Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

Open brief omdat onze zoon wacht op een leven

Mijn naam is Christine en ik schrijf deze brief omdat onze moed op raakt. Onze zoon heet Steven en is intussen 35 jaar. Elke dag brengt mijn man hem naar zijn werk en terug omdat hij het zelf niet kan. Hij heeft een aandoening waardoor hij het grootste deel van de tijd rolstoelafhankelijk is.
maandag 21 april 2014

Hij kan zijn benen niet meer gebruiken en is voor alle verplaatsingen afhankelijk van anderen. Maar ook voor dagdagelijkse taken: koken, kuisen, naar de winkel gaan. Daarom woont hij nog thuis.

Dat is zwaar voor Steven. Hij kan nooit weg. Hij rekent daarvoor altijd op de goede wil van familie en vrienden. Elke dag opnieuw zie ik dat Steven zich schuldig voelt, maar hij praat er niet over. Ik zie dat hij zijn eigen keuzes wil maken, zelfstandig wil zijn en alleen wil wonen. Het doet pijn om te zien dat hij dat niet kan. Onze zoon van 35 jaar, stel u dat eens voor?

Dat leidt tot een punt waarop ik mij als moeder schuldig voel omdat ik soms de zorg voor Steven niet meer wil opbrengen.

Samen met Steven zijn er 25.000 Vlamingen met een beperking die wachten op hulp van de overheid, zoals een budget om assistentie te regelen of een plaats in een voorziening. Voor de overheid blijkbaar nog niet genoeg om te reageren. Onze zoon is ‘geen prioriteit’. Wie het grootste gat in zijn schoenen heeft, krijgt hulp. Ik ben kwaad en ontgoocheld dat mensen met een beperking moeten bewijzen hoe erg hun situatie wel is. Altijd opnieuw alles uitleggen en verantwoorden. En dat gewoon om iets te krijgen wat voor andere mensen normaal is. 

Vaak denk ik: wij wachten wel. Maar is dat wel de juiste ingesteldheid? Is het normaal dat onze zoon zo lang moet wachten op hulp en een eigen leven? Of anderen, waarbij de nood aan hulp soms nog groter is. Vaak is het dan al te laat.  

Ik begrijp dat er in Vlaanderen dringendere problemen zijn dan die van ons. Maar ik weet ook dat er heel wat zaken minder dringend zijn. Een ontvangstcomité voor president Obama met een onvoorstelbaar prijskaartje. Twee panda’s die we als koningen ontvangen en huisvesten. Dat stoot tegen de borst. Is dat dan echt belangrijker dan een eigen leven voor onze zoon? Of hulp voor alle anderen die wachten?

Ik voel mij moedeloos en ik vraag hulp. Er komt aan deze situatie geen einde. Ik wil dit niet meer.

Als moeder vraag ik aan u om ons verhaal mee bekend te maken. Hecht alstublieft belang aan mijn boodschap. Want het is onze laatste hoop. 

Bedankt,

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

4 reacties

  • door LieveMobiel op maandag 21 april 2014

    Beste,

    Ik kan uit het artikel niet opmaken waar u gehuisvestigd bent... Mocht dat in arrondissement Leuven zijn, kan u steeds gebruik maken van de dienst DAV, zowel voor woon-werkverkeer als voor "occasionele activiteiten'. Meer info via www.vzwmobiel.be. Ook in ander arrondissementen is deze dienst actief, zij het dan wel provinciaal georganiseerd met elk hun eigen reglement... Voor meer info kan u me steeds bereiken op 0471/841114.

    Lieve De Gols, hoofd dispatching vzw Mobiel

    • door Kvm op dinsdag 22 april 2014

      Mevrouw, indien u in oost-vlaanderen woont, neem dan eens contact met onderstaande dienst, of met de stadsdiensten van Gent Ik denk wel dat er initiatieven bestaan die jullie kunnen verder helpen.. Ik wens jullie alle succes en sterkte!

      Dienst Mobiliteit Pieter Derudder - diensthoofd Provinciaal Administratief Centrum Het Zuid Woodrow Wilsonplein 2, 9000 Gent Tel. 09 267 75 12 E-mail: mobiliteit@oost-vlaanderen.be

  • door Chritisch op woensdag 30 april 2014

    Verplaatsing organiseren is al een begin tenminste als men er beroep kan op doen wanneer men ze nodig heeft en niet wanneer het de dienst goed uitkomt. alhoewel ik denk dat deze moeder en haar zoon echt wel meer verwacht van de overheid/maatschappij.Een eigen leven uit te bouwen vraagt echt wel meer dan elke dag van en naar je werk gebracht worden. is het al niet erg genoeg dat je voor alles hulp nodig hebt dan dat je ook nog eens steeds dank u wel moet zeggen. geef deze man een budget zodat hij hulp kan betalen en zich evenwaardig kan voelen en deel van onze maatschappij. aan ieder die vind dat dit een overdreven eis is kan ik maat een ding zeggen denk de volgende dagen bij al wat je doet steeds eens wil je dit voor mij doen breng me daar eens naartoe en wees dan eerlijk met jezelf en geef toe hoe frustrerend dit is.

  • door HeleenVG op woensdag 30 april 2014

    Het klinkt me allemaal heel bekend in de oren. Het spijsverteringsstelsel van mijn tante, net 50, begeeft het beetje bij beetje en niemand kan de oorzaak achterhalen. Ze is dus al enkele jaren bijna volledig afhankelijk van (semi-elementaire) sondevoeding. Kostenplaatje? Duizend euro per maand, waarvan het RIZIV maar de helft terugbetaalt. Onbetaalbaar op een vervangingsinkomen van 1500 euro, want dan zijn alle rekeningen nog niet betaald, dan is de overige medicatie nog niet betaald. Maar ja, het RIZIV laat ons in de kou staan, de hospitalisatieverzekering komt niet tussen want blijkbaar is sondevoeding een luxe, en voor het OCMW verdient ze teveel. Daar sta je dan, hé? Ofwel verhongert ze omdat we de voeding niet kunnen betalen, ofwel verhongert ze omdat we haar intake drastisch moeten terugschroeven (naar de helft van wat ze eigenlijk nodig heeft). In het maximumfactuur mag sondevoeding niet ingebracht worden. Vreemd genoeg kan dat wel voor wie jonger dan negentien is. Bij deze: de vervaldatum van een mens ligt op negentien jaar. Daarna mogen we allemaal doodvallen. Tragisch dat in een zogezegde zorgstaat als België zoveel mensen door de mazen van het net vallen, en een mensonwaardig bestaan moeten leiden. Of is lijden het betere woord?

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties