about
Toon menu

Abou Jahjah: "Identiteit depolitiseren en armoede de-etniseren"

Dyab Abou Jahjah stelde maandagavond zijn nieuwe boek voor in De Roma in Antwerpen. In de Turnhoutsebaan dus, de straat waar de commotie rond de toenmalige voorzitter van AEL twaalf jaar geleden een triest hoogtepunt bereikte.
dinsdag 17 juni 2014

DeWereldMorgen.be

In 2007 vertrok hij naar Libanon en nu is hij terug. “Ik zag wel wat verandering in het straatbeeld dat nog veel diverser geworden is, maar het debat en ook de statistieken vertelden me meteen dat er weinig veranderd is. Het lijkt zelfs eerder verergerd te zijn. Er is geen beleid of politieke wil aanwezig om er iets aan te doen”, zei Dyab Abou Jahjah.

Abou Jahjah legde uit hoe zijn denken geëvolueerd is. AEL was een beweging die heel hard bezig was met identiteit. Zijn nieuwe beweging zal dat minder zijn. “In 2009 richtte ik met activisten uit andere Arabische landen Volksinitiatief op, een beweging die pleit voor een inclusief pan-Arabisch burgerschapsproject. Identiteit is belangrijk binnen een emancipatiestrijd en zeker binnen de opvoeding. Ik laat mijn kinderen kennismaken met Arabische muziek. Maar de polarisering is vandaag zo diep en mensen plooien zo sterk terug dat het identitaire discours een doodlopende weg is.”

Volgens Bert Anciaux die samen met Peter De Roover (N-VA) enkele stellingen uit het boek kreeg voorgeschoteld, gaat Abou Jahjah iets te snel voorbij aan het belang van identiteit. “Elke gemeenschap moet zichzelf kunnen blijven. Alleen zijn we van een open houding geëvolueerd naar een assimilatiediscours en wordt ons wijsgemaakt dat de monocultuur het ideaal is”, aldus Anciaux.

Peter De Roover hamerde op het Vlaamse wij-gevoel. Hij kon en wou het niet definiëren, maar het toont zich bijvoorbeeld in de manier waarop Etienne Vermeersch ons denken beïnvloedt en zijn Finse tegenhanger niet.

Laboratoria

De stad is van ons, zo luidt de titel van het boek. Dyab Abou Jahjah meent dat de stad het DNA van de toekomst in zich draagt. De toekomst zal in de steden gemaakt worden. Steden kunnen de laboratoria worden waar die nieuwe, hybride identiteit tot stand komt.

In zijn boek schetst hij drie toekomstscenario's: twee doembeelden en één hoopvol verhaal. In het eerste doembeeld vlucht de gegoede blanke klasse weg uit de steden en worden steden een dumpingplaats van armoede en uitsluiting.

In het andere sombere scenario worden de armen net weggejaagd door gentrificatie. “Door mensen weg te jagen creëer je onleefbare banlieus. Sommige van die blanke nieuwkomers in arme wijken gedragen zich echt als missionarissen”, zei Abou Jahjah.

Volgens hem kan je armoede enkel oplossen door te investeren in mensen, door de armen op te tillen tot de middenklasse. “Daarom noem ik N-VA een gevaarlijke partij. Niet wegens het racisme, wel wegens het sociaal-economische programma”, zei Abou Jahjah.

Abou Jahjah had het ook even over zijn nieuwe beweging. “Dat wordt geen politieke partij want daarvoor zitten er te veel mensen in met verschillende ideologische achtergronden”, zei Abou Jahjah. “Het wordt een beweging die identiteit wil depolitiseren en socio-economische problemen de-etniseren.”

De stad is van ons verscheen bij Uitgeverij Pelckmans

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

3 reacties

  • door Schoemaker op dinsdag 17 juni 2014

    Van deze mijnheer Abou Jahjah gaat integratie en cohesie al helemaal niet komen. Het is o zo gemakkelijk als landen van herkomst in bevolkingssamenstelling niet of nauwelijks veranderen, om dan de sociologische lat in West Europa veel te hoog te leggen. Een groot deel van oorspronkelijke bevolking voelt zich er vervreemd van hun eigen omgeving van oorsprong. Omgekeerd zou die lat zeer laag liggen, of op de grond. Maar dan is meteen er de reflex: we hebben het over Belgie, of over welk West Europees land dan ook. Hoe beroerder het met acceptatie in landen van herkomst is gesteld als het gaat om andere etnische groepen, met eventueel een andere religie, andere kleding, andere normen en waarden, hoe arroganter en veeleisender men zich elders opstelt in het nieuwe land. Niet eens door eerste generatie. Het geboren hier zijn, of niet, maakt feitelijk niets uit, al ervaren de volgende generaties dat wel zo. De ontvangende bevolking kijkt of men zich wel of niet aanpast. Helaas is daar 40 jaar te laks mee omgegaan in Europa. Indien er geen vereuropeanisering plaatsvindt in voldoende mate in het algemeen en aanpassing in het land waar men woont in het bijzonder, hoe moeizamer het wordt in Europa met integratie. Identiteit inleveren aan de kant van oorspronkelijke bevolking en daarbij een herkenbare leefomgeving, omdat nieuwe Belgen clusteren en hun identiteit onaangetast willen laten na emigratie, gaat knellen. Als het oorspronkelijke paspoort nog in grote mate op de eerste plaats komt voor zelfs derde generatie, zal de cohesie moeizaam blijven. Als het in de openbare ruimten in een kleine land tientallen talen te horen zijn, zal cohesie moeizaam blijven. Men kan nog zo met moraliserende vingers zwaaien, maar je kunt niks van bovenaf opleggen in de hoofden en harten van mensen, al is hier de tolerantie nog zo hoog vergeleken met landen van herkomst. Je kunt overvragen. Fortuyn noemde dat en die door bevolking zelf ongevraagde ontwikkelingen, een gegroeide veenbrand. Anders dan na WOII, is emigreren door mobiliteit, technologie en groter wordende etnische bevolkingsgroepen, geen leven meer waar familie en landgenoten heel erg op afstand leven, zowel fysiek als met communicatie. Integreren wordt dan als een urgentie ervaren. Als alle groepen blijven clusteren zoals nu, kun je spreken van filialen van buitenlanden in ook kleine (dichtbevolkte) landen, waarbij sommige staatshoofden van landen van herkomst zich danig met hun vertrokken onderdanen naar elders blijven bemoeien en andersom. Zelfs als kinderen en kleinkinderen in nieuwe landen zijn geboren. Dat zie je in de typische emigratielanden niet. De invloeden van wat in landen van herkomst gaande is, gaat in West Europa ook ineens een grote rol spelen hierdoor. Volgens mij veel meer in Europa dan in de grote typische emigratielanden. Te ver weg, en/of omdat die landen enorm groot zijn; men al een paar honderd jaar op een multicultuur is ingesteld en men zich meteen ook Amrikaan of Canadees WIL voelen. De oorspronkelijke bevolking daar is volledig naar de marge geduwd. Dat maakt het verhaal heel verschillend t.o.v. Europa. In Europa wordt nagenoeg alles bemeten en openbaar gemaakt, dus ook zaken als racisme, homofobie etc. Dat gaat in de regel over oorspronkelijke bevolking. Welke bevolkingsgroep in West Europa is daar geheel vrij van? En de landen van herkomst? Onderzoeken zijn daar niet, dat moet je in de media waarnemen. Dus laat men eens ophouden oorspronkelijke West Europeanen voortdurend ermee om de oren te slaan, als men hier vergeleken met elders blijkbaar zo goed scoort dat uit alle delen van de wereld mensen juist naar West Europa wil komen en bij voorkeur meer de noorderlijke landen. Dus zo beroerd zal het met racisme en al dat fraais hier niet zijn. Buiten de massimmigratie in korte tijd is er juist na de jaren 60 maatschappelijk en technologisch ook enorm veel veranderd en dus veel te verhappen. Met als rotte kersen op die taart een bankencrisis, Eurocrisis. Allemaal zaken waar gewone burgers niet in zijn geconsulteerd, maar zoals altijd, de gevolgen van hebben en de rekening betalen.

  • door Schoemaker op dinsdag 17 juni 2014

    Fortuyn meldde 25 jaar terug hetzelfde (middenklasse die ontbreekt) over Rotterdam, waar hij succes heeft geboekt met leefbaar Rotterdam. Boeken kunnen zo in andere bewoordingen gekopieerd worden van Fortuyn. De Wever meldt diezelfde gevolgen van wegvallen van de middenklasse t.a.v. Antwerpen. Brussel hetzelfde verhaal. Er zal van bovenaf op meer dan een terrein een goede verhouding moeten worden georganiseerd in steden, anders gaat het een somber scenario worden. De technologie zou net zo goed weer een trek naar buiten de steden kunnen veroorzaken. In een laagconjunctuur of extreem laag en geen goed betaalde job, zoals in Griekenland, gaan mensen de stad uit. Te duur. Een tijd tot 2000 zit er denk ik niet meer in. Laaggeschoold werk zit in de tuinbouw en meer bedrijven komen toch terug op productie elders. Armoede. Ongeacht komaf, uitkeringen, toeslagen, kinderbijslagen, zijn voor iedereen in dezelfde situatie hetzelfde, maar niet iedereen kan de tering naar de nering zetten. Dat is ook een taboe bij armoede. Een sociaal incassobureau, landelijke uitgerold, moet voorkomen dat de mega-incassoindustrie de botjes nog verder afkluift en die over de schutting naar de belastingbetaler vervolgens gooit. Een poot voor sociale leningen ter overbrugging als werk ophoudt, of een uitkering, is nodig. Een poot voor verplicht en vrijwillig budgetbeheer. Wil men niet meewerken, of onvoldoende, moet een SIB een mandaat hebben om meteen bewindvoering in te stellen. Bij een dergelijk sociaal incassobureau ziet men bijtijds waar ploblemen opstapelen. Men kijkt of men de voorzieningen benut, of misbruikt. Daarvoor komt een medewerker voor alle schulden, die als het goed is niet zo kunnen oplopen als nu. Die kan eventueel aan de bel trekken voor andere hulp. Mensen die geen sociaal netwerk hebben en die budgetbeheer simpelweg nodig hebben, kunnen daar terecht. Men kan goedkopere totaal pakketten samenstellen, die verzekeringen, gas, licht, telefoon, internet omvatten en die met de huur meteen bij binnenkomst uitkering/loon gedebiteerd worden. Of de plaatselijke overheid verstrekt dat en houdt dat meteen af van uitkeringen. Gaten met gaten dichten met alle ellende uiteindelijk van dien, voorkom je. 1 op de 17 jongeren hebben volgens toenmalige minister Rouvoet van Jeugd en Gezin in Nederland een psych. gerelateerde stoornis. Die zijn veelal erfelijk, dus er zijn ook heel veel ouders met diezelfde stoornissen. Zolang er een beschermend netwerk is, is er niets aan de hand, maar dat is altijd niet zo. Als we echter blijven uitgaan van autonomie en dus al die ellende en schuldhulpverlening, die daar uit voorkomt, is dat geld in een put gooien. Dan heb ik het nog niet over mensen die gaan dementeren en geen netwerk hebben. Mensen worden steeds ouder, dus dat verschijnsel ook. Een onoverkomelijk probleem is dat er altijd enige ruimte moet zitten tussen een uitkering bij geen werk en loon bij werk. Met alle toeslagen, loont werken niet. De bekende armoedeval als men werkt en een minimumloon krijgt. Gaan de minimumlonen omhoog voor de werkgever, dan drijft dat de kostprijs op en concurreert men niet meer en kost dat arbeidsplaatsen. Van een uitkering naar een job kost vaak ook nog vervoer naar werk en houdt men minder over dan met een uitkering. Dat vergt nog heel wat creativiteit om dit op te lossen en tegelijkertijd dat mensen een basisinkomen hebben waar men de basiskosten enigszins redelijk van kan bekostigen, of dat nu mensen betreffen met een vreemde achtergrond of niet. Die zitten per huishouden in hetzelfde schuitje op dat punt. Onder de oorspronkelijke bevolking is het netwerk van de eigen gemeenschap vaak al weggevallen. Binnen de eigen straat, de individualisering en ontkerkelijking in het algemeen na de jaren 60 en vaak maar enkele kinderen hebben, die verspreid in het land wonen. Die zaken zouden best beter kunnen zijn onder de nieuwe gemeenschappen. Ik vind over dit onderwerp de aanvliegroutes vaak erg onvolledig. Ook een taboe om man en paard te noemen. Niet als het om oude bevolking gaat, maar wel om nieuwe. Het verzandt dan in beschuldigingen over racisme en noem het bekende rijtje maar op. Abou Jahjah strooit dat zeer onterecht over N-VA uit. Hij was al eenzijdig, maar alleen al met die beschuldigingen volkomen ongeloofwaardig. Het gaat last but not least ook om inspanningen van mensen zelf. Rechten en plichten en realistisch worden t.a.v. draagkracht t.o.v. draaglast m.b.t. sociale vangnetten. De toptijden liggen al 14 jaar achter ons en de rest van de wereld elders wil graag ook meedelen in welvaart en welzijn. Dus minder wordt het hoe dan ook. Of men gaat voort met proberen hier terplekke daarin mee te delen. Dus zal men toemoeten naar elke euro t.b.v. sociale vangnetten heel efficient in te zetten. Wie het anders voorstelt in huidige situatie, houdt mensen voor de gek en dat kan alleen maar zijn vanwege eigen belangen, of die is losgeweekt van de realitiet.

  • door Schoemaker op donderdag 19 juni 2014

    Nog een opmerking aangaande de titel (de stad is van ons) van het boek. Ik weet niet of de schrijver ervan aandelen heeft, maar volgens mij bestaan die niet. Ik vermoed dat die titel geinspireerd is op de uitspraak van Bart de Wever: de stad is niet van iedereen, als niet iedereen van de stad is. Dit veronderstelt een tweerichtingsverkeer, namelijk: rechten en plichten die inwoners hebben! Het is niet verrassend, dat deze beide elementen ontbreken bij de titel van het boek en eigenlijk een soort annexatie van de stad suggereert door inwoners. Alsof de stad een bezit is van bewoners. Die uitspraak van de Wever is natuurlijk ook weer enorm politiek uitgebuit door politieke concurrenten en geestverwanten. De Wever zit nou op de stoel van de voormalige socialistische burgermeester van Antwerpen, die destijds meteen politieke munt uit de uitspraken van zijn concurrent ging slaan. Dit in aanloop van de verkiezingen in Antwerpen en, zoals dat maar al te vaak gaat, een valse voorstelling gaf van de betekenis van die woorden: Dat de Wever dus mensen uitsloot etc. Hij wist precies wat de Wever bedoelde, omdat die woorden in de Antwerpse raad in de debatten meer zijn gebruikt en volstrekt helder is toegelicht wat daarmee bedoeld werd. Vervolgens ging alles en iedereen die anti-De Wever is, hiermee aan de haal, met dank alweer aan de media. De Vlaamse media is bepaald niet van "ons" dus. Die hebben een flink aandeel in de polarisering gehad tussen de beide gemeenschappen. Aan Waalse kant konden de politieke tegenstanders achterover hangen. De Vlaamse media versterkte hun eigen demonisering via hun media t.o.v. de Wever. Als men in Vlaanderen die man al een enge nationalist vindt...Nu zit men aan Waalse zijde met de federale formatie en hun eigen geloofwaardigheid daarbij, hoe men het nu aan hun achterban moet verkopen, dat er mogelijk een coalitie komt met die baarlijke Vlaamse duivel en zijn enge nationalistische partij, die de staat wil splitsen en verwerpelijk asociaal ook nog is. De transfers aan de Walen maar niet wil zien als een volkomen terechte solidariteit t.o.v. de Waalse royale sociale voorzieningen, ook al moet Vlaanderen drastisch bezuinigen. De propaganda werkte geweldig. Men bleef ook maar komen met die valse voorstelling van die woorden over stad en iedereen, hoewel die keer en keer in de media zijn toegelicht door de Wever. Omdat men geen enkele quote kan vinden op video, of op papier van de Wever zelf, dat racisme of discriminatie van zijn kant zou kunnen bevestigen, gaan tegenstanders als een roofdier op een prooi wachten, op elke zin van de Wever, waaraan men een negatieve draai kan geven. Dat gold ook voor dat regenboog t-shirt als een loketbeambte, die zou dragen (De Wever werd prompt als homofoob neergezet in de krant door een journalist en het onderwerp ontplofte). De eigen woning bij leefloon, hetgeen meteen na uitkomen programma goed in Terzake is toegelicht, maar daarna ook weer werd verdraaid, tegen beter weten in, toen een partijprominent dit wat ongelukkig communiceerde. Terugkomend op de titel van het boek. De stad bestond al voordat de huidige bewoners geboren waren en is dus van niemand, behalve de staat. Het is Nederlands grondgebied en generaties door, dienen bewoners goede rentmeesters te zijn. De uitspraak van de Wever met het hebben van rechten en plichten daarbij, is volkomen legitiem.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties