Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Interview

|VERKIEZINGSINTERVIEW| “Werkloos zijn is geen keuze: het is frustrerend en vermoeiend”

Mich zat aanvankelijk wat nerveus en onwennig op mijn vragen te wachten maar eens het ijs gebroken was, stak hij van wal. En veranderde in no time in een spraakwaterval van verontwaardiging. Mich is het vooral kotsbeu dat werklozen constant met de vinger gewezen worden. “Wie neemt het op voor al die werklozen”, vraagt hij zich af.
maandag 12 mei 2014

In de aanloop naar de verkiezingen van 25 mei draaien we bij DeWereldMorgen.be de rollen om. We passen voor de grote interviews met politici en leggen ons oor te luister bij de burgers van dit land. Waar liggen zij van wakker? Wat zijn hun zorgen en wensen? Wat verwachten zij van de politici die meedingen naar een zitje in één van de parlementen? Daarna is het de beurt aan de politici om te reageren op deze reeks portretten van bijzondere mensen.

“Er is niemand die praat over al die mensen die uit de boot zullen vallen als ze hun werkloosheidshervormingen doorvoeren. Het kan toch niet dat een groot deel van de bevolking gewoon monddood wordt gemaakt. We zijn met over de tweehonderdduizend werklozen in Vlaanderen en we hebben geen woordvoerders of kanalen om ook onze mening te ventileren”, zegt Mich.

Schoolcarrière een flop

Voor mij zit Mich D., 35 jaar, afkomstig uit Antwerpen en, op één korte interimjob na, al bijna een jaar zonder werk. Hij wilde niet met naam en toenaam zijn mening geven, "want je weet maar nooit wie dit allemaal leest. Ik wil niet dat bepaalde uitspraken tegen me gebruikt worden."

Mich hopte van school naar school om op zijn zeventiende zonder diploma af te zwaaien van het deeltijds onderwijs. Hij had dyscalculie en dyslectie en kreeg naar eigen zeggen totaal geen begeleiding. “Het was de tijd waar ze je achteraan in de klas zetten en ervan uitgingen dat je het wel kon maar niet wilde. Mijn schoolcarrière was een complete flop.”

“Ik ben ergens in 1996 op de arbeidsmarkt beland. Maar dat waren toen nog heel andere tijden. Ik was altijd al een plantrekker geweest. En ben ook niet vies van vuil of zwaar werk. Na school ging ik vlot van de ene tijdelijke job in de andere. Ik deed alles wat ik kon vinden. Als magazijnier, productiearbeider, in de metaalindustrie, …”

Vijf jaar interim bij Opel

“In 2005 kon ik via interim aan de slag in de Opelfabriek. Daar heb ik gewerkt tot de fabriek moest sluiten in 2010. Toen belandde ik opnieuw op straat zonder iets. In de Opelfabriek had ik al die tijd met een interimcontract gewerkt. Hoewel het niet legaal is, moest ik na een paar maanden telkens een paar weken thuisblijven om opnieuw aan de slag te kunnen via het interimkantoor. Niemand controleerde het en ik was ook niet de enige in dit systeem.”

“Na de Opelperiode is de malaise echt begonnen. Ik was even gemotiveerd en wou alles aanpakken als voorheen. Maar de zoektocht naar werk verliep veel minder vlot, zelfs via interims. De periodes waarin ik van een uitkering moest leven, werden langer. Heel af en toe kon ik hier en daar enkele dagen werken.”

“Ik kwam na een tijd terecht bij de VDAB, waar ik een trajectbegeleiding moest volgen en min of meer in de richting van een opleiding tot bouwvakker werd gestuurd. Iets wat me eigenlijk totaal niet interesseerde, maar omdat ik werkloos was heb ik de opleiding toch gevolgd. Ik heb nadien enkele jaren in de bouwsector gewerkt. Maar het was een job die ik al vanaf de eerste dag enorm tegen mijn zin deed en me zowel geestelijk als fysiek sloopte.”

Droomjob van korte duur

“Ik ben gestopt met in de bouw te werken en via interim ander werk gaan zoeken. Ik deed kortlopende jobs als magazijnier, industrieel reiniger, laden en lossen van containers, industriële schrijnwerkerij,... Kortom: alles wat ik kon vastkrijgen.”

“Daarna vond ik vast werk als kunststoflasser. Iets wat ik enorm graag deed en waar ik ook heel goed in was. Ik kreeg een vast contract en dacht: eindelijk, hier kan ik carrière maken. Maar de pret duurde niet lang. Na een jaar kwam het bedrijf in moeilijkheden door enkele gemiste projecten en moest er geherstructureerd worden. Omdat ik het kortst in dienst was, kreeg ik ook als één van de eersten mijn ontslag.”

Buitengekeken door interims

“Omdat ik op dat moment een vast contract had krijg ik nog een redelijke uitkering, maar die zal snel dalen. Ik zoek nog altijd intensief via interims, maar het is enorm moeilijk geworden. De VDAB-website is gewoon een uithangbord voor interimkantoren geworden met allemaal dezelfde vacatures. Als je daarop reageert, krijg je te horen dat de job net weg is. En dat je best langs kan komen om in te schrijven.”

“Maar sommige medewerkers van interimkantoren kijken me gewoon buiten of weigeren me zelfs in te schrijven zodra ze zien dat ik geen diploma of rijbewijs heb. Ik was enorm verbaasd toen ik het de eerste keer meemaakte. Een interimjob zou toch een opstapje moeten zijn voor mensen als ik zonder diploma.”

Moderne slavernij

“Ik kreeg onlangs van een interimkantoor een taakcontract aangeboden. Dat komt blijkbaar veel voor in de sector van de industriële reiniging. Een taakcontract wil zeggen dat je een contract tekent bij een interimkantoor om zeven dagen lang, vierentwintig uur flexibel inzetbaar te zijn voor dat specifieke interimkantoor. De ene keer kunnen ze je 's ochtends enkele uurtjes in een bedrijf laten werken, de andere keer enkele uurtjes 's avonds of 's middags in weer een ander bedrijf. Je weet pas een uur op voorhand wanneer je moet werken en waar. Zij garanderen je minimum twintig uur werk per week.”

“Er zullen veel mensen zijn die geen keuze hebben en zo'n taakcontract moeten aanvaarden, maar ik zit nog in een positie dat ik het kan weigeren. Twintig uur werken, daar verdien je toch amper iets mee. Als ze me veertig uur garanderen, wil ik het wel doen. Maar nu moet je elke dag naar een andere fabriek. Dat is stresserend. Je kan niets meer plannen, want je moet voor enkele uurtjes van hot naar her. Het zijn bovendien contracten voor een week, dus de week nadien kunnen ze je zeggen dat er geen werk is.”

“Voor de werkgevers is dit natuurlijk een paradijs. Hebben ze even mensen nodig, dan staan ze te springen. Hebben ze niemand meer nodig, dan kunnen ze hen gewoon wegsturen.  Maar voor werknemer is dit de hel. Ik vind dit gewoon moderne slavenarbeid. Zoiets zou de overheid moeten verbieden.“

150 mails, 6 antwoorden

“Ik ben geen profiteur en heb er echt niet voor gekozen om werkloos te zijn," zucht Mich. “Mijn typische dag ziet er als volgt uit: Mijn wekker loopt elke ochtend om acht uur af. Ik doe dat bewust om in een bepaald ritme te blijven. Ik sta op, neem een douche en zet me voor de computer om tot 's middags mails te sturen voor alle vacatures waar ik kans voor maak of waar ik al ervaring in heb. En ik blijf hopen dat er in de namiddag iemand belt of reageert op mijn sollicitaties.”

“Ik heb de laatste vier maanden 150 mails verstuurd en daar een zestal antwoorden op gekregen. De ene keer om te laten weten dat ik niet in aanmerking kom, de andere keer dat ze me in de aanwervingslijst zullen opnemen. En dan moet je nog elke dag horen dat je lui bent. Ik kan me er echt druk in maken.”

Rekken vullen met diploma

“De mensen staan er niet bij stil op welke obstakels je als werkloze allemaal botst. Vroeger had ik totaal geen probleem om werk te vinden. Onlangs solliciteerde ik bij enkele supermarkten in de buurt en kreeg ik te horen dat ik niet in aanmerking kom. Het blijkt dat die supermarkten nu meer en meer mensen aannemen met een diploma van de hogeschool voor hetzelfde loon.”

“Een andere barrière is het rijbewijs dat ik niet heb. Ik solliciteerde enkele jaren geleden voor postbode, maar ze weerhielden me niet omdat ik geen rijbewijs had. Terwijl je als postbode in de wijk toch gewoon de fiets gebruikt. Maar dat zijn de regels van de overheid, vertelden ze me bij de dienst.”

“Dat de overheid daar eens iets aan doet. Ik heb nooit mijn rijbewijs gehaald. Ik heb altijd in de stad gewoond en doe alles met de fiets of het openbaar vervoer. Ik vind een auto gewoon veel te duur. Waarom moeten ze me verplichten om een rijbewijs te hebben?”

Rijbewijs als obstakel

“Zelfs om een VDAB-opleiding te volgen eisen ze een rijbewijs. Ik wilde me in Antwerpen inschrijven voor een VDAB-opleiding, maar dat mocht niet omdat ik geen rijbewijs had. En dat terwijl dezelfde opleiding in Hasselt geen rijbewijs vereist. Ik heb me dan maar ingeschreven voor de opleiding in Hasselt en zal over een paar maanden elke dag naar Hasselt moeten pendelen.”

“Zelfs voor de jobs die ik vroeger deed, zoals in de bouw, kom ik niet meer aan de bak. Ik lees in de kranten dat er nu Oost-Europeanen voor amper vijf euro werken als bouwvakker. Dat is bijna de helft van wat ik daarvoor kreeg. En dit is allemaal legaal want ze krijgen een contract in hun eigen land (detachering). Waarom pakt de overheid dat niet aan?”

Elf werklozen per vacature

“Ik ben niet lui en heb er niet om gevraagd om zonder werk te zitten. Ik hoorde onlangs dat er gemiddeld elf werklozen zijn voor één vacature. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te zien dat er veel mensen werkloos zijn omdat er gewoon niet genoeg werk is. Daarom kan ik me enorm kwaad maken als ze het in de media weer eens hebben over de activering van werklozen, dat de uitkeringen moeten verminderd worden in de tijd,... ”

“Het is net alsof de kosten die een werkloze heeft ook afnemen. Men gaat ervan uit dat een werkloze na een jaar niet meer hoeft te eten en na twee jaar geen huur en andere onkosten moet betalen. Dat is toch absurd? De mensen belanden gewoon van de werkloosheid bij het OCMW, om nadien terug bij de werkloosheid te komen.”

Brood op tafel

“Iemand die werkloos wordt, blijft gewoon dezelfde onkosten hebben als een werknemer. Ik woon alleen, moet huur betalen en heb ook de gewone maandelijkse onkosten zoals eten, internet, energie enz... Ik moet nu al besparen in uitgaven voor bijvoorbeeld concerten en film en zelfs regelmatig met vrienden op café gaan zit er niet meer in.”

“Het voorstel om werklozen of mensen met een leefloon gemeenschapsdienst te laten doen vind ik nog het ergste. Als er werk is, geef me dan toch gewoon een voltijds contract en het recht op een normaal leven en een toekomstperspectief.”

Daten 

“Het is moeilijk om een relatie te beginnen. Ik wil na anderhalf jaar terug daten, maar durf niet echt. Ik kan niemand mee uit eten nemen. Of wat als ze vraagt wat ik doe en ik moet uitleggen dat ik werkloos ben? Ik wil dat niet zijn. Ik heb ooit een kinderwens gehad, maar ook die heb ik opgeborgen. Ik zie momenteel mijn toekomst niet rooskleurig in, laat staan met een kind.”

“Ik start over een paar maanden met een opleiding industriële elektriciteit in Hasselt. Ik hoop dat ik daarmee echt aan de slag kan gaan.”

“In plaats van de werklozen te stigmatiseren moet de overheid de arbeidsmarkt en zeker de interimsector wat beter reguleren. Als je mensen flexibel wil inzetten, enkele uurtjes hier en daar, dan moet je ze wel een voltijds loon garanderen.

Alternatieven

“De overheid biedt nu geen alternatieven aan al die werklozen. Er is alleen bestraffing, zoals het verminderen van de uitkering, schorsing... Als er niet genoeg werk is voor iedereen, dan kan je moeilijk alleen straffen.”

“Diegenen die nu het luidst roepen voor het streng aanpakken en bestraffen van de werklozen, zullen misschien ooit in dezelfde situatie belanden, en dan beseffen wat dat betekent. Werkloos zijn is geen keuze. De meesten willen gewoon elke dag werken, een steentje bijdragen en een deftig leven uitbouwen. Je nutteloos voelen is heel frustrerend en vermoeiend.”

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

4 reacties

  • door s op dinsdag 13 mei 2014

    Beste Mich, De trieste waarheid is dat er veel kalkoenen blijken te zijn die toch voor Kerstmis kiezen omdat ze niet (willen?) inzien dat hun "uitnodiging" voor het Kerstmaal betekent dat ze OP, niet AAN, de feesttafel zullen zitten. 't Is de oude, door en door versleten maar nog steeds suksesvolle truuk van (extreem) rechts: zet de sukkelaars op tegen de nog grotere sukkellaars: ALTIJD PRIJS! Zet dus de werklozen op tegen de migranten; de kleinverdieners tegen de werklozen; de "belastingbetalende" middenklassen tegen de steuntrekkers, de gepensionneerden en al die andere lanterfanters en pseudo-zieken. De bovenlaag hoef je tegen niemand op te zetten, dat doen ze zo zelf wel. Van links zou men dus het tegenovergestelde mogen verwachten: niet naar onderen kijken voor de maatschappelijke oplossingen maar naar boven. Helaas heeft de grootste linkse formatie, ttz. de SP/PS, zich ook al grotendeels laten inpakken door de rechtse zg. neoliberale-maar-volstrekt-antiliberale prietpraat. Men danke hiervoor m.n. de heren Janssens (die van "voor wat hoort wat") en Vandenbroucke (die van het "activeringsmodel")! 't Is jammer dat Tobback die koers zo weinig heeft (kunnen/willen/mogen) ombuigen. En waar het met het belangrijkste alternatief, ttz. Groen, heenmoet met hun vernieuwde neiging naar "calvonisme" is verre van duidelijk: alleen geitenwollensokken voor de intimi of, eindelijk, ook een redelijk volledige sociale garderobe?

    • door Sammeke op dinsdag 13 mei 2014

      Idd. ik geef Mich vollebak gelijk in wat hij zegt!!Ik ben momenteel niet werkeloos maar heb dezelfde omstandigheden als Mich evengoed al moeten doorstaan en je wordt er simpelweg depressief én moedeloos van op den duur! Laag geschoold,en door de vele onderzoeken intussen waarom ik o.a. zoveel problemen had op school is het nu geweten;ik heb a.d.h.d. (vroeger was je dan enkel maar een lastig kind dat niet stil kón zitten en dus niet 'wou' leren...met àlle gevolgen vandien= enkel een getuigschrift behaald en vroeg gestopt op school daardoor!! En ik heb ook evengoed zoveel verschillende job's uitgeoefend zonder blijvend resultaat mits gebrek aan een diploma. Gelukkig voor de jeugd nu weten ze dat dat hoegenaamd niét zo is en kinderen met een gezondsheidsprobleem zoals dyscalculie,dyslectie,a.d.h.d. en dergelijke daar zélf ook niet om vragen niet goed mee te kunnen op school en tegenwoordig kan men zich laten begeleiden daarvoor,maar destijds jaren 80 dus nog niet!!) Intussen heb ik een opleiding voltooid van bejaardenhulp,maar kon mijn functie niet meer uitoefenen omwille van mijn knieën. Momenteel ben ik nog invalide,ik heb geen kraakbeen meer in de rechterknie (tot de 4° is mijn kraakbeen weg daarin) en mijn linker knie laat het ook méér en méér afweten. Élke dag sta ik op met pijn en leef ik mijn dag daarnaar door,prettig is héél anders!! Onlangs heb ik in het nieuws gezien dat men ook de invaliden terug aan het werk wil gaan zetten,want men kan de uitkeringen voor invaliden niet meer aan wegens teveel patiënten die niet meer kùnnen gaan werken,en anderen die van het systeem misbruik maken! Ooit komt de dag er nog aan dat ik ook terug aan het werk zal moeten,en ook al ís mijn lichaam kapot,ik huiver van die gedachte opnieuw in de shit te zullen geraken dan omdat er gewoon geen werk te vinden is!! Ik heb ook vrienden die werkeloos zijn,en élke dag net als Mich naar interims lopen én mails versturen om zó tóch aan het werk te geraken,maar het is nutteloos! Vinden ze dan al werk is het net zoals Mich het ook al zegt,enkele dagen of enkele uren,op verschillende locaties,en dan maar terug op de stempel! Voor mensen met een gezin,of alleenstaande ouders is dit méér last dan goed voor hen doet,en werkeloosheid is óók niet wat zij verlangen tenslotte!! Enkele andere vrienden hebben dan wél weer werk en een contract maar staan evengoed noodgedwongen aan de stempelcontrole wegens te weinig aan werk op hun bedrijf. Óf nog anderen die jarenlang werkten op een bedrijf en door reorganisatie hun werk kwijtgespeeld zijn omwille van hun ouderdom intussen,maar men verlangt wél dat deze mensen nu ook blijven werken tot hun 70ste en nergens meer aan de bak geraken doordat ze de 50 al gepasseerd zijn! Óp àl deze mensen een stempel gaan drukken dat ze té lam zijn of niet willen werken is dan ook de naam ‘profiteur’ niet gepast!!!

  • door Katleen op zondag 18 mei 2014

    Ik heb helaas de frustraties rond werkloosheid zelf ook mogen ondervinden. Ondanks mijn diploma en rijbewijs. Na mijn middelbaar gaan verder studeren en na eerst een foute studiekeuze na 5 jaar hard studeren mijn eigen bachelor binnen. Want, zo werd mij altijd toegeroepen, als je studeert en je haalt een diploma dan kan je een mooie job met mogelijkheden krijgen, en eindig je niet achter de kassa of bij de Macdonalds om hamburgers om te draaien. En aan het begin van mijn opleiding werd beloofd dat er massa's werk zou zijn. Op dat moment stond ik er echter niet bij stil om dat de controleren, zorgen voor later voor een zorgeloze student.

    Met veel enthousiasme en verse moed de arbeidsmarkt opgegaan, om al snel tot de conclusie te komen dat die berg jobs in de sector hendendaags blijkbaar gemiddeld zo'n 5 vacatures tegelijk in de buurt (en de buurt is een omvang van om en bij de 50 km) waren, waarvan vaak nog de helft deeltijds en bijna niets met vaste vooruitzichten. Maar je moet ergens beginnen. Na een hoop afwijzingen die bijna allemaal de standaardwoorden "iemand gevonden met meer ervaring" "iemand die beter bij het profiel paste", toch een -uiteraard tijdelijke-job gevonden.

    En dan krijg je periodes van tijdelijke contracten en weer werkloos tot je iets anders vindt. Allemaal leuk maar zo kan je ook niets opbouwen. Alleen vaste contracten of toch op zijn minste langdurige waren nauwelijks te vinden, en met gemiddeld 180 tegenkandiaten voor hetzelfde examen waarvan 9,5 keren van de tien eigenlijk al vast lag wie de job zou moeten krijgen, ben ik op een gegeven moment het beu geworden te wachten op die "job die bij mijn diploma hoort" en een interimkantoor binnengestapt op de hoop voor werk, desnoods maar in de productie, als ik maar kon werken.

    Net zoals je dus wordt buiten gekeken als je geen diploma kan voorleggen, werd ik dus ook buiten gekeken omdat ik juist een diploma had. Maar blijkbaar was dat weer te hoog, want als ze al verder kwamen als "wij hebben momenteel niks voor uw profiel", was het "jamaaaar, het is wel niet de bedoeling dat je vertrekt als je een job hebt gevonden die wel bij je diploma past!" . En dan kon ik zeggen wat ik wou, waarom zouden ze voor mij kiezen als er nog een berg anderen zonder risico om naar iets "beters" te vertrekken achter mij stonden?

    Intussen ben ik via de vdab een andere opleiding gaan volgen, en tijdens mijn laatste jobinterview gingen vijf van de zes vragen enkel over wat ik zou doen als ik morgen terug de kans zou krijgen om te gaan werken in de sector waarvoor ik heb gestudeerd. Dan weet je ook genoeg, net zoals ze mij als jonge vrouw vragen gaan stellen over hoe ik over ooit deeltijds willen gaan werken en tijdskrediet denk. Nee, discrimineren mag niet maar het gebeurt dat werkgevers er eerlijk voor uitkomen de mannelijke kandidaat te verkiezen omdat de "laatste vrouw van je leeftijd die we gehad hebben twee keer kort na elkaar zwanger is en dat risico willen we niet meer lopen".

    Nu heb ik dankzij mijn opleiding een job gevonden tot het einde van het jaar en met goede vooruitzichten voor veel langer. Wel een job die ik evengoed had kunnen uitvoeren als ik gewoon na mijn 18de was gaan gaan werken in plaats gaan studeren. Pas op, ik ben heel dankbaar dat ik eindelijk eens voor wat langer werk heb, maar soms voel ik mij gewoon alsof ik vijf jaar van mijn leven heb verkwist en veel geld heb gespendeerd aan een diploma waar ik nu niets mee ben. Nu heb ik een job die gelukkig nog redelijk boeiend is, maar wel de meest vervelende uren en een relatief laag loon. Maar iets is beter dan niets, nietwaar. Veel van mijn mede-afgestudeerden zijn nu ook geëindigd achter de kassa van de winkel of fladderen nog vol hoop na jaren van de ene tijdelijke job naar de andere, waar periodes van een half jaar werkloosheid tussendoor meer dan normaal zijn. Er is wel wat werk, maar blijkbaar moet je het voor elkaar krijgen om zonder ergens te mogen beginnen minstens vijf jaar ervaring bij elkaar te sprokkelen alvorens je kans maakt om überhaupt je verhaal te mogen gaan doen op de sollicitatie.

    Nu heb ik zelf niet echt te klagen gehad, ik heb nooit vreselijk lang zonder werk gezeten, maar ik kan gewoon echt niet zeggen dat dit kwam door wat sommige mensen durven beweren "mensen die echt willen werken die vinden altijd wel iets hoor". Gezien het geringe aantal vacatures, de talloze afwijzingen door mijn gebrek aan ervaring (hoe kan je nu ervaring krijgen als je nooit kansen krijgt!) en de hopen concurrentie ben ik niet meer dan een geluksvogel geweest om op het juiste moment op de juiste plaatsen te zijn geweest. Dan is het ook niet moeilijk te bedenken dat er een heleboel anderen zijn die veel minder geluk hebben en bij wie werk zoeken nog een veel hardere frustrerende bezigheid is, ondanks alle goede bedoelingen.

    Werklozen die zich comfortabel voelen in hun zetel en perfect weten hoe ze smalend de sociale welvaardsstaat in hun voordeel als een citroen kunnen uitknijpen, ik ken ze hoor. Maar ze vallen in het niets tegenover de grote groep werklozen die ik ken die elke dag weer steeds een stukje motivatie verliezen na de zoveelste standaard afwijzingsbrief maar die weigeren op te geven omdat het toch ooit moet lukken. Het is alleen frustrerend om dat maar telkens van een groep te moeten horen, hoe lui en ongemotiveerd je zou zijn, want als je op de vdab kijkt zijn er toch hopen vacatures? Dat het grote deel gewoon dezelfde vacature geplaatste door zeven verschillende interimkantoors is en de andere helft vaak gewoon vacatures die al lang niet meer bestaan, dat weten ze dan weer blijkbaar niet.

  • door Anonyl op vrijdag 19 september 2014

    Ik kan me er ook wel druk in maken in het beeld dat vele mensen hebben van werklozen. Een enkeling noemt zich fulltime werkloos, maar de meerderheid doet enorm zijn best en wil niet in de situatie zitten waar die in zit. Zelf altijd de moed gehad om van job naar job te hoppen zonder hoger diploma. Uiteindelijk een vaste job gehad, 2 jaar, in die twee jaar beginnen studeren want ik wou méér dan eeuwig op een bureau werken, véél werken en weinig verdienen, niet rondkomen, zelfs niet met een fulltime job. Burn-out gegaan, job verloren, Kans gekregen van vdab om te studeren, maar dit moest dan wel een andere richting zijn dan die waarin ik al gestart was. Dus dat dan maar gedaan, gestart, maar viel tegen, het opleidingsniveau en de school waren niet mijn ding, ik had meer in mijn mars. Wilde overschakelen via vdab naar opleiding op bachelorniveau én knelpuntberoep maar dit mocht niet: je had maar meteen juist moeten kiezen.... je kan op eigen houtje starten (dit wil zeggen, financieel genekt worden want je uitkering zakt hoe dan ook...). Dat risico wou ik niet lopen, dus toch maar gewoon verder gegaan, burn-out of niet, werken zal het worden, en studeren ook. Ik maak de studie nu af die ik toen begonnen ben, of werken combineerbaar zal zijn hangt er nog vanaf, maar ik wil een toekomst. Ik zal mijn best doen alles te combineren, maar vind het erg om te ervaren hoe weinig kansen je krijgt: 1. Fout gegokt: trek uw plan! Waar is de menselijkheid? Waar is het geloof in de mensen?

    graag eindig ik met het filmpje van deredactie.be -> reyers laat -> "Geef zowel arm als rijk een basisinkomen van €1000" De titel valt wat raar, maar bekijk het, en misschien krijgen we dit systeem sneller in gang dan we ooit hadden gedacht. Weg met het hokjesdenken, geef iedereen gelijke kansen. Mensen wíllen iets van hun leven maken, willen doen wat ze graag doen, en dat is niet enkel op vakantie gaan, maar ook iets betekenen in de maatschappij, hun talenten ontdekken en benutten, iets bereiken, erbij horen, .... positiviteit helpt om een positief levenspad te kunnen bewandelen, maar niemand kan het alleen. We moeten het als maatschappij samen doen.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties