Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Interview

|VERKIEZINGSINTERVIEW| "Het engagement van een milieu-activiste"

Natalie Eggermont is spoedarts in opleiding, moraalfilosofe, klimster en bovenal milieu-activiste: "Er komen rampen op ons af als we niet dringend van koers veranderen. Wetenschappelijke rapporten tonen het aan, iedereen beseft dat we dringend moeten handelen. Iedereen, behalve de politiek." Portret van een strijdster voor de Groene Zaak.
donderdag 10 april 2014

Achttien november 2013. In Brussel-Zuid speelt zich een onalledaags tafereel af. Op het perron verzamelt zich een bonte groep activisten, voorzien van vlaggen, rugzakken, spandoeken en dies meer. Allemaal wachten ze op de trein die hun richting klimaattop in Warschau brengt. Bedoeling is om daar de verzamelde wereldleiders eens stevig wakker te schudden. Bedenkster en trekster van het plan om treingewijs naar Warschau te reizen, was Natalie Eggermont (25). Ze geeft zelf toe dat het idee voor velen krankzinnig was. “Maar”, zo zegt ze, “het is er toch maar mooi gekomen”:

“In de aanloop naar de klimaattop van Warschau wilden we met de beweging Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid iets doen. Maar niemand wist goed wat. Tot het idee werd geopperd om een trein in te zetten vanuit Brussel naar Warschau. Een leuk idee, vond iedereen. Maar slechts weinigen geloofden dat de onderneming kon slagen. Toen heb ik gezegd: ik neem dat op mij. En zie, de trein is er gekomen. We hadden gerekend op vijfhonderd deelnemers. Het werden er uiteindelijk zevenhonderdvijftig. Het was waanzinnig plezant. Er vond enorm veel uitwisseling plaats op die trein tussen verschillende bewegingen en strekkingen. De energie die toen werd opgebouwd zindert nog steeds na.”

Handelen tegen beter weten in, met een passionele gedrevenheid als motor die zichzelf draaiende houdt. Het lijkt typerend voor Natalie. Een ander voorbeeld:

“Tijdens mijn studie geneeskunde heb ik samen met medestudenten een actiegroep uit de grond gestampt. Ik kwam immers gaandeweg tot het besef dat de medische sector een erg vervuilende sector is. De kwestie duurzaamheid komt in de gezondheidszorg nauwelijks aan bod, mede omdat het om complexe discussies gaat. Men is steeds terughoudend om over hergebruik of recyclage te spreken, alles wordt meer en meer wegwerp en zo steriel mogelijk. Maar als men verder kijkt dan de muren van het ziekenhuis zien we dat de grote afvalbergen en de uitstoot van broeikasgassen de mensen ziek maken, moeten we daar dan niets aan doen?”

"Om een concreet voorbeeld te geven: op de dienst nierziekten worden vaak dialyses gedaan. De machines die dialyses uitvoeren gebruiken tot vijfhonderd liter water per dialyse. Dat water gaat rechtstreeks de riolering in. Maar in de UK gebruikt men dat afvalwater om toiletten mee door te spoelen. Zoiets wilden wij ook. We hebben een project gelanceerd om de dienst nierdialyse in UZ Gent te vergroenen, met enkele kleine overwinningen."

“Daar hou ik van, om een dergelijke dynamiek te creëren, om mensen te sensibiliseren. Maar daarvoor moet je ook constructief zijn. Je moet oplossingen aandragen en alternatieven voorstellen. Je moet ook zorgen dat mensen het gevoel hebben dat ze iets kunnen veranderen. Het is heel makkelijk om tégen iets te zijn. Maar als je tot actie wil overgaan, dan moet je ook een idee hebben van waar je naartoe wilt.”

Politiek is meer dan politiek

“Ik weet niet waar mijn engagement vandaan komt. Het heeft altijd in mij gezeten, denk ik. Toen ik als kind nieuwsbeelden zag, maakte dat een enorme indruk op me. Zodanig zelfs, dat ik me soms huilend terugtrok in mijn slaapkamer. Naarmate ik ouder werd, heb ik dat leren omzetten in positieve energie. Op mijn vijftiende werd ik lid van 11.11.11 en organiseerde ik acties rond armoede op school.”

“Ondanks mijn engagement, ben ik geen grote fan van de klassieke partijpolitiek. Maar dat wil niet zeggen dat ik me afkeer van politiek. Verre van zelfs. Maar voor mij is politiek veel ruimer dan wat er gebeurt in het parlement. Het is veel meer dan om de zoveel jaar een bolletje kleuren. Mijn engagement, de keuzes die ik dagelijks maak in mijn leven, de verandering die ik probeer teweeg te brengen bij anderen, dàt is politiek. Helaas is bolletjes kleuren hetgeen het voor veel mensen is geworden. Bovendien wordt politiek engagement te vaak gereduceerd tot het opnemen van een politiek mandaat.”

“Ik beschouw mezelf als iemand die politiek actief is. Ik mobiliseer en neem initiatief. Ik creëer verandering van onderuit. Maar de politiek zoals die nu in elkaar zit, vind ik verschrikkelijk. Het is een poppenspel. De discussies gaan werkelijk over niets. We verliezen onze tijd met uiterst banale thema's, en hebben het zelden of nooit over de echt ernstige problemen van onze tijd.”

“Toch wil het niet zeggen dat ik politiek niet volg. De verkiezingen bijvoorbeeld zijn ook voor mij belangrijk. Omdat het een moment is waarop je discussies kunt lanceren. In verkiezingstijd zou ik zelf al eens sneller in mijn pen kruipen voor een blog of een opinie. Maar van het politieke wereldje verwacht ik niets. Het is aan de mensen zelf om de wereld te veranderen.”

Dromen zonder te vliegen

“Ik blijf hoopvol. Dat ligt in mijn aard. Als je niet hoopvol bent, kan je geen engagement opnemen. Je moet wel geloven in je zaak als je activistisch bent. Maar het blijft wel een feit dat de toekomst er niet rooskleurig uitziet. Als we voortdoen zoals we nu bezig zijn, zullen we er niet geraken. Alle wetenschappelijke rapporten bevestigen dat. Iedereen beseft het ook. Maar weinigen willen daadwerkelijk iets doen. Ik vermoed dat veel mensen zich machteloos voelen tegenover de grootsheid van het probleem.”

“Ik probeer zelf, op mijn eigen manier, mijn steentje bij te dragen. Niet alleen door me maatschappelijk te engageren, maar ook door mijn eigen gedrag aan te passen. Ik ben bijvoorbeeld, wat ik zelf noem, vuilbakveganist. Dat wil zeggen: als ik voor mezelf of voor anderen kook, dan is dat altijd veganistisch. Maar als ik ergens ben dan zal ik de overschotten opeten, ook al zijn die niet vegetarisch of veganistisch. Ik eet de restjes liever zelf op dan dat ik ze in de vuilbak zie verdwijnen. Zo krijg ik ook extra proteïnen binnen.”

“Daarnaast probeer ik altijd zo lokaal mogelijk producten te kopen. Ik ruil vaak kleren of koop ze tweedehands en gebruik zoveel mogelijk het openbaar vervoer. De enige zonde die ik bega is af en toe met de moto rijden. Het is te zeggen, de moto van mijn broer.”

Last but not least, ik probeer zo weinig mogelijk te vliegen. Als ik in mijn vrije tijd op reis ga, neem ik nooit het vliegtuig. Zo ben ik ooit met de bus naar Senegal geweest. Omdat ik principieel weigerde het vliegtuig te nemen. Ik was zes dagen onderweg, een fantastische ervaring.”

“Toch wil ik me niet moraliserend opstellen. Ik wil niet met het vingertje staan zwaaien. Iedereen moet uiteindelijk doen waar hij of zij zich goed bij voelt. Wel vind ik het belangrijk dat mensen weten dat het anders kan, en dat ze ook de mogelijkheid aangereikt krijgen om op een andere manier te leven. Natuurlijk zal verandering er niet louter komen door een verandering in het consumentengedrag. Er is ook een maatschappelijke verandering nodig. Maar dat neemt niet weg dat je als individu ook heel wat kan doen. Dat blijft belangrijk.”

“Hoe die maatschappelijke verandering eruitziet? Ik droom van een meer participatieve en directe democratie. Het soort democratie waar vele burgers kunnen mee beslissen over het te voeren beleid. Maar dat veronderstelt ook dat mensen tijd hebben om zich in te laten met de publieke zaak. Met het tempo waarop de meeste mensen werken, is dat onmogelijk. Daarom moeten we gaan naar een systeem waarin minder gewerkt wordt.”

“Op economisch vlak moet de productieketen worden verkort. Er moet een directer contact zijn tussen producent en consument en de economie moet opnieuw een meer lokaal karakter hebben. Als mensen dichter bij het productieproces staan, dan kan er ook veel sneller ingegrepen worden wanneer het fout gaat. Vandaag de dag zijn mensen totaal vervreemd van de producten die ze kopen.”

“Tot slot zullen we ook moet gaan naar een meer egalitaire orde. De ongelijkheid die nu bestaat vind ik ontzettend onrechtvaardig. Ik heb zelf het geluk gehad om in een welgestelde familie op te groeien en heel veel kansen te krijgen. Veel mensen vinden zoiets normaal. Ik niet. Mensen denken dat ze rijkdom aan zichzelf te danken hebben, maar dat is meestal niet het geval.” 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.