Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Reportage

"Zeg dat je een makaak bent of ik sla harder": politiegeweld moet op politieke agenda

In bepaalde politiekantoren is verbaal en fysiek geweld bijna routine. Journalist John Vandaele tekende in het meinummer van MO* een pak getuigenissen op. Twee maanden later blijft het vanuit politieke hoek muisstil. "Hier kan je kennelijk geen stemmen mee winnen", aldus Vandaele. Om de politici geen kans te geven te ontsnappen aan een debat over dit probleem, publiceren wij het dossier opnieuw.
vrijdag 29 juni 2012

Woensdag werden dertien agenten van de spoorwegpolitie doorverwezen naar de strafrechter. Zonder enige aanleiding hebben ze minstens vijftien daklozen en sans-papiers hardhandig aangepakt. Woensdag betoogden ook 250 jongeren tegen politiegeweld nadat antifascistische betogers twee weken geleden hard in het gezicht werden geslagen.

Journalist John Vandaele verzamelde in het meinummer van MO* een lange reeks getuigenissen over dergelijk politiegeweld. “Ik concentreerde mij op feiten die zich afspelen na de arrestatie. Niet in het heetst van de strijd dus. De feiten zijn ongelooflijk flagrant en gaan dan nog alleen maar over Brussel. Als ik ook in andere steden had gezocht, zou ik waarschijnlijk nog een veel langere lijst kunnen samenstellen”, zegt John Vandaele.

Opmerkelijk: in politiekringen wordt het probleem niet ontkend. “Zowel de commissaris van Molenbeek en de woordvoerder van het Comité P erkennen dat de opleiding en de selectie tekortschiet. Het comité P beseft dat dit ook voor de politie geen goede zaak is: als een politieagent gehaat wordt, omdat hij ongepast geweld gebruikt, maakt dat zijn werk alleen maar moeilijker.”

Hoewel de opgesomde feiten in het artikel huiveringwekkend zijn, kwam er geen politieke reactie op het stuk. John Vandaele: “Er is blijkbaar geen enkele politieke interesse in die feiten, hier kan je kennelijk geen stemmen mee winnen. Men vindt dat blijkbaar normaal. Alleen Eva Brems van Groen! stelde er een paar korte vragen rond en Turtelboom antwoordde nietszeggend. Over ooit mogelijk geweld uit moslimextremistische hoek dat de goegemeente zou kunnen treffen, is men dagenlang bezig. Over effectief geweld dat dagelijks wordt uitgeoefend, heerst er absolute stilte. Is het dat wat men mag verstaan onder een rechts klimaat? Vindt men het dan goed dat de politie er af en toe eens op klopt? Of is het omdat men denkt dat de slachtoffers van politiegeweld anders zijn, of allochtoon? De feiten leren dat heel veel mensen anders kunnen zijn.”

'Zeg dat je een makaak bent of ik sla harder'

Politiegeweld in België

De manier waarop de politie je behandelt, bepaalt mee hoe je je voelt in de samenleving. ‘Ons leven was nooit meer helemaal hetzelfde’, getuigen Belgen die kennismaakten met politiegeweld.

Neem Khaled Battafala, jurist, jeugdwerker en twintiger. Hij bezoekt op 28 augustus 2009 zijn ouders in Elsene. Als hij in de buurt komt, ziet hij een ambulance en enkele verplegers die een vrouw reanimeren. Hij staat bij Nordine, die de verplegers even ervoor heeft gevraagd of ze de vrouw, die naakt is, niet wat kunnen bedekken. Kennelijk hebben de verplegers daarop de politie opgeroepen. Even later verschijnt die ten tonele en valt het tweetal aan.

Khaled krijgt klappen van de wapenstok; voor hij het weet, zit hij geboeid in de combi. Hij zit voorovergebogen, de agenten slaan op zijn hoofd en nek. Telkens als de combi halt houdt, stopt het kloppen. Als hij weer doorrijdt, roept iemand “go, go, go” en slaan ze verder. ‘Zeg dat je een vuile makaak bent of ik sla nog harder’, roept een agent. Khaled doet het. ‘Achteraf voelde ik me zo vernederd. Het spijt me nog altijd, maar ik was overweldigd en bang.’ De politie springt op zijn rug als hij valt, Nordines neus wordt gebroken. Vierentwintig uur later worden ze weer vrijgelaten, maar pas nadat ze een verklaring hebben getekend dat ze zich bezondigd hebben aan “weerspannigheid” en “slagen aan de politie”. ‘Op dat moment had ik eender wat getekend om weer vrij te komen.’ We zijn bijna drie jaar later en Khaled kreeg nog altijd geen rechter te spreken.

‘Veertien uur lang werd ik onderworpen aan hun macht en willekeur. Ik werd twee keer in het gezicht geslagen met de open hand, terwijl een andere agent me van achter heel hard aan mijn haar trok. Later werd ik door een agent tegen mijn linkerdij geschopt en in mijn gezicht gespuwd, terwijl hij me meermaals vuile hoer noemde.

Of neem Marianne Maeckelbergh. Ze werkt als antropologe aan de Universiteit van Leiden en onderzoekt onder meer wereldwijde sociale bewegingen. Daarom komt ze op 1 oktober 2010 naar een manifestatie in Brussel van het No Bordernetwerk, dat strijdt tegen uitsluiting van migranten. De politie arresteert haar terwijl ze foto’s neemt. Maeckelbergh: ‘Veertien uur lang werd ik onderworpen aan hun macht en willekeur. Ik werd twee keer in het gezicht geslagen met de open hand, terwijl een andere agent me van achter heel hard aan mijn haar trok. Later werd ik door een agent tegen mijn linkerdij geschopt en in mijn gezicht gespuwd, terwijl hij me meermaals vuile hoer noemde. Daarna werd ik vastgeketend aan een radiator en voortdurend bedreigd. De politiechef (kantoor Hectoliterstraat) zag het vanuit zijn kantoor allemaal gebeuren en reageerde niet. Ook niet toen een andere gearresteerde meermaals werd geschopt en geslagen door drie agenten, tot hij op de grond lag te schreeuwen en zich helemaal in een knoop had gedraaid – zijn hand was vastgeketend – in een poging de slagen te ontwijken.’ Maeckelbergh heeft de stellige indruk dat het geweld niet uitzonderlijk is, omdat het voor niemand verborgen werd.

Er is ook het bekende geval van de Griekse Niki, een indignada die op 14 oktober 2011 werd aangehouden tijdens een actie tegen Dexia. Ze zit met de handen op de rug gebonden op de grond als een agent in burger haar in het gezicht trapt. De gsm-opnamen gaan de wereld rond. Hoewel de beelden voor zich spreken, worden ze – zo vernemen we uit goede bron – in de rechtszaak ontkend door de politie. Het zou om gezichtsbedrog gaan.

Op 6 december 2011 wordt de Angolees José Eduardo Simba (29 jaar) op zijn werk afgeranseld. De man loopt stage als boekhouder bij MuziekPublique in het theater Molière, hartje Brussel. Aangezien het theater in de zone ligt waar de manifestaties tegen de herverkiezing van Joseph Kabila plaatsvinden, gaat José over de middag even kijken. De politie maant hem aan ofwel deel te nemen aan de manifestatie, ofwel weg te gaan. José gaat weer werken. Als hij later veel lawaai hoort, kijkt hij toch even vanuit de poort van het theater. ‘Suivez-nous, fouteur de merde’, roept een agent hem toe. José loopt het theater in, roepend: ‘Ze volgen mij.’ Zonder huiszoekingsbevel volgen de agenten hem diep het theater in. Ze isoleren hem in de backstage van het theater en jagen er iedereen weg. José ligt op de grond, drie agenten slaan hem.

Even later komen er ook twee honden aan te pas. Dat getuigen alle personeelsleden, die beurtelings de deur openen om José te bevrijden maar brutaal worden weggeduwd. Pas na tien minuten “bewerking” wordt José weggevoerd. Om 3 uur ’s nachts wordt hij vrijgelaten zonder beschuldigingen. Later stelt een arts bij Eduardo meerdere hondenbeten vast, gekneusde ribben en grote angstigheid. In die periode raadt MuziekPublique zijn zwarte medewerkers aan niet meer te komen werken: het risico dat ze door de politie worden aangevallen, is te groot.

‘Als we vroeger hoorden over politiegeweld, dachten we altijd: waar rook is, zal wel vuur zijn. Nu denken we daar anders over. Ik voel me geen Belg meer. We zijn niets nu.’

Samira is een tengere dame van vijftig van Marokkaanse afkomst. Op 21 januari 2012 viert ze een feestje in haar woning bij het Noordstation. Als de politie na klachten over nachtlawaai langskomt, wordt ze, als ze zich even op straat begeeft om kalmpjes haar identiteitskaart te tonen, met een beenveeg gevloerd, op haar buik gelegd, geboeid en met voeten op haar rug tegen de grond gehouden. Daarna wordt ze afgevoerd in de koude winternacht, met alleen een hemdje aan. Als ze in het politiekantoor komt, moet ze haar juwelen en bh afgeven. ‘Toen ik klaagde over de kou, brieste agent Gaetan Wilmot dat ik mijn bek moest houden. “Hoer, dronken slet”, riep hij. Ik zei hem dat ik niet dronken was, vroeg om een bloedtest, maar hij slingerde me met geweld tegen de grond. Op dat moment dacht ik echt dat ik niet meer in België was.’

Drie uur later, om 7.30 uur ’s morgens, verlaat ze het politiekantoor met een oproepingsbevel dat ze zich moet melden voor verhoor wegens “weerspannigheid en slagen aan de politie”. Samira: ‘Het verhoor werd op 6 maart afgenomen door Gaetan Wilmot, de man die me had geslagen.’

Samira en haar zus snappen het niet. ‘Als we vroeger hoorden over politiegeweld, dachten we altijd: waar rook is, zal wel vuur zijn. Nu denken we daar anders over. Ik voel me geen Belg meer. We zijn niets nu.’

Een breed spectrum

Deze gevallen zijn maar een snelle greep uit recent politiegeweld in de Brusselse omgeving. Grosso modo doemt het beeld op van een breed spectrum van geweld. Aan de ene kant heb je een beperkt aantal zaken van criminele aard, waarbij bijvoorbeeld een groep politieagenten een Algerijn zonder papieren eerst zijn werk als zakenroller laat doen aan het Brusselse Zuidstation, om hem ’s avonds zijn buit af te nemen en vreselijk toe te takelen. Ze worden verklikt door een collega. Daaronder bevinden zich de hierboven beschreven gevallen van “middelmatig” verbaal en fysiek geweld. Aan de andere kant van het spectrum is er lichter fysiek en verbaal geweld, dat dikwijls onder de radar blijft. Omdat mensen om allerlei redenen geen klacht indienen: te arm, beschaamd, bang, geen geloof in het resultaat.

Zo wordt Nordine Saïdi op 16 augustus 2009 opgepakt terwijl hij pamfletten uitdeelt op de markt van Anderlecht. Hij wil klanten en verkopers erop wijzen dat producten uit Israël worden aangeboden en dat Israël de internationale rechtsregels overtreedt. Na zes uur komt hij vrij zonder proces-verbaal. Op het politiekantoor krijgt hij het volgende te horen: ‘Bougnoul, als het je hier niet aanstaat, ga dan in je eigen land schijten. Doe iets rond je buik en laat je ontploffen in je eigen land.’ Marc Condijts, adjunct van de commissaris in Anderlecht is een van de betrokkenen. Later dienen ook collega’s klacht in tegen Condijts, voor homofobe opmerkingen en verbaal en fysiek geweld. Condijts is ook bij het gerecht bekend vanwege vele klachten: de laatste, voor slagen en verwondingen, dateert van oktober 2011.

Uit de gesprekken die we voerden, blijkt dat in bepaalde politiekantoren verbaal geweld en “taarten” (klappen met de open hand die geen sporen nalaten) bijna routine zijn.

Soms zijn jongeren daarvan het slachtoffer. X is vijftien jaar en van Maghrebijnse afkomst. Na school is hij met drie vrienden op stap. Met één van hen blijft hij achter. De twee anderen slaan het raam van een wagen in en worden opgepakt. Later belt de politie bij X thuis aan en doorzoekt zijn kamer. Er wordt niks gevonden. X wordt meegenomen in een combi; de verontruste ouders volgen. Na verhoor kan de jongen weer mee met zijn ouders. X ziet er “getroffen” uit. Pas als de ouders aandringen, bekent de jongen dat hij geslagen is. Taarten. De ouders zijn beschaamd over de gebeurtenis en praten er met niemand over.

Thomas Devos van Jeugd en Stad (JES) doet straathoekwerk in Molenbeek: ‘De eerste keer denk je dat de jongeren overdrijven of liegen, maar de twintigste keer gaan je ogen open. Dit soort geweld gebeurt dikwijls.’ Devos weet niet in hoever racisme een rol speelt. ‘Soms hoor ik dat Marokkaanse agenten de ergste geweldplegers zijn. Je kunt zeker niet zeggen dat alle agenten racisten zijn. Een bevraging leert dat jongeren meer waardering hebben voor de wijkagenten dan voor de interventieploegen.’

Dirk De Block van Comac, de jongerenbeweging van de PVDA, en tevens werkzaam bij het Molenbeekse jeugdhuis D’broej: ‘Vele politiecontroles zijn gebaseerd op zogenaamde profiling van risicogroepen, die veel meer worden gecontroleerd.’ Het risico bestaat dat het almaar controleren van dezelfde jongeren op de duur zoveel ergernis wekt dat ze er juist rebels door worden.

Probleem niet ontkend

De politiemensen die wij spraken, ontkennen de problemen niet. Er is het getuigenis van agent Saïd maar ook commissaris Pierre Collignon van Molenbeek veegt de problemen niet onder de mat. Al wijst hij erop dat er tegenwoordig, dankzij betere opleiding, minder geweld is dan vroeger: ‘Het studieniveau is sterk gestegen. Tot de jaren zeventig waren wijkagenten soms ongeletterd. Geweld werd toen meer aanvaard, mensen zijn nu mondiger. Dat gezegd zijnde: ja, er zijn dagelijkse geweldfeiten bij de politie. Die zijn het gevolg van twee problemen. Het eerste is verkeerde selectie: mensen die eigenlijk bij de politie komen om “Arabieren te kraken” en toch door de selectie geraken. Die moet je er weer uit krijgen. Het tweede probleem is dat van agenten die het niet meer aankunnen. Mensen die tien, vijftien jaar patrouilleren, al die tijd uitgescholden worden en daarom “taarten” gaan uitdelen. Die mensen kunnen we soms recupereren. Als we hen goed opvangen en een tijd in de administratie laten werken, kan het weer goed komen.’

Collignon ziet een onderscheid tussen het politieoptreden bij manifestaties, waar structureel een element van geweld in zit, en wat er gebeurt na een arrestatie. ‘Dan is geweld verboden. Als iemand geboeid is, moet hij behandeld worden als een waardevol juweel. Zelfs als je als agent beledigd wordt, wat veel gebeurt, moet je dat kunnen verdragen.’

‘Het geweld neemt de jongste tijd toe. De Liga krijgt dezer dagen een tot twee klachten over politiegeweld per week binnen. Daarom richten we nu, samen met JES, een observatorium voor het politiegeweld op.’

Advocaat Olivier Stein verdedigt vaak mensen die het slachtoffer zijn van politiegeweld en is lid van de commissie justitie van de Liga van de Rechten van de Mens. ‘Het geweld neemt de jongste tijd toe. De Liga krijgt dezer dagen een tot twee klachten over politiegeweld per week binnen. Daarom richten we nu, samen met JES, een observatorium voor het politiegeweld op.’ Stein vreest voor een criminalisering van sociale bewegingen.

Diane Reynders van het Comité P wijst erop dat de cijfers waarover het comité beschikt niet betrouwbaar zijn omdat nogal wat politiezones hun gegevens over klachten en veroordelingen niet nauwgezet doorsturen. Ze stelt dat de politie over het algemeen behoorlijk optreedt maar dat politiegeweld spijtig genoeg voorkomt.

Sancties

Veel slachtoffers hebben het gevoel dat er amper iets gebeurt met hun klachten. De juridische molens draaien, zeker in Brussel, erg traag. Zo werd ons land in 2009 veroordeeld door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens voor foltering en discriminatie van Turan Cakir, die zwaar werd toegetakeld door de Schaarbeekse politie. Omdat het gerecht de zaak liet verjaren, ging het slachtoffer zijn zaak met succes bepleiten op Europees niveau.

Dat geweld plegende agenten bij wijze van zelfbescherming steevast een tegenklacht indienen wegens weerspannigheid en slagen aan de politie – wat ook Collignon erkent – heeft gevolgen. Stein: ‘Als slachtoffers er na lange tijd in slagen hun onschuld te bewijzen, zijn ze vaak te uitgeput om nog verder te procederen. Dat er minder veroordelingen zijn, mag dus niet geïnterpreteerd worden als bewijs dat de situatie verbetert.’

Volgens het jaarverslag van het Comité P werd in 2010 in België één agent veroordeeld voor geweld zonder wettige reden. Het verslag leert ook dat in Gent in totaal 31 politieagenten werden veroordeeld voor andere vergrijpen dan geweld, tegen maar 23 in Brussel en zestien in Antwerpen, steden die veel groter zijn dan Gent. Ofwel zijn de Gentse agenten “stouter”, ofwel kloppen de cijfers niet, ofwel worden overtredingen in Brussel en Antwerpen lakser vervolgd. In alle gevallen is er werk aan de winkel.

‘Het regeerakkoord spreekt spijtig genoeg enkel over geweld tegen de politie en niet over geweld door de politie. De grootste problemen zijn dat andere agenten niet reageren op geweld en dat het parket er niet alles aan doet om ervoor te zorgen dat de politie in haar rol blijft.’

Reynders wil niet uitsluiten dat de houding van het parket verschilt van regio tot regio. Bovendien is het maar de vraag hoe belangrijk de politiek, de minister van Justitie in het bijzonder, politiegeweld vindt. Stein: ‘Het regeerakkoord spreekt spijtig genoeg enkel over geweld tegen de politie en niet over geweld door de politie. De grootste problemen zijn dat andere agenten niet reageren op geweld en dat het parket er niet alles aan doet om ervoor te zorgen dat de politie in haar rol blijft.’ Woordvoerder Jos Colpin zegt dat het parket geweld tegenover gearresteerde burgers wel ernstig neemt, maar geeft toe dat het soms erg lang duurt voor zaken voorkomen.

Diane Reynders vindt ook dat agenten moeten leren om elkaar kritiek te geven. En dat geweld uiteindelijk de legitimiteit van de politie ondergraaft en haar werk moeilijker maakt. Collignon nuanceert: ‘De uitdaging is om dingen te veranderen zonder het moreel van het korps aan te tasten.’

Preventie

En wat met het voorkomen van politiegeweld? Reynders vindt dat de opleiding daarin een grote rol kan spelen: ‘Er zou een duidelijker gedragscode moeten komen, die al op de politieschool wordt aangeleerd. Een gemeenschapsgerichte politie is er voor de burger, maar onze mensen moeten meer beseffen dat die burger niet altijd blank of welgesteld is, maar soms ook gekleurd en arm.’

Jozef De Witte, directeur van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, gelooft dat er nog veel werk aan de winkel is: ‘Uit onderzoek bij de Antwerpse politie bleek dat heel wat agenten zich ziek melden als ze bij een collega van Marokkaanse oorsprong worden ingedeeld. Je kunt je afvragen hoe zulke mensen optreden tegen burgers van vreemde herkomst.’ De Witte is niet tevreden over de manier waarop de politie met geweld en discriminatie omgaat. ‘Burgemeesters mogen ook wel eens pleiten voor nultolerantie op dit vlak. Nu de minister van Binnenlandse Zaken ook gelijke kansen onder zich heeft, is er een kans om stappen vooruit te zetten op dat vlak.’

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

21 reacties

  • door Louis Staal op vrijdag 29 juni 2012

    Het volk heeft de politie die ze verdient.

  • door Patrick Reusen op zaterdag 30 juni 2012

    Ik kan zelf getuigen dat politiegeweld in België frequent voorkomt, dat het publiek ervan op de hoogte is, en dat het een structureel geven is waaraan IEDEREEN die in politiediensten werkt meewerkt, wanneer het er na de strafbare feiten om gaat de goede roep van de politiedienst in ere te houden. Dat dit laatste gebeurt door bedreiging, geweld en valsheid in geschrifte en het afleggen van valse verklaringen door politieagenten stoort niemand binnen deze diensten. Als homo ben ik ook reeds gemarteld en illegaal gevangen gezet door de antwerpse politie, zonder reden, zonder enige overtreding begaan te hebben, zonder enige klacht van wie dan ook tegenover mijn persoon. Als ik toen ondanks mijn geweldloze instelling toen weerstand had geboden, zou ik nu niet meer geleefd hebben. Mijn respect voor orde en gezag is voor eeuwig verdwenen, België is voor mij een leugenpaleis, zoals er op de kermis spiegelpaleizen staan.

  • door Vanhaeren op zaterdag 30 juni 2012

    Waarom moet dat? Ik heb nooit last met de politie. Het zijn juist de politici die zwaar in de fout gaan samen met justitie. De politie moet de orde handhaven, maar justitie en de politiek houden de overtreders de hand boven het hoofd tot grote frustratie van de politie. Als je elke dag dezelfde overtreders moet oppakken omdat de rechter ze telkens vrijlaat en de politici hier niets aandoen, moet men de politici en justitie ter verantwoording roepen, en niet de politiemensen. De EU met z'n open grenzen is een gigantische miskleun, en de euro maakt van iedereen bedelaars. Met hoge uitzondering voor de banken en de politieke- en financiële elite. En juist deze klungelaars gaan jullie verdedigen? A.U.B. zeg...

  • door den juul op zaterdag 30 juni 2012

    Ik ben al enkele keren door de politie onderweg gestopt. Altijd zeer beleefd en korrekt door hen behandeld. Ik was ook met hen beleefd van aanvang af. Ik had een tijdje een nieuwe buurman. Regelmatig de muziek loeihard na 10 uur. Na 3 keer op 3 verschillende dagen beleefd vragen om het wat stilder te houden, met telkens jajaja als antwoord, maar voor de rest geen resultaat, naar de 112 gebeld. Een beleefde politieman nam op, noteerde mijn ID gegevens, en 15 minuten later was een politiecombi voor de deur van het huis van die buurman. Kreeg een boete wegens niet respecteren van de Belgische nachtrust wetgeving, en nu is het stil, tijdens de dag en tijdens de nacht. Ik hoef zelfs niet meer mijn mond open te doen, hij heeft het begrepen. Die mensen hebben soms nood aan een duidelijk signaal. Was de belgische politie niet opgetreden, dan was het meer dan waarschijnlijk tot vuistslagen of erger gekomen, tussen mijn buurman en mij, omdat deze persoon geen besef had van goed buurtmanschap. Dank U wel, politie.

    • door han op zaterdag 30 juni 2012

      doet de politie ook gewoon haar werk.

      Het artikel zegt dan ook niet dat het anders zou zijn. Het artikel zegt dat "In bepaalde politiekantoren verbaal en fysiek geweld bijna routine zijn geworden".

      Het is niet omdat de politie in veel gevallen haar werk correct doet dat er niet moet opgetreden tegen wantoestanden.

      • door Stef op zaterdag 30 juni 2012

        Dat er agenten met "losse pollekes" zijn is inderdaad geen fabeltje, vooral diegene die net voor het meppen hun handschoenen met zand erin aandoen om elke zichtbaar letsel te vermijden....en volgens mij komt dat vooral omdat ze door omstandigheden onder zeer zware stress komen te staan...en ja, er zullen wel hier en daar cowboys tussen zitten die zichzelf macht willen aanmeten om de overmatige stress via verworven macht op mensen uit te leven, maar zo iets zegt meer over de personen die nieuwe aspirant agenten moeten selecteren en op sereen correct gedrag controleren.

  • door Johan Leman op zaterdag 30 juni 2012

    Soms heb ik prima ervaringen met de politie te Brussel. Uiterst correct in veel gevallen. Maar soms valt het inderdaad tegen. Toen ik eens een politieman (hulpagent vermoed ik) van stad Brussel te Laken vroeg om me in het Nederlands te verbaliseren voor mijn dubbelparkeren (wat fout was), kreeg ik als antwoord: "Ah, monsieur est raciste!". Toen ik hiertegen protesteerde, kreeg ik in mijn p.v. iets als "ongehoorzaamheid", "weigering om bevel op te volgen". Het heeft mij een advocaat gekost om ervan af te geraken. Mijn slechtste ervaring was echter met politie die duidelijk geen wijkpolitie was... Vlamingen nota bene, maar duidelijk van buiten Brussel, die me toen ik te Molenbeek in mijn wagen een dame opwachtte 's avonds laat om ze naar huis te brengen, behandelden als was ik een crimineel die stond te "dealen" of zoiets... Toen ik protesteerde, volgde een p.v. voor smaad, enzovoort, en kreeg ik nog een boete bovenop: omdat ik - geparkeerd - mijn gordel niet omhad. Het leek complete willekeur. Wat me opvalt, is dat een beroep op Comité P niets uithaalt. Men antwoordt er zelfs niet voor ontvangst. Wat mij betreft, mag men die mensen vervangen, want ze zijn blijkbaar nogal nutteloos. Nu, misschien bestaat het al engie tijd niet meer, en vergis ik me dus... In doorsnee zijn mijn ervaringen met de politie echter positief, althans in Molenbeek en ook in stad-Brussel. Ervaringen in de andere zones heb ik niet. Maar in het artikel gaaat het over "geweld"... Dit kan evident niet. Ik geloof de getuigenissen, maar zag er zelf nog geen. Ik vermoed dat de politie zijn eigen rangen best wat zou uitzuiveren als zulke zaken zich voordoen. Want daar komen gegarandeerd ooit serieuze problemen van...

  • door Jori vb op zaterdag 30 juni 2012

    Wat een linkse zever hier. Politie doet zijn werk, en wie slagen krijgt heeft het meestal wel verdiend. Al die verhaaltjes zijn uitvergroot tot in het belachelijke, overtreders zijn plots slachtoffers? give me a break. Misverstanden kunnen gebeuren maar een beetje verlies heb je altijd hé.

    • door Stef op zaterdag 30 juni 2012

      Zelfs "meestal" is bij wet verboden...indien er geen wettelijke reden voor is..'theeft niets met links of rechts te maken, maar ben je als agent je macht waardig...(een agent mag niet voor strafuitvoerder spelen, daar heeft hij of zij zelfs een eed voor afgelegd..)

      • door Louis Staal op zaterdag 30 juni 2012

        Ja jongen en ze moeten altijd met twee zijn om te verbaliseren (de gendarmen toch, de pollis niet) en ze moeten witte handschoenen aan hebben om je IK aan te nemen. Anders mogen ze alleen kijken en niet aankomen. En ze hebben allemaal hun vader en moeder vermoord. Zijn er nog van die fabeltjes ? Dat zijn er die vroeger de ronde deden.

    • door hans d op maandag 2 juli 2012

      jori V(laams) B(lok) zeker?

    • door Lawrence op dinsdag 3 juli 2012

      Ik ben een belg en absoluut gene linkse, integendeel en ik kan het U anders wel bevestigen: er lopen echte klootzakken rond onder de flikken hoor! Anderzijds moet ik zeggen dat in 90% van de gevallen de politie wél correct is. Ge hebt gewoon die paar rotte appels he...

  • door Multi op zaterdag 30 juni 2012

    @Vanhaeren Dus omdat justitie (te) snel misdadigers vrijlaat mag de politie geboeide arrestanten mishandelen?

    Kunt u me deze logica even verduidelijken aub?

  • door ron op zondag 1 juli 2012

    Weet gte wat probeer het eens in Duitsland. Het zijn precies allemaal doetjes die betogers. Orde moet er zijn. Als de politie te laks optreed zijn zij de eerste om het aan te klagen. Woon maar eens in de buurt waar regelmatig betoogd wordt.

  • door Le grand guignol op maandag 2 juli 2012

    Er is inderdaad sprake van een negatieve evolutie op vlak van buitensporig politiegeweld tegen o.a. migranten en demonstranten. De betreffende evolutie blijft niet beperkt tot België, maar gaat net zo goed op voor Frankrijk, Italië en Spanje (i.v.m. Spanje zie: http://www.statewatch.org/news/2012/jun/11spain-torture-annual-report.html ). Protest wordt met hardhandige politionele repressie de kop in gedrukt en dat is een algemene tendens die wereldwijd geldt (zie bv. de G20-top in Toronto).

    Vermits politiediensten en -agenten slechts zelden verantwoordelijk worden gesteld voor hun misdaden (bv. foltering) is het inderdaad de hoogste tijd dat die negatieve evolutie op de politieke agenda geplaatst wordt.

  • door Aart Niels op dinsdag 3 juli 2012

    Er is inderdaad nuance in dit verhaal. Ik, blanke Vlaming, kom regelmatig op een positieve manier in contact met de politie. Doch, voor onze minder vlaamse (lees: gekleurde) kameraden gaat dit niet op. In Brussel (kan over andere steden niet meespreken) is het heel simpel. Vlaamsch? Vaak een 'positieve' houding van de politie. Gekleurd? Vaak een negatieve houding. Ah ja, als ge ne linkse zijt, dan krijgt ge ook nogal eens een 'tarte'. (zie foto hierboven). Dus eigenlijk zouden alle NVA'ers en VlBl naar BxL moeten verhuizen. Ik roep iedereen op om direkt klacht te gaan neerleggen als er iets passeert wat niet kan. Ook al is het maar voor de statistieken.

  • door Lawrence op dinsdag 3 juli 2012

    Het is schrijnend te lezen hoe de flikken te werk gaan en dat het allemaal getolereerd wordt. Ik ben zelf een Belg en ben in Antwerpen met mijn marokkaanse vriendin ook aangepakt geweest door de flikken. We zaten in een cafeetje toen er onder een groep marokkanen en russen ruzie ontstond. Wij hadden daar niets mee te maken en hielden ons afzijdig. Zelf kreeg ik ook klappen van een nogal stevige potige marokkaan die ik eerder van de toilet zag komen met zijn compaan en tekenen vertoonde van coke te hebben snuiven. Toen de politie kwam sloot de agressor zich op in de toilet. Iedereen wou angstvallig naar buiten maar de agenten blokkeerden de ingang terwijl een man gewapend met stukgeslagen glas waarmee hij mensen had gestoken en verwond nog aanwezig was. Uiteindelijk werden wij en anderen hardhandig aangepakt en opgesloten als criminelen en de dader is kunnen vluchten! Hoewel wij ten allen tijde meewerkten werd ons weerspannigheid aangewreven!! Ik had de heren verwittigd dat ik het daar niet bij zou laten en heb meteen een advokaat genomen en klacht ingediend. Ik werd door de dienst interne zaken uitgenodigd. Vriendelijke behulpzame mensen. Daar krijg ik te horen dat ik de politiecombi zou hebben beschadigd! Onzin! Maanden later krijg ik de rekening in de bus. Ik heb dat geweigerd te betalen en we zullen wel zien. De corruptie van de flikken vandaag de dag kent echt geen grenzen. Ook ik heb verwijten naar de oren gekregen maar gelukkig hebben ik geen fysiek geweld moeten ondergaan. Doch, de beledigingen zijn er gewoon over en je wordt behandeld als een crimineel terzijl je slachtoffer bent. En niemand die iets doet of kan doen. Echt erg!

    • door svdl op donderdag 5 juli 2012

      Ik hoop dat je de rechtzaak wint en dat die amateurs onder het korps terug "naar de papschool" worden gestuurd. Of serieus: wat psychatrische hulp moeten krijgen: aggressiecursus volgen enzo...

  • door Francis Goutry op dinsdag 3 juli 2012

    Ik vraag mij af in hoeverre hetgeen ik lees in het bovenstaande artikel te linken is aan de relatief recente cultuur van nultolerantie. Ik vermoed dat deze cultuur hier mogelijks kan toe bijdragen. Nultolerantie is, gegeven het woord, een nogal ongenuanceerd iets, vind ik. Als men een beleid van nultolerantie predikt en toepast, komt dit volgens mij neer op het hanteren van de grove borstel. Nultolerantie bewerkstelligt het omgekeerde van wat in een rechtsstaat van toepassing is. Met name, dat je onschuldig bent totdat het tegendeel bewezen is.

    Als je het feit dat iemand onschuldig is totdat het tegendeel bewezen is, onderschrijft en werkelijk als leidmotief neemt voor je dagelijks handelen bij een politiedienst, dan kom je er volgens mij per definitie op uit dat welke vorm van geweld dan ook absoluut, ongehoord is. Want een onschuldige straf je toch niet !! Tenzij het natuurlijk gaat om een duidelijk geval van zelfverdediging. Bij nultolerantie en de veronderstelde omkering van dit principe, is iemand die zich op een "verkeerd moment" op een "verkeerde plaats" bevindt, per definitie verdacht. En daaruit kan dan natuurlijk volgen dat men het opportuun acht om zelf al voor rechter te spelen, want deze persoon zal waarschijnlijk wel schuldig zijn. En zoniet kan het preventief sowieso ook geen kwaad. Ik zeg zo maar iets ... Bij nultolerantie kan het volgens mij niet anders dan dat er onterechte slachtoffers vallen, omdat je het zwaartepunt verschuift van burger naar politiemacht. In de logica van het niets tolereren, is het beter om drie mensen onterecht op te pakken, dan één te weinig. En dan denk ik dat een harde aanpak daar een jammerlijk uitvloeisel kan van zijn.

    Ik weet niet of hetgeen ik vermoed, ook effectief realiteit is, maar het lijkt mij niet onmogelijk. Volgens mij moet men alles ook steeds kaderen in het dominante denken van het moment. Het dominante denken is actueel rechts van het midden. Zoals het handelen het denken verraadt, voorspelt het denken het handelen ! Met andere woorden de daden die men stelt, vertellen hoe men denkt over bepaalde zaken. Hoe men denkt, impliceert welk handelen men voor ogen houdt.

    • door Le grand guignol op dinsdag 3 juli 2012

      Ik deel uw mening en vind de link die u legt met nultolerantie zeer plausibel. De combinatie tussen nultolerantie en preventie leidt tot de schaduwkant van het preventieve handelen, namelijk: prepressie. Bij preventie is het de bedoeling om het ontluiken van potentiële knelpunten tot een minimum te herleiden. Het preventieve handelen vertrekt dus altijd van een subjectieve inschatting van de situatie en tracht het handelen te legitimeren op basis van een ongewenst potentieel toekomstscenario. Met dien verstande wordt de subjectieve inschatting de norm die men hanteert en alles wat van die norm afwijkt en mogelijk in de toekomst van die norm zal afwijken moet vermeden worden (cf. nultolerantie). Het perverse kantje aan preventie is dus het gegeven dat het preventieve handelen gebaseerd is op een (subjectieve) risico-analyse van een potentieel toekomstscenario die fungeert als aangrijpingspunt om in het heden te interveniëren. Bij het preventieve handelen ligt prepressie in wezen constant op de loer.

      In de VS zien we dat een beleid van nultolerantie aanleiding geeft tot perverse uitwassen. Een voorbeeld hiervan is de 'stop and frisk'-maatregel waarbij de ordediensten mensen willekeurig, onder het mom van preventie, mogen controleren en zelfs mogen aanhouden zonder dat er sprake is van een misdrijf of misdaad. In de praktijk geeft dit aanleiding tot politie-interventies die zich toespitsen op het controleren en aanhouden van mensen met een andere huidskleur alsook van mensen die bijvoorbeeld qua klederdracht afwijken van de maatschappelijke norm. Daarbij is het belangrijk om te vermelden dat de betreffende beleidsmaatregel zeer selectief wordt toegepast: tegenover armen, migranten en politiek activisten; dus enkel tegenover diegenen die enerzijds het slachtoffer zijn van de bestaande sociopolitieke orde en/of anderzijds de bestaande sociopolitieke orde in vraag stellen. Preventie wordt desgevallend gehanteerd als een instrument tot repressie en disciplinering vermits het aangrijpingspunt alsmede de verantwoording voor de betreffende repressie in wezen gebaseerd is op een mogelijk ontsporen van een situatie in de toekomst. Daarom spreekt men van prepressie.

      Ook in België zijn er bepaalde beleidsmaatregelen die aanleunen bij het 'stop and frisk'-principe in teken van nultolerantie. Een voorbeeld hiervan zijn de GAS-boetes in combinatie met de NERO-aanpak waarbij een GAS-boete enerzijds functioneert als pasmunt voor een hele reeks van overheidsinterventies - eufemistisch 'begeleidingsmaatregelen' genoemd - ten aanzien van het gezin en de familie van de jongeren die een GAS-boete gekregen hebben en daarmee functioneert een GAS-boete anderzijds als aangrijpingspunt en verantwoording voor de betreffende overheidsinterventies. Hierbij is het frappant dat het sociaal werk, al dan niet vrijwillig, ingeschakeld wordt in een pseudo-juridische keten waartoe de politie- of ordediensten de toegangspoort vormen.

      Het zijn slechts enkele voorbeelden van een negatieve evolutie die aanleiding geeft tot het ontstaan van een totalitaire overheid die met behulp van de ordediensten in combinatie met het sociaal en maatschappelijk werk een netwerk creëert voor de disciplinering van al diegenen die het slachtoffer zijn van structurele maatschappelijke uitsluitingsmechanismen alsmede de gestaag toenemende sociale ongelijkheid als een gevolg van het neoliberalisme; "Straf de armen" (Wacquant, 2001; 2010). De betreffende sociale disciplinering en moralisering geldt enkel voor de laagste klassen; de hoogste klassen gaan vrijuit. Het principe van nultolerantie geldt dan ook enkel voor bijvoorbeeld armen en migranten, maar niet voor bankiers en politici die de bevolking, en de toekomstige generaties, opzadelen met een waanzinnige schuldenlast (bv. overheidsgarantie voor Dexia van €54 miljard oftewel 2178 miljard Belgische Frank).

      * Wacquant, L. (2001). The penalisation of poverty and the rise of neo-liberalism. European Journal on Criminal Policy and Research, 9(4), 401-412. doi: 10.1023/a:1013147404519 * Wacquant, L. (2010). Straf de armen. Het nieuwe beleid van de sociale onzekerheid (2de geactualiseerde druk). Berchem, B: EPO.

  • door sammir op maandag 20 augustus 2012

    deze verhalen stellen niks voor EN ZIJN HET TOPJE VAN DE IJSBERG,...

    POLITIEGEWELD,ZWARE MISHANDELINGEN,POGINGEN TOT DOODSLAG,ZWARE POGINGEN TOT MOORD, BEDREIGINGEN MET DOORGELADEN PISTOOL, ZWARE BELEDIGINGEN, ENZ, bestaat toch NIET in BELGIE,...

    Ik heb vroeger , geleerd,dat deze gevallen, integer en U zullen helpen (politie uw vriend,...), en U als gelijkwaardige burger zullen behandelen, ....

    Blijkkbaar zijn sommige politiedienaars, een zeer groot deel van het probleem, en creeren ze een angst en onrechtvaardigheidsgevoel, bij een deel van de bevolking, MAAR daar mag en kan ik voorlopig NIKS over zeggen,...

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties