaak verder weg. Er wordt verwacht dat ouders met jonge kinderen allebei werken. Dat moet met de huizenprijzen in stedelijke gebieden ook wel en hoge kosten kinderopvang.

    De PvdA in Nederland heeft na een grote overwinning via Samson weer een dieptepunt. Verloren bij Gemeenteraadsverkiezingen en dat is onterecht als het gaat om hervormingen. De uitvoering gaat wel veel te snel en daar dreigen sociale ravages in te gaan ontstaan. Je kunt verzorgingshuizen niet sluiten met de illusie dat de mensen thuis nu wel langer kunnen wonen. Kwetsbare ouderen hebben 24uurs zorg tussendoor vaak nodig. Is het stabiel kan er met thuiszorg het nodige opgevangen worden. Wie daar als mantelzorger mee te maken heeft gehad weet dat familie op afstand, of buren dat niet kunnen opvangen. Daar zal je een noodopvang voor moeten kunnen bieden, voordat je tehuizen sluit. Het wordt anders kapitaalverspilling en veel leed voor betrokkenen. Hier gaat het kabinet onder begrotingsdruk te kort door de bocht en de winst die men nu inboekt, is straks verdampt door aanpassingen.

    In Vlaanderen moet men met 13% minder geld op miljarden, toch uitvoeren wat voorheen federaal met 13% meer geld gepaard ging. Dat vergt heel veel hervorming, flexibiliteit en creativiteit en daar kan ik de politiek en de gevestigde structuren niet op betrappen. Nee, is een stuk gemakkelijker en de vraag: is er geen familie of goede buur. Iedereen op de werkvloer voelt wel aan dat er veel mis zal gaan zo.

    Senator Koole van de PvdA in Nederland maakt zich zorgen om het profiel van de PvdA. Dat stelt hij in Nieuwsuur van de NOS. Dat probleem is al gaande sinds het vertrek van Fortuyn uit die partij in 1989. Men komt er met die 2 stromingen intern niet tot een profiel. Koole stelt eigenlijk de speerpunten, die golden toen Fortuyn erbij kwam weer centraal. Emancipatie en die onderlinge solidariteit tussen inkomensgroepen. Er is geen antwoord op het volgende en wat de Wever ook stelt: wat is het socialistisch alternatief om tot economisch groei te komen om welvaart plus nog enige redelijke sociale voorzieningen te kunnen bekostigen daaruit? Dat met steeds minder werkenden voor meer-niet werkenden.

    Het communisme was af geserveerd en komt weer op. Dat is toch bizar. De kapitaalmarkten beheersen de politiek al lang niet meer. Te lang op zijn beloop gelaten, zonder stevige controle en correcties door parlementen en nu krijgt het neoliberalisme daar de schuld van. Elk isme kan zonder realisme en controle fnuikend zijn.

    Als homo vond Fortuyn die emancipatie uiteraard van belang, met name voor mensen met een agrarisch/islamitische achtergrond en meende dat de moeders de voortrekkers moesten zijn van hun emancipatie en dat dit niet van mannen ging komen. Als moeder emanciperen en hun dochters en zonen gelijk stellen, emanciperen de zonen en dus de mannen. Dan kan homo acceptatie volgen. Zijn eigen moeder was zijn voorbeeld. Fortuyn kwam uit een katholiek keurig, maar eenvoudig nest. Verder hechtte Fortuyn (en de Wever) en immer de pragmatische stroming binnen de PvdA eraan, dat de begroting op orde moest komen en blijven en Fortuyn had ook die visie op mens en samenleving van de Christendemocratie, maar zonder het accent op God, zoals het hedendaags conservatisme van de Wever: verbanden smeden en omzien naar elkaar. Solidariteit tussen inkomensklassen dus net zo goed! Dat lukt je alleen met elke Euro besteden waar die echt nodig is. Verder het Credo van de Wever en van Fortuyn en de Christendemocratie: rechten en plichten als burger en wie dat kan ook verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven met werk als dat voorhanden is en voor je omgeving. Daar ligt het hiaat van de PvdA.

    Emancipatiespeerpunt in praktijk brengen zou de PvdA in Nederland enorm veel stemmen kosten in de grote steden, met heel veel immigranten en de arbeiders uit de grote(re) steden met inmiddels betere lonen en huizen in de laagste koopsector zagen de PvdA niet meer zitten en zijn gaan pendelen naar de steden waar hun familie generaties lang woonden. Die op het platteland wonen zien het enorme gebruik van de sociale voorzieningen met een moraal van de eigen broek ophouden die men nog van huis uit overneemt en de filialen daar van buitenlanden. De kloof tussen steden en platteland is nog nooit zo groot geweest en dat heeft invloed op solidariteit uiteraard binnen de steden en daarbuiten en daartussen. Dat gaat ook voor Belgie op, maar is een graat in de keel aan Vlaamse kant die ook de consequenties dragen daarvan aan Waalse kant.

    De nota van de Wever is een light model t.o.v. Nederlandse maatregelen en men kent ter linker zijde de luxe daarvan in deze tijd niet. Men is behoudzuchtig dus en links conservatief, ten koste van het algemeen belang en Belgische staat.

    • door Twintigdertig op zondag 6 juli 2014

      Citaat : 'Solidariteit tussen inkomensklassen dus net zo goed! Dat lukt je alleen met elke Euro besteden waar die echt nodig is. Verder het Credo van de Wever en van Fortuyn en de Christendemocratie: rechten en plichten als burger en wie dat kan ook verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven met werk als dat voorhanden is en voor je omgeving.' U vergeet hier (en in uw andere reacties in het algemeen) het allerbelangrijkste volgens mij : Niet enkel de besteding van het geld maar de bron van de financiering moet aangepakt. Waar vinden we de zo bij de 'werkende klasse' opgeëiste solidariteit bij de (super) rijken terug ? De 'rijke' burgers hebben enkel de rechten (die ze zichzelf toe eigenen via o.a. wetgevende initiatieven en lobbywerk) maar niet de plichten (die ze aan de anderen opleggen) om bij te dragen aan de welvaart van de maatschappij ?

      U spreekt de retoriek van de rijken. Deze retoriek beheerst de traditionele media. Het is toch onbegrijpelijk dat : - uit de peilingen voor de verkiezingen, de NVA een grote aanhang vond bij de bedrijfsleiders, terwijl - er massaal door de werkende klasse op werd gestemd.

      De media heeft de PVDA (enige linkse partij in België met de durf een eigen visie te ontwikkelen ten voordele van de werkende klasse) nooit een forum gegeven waarop zij de dualiteit van de NVA tot de massa's kon brengen : het sociaal-economisch programma is uiterst conservatief - de campagne populistisch!

      De boodschap van NVA en de (neo)liberalen is duidelijk : de werkende klasse moet alle sociale lasten van de maatschappij kunnen dragen, anders moeten we bezuinigen op dezelfde sociale lasten nèt die werkende klasse treft. Van waar ik zit lijkt dit een vicieuze neerwaarste spiraal die weinig te maken heeft met uw geciteerde solidariteit tussen inkomensklassen.

      Tenzij u tot de rijke klasse behoort natuurlijk, kan ik uw reacties enkel zien in het licht van de macht die de media heeft op de denkwijze van de mensen.

      • door Schoemaker op maandag 7 juli 2014

        1ste en 4de alinea: er zitten een heleboel niveaus tussen arm en de superrijken. Ik heb de ervaring niet dat de betere inkomens niet sociaal zijn. De illusie dat j de bovenste laag stil blijft zitten als die geschoren wordt, is de valkuil van conservatief links en daarmee draaien ze gevoelige kiezers voor die Robin Hood campagne, een rad voor de ogen. Ik ga in herhalingen vallen, maar goed. Een gemeenschap dient als basis een gedeelde ethiek te hebben en dan hoop je dat dit in alle lagen toegepast wordt. Daar moet die solidariteit tussen inkomensklassen vanzelfsprekend worden, zoals dat bij de opkomst van de sociaal democratie ook was (ook christen democratie).

        Feitelijk is sociaal democratie afgeleid van christendom, maar dan zonder God en kerkelijk instituut. Dominees hadden een trekkersrol bij de opkomst van de sociaal democratie, ook iemand als de Katholieke priester Ariens in Nederland, die in de textielindustrie de erbarmelijke toestanden probeerde te verbeteren van de arbeiders (ook kinderen). Speerpunten van christendom zijn: gelijkwaardigheid, solidariteit en gerechtigheid. Hoe zelfbenoemde vertegenwoordigers van Jezus dat in de praktijk invullen in negatieve zin, staat los van die christelijke kern (= m.i. universele grondtoon).

        Op gedeelde ethiek baseer je een brede politieke visie. De P van politiek houdt ook pragmatiek in en moet je in het algemeen belang soms wel ethische afwegingen even opzij zetten. Moreel is het bijvoorbeeld niet te verkopen dat belastingbetalers ernstig falende banken moeten redden, maar als het systeembanken zijn, heb je niet veel keus, simpelweg vanwege de gevolgen. Daarbij ook niet hoever die gaan reiken vanwege dominoeffecten en Europese en mondiale verwevenheden, waar dus pensioenfondsen inzitten, die pensioenen van Nederlanders beheren. Uw Belgische PvdA heeft daar ook geen invloed op.

        Zelfs de voorzitter van de SP.A is zo pragmatisch, dat je de boom met vruchten niet moet omhakken (of over grens moet jagen). Je zal van dag tot dag en week tot week etc., afwegingen moeten maken tussen beslissingen en de gevolgen. Als het kapitaal over de grens vlucht win je niet, maar verlies je. Door strakkere regels verdwijnt momenteel heel veel uit Nederland naar de City in Londen. Nederland werd verweten een fiscaal luilekkerland te zijn. Als je iets wil aanpakken, zal dat niet in een ongelijk speelveld soelaas bieden en eerder het ene land benadelen en ander bevoordelen.

        2de alinea: de politieke partijen ter linkerzijde hanteren graag de tegenstelling arm-rijk. Media neemt dat alleen maar over en hoe straffer die tegenstellingen, hoe meer chocolade letters. Dit fenomeen deed zich ook voor bij Fortuyn en net als de Wever werd hem door politieke tegenstanders, opiniemakers en geestverwanten verweten, dat hij asociaal was. Op Fortuyn stemden mensen, die nooit eerder stemden en totaal geen vertrouwen in politiek en bestuur hadden. Ook daar was er steun vanuit alle geledingen in de samenleving. Dit gaat om vertrouwen, overtuiging. Speerpunten: pragmatiek, integriteit en menselijke maat in dienst van algemeen belang. In die menselijke maat zit ook de calculerende factor in de mensen begrepen. Van hoog tot laag. Het algemeen belang zou nieuwe politiek worden. De Wever vatte zijn programma 2014 ook grotendeels samen met die begrippen, maar bij hem was de derde: hoop bieden via zijn programma en dat dit werkgelegenheid ging bieden en daarmee economische groei en daarmee beter sociale zekerheid redelijk kan blijven.

        Ik verbaas mij telkens weer over die bijna een op een vergelijking tussen beide heren, op volgende punt na: De Wever is geen liefhebber van de monarchie, maar dat heeft in België ook een geschiedenis. Nederland verbindt dat echt met de Oranjes, mits die dynastie vorsten leveren die in de tijd passen en dat lukt wonderwel. Fortuyn was daar wat praktisch denkend in. Als het volk voor 80% dit draagt via informele democratische weg, waarom niet. Presidenten zie je opgepakt worden en als zij niet meer onschendbaar zijn voor rechters verschijnen. Dat zijn dan vertegenwoordigers van het hele volk...

        3de alinea: De Wever heeft ook moeten vechten voor aandacht voor zijn missie: doorbreken van verlammende status quo, maar werd door bestaande machten en krachten verketterd. Zelfde gold voor Fortuyn, tot die een klinkende overwinning boekte in Rotterdam (Antwerpen De Wever). Tja dan word je interessanter en werd hij een mediakanon. Tafel keert, nou moet media bedelen voor hun aandacht. Dus niet pruilen vanwege Belgische PvdA. Its all in the game.

        Uw mening over de conservatief links deel ik niet. Dat recept pakt nu slechter uit als ooit, nu politiek zoveel macht heeft verloren door Europese en mondiale ontwikkelingen en communistisch-achtige recepten wel uitgeprobeerd en af geserveerd zijn. Wat de Belgische PvdA doet met die Robin Hood doctrine, is populistisch te noemen. Noch Fortuyn, noch de Wever zijn populisten. Die populistische non-kwalificatie staat in de top 3 bij tegenstanders. Conservatief zoals u dat begrip blijkbaar weer invult is eveneens niet aan de orde. Neo conservatief is een betere plaatsing, maar dat neo hangt zo aan neo-liberaal met daarbij opgeplakte negatieve imago, dat neo conservatief gemakshalve daar ook bij gesmeten gaat worden.

        Laatste alinea: ook al eerder gemeld: vanwege die media en sensatiezucht, politieke kleur en invullingen etc. baseer ik mij primair op wat ik rechtstreeks hoor uit controversieel gemaakte monden, of lees vanaf hun eigen toetsenbord. Wat ik ook zou bezitten aan aardse verworvenheden maakt geen verschil. Dit even vanwege uw: tenzij ik rijk ben.

  • door Le grand guignol op donderdag 3 juli 2014

    Voor een kritische analyse van 'de participatiesamenleving' en de ontmaskering ervan als een conservatief project dat niet enkel omarmd wordt door nieuw-rechts (o.a. N-VA), maar net zo goed door de sociaal-democratie, in het bijzonder in Nederland (PvdA) en het VK (Labour):

    * Merijn Oudenampsen: "Waarom de participatiesamenleving een conser­vatief project is", http://merijnoudenampsen.org/2014/03/10/waarom-de-participatiesamenleving-een-conservatief-project-is/ * Merijn Oudenampsen: "Waarom het neo­conservatisme een conservatisme is", http://merijnoudenampsen.org/2013/12/04/waarom-het-neoconservatisme-een-conservatisme-is/

    Bij een partij als N-VA is er sprake van een convergentie tussen het neoliberale en neoconservatieve gedachtegoed. In tegenstelling tot wat wel eens wordt beweerd is er niets progressiefs aan de N-VA, zelfs integendeel.

    "De drijfveer van het conservatisme is niet zozeer behoud, het is de verdediging van ongelijkheid, zowel in de publieke als in de private sfeer. Conservatieven zijn niet tegen verandering als zodanig: soms zijn juist radicale en veelomvattende interventies nodig om mensen weer hun plaats te wijzen" (cf. Oudenampsen).

    Zie in dit kader ook Wendy Brown: "American Nightmare: Neoliberalism, Neoconservatism, and De-Democratization." [pdf beschikbaar via Google]

    • door Schoemaker op donderdag 3 juli 2014

      Citaat: Bij een partij als N-VA is er sprake van een convergentie tussen het neoliberale en neoconservatieve gedachtegoed. In tegenstelling tot wat wel eens wordt beweerd is er niets progressiefs aan de N-VA, zelfs integendeel. De drijfveer van het conservatisme is niet zozeer behoud, het is de verdediging van ongelijkheid, zowel in de publieke als in de private sfeer. Conservatieven zijn niet tegen verandering als zodanig, Einde citaat.

      Reactie: het draait het wel om de juiste perceptie van beide begrippen en in handen van vaak bevooroordeeld links, of links-links is dat altijd negatief gekleurd. Uw eerste zin klopt en de laatste in bovengenoemd citaat, maar dan komt er verder een eigen inkleuring. Zoals conservatisme een vervuild begrip is, is het neoliberale dat ook geraakt, onder invloed van felle politieke tegenhangers. Progressief is ook een begrip die verschillende percepties herbergt. Het progressief van Nieuw Links is fnuikend geweest en links links = links conservatief links geworden en haalt het land niet uit de laagconjunctuur en patstellingen: hakken in het zand alsof de tijd is stil blijven staan.

      De Wever (en Fortuyn) en hun aanhangers zaten/zitten niet te wachten op etiketten en veronderstelde medailles m.b.t. progressief. Men heeft een gezond verstand beeld hoe een samenleving funktioneert en vaart op gedeelde waarden en normen, met alle verschillen die daar bij kunnen en mogen zijn wat achtergrond betreft. In het persoonlijke domein heeft men binnen de kaders van de wet alle ruimte voor de eigen identiteit, maar in het publieke domein gaat men op in de publieke cultuur en is er geen onderscheid. Wat de Wever en Fortuyn kenmerkt is een gezond verstand beleid hoe je vanuit de overheid dit allemaal kaders geeft en dat is naar mijn waarneming flexibel geent op de gulden regel: wat gij niet wilt dat u geschiedt... Als de samenleving dat ook internaliseert heb je de overheid zo min mogelijk als halsband nodig en zou begrippen als links en rechts overstijgen. Het idee dat links oog heeft voor sociaal en rechts de uitbuiters zijn, staat buiten de werkelijkheid en is gebaseerd op demagogie en pakt goed uit, zolang de schatkist dat toelaat, tot wal het schip keert zoals nu, maar polariseert onnodig en diep.

      Nederland zit in een overbrugging, die onder druk van geldtekort te geforceerd moet. Politiek en bestuur zijn te log en stroperig en bureaucratisch ingesteld over het algemeen om een dergelijke grote operatie snel en zonder ravages tot stand te brengen. Men wil in de al jaren bestaande structuur dat in veel te korte tijd ineens forceren en dat gaat niet. Dit had 10 jaar geleden al in een grand design moeten worden ingevuld, maar een versnipperde politiek en kiezersvolk blokkeerde en nu is het snel budgetten overdragen naar lagere overheden met God zegene de greep. Je ziet dat Nederland Belgie vooraf gaat daarin. Dit richting de derde reageerder.

      • door Le grand guignol op vrijdag 4 juli 2014

        U probeert de discussie uit te weg te gaan door begrippen als neoliberalisme en (neo)conservatisme gemakshalve weg te zetten als "vervuilde begrippen". Discussie over de betreffende begrippen alsook over hun invulling tracht u op die manier onmogelijk te maken. Dit terwijl het wel degelijk zou moeten gaan over de invulling van degelijke begrippen.

        Ik ben het er niet mee eens dat De Wever "niet zou zitten wachten op etiketten en veronderstelde medailles m.b.t. progressief". De Wever stelt zijn programma voor als "verandering voor vooruitgang". Daarnaast antwoordde De Wever in een interview op de vraag of hij een revolutionair is, door te zeggen dat hij "evolutionair" is. Met dergelijke zaken probeert hij zijn programma alvast een vooruitstrevend imago mee te geven. Die perceptie staat haaks op de inhoud van zijn programma, dat wel degelijk conservatief is.

        Wanneer u spreekt over de linkse politieke stroming waarvan u een heftig tegenstander bent, dan probeert u die stroming het label conservatief te geven; mogelijk omdat u van mening bent dat rechten nooit verworven zijn. Daarbij verwart u conservatisme met traditionalisme. Die zaken behouden die men heeft bekomen, bijvoorbeeld als gevolg van sociale strijd, heeft niet noodzakelijkerwijs te maken met conservatisme maar wel met traditionalisme. Dat is een wezenlijk verschil: traditionalisme kan eveneens een progressieve invulling krijgen (bv. behoud van rechten).

        Overigens, u probeert de kern van mijn betoog - de drijfveer van conservatisme is niet behoudsgezindheid, maar wel het verdedigen van ongelijkheid - te omzeilen. (Neo)conservatieven streven naar een hiërarchische orde - kenmerk is opnieuw ongelijkheid - die op organische - 'natuurlijke' - wijze ontstaat. Het laat met andere woorden de asymmetrische machtsbalans en als gevolg daarvan de ongelijkheid binnen de samenleving ongemoeid, of wil die zelfs in zijn 'prerevolutionaire' staat herstellen. Dat sluit naadloos aan bij uw betoog voor een samenleving gestoeld op gedeelde waarden en normen alsmede het opgaan in de zogenaamde publieke cultuur. Wiens normen en waarden zijn dat? Wiens cultuur is dat? Uiteraard is dat telkenmale een projectie van de vigerende opvattingen over normen en waarden en dat zijn opvattingen van de heersende klasse. Die heersende klasse is er uiteraard bij gebaat wanneer iedereen haar referentiekader internaliseert; zeker wanneer daardoor de overheid kan terugtreden. Minder overheid en meer samenleving zorgt ervoor dat de voornoemde ongelijkheid veel minder effectief en structureel kan aangepakt worden. Willekeur wordt de norm; het verdedigen van ongelijkheid - de zogenaamde 'natuurlijke' hiërarchische orde - het doel. Het links-progressieve streven naar emancipatie wordt op die manier omgebogen naar paternalisme.

        • door Le grand guignol op vrijdag 4 juli 2014

          Ik moet aan het bovenstaande nog iets toevoegen:

          Wanneer een overheid, zeker in tijden van alsmaar toenemende ongelijkheid, een groot deel van haar taken uitbesteedt aan de samenleving enerzijds en de markt anderzijds - beiden zijn op dat vlak complementair: alle taken die meerwaarde genereren zijn voor de markt; de andere taken zijn voor de samenleving (bv. vrijwilligerswerk) - dan heeft dat niets te maken met emancipatie; met het zich onttrekken aan het zogenaamde juk van de overheid. Het is immers de overheid die historisch gezien, als een gevolg van sociale strijd, de structurele voorwaarden heeft gecreëerd voor emancipatie (bv. sociale zekerheid). Dergelijke structuren worden heden afgebouwd onder het voorwendsel van emancipatie, terwijl het in wezen paternalisme betreft: heel wat mensen vallen uit de boot wegens een gebrek aan sturing, onder de vorm van sociale correcties, vanuit de overheid en zijn aangewezen op de goodwill - lees: willekeur - van de gemeenschap. Op die manier worden mensen direct en/of indirect verplicht om zich naar de geplogenheden van die gemeenschap te schikken en zich daarbij conformistisch op te stellen met de normen en waarden die daaraan van bovenuit opgelegd worden. Op die manier wordt ongelijkheid gebetonneerd in een hiërarchische orde: de organische gemeenschap. Deze is echter allesbehalve spontaan, of zo u wilt natuurlijk, ontstaan, maar is het gevolg van een machtsstrijd.

          • door Schoemaker op zaterdag 5 juli 2014

            Uw citaat: Het links-progressieve streven naar emancipatie wordt op die manier omgebogen naar paternalisme.

            Reactie mijnerzijds: Allereerst meldt Rutte II en vele anderen met hem, dat het sociale systeem onhoudbaar is geworden en als je je daarin verdiept is dat ook zeer duidelijk. Verder, dat de burger nu eerst zelf (hadden ze 40 jaar terug niet moeten veranderen) moet bezien wat men als huishouden kan oplossen, eventueel met hulp in eigen netwerk. Daarna komt de overheid pas ter aanvulling. Het werd destijds in Nederland omgedraaid in het kader van ontplooiing van elk individu en dat met onafhankelijkheid van familie/netwerk. Daarvoor in de plaats kwam afhankelijkheid natuurlijk van de overheid. Dat leek onafhankelijker en zelfstandiger aan te voelen. Het gaat in Nederland 2014 om zoveel mogelijk zelfredzaamheid en eigen initiatief. Dat wordt geheel niet weggemoffeld onder het begrip emancipatie wat u stelt. In Nederland draait men niet zo om de pot heen in het algemeen.

            Links (sociaal democratie) emancipeerde allang niet meer om electorale redenen en werd Nieuw Links. Het werd de diploma democratie, die allemaal in hun mooie huizen buiten de volkswijken hun zorg- en regeldrang, met de belasting pot dichtbij, botvierde op de (nieuwe) burgers in volkswijken. De massa immigratie kwam met Nieuw Links tegelijk op stoom en was daarvoor ongekend, dus dat werd het broddellapje van de sociaal democratie in de grote steden. Daarom is Fortuyn na 15 jaar lidmaatschap uit de Nederlandse P.v.d.A gestapt. Te vergelijken met SP.A in België. Zelfs Achmed Marcouch, toenmalige P.v.d.A. deelraadvoorzitter in Amsterdam West, sprak al jaren geleden van hospitaliseren in uitkeringen. Die linkse koers was pas paternalisme en pamperen ten top. Een onderzoek in Amsterdam heeft zonneklaar onderstreept dat het systeem daar mensen afhankelijker maakt en passiever. Deze Marcouch was politieagent en verder zie je in de bovenlaag van die partij nauwelijks mensen uit de handen-vuil-maken klasse. Die klasse moest niks meer hebben van de Partij van de Arbeid. En de lagen daarboven ook niet, omdat men ook daar hun belastinggeld teveel in een heel diepe put ziet verdwijnen. Sociale zekerheid ontspoorde en is in een zieligheidsindustrie gegleden, waar men nu veel te laat uitklautert. De Dijsselbloem stroming wilde dat ombuigen naar realistischer beleid en niet eerst kijken naar afkomst, maar aan iedereen faire en gelijke eisen stellen in gelijke situatie. Mensen zijn calculerende wezens en men zal gebruik maken van wat geboden wordt en misbruiken van hiaten in systemen. Wonend in een zekere anonimiteit des te meer. Dat zie je uitgesproken in de grote steden. Binnen groepen, al of niet op etnische basis, spreekt men elkaar daar niet op aan.

            Uw Citaat: Mensen vallen uit de boot wegens gebrek aan sturing!

            Reactie mijnerzijds: mensen vallen uit de boot wegens gebrek aan JUISTE sturing. Het is na de ontzuiling ieder voor zich en de Staat voor ons allen (voor wie daarin geloven ook nog De Schepper erbij) geworden.

            Hoezo willekeur van de gemeenschap, hetgeen uw schrijft? Die ontbreekt juist buiten het platteland; er is geen cohesie in de stedelijke gebieden. Je hebt binnen de staat en stad meer dan ooit versnippering, omdat vele immigrantengroepen erbij gekomen zijn en clusteren. Daarbuiten is het een geïndividualiseerde samenleving. Die krijgt geen teen tussen die beleidsdeuren, te versnipperd (dus raakt politiek versnipperd) en er is weinig partijtrouw meer en vertrouwen ontbreekt. Kiezers zetten 1x in de 4 jaar een kruisje en verder is het op hoop van zegen uit wat de pot heeft geschaft politiek gezien. De scheidslijn is (centrum) rechts model of (centrum) links model met kleine meerderheid rechts van de middenlijn in Nederland. In de coalitie komt daar een compromis uit en weinig voortvarendheid. De verhouding tussen links en rechts ligt aan Waalse en Vlaamse kant geheel anders en ook nog tegengesteld. Er is, anders dan in de zuilentijd, geen echte dwarsverbinding (horizontaal) en die zich vervolgens democratisch uit in een verticale verbinding met de Tweede Kamer. Fortuyn omschreef dit als de Verweesde Samenleving na ontzuiling. Hij schreef een boek met die titel en die is hooglijk gewaardeerd, maar ook afgekraakt door tegenstanders.

            Fortuynisme en Weverisme geven een eenduidig antwoord daarop. Je kunt daar een negatief vergrootglas op zetten zoals u doet, maar die Verweesde Samenleving van nu is helemaal het antwoord niet op een gezonde samenleving. Communisme evenmin en hebben we ook al uitgeprobeerd en zagen daar de catastrofes van. Toch krijgt dat afgeschreven recept nu weer de kans om op te steken, vanwege die Verweesde Samenleving en falend politieke status quo. Het lijkt op een wanhopige poging van kiezers om regie te krijgen in de chaos en dat gaat niet lukken daarmee. Fortuynisme en Weverisme bieden ook een houvast (pragmatischer en realistischer), via neo conservatisme en gecontroleerd en gecorrigeerd (voor zover dat lukt) neo liberalisme, maar ontkennen de realiteit van deze wereld niet en nemen in de dagelijkse flow daarvan, de stappen die hun wel lukt, om het boeltje enigszins te managen en stabiliseren. Ethiek (gedeeld) is de basis en dat politiek vertalen. Een ethiek, wat men met de pap moet inlepelen, zodat hopelijk dit in het verdere leven een basis blijft, wat men ook doet en waar men ook is en er ook op aangesproken-, dan wel afgerekend wordt. Let wel, het is een poging. Dit heeft kiezers massaal aangesproken. Of dat deel van de bevolking dat ook kan en wil invullen, is de uitdaging. Dit vergt meer dan een kruisje zetten en het kantelt vanzelf naar wens. Burgerschap veronderstelt gemeenschapszin en actief zijn daarvoor, waar je kunt. Wat in 40 jaar de versukkeling is in geraakt, keer je niet in een korte tijd om. Mensen willen tegenwoordig snel resultaat en met weinig inspanning. Zo niet, is men snel weg in de totaal ongefundeerde hoop, dat dit elders wel lukt.

            Er is in Nederland, hoe geïndividualiseerd en gefragmenteerd tegelijkertijd ook, in elk geval een omvangrijke hoeveelheid vrijwilligers binnen stichtingen, sportclubs e.a., of solo op eigen initiatief, actief. Vaak gepensioneerden. Er wordt ook veel gemantelzorgd, maar van beide groepen is er een groot tekort, omdat beide partners in deze tijd werken en de kinderen van de oorlogsgeneratie weinig kinderen hebben, die verspreid wonen. Mantelzorg langdurig erbij hebben, is loodzwaar. Inmiddels zijn onder de werkende vrouwen, dames die oma zijn geworden, als zijzelf jong moeder zijn geworden, of hun kinderen het krijgen van kinderen niet hebben uitgesteld. Om de tekorten aan vrijwilligers op te heffen is gratis werken voor gratis geld iets positiefs, i.p.v. dat tegenstanders daar iets gruwelijks negatiefs op kleven.

        • door Schoemaker op vrijdag 4 juli 2014

          Citaat uit uw reactie: U probeert de discussie uit te weg te gaan door begrippen als neoliberalisme en (neo)conservatisme gemakshalve weg te zetten als "vervuilde begrippen". Discussie over de betreffende begrippen alsook over hun invulling tracht u op die manier onmogelijk te maken. Dit terwijl het wel degelijk zou moeten gaan over de invulling van degelijke begrippen. Einde citaat.

          Reactie mijnerzijds: in mijn schrijven waarop u reageert stel ik: het draait het wel om de juiste perceptie van beide begrippen en in handen van vaak bevooroordeeld links, of links-links is dat altijd negatief gekleurd. Uw eerste zin klopt en de laatste in bovengenoemd citaat, maar dan komt er verder een eigen inkleuring. U leest dus niet goed en u gaat mij verwijten dat ik een discussie onmogelijk maak? Mij dunkt dat u het nu al zelf ingewikkeld maakt. U praat mij na en ik moet mij daarvoor verantwoorden.

          Citaat uit uw reactie: Ik ben het er niet mee eens dat De Wever "niet zou zitten wachten op etiketten en veronderstelde medailles m.b.t. progressief". De Wever stelt zijn programma voor als "verandering voor vooruitgang". Daarnaast antwoordde De Wever in een interview op de vraag of hij een revolutionair is, door te zeggen dat hij "evolutionair" is. Met dergelijke zaken probeert hij zijn programma alvast een vooruitstrevend imago mee te geven. Die perceptie staat haaks op de inhoud van zijn programma, dat wel degelijk conservatief is.

          Reactie mijnerzijds: U bevestigt mijn stelling dat de Wever (Fortuyn idem) niet in het plaatje passen die tegenstanders graag ervan maken en dat vaak in zeer demagogische termen: vooroorlogs eng nationalisme en foei-foei rechts (lees rechts-rechts). Beide heren zijn centrum rechts en dat is uitgekauwd door hen zelf tot en met, noodgedwongen door de collectieve kwaadaardige aanvallen op hen. Nee, ze zitten niet te wachten op zogenaamd progressieve medailles van hun politieke concurrenten. Ik schreef al, dat begrip herbergt meerdere percepties (conservatief links – nieuw links in div. variaties) Zowel de Wever en Fortuyn zijn pragmatische mensen die koers houden op hun visie op mens en samenleving, maar niet blijven steken in oude en sterk veranderde tijden. Dat evolueert (inderdaad) naar veranderde contexten en inzichten. We zien in de islamitische context wat dit momenteel voor drama’s geeft in de wereld, omdat een agressief deel de tijd 1200 jaar terug wil draaien, maar volop gebruikt maakt van hedendaagse technologie. Fortuynisme en Weverisme = centrum rechts. U meent in het geval van de Wever blijkbaar rechts-rechts en conservatief in de zin van de tijd bevriezen van voor de oorlog. U spreekt uzelf tegen in deze alinea, maar ziet het als een ontdekking van een discrepantie bij de N-VA, i.p.v. bij uzelf!

          Uw citaat:Wanneer u spreekt over de linkse politieke stroming waarvan u een heftig tegenstander bent, dan probeert u die stroming het label conservatief te geven; mogelijk omdat u van mening bent dat rechten nooit verworven zijn. Daarbij verwart u conservatisme met traditionalisme. Die zaken behouden die men heeft bekomen, bijvoorbeeld als gevolg van sociale strijd, heeft niet noodzakelijkerwijs te maken met conservatisme maar wel met traditionalisme. Dat is een wezenlijk verschil: traditionalisme kan eveneens een progressieve invulling krijgen (bv. behoud van rechten).

          Reactie mijnerzijds: Eerste zin is een aanname. Ik zou op PvdA kunnen stemmen in Nederland als de partij ook de Dijsselbloem/Assher/Samson stroom zou zijn, maar dit is de kleinste stroming. Dat is centrum links. SP in Nederland en nog iets linksere (vermoed ik) PS in België noem ik conservatief links. Men wil, zoals ik uitvoerig al heb toegelicht, vasthouden wat kon ontstaan in oude tijden en 10 jaar terug al onbetaalbaar werd en dus onhoudbaar. Ik noem dat links conservatief. U gebruikt een mooie verbloeming voor links behoudzucht (traditionalisme), zoals de Duits- en Franssprekende regio’s zichzelf regionalisten noemen, maar de Vlamingen (met de negatieve lading) nationalisten noemen. In een adem erbij separatisten. Dat laatste wil 75% niet (tijdens campagne gemeten) maar wel confederalisme en dat daarmee de facturen van de Waalse politieke koers, niet meer over de taalgrens gekieperd kunnen worden. Wat uw laatste zin betreft ga ik een vervanging geven: conservatisme kan eveneens een progressieve invulling krijgen (bv. behoud van visie op mensen en samenleving en benutten van alle nieuwe mogelijkheden die welvaart + welzijn verbeteren op integere wijze). Lees in dit geval voor het begrif conservatisme: het accent ligt niet primair op staat of individu. Maar op de samenleving, die verbanden smeedt en onderling verantwoordelijkheid neemt met rechten en plichten, met een gedeelde taal en gedeelde normen en waarden, in grondwet en grondrechten gevat, maar wat ook wat tot de (ongeschreven) publieke cultuur is gaan horen. Dat is onderhevig aan evolutie, dus de context waarin men leeft, maar het fundament (accent op samenleving) blijft onveranderd. In de praktijk eigenlijk een en ander op basis van de universele oergrondtoon: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet aan.

          Uw citaat: Overigens, u probeert de kern van mijn betoog - de drijfveer van conservatisme is niet behoudsgezindheid, maar wel het verdedigen van ongelijkheid - te omzeilen. (Neo)conservatieven streven naar een hiërarchische orde - kenmerk is opnieuw ongelijkheid - die op organische - 'natuurlijke' - wijze ontstaat. Het laat met andere woorden de asymmetrische machtsbalans en als gevolg daarvan de ongelijkheid binnen de samenleving ongemoeid, of wil die zelfs in zijn 'prerevolutionaire' staat herstellen. Dat sluit naadloos aan bij uw betoog voor een samenleving gestoeld op gedeelde waarden en normen alsmede het opgaan in de zogenaamde publieke cultuur. Wiens normen en waarden zijn dat? Wiens cultuur is dat? Uiteraard is dat telkenmale een projectie van de vigerende opvattingen over normen en waarden en dat zijn opvattingen van de heersende klasse. Die heersende klasse is er uiteraard bij gebaat wanneer iedereen haar referentiekader internaliseert; zeker wanneer daardoor de overheid kan terugtreden. Minder overheid en meer samenleving zorgt ervoor dat de voornoemde ongelijkheid veel minder effectief en structureel kan aangepakt worden. Willekeur wordt de norm; het verdedigen van ongelijkheid - de zogenaamde 'natuurlijke' hiërarchische orde - het doel. Het links-progressieve streven naar emancipatie wordt op die manier omgebogen naar paternalisme.

          Reactie mijnerzijds: Dit zijn veelal uw inkleuringen van begrippen. Ik heb niet ervaren tot nu toe dat mensen met hogere inkomens zich niet bekommeren om mensen die het minder getroffen hebben in het leven. Zoals gezegd, elke isme kan werken of niet werken, zonder catastrofes. Daar hebben parlementen (in Nederland en België altijd coalities) een rol in. Parlementen hebben jaren daarin gefaald en de boosdoener is gemakshalve nu het Neoliberalisme. Normen en waarden ontstaan in de loop der tijd binnen de gemeenschap (accent ligt niet op de staat immers). Dat zijn lagen. België (grondwet voor iedereen). Vlaanderen, regio’s in Vlaanderen met grote of kleine verschillen in accenten wat uitvoering betreft en publieke cultuur. De publieke cultuur gaat eigenlijk de omgekeerde weg en wordt naarmate het verband groter wordt vager door alle verschillen binnen de grenzen, maar zijn nog wel te herkennen aan de grondrechten in de staat. Het gaat denk ik bij het gros van de kiezers om vertrouwen en integriteit in wie de lijnen bewaken en wat het resultaat daarvan is. Dat vergt eigenlijk aansprekende, integere en vertrouwenwekkende nieuwe leiders, die niet vergroeid en verweven zijn met de blokkerende structuren. Die komen zeldzaam voor. Je zult maar een Fortuyn zijn of de Wever. Wie durft dat en kan tegen alle verbale geweld op. Alles wat belangen heeft in de status quo wil je kop afhakken. Dat is bij de eerste helaas gelukt en nu heeft men de PVV in Nederland. Kortom, we zitten primair in een morele crisis op vele niveaus en in een verdeelde structuur en in kwalitatief gezien matige- en weinig inspirerende handen.

  • door Jan Willems op donderdag 3 juli 2014

    Ik heb helemaal geen boodschap aan die Nederlandse holle frasen over de participatiemaatschappij. David Van Reybrouck stelde het zo op De Correspondent (8 mei jl.): “Maak van de Europese samenleving een échte participatiesamenleving, en daarmee doel ik niet op de definitie die Nederlandse overheid vandaag hanteert, want dat is de participatiesamenleving als eufemisme voor bezuinigingen. 'Hé, in de jaren negentig merkten we dat het goedkoper kon door taken uit te besteden aan het bedrijfsleven, maar nu merken we dat het nog véél goedkoper kan: gewoon door taken uit te besteden aan het burgerbevolking. Die doen het zelfs gratis. Tel uit je winst!' En wie nog meer over die Nederlandse onzin wil lezen, surft bijvoorbeeld naar

    www.socialevraagstukken.nl/site/2014/05/10/de-mythe-van-zelfredzaamheid-ontmaskerd

    Je kunt trouwens nu al een hele harde schijf vullen met artikels over die Nederlandse mooie praatjes over de participatiemaatschappij. Arm Nederland.

  • door Cornelius op donderdag 3 juli 2014

    Ik zou graag de volgende cartoon willen tekenen:

    Klijnsma jaagt in haar rolstoel met een honkbalknuppel de mensen uit de sociale werkplaats al roepend: "Vort, ga maar in een moestuin werken !"

    • door Schoemaker op donderdag 3 juli 2014

      Dit zijn holle karikaturen, getekend of niet, en tevens de blokkades geweest om tijdig de bakens te verzetten toen het tij al 10 jaar geleden keerde. Met behoudzucht van wat in eerdere jaren gewoon werd (links convervatisme) en de facturen laten opstapelen, help je een land failliet. Wat we al een tijdje zien ontwikkelen is de reactie op de geforceerde ommezwaai in de jaren 60, zonder het erbij leveren van een grand desigh daarna. Met de loodzware hypotheek erbij van de bankencrisis, eurocrisis en de massaimmigratie, in een globaliserende realiteit met concurrentie van opkomende economieen. Waar zeer, zeer laks op wordt gereageerd en geregeerd. Nou gebeurt door de schuldenlasten na 50 jaar hetzelfde: forceren van hervormingen, zonder een grand desigh die breed kan worden gedragen en uitgewerkt.

      Struikelend moet men nu, onder druk van de schuldenlast, daarin laveren en onderweg maar zien hoe men de gevolgen al of niet oplapt. Politiek en burgers concentreren zich ondertussen op elkaar, met de bal van de oorzaak toe te kaatsen (incl. verkettering en verdachtmaking), alsof dat maar een milimeter de staatsschuld vermindert. Discussies komen nooit verder dan die fase.

      • door Ter Zijde op vrijdag 4 juli 2014

        Zonder een constante groei van de schuld stuikt het kapitalistische kaartenhuisje in elkaar. (Zie http://davidharvey.org/2011/07/the-vote-to-end-capitalism/ ) Dus zodra rechtse partijen aan de macht zijn, veranderen ze het geweer van schouder, en is staatsschuld plots niet meer zo belangrijk. Het sprekendste voorbeeld daarvan is president Reagan (of was die volgens jou ook links?). Die kondigde aan de staatsfinanciën eens op orde zetten, maar zou uiteindelijk de totale Amerikaanse staatsschuld verdrievoudigen (!) (Zie http://crooksandliars.com/jon-perr/10-inconvenient-truths-about-debt-ceiling ) Ook onder Bush, Sarkozy, Berlusconi en de veel andere rechtse leiders is de staatsschuld sterk gestegen, hoewel ze de welvaartstaat afbouwden.

        • door Schoemaker op vrijdag 4 juli 2014

          Ook hier geldt in welke context wordt een discussie gevoerd en wat wordt verstaan onder de verschillende politieke stromingen. Het politieke systeem in VS met een direct gekozen president is wel even andere koek dan hier met veel partijen in een coalitieland. Daar heb je wel ook de benenbreker, dat de twee lagen volksvertegenwoordiging, elkaar stokken in de spaken kunnen steken, zoals dat nu ook is met Kabinet Rutte, met wel een meerderheid in Tweede kamer, maar niet in Eerste kamer. Als de eerste kamer ook op de zitjes van de tweede kamer gaat zitten heb je Leiden in last.

          Niettemin is het dualisme groter dan ooit vergeleken met die dichtgespijkerde grijze compromissen-coalitie-akkoorden en fractiediscipline. Dat gold tevens in de tijd dat de PVV gedoogpartner was van Rutte I. Dat zijn nu D66, CU en SGP. Dus laat het sarcastische omtrent de republikeinse partij: “Of was die volgens jou ook links” maar achterwege. Het sociale systeem is in de VS, ook onder democraten extreem schraal, t.o.v. België en Nederland. Dat zit in de cultuur verweven daar en uit zich zoals bekend het meest onder republikeinen, met nog een opgekomen Tea party. Onvergelijkbaar met West-Noord Europa.

          België is er zelfs nog niet met de nota de Wever, en kan onmogelijk een uitzondering blijven vormen t.o.v. andere landen in Noord-West Europa. Dat concept moet nog inzinken en dat kost elke dag de Belgen geld.

          Door Nederland in ogenschouw te nemen, hoeft men zelf geen wielen opnieuw uit te vinden. Is kapitaal verspillend. Maar dat is een bekend fenomeen in Belgische ingewikkelde politieke context. Waarom in dezelfde sloot springen en weten hoe dat in Nederland is uitgekomen. Haal dus best een nat pak op een andere manier. Dat vergt van partijen het landsbelang prioriteit geven en dus het algemeen belang. Dat doen ze niet. Zonder nat pak gaat het in elk geval niet lukken, hoe graag socialisten dat ook willen voorstellen in het algemeen - en links-conservatief in het bijzonder.

          De SP.A voorzitter is van een geheel ander gehalte en niveau dan Bruno Tobback. Men heeft in België met de SP.A hetzelfde profiel probleem als de P.v.d.A in Nederland. Het blijft hangen op - de sterkste schouder moeten de zwaarste lasten dragen. Zodra het concreet moet worden ingevuld gaat de achterban met elkaar over straat rollen. Het is voor een lijsttrekker of voorzitter kolen en geiten sparen. Als de peilingen ineen storten, of er een grote verkiezingsnederlaag is geweest, is het helemaal interne ellende en is de partij een nog minder wenkend perspectief voor kiezers. Goede verkiezingsresultaten verzekeren mandaten en zitjes en is er relatieve rust in de tent.

          Daar heeft een nieuwe partij minder last. Niettemin, als N-VA intern de partij discipline loslaat, is dat ook een valkuil daar. De Wever heeft zelf als leider statuur, overtuigingskracht en overwicht genoeg om dat te voorkomen, maar na hem? Je zag het hier met D66, toen Hans van Mierlo op de achtergrond ging staan.

          De PVV heeft geen leden, omdat Wilders die praktijk goed kent van partijdemocratie. Noodzakelijkwijs niet ondemocratisch, want niemand is verplicht erop te stemmen. De Wever stelt ook dat het partijprogramma aanbodgericht is. Deed Fortuyn ook (niks populisme). En buiten de partij is dat ja of nee. Zou zo maar kunnen dat hij nog eens betreurt, dat hij zich met een partijdemocratie kwetsbaar heeft gemaakt, of liever gezegd zijn politieke visie. Maar goed, een partij ziet hij, net als Fortuyn, als een middel om een verlammende status quo te kunnen veranderen. De oude gevestigde partijen zijn gericht op zichzelf te consolideren via mandaten en zitjes.

          • door Ter Zijde op zaterdag 5 juli 2014

            Op welke manier weerlegt deze spaghetti van woorden dat rechtse partijen de staatsschuld hebben doen stijgen in de Verenigde Staten, Frankrijk, Italië, het Verenigd Koninkrijk, Nederland en veel andere landen, terwijl ze de welvaartsstaat afbouwden?

            • door Schoemaker op zondag 6 juli 2014

              In de eerste alinea van mijn vorige reactie stel ik dat VS en West Europa niet te vergelijken zijn. Verder noemde u daarbij Italie en Frankrijk. Nu smijt u Nederland en ander niet nader genoemde landen erbij.

              Als je republikeinen in VS hoort is sociaal democratie hetzelfde als communisme en zoals gezegd, zelfs democraten in de VS zijn onderhevig aan de typische Amerikaanse cultuur van zo min mogelijk overheid en meer bij individu en (lokale) gemeenschap, alleen iets meer geneigd dan republikeinen, enige basis van collectieve sociale zekerheid te bieden vanuit overheid.

              Noord-West Europa en Zuid Europa is al sterk verschillend; de grens tussen wijn en bier en boter en olie, zoals de Wever recent zo beeldend aangaf. Dit n.a.v Italie en Frankrijk, die u eerder noemde naast de VS.

              De huidige Franse socialistisch president heeft o.a. de AOW verlaagd van 62 naar 60, maar wil WEL onder die 3% uit die EU landen hebben afgesproken, want daar moet het geld uit de algemene middelen komen. Als Frankrijk zo doorgaat moeten de Noord-West Europese landen, die wel rigoureus bezuinigen om daaraan te voldoen, Franse banken overeind helpen houden en zit je in eenzelfde scenario als de Vlamingen, die de broekriem moeten aanhalen, om de te grote sociale broek aan Waalse kant te helpen ophouden.

              Waarom u Nederland bij uw reactie betrekt is mij een raadsel. We hebben Balkenende kabinetten gehad en zeker de laatste was meer centrum links, dan centrum rechts. Maar ja als het brein vervuld is van conservatief links, dan loopt daar de mond van over en is alles wat minder is gauw rechts of nog rechtser.

              • door Ter Zijde op maandag 7 juli 2014

                Volgens mij was mijn punt vrij duidelijk, maar probeert u het met allerlei spielerei te ontwijken. Ik zal mij helderder uitdrukken: er bestaat absoluut geen één-op-één-relatie tussen overheidsbesparingen enerzijds en de verlaging van de schuldratio anderzijds. (Zie http://www.tijd.be/nieuws/opinie_column/Belgie_geeft_meer_uit_maar_heeft_toch_minder_schulden.9488601-7116.art ) Dus na tal van opofferingen van de bevolking in heel wat Europese landen, waaronder Nederland, besparingen die onder andere gelegitimeerd worden door een te hoge schuldratio, blijft de schuldratio doodleuk stijgen. Bovendien blijft de voorgespiegelde groei van economie en werkgelegenheid uit, maar groeit wel de ongelijkheid in de samenleving.

                Wanneer een neoliberaal beleid (excuse my French) in andere landen geen zoden aan de dijk brengt, trek ik mijn conclusies, maar u zult steeds aanvoeren dat de situatie in die andere landen om de één of andere reden totaal onvergelijkbaar is met de onze.

                Waarom zou het andere politieke systeem in de Verenigde Staten betekenen dat je het sociaal-economische beleid in dat land niet met West-Europa kan vergelijken? En het gegeven dat het sociale vangnet in de VS schraal is, maakt de vergelijking net relevanter, omdat ook hier de verschraling (met vertraging) wordt doorgevoerd.

                Waarom zou olijfolie en wijn in plaats van boter en bier betekenen dat je Italië niet met België mag vergelijken? In Italië steeg de schuldratio enorm ondanks draconische besparingen. Hopen maar dat dezelfde besparingen in een bierland anders uitdraaien?

                Mag ik België met het Verenigd Koninkrijk vergelijken? Onder de besparingsijverige Cameron steeg de schuldratio van het VK tot ongekende hoogtes. Ondanks de mindere besparingen in België bleef de stijging van schuldratio er binnen de perken.

                Hoe het komt dat de schuldratio bij besparingen in tijden van economische crisis stijgt, is redelijk eenvoudig te verklaren. De besparingen remmen namelijk de economische groei, dus ook het BBP. Het gevolg is dat de schuldratio (= verhouding staatsschuld op BBP) stijgt. De hogere staatsschuld is eerder gevolg dan oorzaak van een trage economische groei. Deze verklaring is niet afkomstig van "conservatief links", maar van economen als De Grauwe, Krugman en Stiglitz. Zelfs het IMF betwijfelt nu of de bezuinigingsijver wel zo gezond is.

  • door Patrick op donderdag 3 juli 2014

    Amai! Zelden zo'n lange reacties gelezen, sommige lijken wel aanzetten tot volwaardige papers... En dat vind ik best OK! Ik weet iets van de Nederlandse situatie af maar zeker niet zoveel als schrijver 'Schoemaker', wiens reacties uitnodigen tot nadere studie. Zonder op de details van de jarenlange discussie bij onze noorderburen in te gaan herinner ik me wel hoe recent Nederlandse politici hun kiezers "the best of all worlds" voorspiegelden (na Duitsland dé beste economische scores en die luie Grieken krijgen geen cent! en de EU met zijn Euro kan de pot op), met overdreven groeicijfers goochelden, en alle kritiek op een te stringent besparingsbeleid naast zich neerlegden. Hun oplossing (nadat het zo hooggeprezen poldermodel ook maar een slag in het water bleek) bestaat uit een wel zeer bedenkelijke invulling van het begrip "participatiemaatschappij". Van het ooit zo open en breeddenkend Nederland blijft niet veel meer over. Zou het iets te maken kunnen hebben met een calvinistische reflex? Maar wie vindt een update van bv. Max Weber's ideeën nog interessant?

    In Vlaanderen/België gaat een en ander dezelfde weg op. Maar wat "de participatiemaatschappij" in Vlaanderen concreet zal betekenen is mij vooralsnog onduidelijk. De uitvoering van de 6de staatshervorming zal daar een zware stempel op drukken.

    Maar, naast de politici, moeten ook de sociale partners voor een menswaardige invulling zorgen. Ik vrees dat er ons zware sociale conflicten te wachten staan. De starre opstelling van het VBO en VOKA (die bv. maximale flexibiliteit van hun werknemers eisen maar daar niets tegenover zetten om de flexibiliteit van gezinnen te ondersteunen) lokt alleen maar contraproductieve reacties uit (van vakbonden bv.)

    Nu. We kunnen mekaar hier met theorieën en cijfers om de oren slaan totdat we er allemaal stokdoof van worden. Eén iets lijkt me fundamenteel belangrijk: dat een participatieve maatschappij meer gebaat is met een coöperatief model dan met een corporatief model.

    PS: @ Le grand guignol: dank voor de links; de gratis versie van Wendy Brown: "American Nightmare: Neoliberalism, Neoconservatism, and De-Democratization." staat op http://www.commonhouse.org.uk/wp-content/uploads/2014/04/4873-american_nightmare_neoliberalism_neoconservatism.pdf (andere - JSTOR bv.-) zijn betalend...

    MVG, Patrick.

    • door Schoemaker op zondag 6 juli 2014

      @Patrick Om te beginnen dank voor uw in beginsel niet negatieve kijk op de lengte van mijn reacties. Waar vroeger medeleerlingen zuchtten boven een blad papier om daarop een opstel uit te wringen, had ik daar totaal geen moeite mee. Dat terzijde.

      Al doende hier, merkte ik al gauw, dat ik een onder-ons (en niet georiënteerd op de rechterzijde van de politieke middenlijn) verstoor. Ook dat de context - en met name die van Nederland, niet- of zeer beperkt aanwezig was. Enige historische en hedendaagse duiding vergt wat meer dan tussen de 1 of 10 regels. Daarbij de ervaring, als je niet zorgvuldig aangeeft (vergt meer tekst) wat je bedoelt, gaat men van alles tussen de regels zelf invullen en kom je niet tot discussie, omdat je allerlei onjuiste aannames, die in je mond gelegd worden, eerst weer moet weerleggen.

      Sinds de jaren 80 zitten we in een dominante A-4tjes cultuur. Dat heet efficiënt, omdat dit managers veel tijd bespaarden. Daar is de kretologie in een dominante Twittercultuur op gevolgd. Je zou zeggen, om het te beperken bij de natie, dat het gros van de bevolking (helaas ook op essentiële beslissingsniveaus) aan de aandoening Attention Deficit Disorder lijdt. ADD dus. Het bijkomende hyperverschijnsel maakt het ADHD. Korte termijn geheugen daarvan is beneden gemiddeld en de aandachtboog eveneens. Gauw afgeleid. Past dat even goed bij die dominante verschijnselen! Op beleidsniveau krijg je daarmee korte termijn keuzes en korte termijn resultaten. Regeren is niet degelijke analyse, grand design voor de lange termijn, maar standhouden tot volgende verkiezingen of nieuwe job. Dat hou je vol nog in een hoogconjunctuur, maar niet het omgekeerde. De gevolgen zien wij alom, zoals het bouwwerk van EU, bankencrisis etc. Schandaal na schandaal in grote bedrijven en organisaties en in de publieke sector. Het A4-tjes model werkt niet.

      Het poldermodel werkte wel destijds, omdat de sociale voorzieningen, anders dan nu, niet onder druk nog stonden als nu, door eerder alsmaar uitstel van executie. Of, in wat te kleine stapjes onder voorwaarden. De vakbonden hier verzwakten later ook. Ledental nam af. Mensen vonden hun weg wel. Op het ZZP fenomeen was men daar al helemaal niet ingesteld. Dat hebben ze nu min of meer ingehaald. Maar ja, vakbonden moeten hun bestaansrecht handhaven en af en toe knallen. Dan kun je wat eenvoudiger een fabriek leegtrekken, een sector op de been trommelen (ziekenhuispersoneel, treinpersoneel en noem maar op) dan ZZP-ers. Die krijgen die uren niet vergoed. Of de hele mobiliteit platleggen. Ik vind dat te ver gaan. Stakingsrecht moet wel ingekaderd worden om te voorkomen dat dit totaal buiten proporties treedt. Hiervoor zou je echt een onafhankelijke arbitrage moeten hebben, die dat afweegt en niet puur het stakingsrecht beschermt. Die ook bindende uitspraken kan doen.

      Wat u coöperatief model noemt, is binnen het Fortuynisme en Weverisme m.i. het algemeen belang. Dat zou met Fortuyn in Nederland zijn intrede doen. Dat zou nieuwe politiek weer worden, die al op oude Griekse leest geschoeid was. Dan stuit je weer op een links coöperatief model, of een rechts. Met centrum rechts-links (Rutte-Samson eigenlijk al) kom je al een heel eind, maar in deze tijd zit je met het probleem dat gevestigde middenpartijen partijen tweestromenlanden vertegenwoordigen, waarin ook naar de flanken wordt geduwd en uiteraard verweven zijn met vakbonden e.a., waar dat fenomeen zich ook voordoet. Minister Kamp (rechterkant VVD en no-nonsens type) kon verbazend genoeg, zaken doen met het toenmalig kopstuk van FNV, maar zij kreeg voor haar coöperatieve houding, enorme interne oppositie van een poot binnen de koepel, waar zij leiding aan gaf, met enorm intern tumult als gevolg.

      Nog een vraag: weet u het aantal leden van PS, MR en CDH te vinden? De burgers die lid zijn van Vlaamse partijen zijn wel te vinden op internet (225.000 in totaal). Veelzeggend nietwaar in meer dan een opzicht. Vanuit het federale parlement kan men dat zelfs ook niet melden.

      MVG Schoemaker

  • door Roland Horvath op vrijdag 4 juli 2014

    Participatie heeft hier niet de betekenis van deelnemen aan de -beslissings- macht zoals in vroegere discussies. Die participatie is een absolute noodzaak voor een gezonde stabiele economie om ze te bevrijden van de eendimensionale dictatuur van de aandeelhouders die alleen uit zijn op winst op korte termijn en overdreven dividenden. Participatie in de besproken wet betekent: Als ge het niet zelf kunt, zal niemand het voor u doen. Dus participeren of vergaan. Wat in de participatiewet wordt beoogd naast besparen, bijvoorbeeld het creëren van arbeidsplaatsen, zal waarschijnlijk mislukken omdat er niet voldoende geld voor ter beschikking gesteld wordt. Kortom het meest waarschijnlijke scenario is een totale mislukking.

    Het enige positieve aan de NL participatiewet is dat klaar en duidelijk wordt geïllustreerd voor welke mensen de wet bedoeld is namelijk voor mensen met één of meerdere beperkingen zoals de leden van het kabinet Rutte- Klijnsma, niet goed genoeg voor het echte werk bijvoorbeeld les geven, maar ook niet zo verstoken van vaardigheden als zelfredzaamheid, initiatief en verantwoordelijkheidsbesef dat ze niet aan de hele NL maatschappij: Burgers- media- politici een nodeloos besparingsprogramma en een aantal onwelriekende maatregels zoals het afschaffen van de sociale werkplaatsen en de dwangarbeid voor werklozen en/of bijstandtrekkers kunnen opdringen. De laatsten betalen zo een tweede keer. Wat in NL, BE en in de EU gebeurt aan nodeloze besparingen is verbijsterend en beschamend. De hele crisis namelijk het geldgebrek, het gebrek aan koopkracht bij consumenten en overheid is een financieel probleem dat met een verandering van de bron, van de financiering van de koopkracht op te lossen is. Dat heeft zich al vaker voorgedaan in de geschiedenis in de 19e eeuw en in 1929. Bij een -blijkbaar- onvermijdelijke economische overcapaciteit, zoals in 1929 en zoals we sedert 2008 hebben, verminderen de investeringen want investeren in hetzelfde leidt dan niet naar meer totale winst. Door het wegvallen van een gedeelte van de investeringen komt er minder geld terecht bij de werknemers tevens consumenten. Het probleem is niet meer dan dat. Het grootkapitaal wil hier niet van weten en dist een verhaal op over overdreven krediet en meer van dat soort pulp. De reactie van de werkgevers op de ontstane werkloosheid en de verminderde koopkracht is de kosten te verlagen vooral de loonkosten. In de VS gaf dat aanleiding tot de 'kredietcrisis' ook weer gelardeerd met een vals verzinsel van het grootkapitaal. In elk geval, de GMO slagen er niet in elk afzonderlijk of gezamenlijk tot het besluit te komen dat ze het tegengestelde moeten doen van wat ze nu doen namelijk meer geld uitdelen aan hun toekomstige klanten door meer bedrijfslasten: Lonen- lasten op productie door arbeid of machines- winstbelasting- BTW om de koopkracht te vergroten en meer te ontvangen bij hun verkopen. De overheid moet hen daartoe dwingen. Dat gebeurt niet in NL en in de EU integendeel, de ontwikkeling gaat naar afbouw en/of privatiseren van bedrijfslasten, koopkracht, lonen en Sociale Zekerheid. Ten bate van de exportwinst van de GMO en ten koste van KMO en consumenten. NL/BE/EU moet een goedkope werkplaats worden voor de GMO, al het andere telt niet.

    Een ander veel gehoord argument voor loonsverlaging is de ondernemingen zuurstof geven, dus hun winst te verhogen terwijl die nooit zo hoog was als nu. In die discussie wordt nooit onderscheid gemaakt tussen GMO en KMO =MKB in NL. Nooit hoort men dat de consumenten zuurstof moeten krijgen want de economie produceert geen goederen voor iedereen, ze is er alleen voor de winst, het bestaan, de dividenden en de bonussen van de GMO. Ook wordt groei en het creëren van werkgelegenheid genoemd als reden voor besparingen. Nochtans, materieel gezien: De nodige materialen, machines en mensen voor investeringen zijn overvloedig ter beschikking, er is wat dat betreft een overschot/ leegstand/ leegloop. Het meest hilarische of het meest schokkende is dat investeren in hetzelfde bij een economische overcapaciteit tot niets leidt, de totale winst zal niet toenemen, ook niet de werkgelegenheid en er komt geen groei. En toch worden conferenties gehouden over het creëren van werk, terugdringen van de jeugdwerkloosheid nadat er bespaard is, er niet meer bedrijfslasten worden geheven en de grenzen volledig zijn opengesteld voor de import van goederen zonder invoerrechten ook als die goederen komen uit landen zonder Sociale Zekerheid of milieuwetgeving. Dat laatste dient ook weer alleen de exportwinst van de GMO. De economie kan groeien als de koopkracht vergroot want productie vereist consumptie en omgekeerd. Maar dat willen GMO, grootkapitaal, financiële elite en hun knechten namelijk de meeste media en anderzijds de 10.000 politici van de 28+1 regeringen en parlementen van de EU niet.

    Het is onaanvaardbaar dat een vrij eenvoudig financieel macro economisch probleem niet opgelost wordt omdat machthebbers en politici het niet willen oplossen en omdat media en burgers niet het niveau en de gelegenheid hebben om anders te beslissen. En dat in de plaats daarvan aan een heel land een nodeloze besparing wordt opgedrongen met een verdwaasde titel: Participatiesamenleving.

    • door Schoemaker op zaterdag 5 juli 2014

      Wat een onzin (1ste alinea) om te stellen dat participatie in de besproken wet betekent: Als ge het niet zelf kunt, zal niemand het voor u doen. Dit is een valse voorstelling van zaken en tast uw geloofwaardigheid ernstig aan voor het hele verhaal. Al had u om het even wat voor baan, of opleiding, een werkeloosheidsuitkering (dopgeld) stopt na 18 maanden meen ik en gaat over in bijstand (leefloon). De uitkeringspotten kunnen niet meer voorzien in lange uitkeringen, waar niet of nauwelijks premie voor is afgedragen. Allerlei uitkeringen komen onder een noemer, waar met vermogen en ander inkomen wordt rekening gehouden. Anders wordt het sociale systeem onhoudbaar, zoals eerder de WAO moest worden aangepast. Dat was bedoeld voor beroepsziekten, maar gaandeweg werd iedereen die door allerlei ziektes niet meer kon meedoen aan het arbeidsproces, of er nooit aan had meegedaan, daarin gesluisd. De Gemeenten konden jongeren in de bijstand, zodra er sprake was van een aandoening als ADD of ADHD, borderline etc, die jongeren overhevelen naar Wajong en van hun begroting afvoeren. Dat wil niet zeggen dat zij geheel arbeidsongeschikt waren. Iemand die in de WAO raakte en een partner heeft met een top loon, kon dat WAO geld ook houden, terwijl een huishouden verderop van een minimuminkomen (uitkering of laag loon) meerdere monden moet vullen etc. Van buiten de grenzen, maakten ook mensen gebruik van die potten, die er nooit, of weinig aan hebben bijgedragen. Een kind kan toch bedenken dat dit niet houdbaar is, helemaal als het aantal werkenden t.o.v. niet-werkenden groter en groter is geworden. Doordat die hete aardappel alsmaar maar doorgeschoven is, heb je nou een enorme geforceerde verandering en dat ligt aan politiek en aan mensen die stemmen op de veelbelovers en nu komt de deksel op niet alleen hun neus, maar van iedereen.

      Bespottelijk zijn uw woorden dus van dwangarbeid voor werkelozen. Als er arbeid is, zijn ze niet werkeloos, maar willen simpelweg gratis geld.

      Sinds de invoering van de Euro en de laagconjunctuur zijn mensen met leningen in problemen gekomen. Men leende erop los. Aan geld komen was gemakkelijk. Daar is ook weer in een te laat stadium vanuit de politiek drempels voor opgeworpen, maar zoals dat altijd gaat: wachten tot het kalf verdronken is, of half over de put al hangt. Sinds 2000 zijn allerlei posten die men kon aftrekken van de belasting verdampt.

      Wat conservatief-links mensen vals voorhoudt, dat men enige invloed heeft op internationals en kapitaalmarkten. We hebben het in België gezien, paniek in de tent toen de rente werd verhoogd, want op 100% staatsschuld spreek je gauw van heel wat miljoen extra Euro’s per dag aan rente.

      Het vrije verkeer van personen en goederen hebben een verdringing opgeleverd (vrachtwagenchauffeurs, mensen in de bouw) hier op de arbeidsmarkt en aanslag op sociale voorzieningen van mensen buiten Nederland die kort of niet aan die potten hebben bijgedragen. Men voert iets in, zonder dichttimmeren van misbruik en onbedoelde effecten. Op een al krap overheidsbudget. Een EU project had ook moeten worden voorafgegaan aan een pot, waaruit deze zaken konden worden gecompenseerd in afwachting van een zekere harmonisatie m.b.t. welzijn en welvaart binnen EU en vooral handhaving regels. Met name minimumloon. Grote potten zijn er nu achteraf wel, maar om landen en systeembanken overeind te houden, maar ook weer bezuinigen vergen in individuele landen. De rijkere landen wel te verstaan, die nu ook steeds armer worden en een bevolking die minder te besteden heeft en met een achterstand hebben vanwege overbestedingen voor die tijd.

      Daarbij hebben we de opkomende economieën, die goedkoper produceren en de maakindustrie van algemene producten daar naartoe zijn verdwenen. Een bedrijf van die maakproducten, die daar geen gebruik van maakt, gaat failliet. Mensen willen zo goedkoop mogelijke spullen. Conservatief links komt met de geijkte klachten, maar hebben geen regie meer over bovengenoemde processen, om Robin Hood te spelen, al stemt de hele natie op hen. De gouden tijden van sociale voorzieningen zijn voorbij. Dat geeft weerstand en ongenoegen, maar nog meer als staat op de pof leven is hoogst onverantwoord en asociaal t.o.v. de mensen die de staats als schild der zwakken nodig hebben. De kinderen en kleinkinderen opzadelen met een bijna failliete boedel is ongehoord, zowel van politici die het die kant opduwen als mensen die erop stemmen. Hangen in voltooid verleden tijd t.a.v. sociale hoogtijdagen = links conservatief.

      U durft wel met dat "vrij eenvoudig" (laatste alinea) te stellen in een zo complexe situatie.

  • door Roland Horvath op zondag 6 juli 2014

    1/ Ter attentie van Schoemaker, zaterdag 5 juli 2014. Enkele klemtonen. Akkoord, slecht geformuleerd. De oplossing van de crisis is 'zeer' eenvoudig: Meer in de prijs van het verkochte product verrekenbare bedrijfslasten, een kwestie van procenten, in alle EU landen bijvoorbeeld meer BTW in te voeren door de lidstaten zelf op aanwijzing van het EU bestuur. Het probleem is zuiver financieel en de beschreven bewerking zal nog vaak moeten toegepast worden door een voortschrijdende werkloosheid door automatisering. De financiële elite en de GMO willen dat niet, ze organiseren een verarming in de hele EU zoals in Griekenland. Onbetaalbaar betekent dat de GMO niet willen betalen. De partij van de GMO en van het BE grootkapitaal N-VA herhaalt dat voortdurend. Dan doen ook de werkgeversorganisaties die het discours van de GMO beamen ten koste van koopkracht, consumenten, KMO: De meeste van hun leden.

    2/ Zonder Sociale Zekerheid SZ hebben de ondernemingen wereldwijd bijna geen klanten, zeker in de toekomst. SZ is dus niet ouderwets, waarom zou het, maar een absolute noodzaak voor een moderne economie met veel gepensioneerden, werklozen en automatisering. SZ is haalbaar, houdbaar, realiseerbaar, betaalbaar en de financiering daarvan is verrekenbaar.

    3/ De politiek moet en kan een rol spelen tegenover GMO en beurs: De overheid moet een tegenmacht vormen. Een fatalistische opvatting daaromtrent is fout, nodeloos en onrealistisch. De belangrijkste te overwinnen factor zijn de media, waarvan de meesten afhangen van het grootkapitaal en ons 24/7 en jarenlang hersenspoelen met de weldaden van het ongeremde neoliberale kapitalisme.

    4/ Zorg, arbeid, arbeidsgeschiktheid, geld, bijstand: Het worden individuele zaken geen collectieve. Die opvatting breidt zich straks uit naar alle andere facetten van de collectieve ondernemingen/ verzekeringen. Er is niet zoiets als een samenleving zoals Thatcher zei, is ongeveer de leidraad van de participatieverdwazing. Wellicht ten overvloede, de GMO willen niet betalen, NL en de hele EU moeten voor hen een goedkope werkplaats worden.

    Het begrip participatie mag harder uitgedrukt dan: Als ge het niet zelf kunt, zal niemand het voor u doen. Het betekent zelf doen of vergaan, sterven. Zoals solitair levende dieren sterven als ze mislukken in hun normaal gedrag. Bij in groep levende dieren is er meer 'sociale zekerheid'. Wat vooral stoort in het zinloze pleonasme participatiesamenleving is dat men maar kan participeren, bijdragen als men iets heeft: De mogelijkheid te werken of geld. Het 1e hebben de meeste 65pussers niet meer en geld wordt verdiend in een collectief proces. Nogmaals het 1e: De zorg is nu individueel, niet meer collectief. En geld is zogenaamd nu ook individueel niet collectief. Het feit dat er onontkoombaar wat anomalieën zitten in welke regeling dan ook betekent niet dat er een draconische omschakeling met 40 procent minder geld moet gebeuren. Overdrijvingen kunnen anders geregeld worden.

    5/ In uw verhaal beste Schoemaker zijn er nog 2 onaanvaardbare punten. Er wordt beweerd dat het na ons slechter zal gaan. Dat slaat nergens op en is alleen gestoeld op centen, consumenten en overheid hebben minder geld en dus komt men zo tot die arbitraire conclusie. Die niet slaat op lange termijn ontwikkelingen die we moeilijk kunnen voorspellen. Ten 2e, de idee van de collectieve eigendom van de aarde zonder dewelke geen bruikbare macro economische theorie of praktijk kan opgebouwd worden. Hieruit volgt onder andere de idee van een Onvoorwaardelijk Basis Inkomen OBI voor iedereen. Wat door u gratis geld genoemd wordt.

    In dit verband, verplicht vrijwilligerswerk voor werklozen betekent dat die lui een tweede keer betalen. De eerste keer was bij het betalen van sociale bijdragen. Het is ook dwangarbeid, het ontneemt de werklozen de mogelijkheid zich thuis bij te scholen, het tast het statuut van de ambtenaren aan, het is onwenselijk met het oog op een veel grotere werkloosheid in de toekomst door automatisering. Het is van een psychische gestoordheid die de vloer aanveegt met alle rechten van de burgers. Antidemocratisch, antisociaal en vooral antiliberaal. De werkloze burger, en bij uitbreiding alle burgers met uitzondering van de 1 per 10.000 superrijken, heeft geen materiële of sociale rechten. Hij moet bij de overheid zijn hand ophouden en dankbaar nodeloos werk verrichten.

    • door Schoemaker op maandag 7 juli 2014

      Meer BTW betekent meer kosten voor de kleine portemonnee binnen EU. Maar tussen EU en buiten EU is dat een nadeel voor EU en werkgelegenheid. De loonkosten binnen EU is wel een groot verschil en dus productiekosten en nadelig voor Westen en Noorden EU met hun verplichte afspraken t.b.v. werknemers.

      Ierland krabbelt op en ook Spanje, dus de uitkristallisering van herstelmaatregelen moet nog komen. Het is nog te vroeg voor af servering. U focust selectief op N-VA, is nog maar 10 jaar oud en heeft al die verwevenheden niet.

      De Wever volgt Paulus: onderzoek en behoud het goede. De Wever doet dat uiterst grondig en kiest de beste optie (welke beperkingen die ook moge hebben). Economie toont zich altijd een eb en vloed beweging en is van veel invloeden buitenaf ook afhankelijk. U gaat helemaal voorbij aan de shift die nu gaande is om kleinschaliger en minder kwetsbare economie op te bouwen. ZZP-ers, die nu in NL meer op voorzieningen een beroep kunnen gaan doen, zoals particuliere burgers, bij geen inkomen. Het gaat alleen traag.

      Consumenten worden langzaam aan door alles veel minder passieve consumenten in een weggooitijd. Er komen meer lokale initiatieven. Fenomenen als crowd funding zie je, maar is nog in gift-stadium. Als dat meer geprofessionaliseerd wordt en mensen krijgen voor hun lening minimaal hetzelfde aan rente als op een spaarrekening, blijft dat buiten de bankenwereld. Overheid kan een garantie bieden tot een bepaald bedrag, zoals nu ook gebeurt bij banken. Er is toch een grote behoefte hoor en zie ik, aan geld om te kunnen investeren onder kleinere ondernemingen. De banken geven liever aan grotere ondernemingen, omdat dat meer zekerheid biedt volgens hen.

      Je moet de juiste initiatieven hebben met de juiste (integere) mensen en dat kan de burger veel meer invloed op eigen leven geven binnen regio en binnen natie.

      Sociale zekerheid hoort bij een beschaafde samenleving, maar daar is van alles in ontspoord en met veel kapitaalverspilling. Hier konden mensen grootschalig misbruik van maken en in hospitaliseren door anonimiteit waarin men leeft, vooral in steden. Sociale zekerheid betekent een vangnet voor wie zich niet kan redden en geen hulpbronnen zelf heeft. Overheid zorgt voor een collectieve basis waar basisbehoeften van kunnen worden betaald. Gemeenschap kan de taart opsieren.

      Veel minimumlonen bieden niet meer dan die basisbehoeften en dat demotiveert om werk te zoeken (met het probleem armoedeval worstelt men al decennia). Hogere minimumlonen tasten toch concurrentie positie aan. Dat vormt nu eenmaal kostprijs. Hier komen al jaren kabinetten niet uit.

      Noodzakelijkwijs hoeft het met een shift niet slechter te gaan (wel anders en niet steeds meer en meer), maar zonder die bovengenoemde shift (als die niet doorzet) zeer zeker wel. Simpelweg omdat minder werkenden de alsmaar stijgende groep niet-werkende kunnen onderhouden, met alle andere kosten die de staat heeft zoals het in achterliggende jaren en tot nu toe ging. De babyboom na WOII moet nu nog overbrugd worden, doordat die geboortegolf een incidentele piek heeft doen ontstaan in de bevolkingssamenstelling.

      Nee, gratis geld voor iedereen is m.i een utopie. Wie bekostigt in de grote schuldenlasten binnen EU die inkomens. Waar haalt u dat geld vandaan? West Europa kan nu al die aanhoudende stroom mensen uit de hele wereld niet aan vanwege opvangverplichtingen die in een ander tijdsbeeld zijn afgesproken en de ontstane sociale voorzieningen en economische perspectieven een enorme aanzuigende werking heeft. U gaat daarmee volksverhuizingen naar hier verhogen.

      We zitten op totaal andere en onoverbrugbare golflengten als het gaat om verandering, waarbij u met stappen bezig bent (oude concepten en utopische tegelijkertijd) zonder aan te kunnen geven hoe u dat wil organiseren en betalen en alles is bij u stuur vanuit de overheid, die nu al wel bewezen heeft niet capabel te zijn en juist alle stuur uit handen heeft gegeven, of het stuur enorm stroperig (bureaucratie) en duur heeft gemaakt. U spreekt uzelf zo tegen in dat opzicht en ik hoor alleen maar ikke, ikke, rechten, rechten en nog eens rechten en liefst via de gemakkelijkste weg en hand ophouden.

      Neo liberalen (en de N-VA die nog maar 10 jaar bestaat) krijgen dat koekoeksei ook nu weer van u in hun nest gekieperd. Ik vind dat nergens op slaan hoor.

      Het ontbreekt er nog maar aan dat u niet over Star Trek begint met een niet-geld systeem en alles wat uit een machine komt op commando. Blijf toch even bij de hedendaagse realiteit. Daar moet je het mee doen vooralsnog en bezien wat met dat ongelukkige startpunt kan worden gedaan ten goede. Zoals ik aangaf boven kunnen mensen weerbaarder weer worden en hun lot niet passief in vage constructies leggen en een overheid die zich alsmaar verslikt in grote projecten en dan weer terug moet komen bij de burgers om geld, om gaten in hun ondoordachte beleid te repareren.

      Zowel de Wever als Fortuyn ergeren zich rot aan die verkleefde bovenlaag en coterieën. Waarom denkt u anders waarom beide heren zo’n ongekende hoge betonnen muur van weerstand en verkettering ondervinden? Macht en status quo werden aangetast! U ziet dat overduidelijk niet.

      Er is betaald werk en vrijwilligerswerk naar de begrippen die we kennen. Verplicht vrijwilligerswerk bestaat niet. Gratis werken, of onbetaald werken zijn tot nu toe de beste omschrijvingen bij deze compensatie voor gratis geld. Uw tirade daaromtrent vind ik dermate onwerkelijk; kan er met de beste wil van de wereld helemaal niks meer mee.

    • door Schoemaker op maandag 7 juli 2014

      NB

      Even nog over een stukje tekst van u over sociale bijdragen en die je enorm veel tegenkomt: de premies zitten aan de grenzen die mensen kunnen betalen. Daar wordt zo simplistisch aan voorbij gegaan!

      Indien er niet genoeg massa is die een autoverzekeringspremie betaalt, wordt die verhoogd als er teveel een beroep op wordt gedaan. Of de uitbetaling verlaagd. Dat zinkt misschien nog wel in en men zal het ook wel moeten accepteren, of geen auto rijden.

      Dat maar gemakkelijk verwijzen naar wat betaald is aan premies voor sociale zekerheid, zonder blijkbaar een breed besef, dat die potten op dezelfde manier werken (inkomsten t.o.v. uitgaven) als die autoverzekering, is onwerkelijk en bizar. U doet dat ook.

      Voor bijstand of leefloon is nooit geoormerkt geld ingehouden, behalve dat dit uit de algemene pot komt waar iedere belastingbetaler aan heeft bijgedragen en waar van alles en nog wat uit bekostigd wordt, hetgeen ook niet verder kan gaan dan de bodem van de schatkist. Omvangrijke groep zit er enorm veel jaren in en niet zeldzaam tot aan AOW en heel veel hebben niet aan al die potten bijgedragen. Dan zakt het systeem logischerwijs in.

      Verstrekkingen uit ziekenfondspakket worden in NL ingeperkt, omdat men anders de premie moet verhogen. Bij een explosieve doorgaande groei uitgaven, zou dat op Euro 500,00 neerkomen per persoon binnen afzienbare tijd.

      De staat is in het groot niet anders dan een gewoon huishouden met inkomsten en uitgaven en met desastreuze gevolgen als je te lang meer uitgeeft dan er binnenkomt. Blijkbaar is de staat in de breinen van veel mensen een bron van altijd beschikbaar geld, waar naar believen over beschikt moet kunnen worden. Hoe zijn die burgers zorgen niet, als zijzelf er maar geen last van hebben.

      Zoals eerder gezegd: we zitten decennia primair in een mentaliteitscrisis op alle niveaus en nu staan we naar de gigantische brokken ervan te kijken - en met vingers te wijzen - wie de schuld is en waar de betaling en de oplossingen vandaan moeten komen, op een klein deel na. Inventieve mensen zijn dat die intussen zelf aan de slag gaan regie te heroveren.

  • door Roland Horvath op maandag 7 juli 2014

    T.a.v. Schoemaker ma 7 juli 2014. Door N-VA wordt de macht niet aangetast maar gediend. N-VA is gehuurd, gekocht door het BE grootkapitaal, de GMO, de miljardairs, de diamantairs. Haar doelgroep is geenszins de KMO/MKB, de middenstand, de consumenten, de binnenlandse koopkracht.

    Feiten genoeg maar de interpretatie daarvan, beste Schoemaker. U beschikt over feitenkennis maar u spreekt de taal van de 1% van de 1% superrijken, van N-VA, dus u heeft het herhaaldelijk over 'een verlammende status quo'. Het probleem is dat sedert 1430, het begin van het BE staatsverband door Philips de Goede, er nog niemand in BE een verlammende status quo heeft geconstateerd. Er hebben er velen zo'n verlammende status quo gefantaseerd maar nog niemand heeft er één geconstateerd. Ten andere, als iets goed werkt, zoals BE vóór de staatshervormingen, dan moet dat niet veranderd worden. Hetzelfde verhaal geldt voor de andere begrippen in het discours van N-VA. Bijvoorbeeld voor het gebrek aan democratie omdat WA relatief meer Kamerleden heeft dan VL, een pariteitsregel. Dat soort regels geldt in alle federale staten. Kortom, het N-VA discours hangt aaneen van de verzinsels, waarvan sommigen niet door de beugel kunnen. Bijvoorbeeld: Gezegd door de Leider in het kader van 'transfers': De Walen profiteren van de Vlamingen. Dat betekent meer algemeen: De armen profiteren van de rijken.

    De interpretatie van de relevante feiten hoeft niet ingewikkeld te zijn. Het sociaal economisch programma van N-VA is terug naar de verhoudingen van de 19e eeuw. Dus afbouwen en/of privatiseren van Sociale Zekerheid, lonen en koopkracht ten koste van KMO en consumenten. Dat resulteert niet in opleving van VL of van BE maar in een langdurende depressie en armoede. De GMO willen dat zo.

    • door Schoemaker op maandag 7 juli 2014

      Retoriek en nog eens retoriek vanuit een achterhaald conservatief linkse koker. U blijft in herhalingen vallen en de pot verwijten dat de ketel zwart ziet...Zinloos verder!

      • door Ter Zijde op dinsdag 8 juli 2014

        Deze website vertrekt vanuit een uitgesproken links denkkader. Bent u er zich misschien niet van bewust dat uw denkbeelden evenzeer ideologisch gekleurd zijn? Wat mij betreft praat u gewoon de rechtse propaganda na die in de commerciële media voor quasi neutraal doorgaat.

        Het al of niet haalbaar zijn van de herverdeling van de welvaart is geen vaststaand feit, maar een product van maatschapelijke keuzes. Denkt u misschien dat de verdere concentratie van de welvaart, met alle gevolgen vandien, WEL haalbaar is?

  • door Schoemaker op maandag 7 juli 2014

    @ter zijde Een evenwichtige begroting lijkt mij logisch. Hoe je in die exceptionele situatie nu in Europa na Bankencrisis en Eurocrisis weer herstelt is een hachelijk project. Economen, experten verschillen. Wie vertrouw je en geloof je en er zijn zoveel invloeden waar een regering geen grip op heeft.

    De economie niet dood bezuinigen (bestedingen consument) is het punt van discussie momenteel en daarbij schuldenlasten afbouwen en dus de miljoenen rente dagelijks op die schuld, anderzijds particuliere jobs vergroten en dus een beter ondernemingsklimaat faciliteren met lagere kostprijs (arbeidskosten), sociale voorzieningen betaalbaar houden door hervormingen en aanpassingen, met name het feit dat mensen de laatste 50 jaar gemiddeld 10 jaar ouder is geworden. Economen verschillen. Het is geen wiskunde. Dit is ongekend dus niemand weet zeker dat de eigen oplossingen goed uitpakken. Met name die kapitaalmarkten zijn niet te regisseren, behalve via fondsen met miljarden erin en meteen inzetbaar. Wie mag die vullen?

    Zuidelijke landen in Europa (boter en olie grens) hebben altijd nogal een langjarige dominante cultuur vanuit vakbonden en socialistische voorkeur en minder de focus op begrotingsdiscipline om (opgetrommelde) volksopstanden etc. te vermijden en weer herkozen te kunnen worden.

    De VS vind ik niet te vergelijken met een land als Nederland, hoezeer u dat betwist. Het schuldenplafond is daar duizelingwekkend hoog en nog niet zo lang geleden zagen we sluitingen van musea enz. en werd het personeel naar huis gestuurd. Als China wankelt, wankelt de VS en wij voor groot deel mee. Een net te diep dipje als gevolg van bezuinigen kan men daar nauwelijks veroorloven. Europa betreft soevereine landen ook nog eens en onderling nog heel verschillend ook. U vindt dat allemaal niet relevant. Verschil van mening nietwaar.

    Het stuk wat u aanhaalt met statistiek is een reactie op een artikel dat België op Japan na, de hoogste stijging kent van de niet-rente-uitgaven. Opmerking: over 100% schuld is die rente uitgaven wel gigantisch! Als die hoger wordt door beoordelingen van die kredietbureaus is er paniek in de tent. De auteur van uw stuk heeft het daar verder niet over.

    Hij stelt dat de stijging van de schuldratio van Europese landen niet onvermeld mag blijven en geeft een statistiek waarin verandering in procent van BBP 2013 t.o.v. 2009 is te zien. België 4.1%, Duitsland iets van 5% en Nederland 13.5%. De rest hoger tot zeer hoog zoals Griekenland.

    Veel hervormingen zijn in 2013 door de Tweede en Eerste kamer gegaan. De uitwerkingen moeten dit jaar en komende jaren nog blijken. Dus uw conclusies zijn nogal prematuur. In België moet men er zelfs nog aan beginnen. Dus waar u uw stelligheden op stoelt...

    De auteur meldt nog wel, dat een schuldratio in België van 100% zeer hoog is en een last uit het verre verleden (die kun je niet wegtoveren he). In Nederland is die niet 100%. Ook te hoog, maar iets van 35% meen ik minder, maar scheelt miljoenen dagelijks aan rente, dat toch uit de begroting moet komen. In andere landen verschillen de percentages onderling net zo goed.

    De rentelasten (naast die heel hoge stijging van de niet-rente-lasten in Belgie) moeten toch uit de lengte of de breedte komen lijkt mij, om je dan gerust te stellen met dat statistiekje waarin de effecten van bezuinigen hooguit van Duitsland zitten? Als de staatschuld van het rijtje landen in 2009 (na het rampjaar 2008) al zo gigantisch verschillend is (worden niet genoemd) krijg je toch een troebel beeld. Duitsland heeft veel vroeger gigantisch bezuinigd op arbeidskosten en aflossing staatsschuld en staat er nu economische veel beter voor dan België en Nederland (moet de Euro nog stutten ook) en die staat in het statistiekje op 5.2%. Weinig verschil met België, waar 7000 jobs weggevallen zijn in korte tijd en die trend doorzet. Dus economen en pseudo economen zeg het maar...Ik stort mij liever niet in de mangel van kapitaalmarkten (zoals eerder al toegelicht) en wacht bij voorkeur op hoop van zegen af wat de effecten worden wat de regering in Nederland aan maatregelen heeft genomen. Dat zal Belgie in de loop van komende nieuwe regering wel aanschouwen. Leer ervan zou ik zeggen.

    Nederland bleef er langer tijd beter voorstaan met de werkeloosheidscijfers dan buurlanden, toen omstreeks 2000 de laagconjunctuur intrad en ook nog na dat rampjaar 2008. De werkeloosheidcijfers verhoogden snel de laatste paar jaar. Ik verwacht dat Nederland ook later weer gaat verbeteren na de (uitgestelde) nodige ingrepen. Een crisis is altijd helaas het enige momentum dat drastische hervormingen kunnen plaatsvinden, want dan komen zelfs socialistische regeringen en de vakbonden uiteindelijk daar niet meer onderuit. De rente mot toch tijdig worden afgetikt en overheid doordraaien.

    Die uitstel effecten had Nederland door het poldermodel een stuk minder en daardoor waren de werkeloosheidscijfers denk ik na 2008 langer beter dan in omliggende landen. De WAO en zorgverzekering zijn in Nederland al hervormd. De eerste kabinetten Balkenende waren hervormingskabinetten, daarna was het sukkelen door moetjes vanwege stembusuitslag en vielen dan ook vroegtijdig. Dat gebeurde ook met Rutte I. Dat gemodder kent Belgie ook.

    Frankrijk met een socialistische regering en lager gestelde AOW leeftijd o.a. lost begrotingsproblemen nu op door Brussel te vragen om geld toe te schieten. Frankrijk haalt die 3% niet. Uitstel gaat ook niet helpen als je niet wat aan de uitgavenkant doet. De factuur ervan wil Frankrijk graag naar de EU doorschuiven, net als de Vlamingen ook mogen betalen voor het ophouden van de te grote socialistische broek.

    • door Marc Kregting op dinsdag 8 juli 2014

      Met dank voor alle bijdragen beschouwt de redactie deze discussie nu voor gesloten.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties