Bent u al steungever van DeWereldMorgen.be?

In september lanceerden we een noodcampagne omdat we dreigden dit jaar niet rond te komen. Jullie massale reacties waren hartverwarmend en moedigden ons aan om door te gaan. We haalden zo'n 22.000 euro op en kregen er heel wat steungevers bij die maandelijks aan ons storten.

Daarmee zijn we helaas niet definitief uit de rode cijfers. Eén derde van onze inkomsten komt van subsidies en die staan onder druk. Een ander derde komt van partnerorganisaties uit het brede middenveld, en bijna allemaal moeten ook zij besparen. Onze hoop is dus op onze lezers gevestigd. Maandelijks zijn dat 300.000 mensen en van hen stort 1% een bijdrage.

Wij hebben geen hartverscheurende beelden om onze campagne kracht bij te zetten. Onze belangrijkste kost is namelijk de loonkost. De wereldhonger kunnen we niet oplossen en ook de zeehondjes gaan we niet redden. Wel beloven we met jullie steun ons uiterste best te doen om maatschappelijk relevant nieuws te brengen vanuit een progressief, sociaal en ecologisch standpunt.

Onze maandelijkse loonkost bedraagt afgerond 22.000 euro (netto verdient een voltijdse kracht bij ons een bescheiden 1500 euro per maand). Help je mee om onze job te vrijwaren om zo DeWereldMorgen in de ether te houden?

Steun via paypal

Steun via homebanking

Geef een permanente opdracht ten gunste van DeWereldMorgen.be
op nummer BE20 5230 4277 5156 (BIC: TRIOBEBB)
met vermelding "steun DeWereldMorgen.be"

Giften vanaf 40€ per jaar zijn fiscaal aftrekbaar.

about
Toon menu

Dag van de vrouw, maar niet voor Hana Shalibi

Acht maart is de internationale vrouwendag, maar niet voor de vijf Palestijnse vrouwen die in de Israëlische gevangenissen zitten. Hana Shalabi (29 jaar) is één van hen en is sinds 16 februari in hongerstaking voor onbeperkte tijd.
donderdag 8 maart 2012

Hana Shalabi is op 14 augustus 1960 in het Palestijns dorp Bruqin (nabij Jenin op de Westelijke Jordaanoever) geboren in een landbouwersgezin van 9 kinderen. Haar broer Samer werd op 29 september 2005 doodgeschoten door het Israëlische leger, dat het dorp was binnengevallen. Op 14 september 2009 werd ze een eerste maal gearresteerd en in administratieve hechtenis gehouden.

Na twee jaar administratieve opsluiting kwam ze vrij, in het kader van de gevangenenruil voor de vrijlating van de Israëlische soldaat Gilad Shalit. Amper 4 maand later werd ze, op 16 februari, opnieuw in het huis van haar ouders gearresteerd door Israëlische soldaten, met honden aan de leiband. Ze werd naar het Salem detention center gevoerd en vervolgens naar de gevangenis van Hasharon. Ze begon onmiddellijk een hongerstaking, alsook haar vader (74 jaar) en moeder (67 jaar), die in een tent verbleven, voor hun huis, uit solidariteit met hun dochter.

Volgens de Palestijnse ngo Addameer zitten 5 vrouwelijke Palestijnse politieke gevangenen in Israëlische gevangenissen, zoals onder andere Majeda Fidda (51 jaar). Majeda Fidda is gemeenteraadslid van Nablus; ze werd op 6 augustus 2008 gearresteerd en zit sindsdien in administratieve hechtenis in de Hasharon gevangenis, ook bekend als Tel Mond.

Volgens de 'Stichting Palestijnse vrouwen in Nederland' zijn de gevangenissen overbevolkt en vies. Medische zorg is er ver beneden de norm, zowel voor vrouwen als voor bij hen verblijvende kinderen. Zwangere vrouwen brengen, letterlijk in de boeien, hun kind ter wereld. Recht op onderwijs en bezoek worden vaker niet dan wel toegelaten. Toegang tot juridische bijstand is beneden de maat. De Palestijnse vrouwen worden gevangen genomen in Israël zelf en niet in bezette Palestijnse gebieden. Dit is in strijd met het internationale recht (artikel 49 van de vierde Conventie van Genève van 1949, waarbij het verboden is om personen, massaal of individueel, gedwongen naar het grondgebied van de bezetter over te brengen). Dit maakt bezoek van een advocaat of familie vrijwel onmogelijk, omdat inwoners van bezet gebied zelden of nooit toegang krijgen tot Israël.

In geval van een administratieve opsluiting worden Palestijnen, zonder enige klacht of enige vorm van proces, vastgehouden. Op de Westelijke Jordaanoever werd de administratieve hechtenis in 1988 geregeld bij militair decreet nr. 1229, dat stamt uit de Britse koloniale tijd. Het decreet bepaalt dat de gevangene, binnen de 8 dagen na zijn arrestatie, voor een rechter verschijnt. De rechter bekrachtigt meestal de eis of de beslissing van de legerleiding, op basis van vertrouwelijke documenten, die noch door de betrokkene noch door zijn advocaat kunnen worden geraadpleegd. Een Palestijn kan voor maximum 6 maand worden vastgehouden, voor zover er een redelijk vermoeden bestaat dat de veiligheid van de regio of de openbare veiligheid dit vereist. Deze periode kan telkens door een militaire rechtbank worden verlengd. Er staan gevallen bekend van 8 jaar, zonder enige beschuldiging.

Volgens de Internationale Liga voor Mensenrechten en Amnesty International vormt de administratieve hechtenis een willekeurige opsluiting, in strijd met het internationaal recht. Het is een inbreuk op het recht op persoonlijke vrijheid en zekerheid en op het recht op een rechtvaardig proces, zoals gewaarborgd door artikelen 9 en 14 van het internationaal verdrag van 16 december inzake burgerrechten en politieke rechten, dat in de jaren '90 door Israël werd geratificeerd.
Samen met vele humanitaire organisaties eist 'Palestina Solidariteit' de onmiddellijke vrijlating van Hani Shallibi en het stopzetten van de administratieve hechtenis als repressieve praktijk tegen de Palestijnse politieke opposanten.

www.palestinasolidariteit.be

reageer

9 reacties

  • door Jan keek door de bomen op donderdag 8 maart 2012

    Ik kan u verzekeren dat er in België ook moeders zijn wier kinderen in de gevangenis zitten...

    • door froels op vrijdag 9 maart 2012

      Wel, jan indien u dat zo goed weet, zullen we daar samen tegen strijden? Nu lijkt het vaak alsof u feiten loochent, en Israël beschermt, dat principes van recht en rechtvaardigheid met de voeten treedt als het over Palestijnen gaat.

  • door solo el pueblo salva a pueblo op donderdag 8 maart 2012

    ik hoop dat de eerdere reactie geen poging tot minimaliseren is, soit, hier nog enkele links mbt Vrouwendag: www.addameer.org/etemplate.php?id=450 "Calling for the Release of All Palestinian Female Political Prisoners on International Women’s Day: Free Lina Jarbuni, Wurud Qassem, Salwa Hassan, Alaa Jubeh, Hana Shalabi, Yusra Qaadan and Manal Suwan!" http://www.addameer.org/etemplate.php?id=451 "International Women’s Day Marks Hana Shalabi’s 22nd Day of Hunger Strike

    8 March 2012 Joint Statement

    We, the Palestinian Council of Human Rights Organisations (PCHRO), would like to mark International Women’s Day by expressing our solidarity with administrative detainee Hana Shalabi. Hana is today beginning her 22nd successive day of hunger strike in protest at her internment without charge or trial and her ongoing ill-treatment at the hands of the Israeli authorities. Hana, 30 years old, previously spent more than two years in administrative detention before she was released in October 2011 as part of the prisoner exchange deal between Israel and Hamas. Less than four months later she was arrested once more by Israeli authorities at her home near Jenin, when she was beaten with the butt of a rifle by an Israeli soldier. Following her arrest, she was beaten, blindfolded and later forcibly strip-searched and assaulted by an Israeli male soldier. Hana was given a six-month administrative detention order and spent the first three days of her internment in solitary confinement. She was later sentenced to solitary confinement for a further seven days as punishment for her continuing hunger strike. Internment, also known as administrative detention, is a procedure under which Palestinian detainees are held without charge or trial for periods of up to six months. Detention orders are usually renewed before they expire, and detainees can be held for indefinite periods of time, with several detainees spending up to eight consecutive years in internment. Administrative detainees are held on the basis of “secret material” that is not made available to them or their lawyers, therefore undermining their ability to effectively challenge the detention order. Israel’s widespread practice of administrative detention, of which Hana Shalabi is yet another victim, constitutes a serious breach of international humanitarian and human rights law. While administrative detention is allowed under international humanitarian law, it must be used only in exceptional circumstances and must uphold fair trial standards, which Israel does not comply with. Israel is currently detaining some 310 Palestinians without charge in administrative detention. Although no Palestinian is left untouched by the occupation, it is true that women are, in many cases, doubly affected by Israel’s illegal practices. However, internment also affects a large number of Palestinian women indirectly; those wives, mothers, sisters and daughters of detainees who endeavour to maintain community and family structures while they wait indefinitely for their family members to be freed. For example, the wife and daughter of Ahmad Qatamesh, who has been declared a prisoner of conscience by Amnesty International, recently saw his detention order renewed for the third consecutive time. Administrative detention, characterised by renewable detention orders and abusive conditions of imprisonment, constitutes a merciless cycle that attempts to suppress the spirit of both the detainees and their families. While Hana Shalabi’s internment by way of an inhumane system is representative of the utter disregard in which Israel holds the lives and rights of Palestinians, administrative detention is only one of a wide range of violations perpetrated against Palestinian women in the OPT. Palestinian women and girls are, along with the rest of the Palestinian population, regularly subjected to harassment, intimidation and ill-treatment by Israeli military authorities and as a consequence they are denied the enjoyment of basic human rights such as education, health and freedom of movement. Such treatment amounts to an assault on their dignity and security of person in violation of international law. The international community of States cannot continue to avert its gaze while Israel refuses to apply international human rights law, including the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women (CEDAW), in the OPT. Israel is not only in violation of the positive duty to implement its obligations under CEDAW, but also, through the imposition of illegal policies such as restrictions on the freedom of movement, is in breach of its negative duty not to interfere in the enjoyment of the rights under the Convention. PCHRO urges the international community to stand in solidarity with Hana, today of all days, as a first step towards ending its longstanding inaction in the face of Israel’s disregard for international law. Hana should not be forced to wait 66 days before the world sits up and takes notice. Given that Israel does not grant due process and humane treatment to Palestinians, she must be released immediately. By failing to do so, the international community will only contribute to the perpetuation of such violations and add to the climate of impunity that currently prevails in the OPT. To see Al-Haq's powerful video interview with Hana's mother about Hana's hunger strike and administrative detention, click here www.addameer.org/evideo.php?id=116 --- repressie van Vrouwendag in solidariteit met gevangenen www.facebook.com/media/set/?set=a.343978488977168.73108.195473957160956&type=3

  • door Jan Hamer op donderdag 8 maart 2012

    Geloof maar dat de Israëli 's goede redenen hebben om haar opnieuw vast te zetten.Verder kan ik me ook goed voorstellen dat Israël zich weinig aantrekt van organisaties zoals Amnesty, want die reageren ook éénzijdig. Ik zie nergens protesten van Amnesty over de raketaanvallen op onschuldige burgers in Israël vanuit de Gaza strook Dat is gewoon een oorlogsmisdaad, maar dat mag blijkbaar allemaal.

    • door froels op vrijdag 9 maart 2012

      Natuurlijk heeft het IDF redenen om haar vast te zetten, maar die willen ze niet meedelen. Er is immers geen aanklacht en geen proces. Mogelijk was de 18-jarige korporaal van dienst slecht gezind omdat zijn lief hem/haar had laten zitten, ik zeg maar wat. Ik denk dat u gelijk heeft wat betreft de invloed op Tel-Aviv van Amnesty, Palestijnse en vredesbewegingen, het Hof van Den Haag, de VN, de Veiligheidsraad... Ze luisteren niet, al vele jaren niet. Daarom pleiten velen voor financiële en economische sancties tegen Israël, en is de BDS in gang. Wapenleveringen en geldtransfers stopzetten, vervolgingen inzetten tegen militaire en politieke kopstukken zodat ze nergens meer heen kunnen zonder een aanhouding te riskeren.

  • door Jan keek door de bomen op vrijdag 9 maart 2012

    als u eerlijk zou zijn, had u de mening van de Israelis erbij gezet...

    Lina Jarbuni serving a 17 year sentence for aiding an Islamic Jihad cell in Jenin to carry out attacks in Israel. Warud Qasem, from Tira, who was sentenced to six years in 2006 for the same reason

    geen witteboordcriminaliteit dus...

    • door froels op vrijdag 9 maart 2012

      U is geweldig goed ingelicht! Rechtstreekse link naar Isr rechtbank of IDF? Vandaar mijn vraag: wat zeggen ze over de opsluiting van Hana, eerst vrijgelaten en nu opnieuw "administratief" aangehouden? Warud die u vermeld zou dus al moeten vrij zijn: 6 jaar in 2006. Waarom niet, dat kan u vast beantwoorden. Onveilige Palestijnse, vermoed ik.

  • door SAMMIER op zaterdag 10 maart 2012

    Dat er Joodse mensen zijn, die dit afkeuren en tegen strijden, tegen het onrecht en uitsluiting, van mede mensen, is gelukkig, ook een bron van vermelding waard, o.a jewsagainstzionism, de Satmarbeweging, enz.

    Inderdaad, israel is de enigste democratie, in het midden-oosten, MAAR niet voor iedereen, de arabieren die meer dan 30 %, van de Israelitische bevolking uitmaken, worden in het dagelijks leven, en juridisch als minderwaardig beschouwt. een land, dat zich democratisch en soeverein noemt, en zich een beschaafd land noemt, wordt afgerekend, hoe het met haar minderheden en politieke gevangen omgaat.

    Israel heeft zeker, haar bestaansrecht, maar de huidige regering, zou eens beginnen, om wat grondwetswijzigingen, door te voeren, om de goodwill, van haar eigen Arabische bevolking o.a., meer op gelijkwaardige basis, weliswaar juridisch, te implementeren.

    israelitische regering heeft geen boodschap aan het loginstrument genaamd de V.N., die bijna elke resolutie van de V.N., op z'n zacht gezegd, aan haar laars lapt.

    Dat de Israelitische bevolking, dit grondig beu is, en met het in standhouden van het vijandsbeeld, dat gecreerd is, door de zionistische regering, om haar oorlog in stand te houden, om allerlei redenen; economisch, haar positie in het midden oosten, te verstevigen, enz.

    "leiders" van beide kampen, zullen er geen slapeloze nachten aan overhouden, als er een palestijnse vrouw, wordt "overgebracht", uit haar grondgebied, om haar rechtenloos en zonder enige vorm van hoop geestelijk te martelen, en haar tot een wanhoopsdaad te laten overgaan, straffer nog het wordt in bepaalde vormen aangemoedigd, "een moeder minder die voor het nageslacht kan zorgen"

    De palestijnse "leiders", zijn te zwak, en hebben totaal geen daadkracht, en vooral geen interesse in het lot van "haar", mensen. Als palestijn geboren worden in bezet gebied, is een vloek, geen perspectief op beterschap, geen hoop op relatieve vrede, en de "man", die ons bijna allemaal hoop gaf tot een nieuwe vorm van leiderschap, voor een oplossing van het midden- oosten conflict, zal zijn termijn "uitzitten", en zal hoogstwaarschijnlijk niet herverkozen worden.

    De lijdensweg van vrouwen, tijdens oorlogstijd is al ondraagelijk, langst beide kanten, maar haar rechtenloos behandelen, is feitelijk inhumaan. Laten we hopen, dat de havikken , de "leiders" van andere midden oostengebied die, israel van de kaart willen vegen, zo snel mogelijk plaats ruimen, voor leiders die met open vizier, iets willen doen aan de vrede in de regio en " hun" mensen een boodschap geven van wederzijds begrip en stabiliteit, en de mensen hoop geven op een betere toekomst , ipv deze die het in standhouden, van deze impasse, waar uiteindelijk niemand als winnaar uitkomt, als je de balans van het menselijk lijden, en doden ,langs beide zijden in rekenschap neemt.

  • door solo el pueblo salva a pueblo op donderdag 15 maart 2012

Lees alle reacties