Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Opinie

Boeh! is opgetogen over de beslissing van het Centrum

Boeh! (Baas Over Eigen Hoofd) is opgetogen over de beslissing van het Centrum voor Gelijke Kansen en voor Racismebestrijding om een prejudicieel advies in te winnen bij het Europees Hof van Justitie.
woensdag 7 maart 2012

De huidige tendens waar niet alleen commerciële bedrijven, maar ook (lokale) overheden en het onderwijsveld neutraliteit als schijnargument hanteren om vrouwen met een hoofddoek uit te sluiten, is nefast voor onze samenleving. Denk maar aan het stadsbestuur van Antwerpen, het gemeenschapsonderwijs (GO), maar ook Hema en schoenengigant Torfs die wegens de ‘neutraliteit’ een verbod invoeren op hoofddoeken en daarbij ook Vlaamse vrouwen uitsluiten van diverse belangrijke terreinen als het onderwijs en de arbeidsmarkt.

Neutraliteit : what’s in a name?

Als feministisch actieplatform merkt Boeh! daarbij op dat neutraliteit wordt gelijkgesteld met de afwezigheid van uiterlijke levenbeschouwelijke kentekenen. Volgens ons is dit een achterhaalde en eng formalistische interpretatie van het begrip neutraliteit.

De maatschappelijke relevante vraag die deze discussie opwerpt, is hoe we vorm kunnen geven aan neutraliteit als principe in een multiculturele en multireligieuze samenleving. In de praktijk leidt deze interpretatie van neutraliteit (als afwezigheid van uiterlijke levensbeschouwelijke kentekenen) namelijk tot een structurele discriminatie van Vlaamse moslimvrouwen en meisjes.

Het leidt tot hun uitsluiting en niet tot hun integratie en bevrijding, zoals beweerd wordt, met alle gevolgen van dien voor hun onderwijs- en werkgelegenheidskansen, precies twee belangrijke hefbomen voor emancipatie. Het argument dat ze toch een keuze kunnen maken, is onderdrukkend, omdat het een keuze is tussen uitsluiting en aantasting van de persoonlijke integriteit.

Inclusieve neutraliteit

Boeh! is ervan overtuigd dat de neutraliteit van de overheid, instelling of bedrijf geen doel op zich mag zijn, maar een middel om de gelijkheid van burgers te waarborgen. Gelijke behandeling (bijvoorbeeld in de dienstverlening), gelijke rechten en vrijheden, onder meer het recht op godsdienstvrijheid en vrije meningsuiting, maar ook het recht op onderwijs en werk, het recht op zelforganisatie.

Een neutrale overheid, instelling of bedrijf heeft dus de verantwoordelijkheid om te waken over de gelijkwaardige erkenning van de bestaande diversiteit in de samenleving. Die diversiteit moet evenredig weerspiegeld zijn in alle geledingen van de maatschappij. 

Tolerantie (het woord is hier op zijn plaats) en respect ten aanzien van de verschillen, zichtbare uiterlijkheden in verband met religie incluis, moeten effectief bevorderd worden, gecombineerd met waarborgen voor de vrije keuze van eenieder, bijvoorbeeld om al dan niet een hoofddoek te dragen.

De overheid en het onderwijsveld zouden hierin het goede voorbeeld moeten geven. Dat werkgevers de vrije keuze hebben om aan te nemen wie ze willen, willen we niet ter discussie stellen. Maar we willen wel benadrukken dat ze de plicht hebben om niet te discrimineren.

Boeh! pleit ervoor om een neutrale dienstverlening te garanderen via bindende ethische professionele gedragscodes voor werknemers, en de uiterlijke kentekens te beschouwen als een eerlijke uiting van iemands persoonlijke overtuiging, zonder dat deze op zich een gevaar betekent voor de kwaliteit en neutraliteit van de dienstverlening of het onderwijs.

Een interpretatie van neutraliteit die uitsluit is een contradictie, neutraliteit moet inclusief zijn, want alleen zo is voor iedereen, ondanks de levensbeschouwelijke en andere verschillen, de basis gelegd voor een gelijke behandeling.

Samira Azabar

Samira Azabar schrijft dit opiniestuk namens de actiegroep Boeh!

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

36 reacties

  • door TDW op woensdag 7 maart 2012

    Het recht op godsdienstvrijheid is niet absoluut. Als godsdienst belangerijker is dan andere zaken dan beperk je jezelf. Deze beperking moet je niet afschuiven op anderen als discriminatie of beperking van godsdienstvrijheid. Want door anderen verplichten je godsdienst te aanvaarden discrimineer je zelf en toon je duidelijk dat je intolerant bent.

    • door Manu op woensdag 7 maart 2012

      Inderdaad, moslima's die eisen om altijd en overal tijdens de uitoefening van het werk een hoofddoek te dragen discrimineren zelf: ten eerste dringen ze anderen ongevraagd een overtuiging op en ten tweede is de hoofddoek een middel om zich te 'onderscheiden van', wat een vorm van discriminatie is ten opzichte van mensen zonder hoofddoek.

      In het discours dat je hoort, ziet, leest en constateert met betrekking tot de argumenten die worden aangehaald om tot in het absolute, een gedachtegoed uit te dragen schuilen inherent intolerantie en het onderschikken van de seculiere wetgeving aan de fictieve wetten van 'allah'. Zo stelde een Turkse moslim (nochtans goed opgeleid en met een goede job) op een ontmoetingsavond met buurtbewoners dat de hoofddoek dient 'als algemene bescherming'. Me dunkt dat artikel 10 van de grondwet de 'bescherming' van de vrouw waarborgt. Verder hoor je moslima's zeggen dat de hoofddoek een religieuze praktijk is en dat ze de religie praktiseren. De werkvloer is toch er in de eerste plaats om te werken. De werkgever, Torfs, vraagt enkel om tijdens het werk geen religieuze of politieke symbolen te dragen, kwestie van sereniteit en respect naar de klanten toe. Hij heeft als werkgever het volste recht om in het arbeidsreglement een dresscode op te nemen. Wie het arbeidsreglement niet wil onderschrijven, zoekt beter een andere job. In Antwerpen werd een joodse man die een cursus inburgering gaf, ontslagen omdat hij zijn keppeltje niet wou afdoen tijdens het lesgeven. De man is gewoon opgestapt en daar heeft geen haan naar gekraaid. Wie bepaalde keuzes maakt, dient de consequenties van die keuzes op zich te nemen, in plaats van deze af te wentelen op anderen en anderen onterecht te beschuldigen. Harmonieus samenwerken is niet mogelijk als één werknemer tot in het absolute haar/zijn zijn overtuiging wil etaleren en uitdragen zonder meer.......

      Bovendien, als men ziet hoe halsstarrig en verbeten men andere meningen bestrijdt om de hoofddoek tot in het absolute te kunnen dragen, als een soort absolutisme, kan men enkel concluderen dat onder die hoofddoek toch veel onverdraagzaamheid moet schuilen. In een boekje over de 'hijab', vertaald door de bekeerlinge Victoria Amina Vandersteen, verwijst de 'term hijab naar een gordijn of wand die verhindert dat men ze ziet, gods wet dat de vrouw zich in het publiek dient te verbergen'....Verder kan je lezen (eigenlijk het hele boek door) 'dat gods wetten eeuwige wetten zijn. Deze wetten kunnen niet veranderd of geannuleerd kunnen worden door menselijke wezens, in functie van hun humeur of in functie van andere opvattingen die mensen kunnen hebben....' Het plaatst de dracht van de hijab (hoofddoek) op het niveau van een 'goddelijke wet' (dit wordt ook in lezingen, moskeeën en moslimboeken aangehaald) die onveranderlijk is en boven de seculiere wetten staat, want 'gemaakt door mensen'. De werkvloer is niet de plaats om dit soort theorieën, die Gods wetten superieur en absoluut maken uit te dragen en de arbeidswetgeving ondergeschikt maken. In moslimkringen hoor je ook zeggen: “De hoofddoek is een goddelijke verplichting, het is een goddelijke wet” (die uiteraard boven alles en iedereen staat)......

      Amina Abazar van BOEH schreeuwde enkele jaren geleden op een debat aan de Antwerpse universiteit: “De hoofddoek moet van God!” Zij en haar gesluierde aanhangers verstoorden het debat en maakten het onmogelijk. De moderator, Rik van Cauwelaert, moest haar tot rede brengen. Feit is dat het gedachte goed 'dat wetten enkel door god kunnen worden gemaakt en dat het niet toegestaan is om wetten toe te schijven aan anderen dan allah', steeds meer gemeengoed wordt onder jonge moslims.

      Als je hier in boeken voor moslims zaken leest zoals: 'De kledij fungeert als 'merkteken' voor de moslimidentiteit voor de hele familie...moslimvrouwen beschermen zichzelf met de hoofddoek tegen ongeoorloofde intimiteiten, voorop staat de veiligheid van de vrouw.., het begrip 'hijaab betekent gordijn, scherm, afscheiding en wordt opgevat als een verplichte scheiding tussen mannen en vrouwen..., allah heeft gelovige vrouwen geboden zich te verbergen, wanneer ze zich buitenshuis begeven, met een overkleed dat het hele lichaam bedekt en haar duidelijk onderscheidt van de ongelovige vrouwen en de vrouwen van lichte zeden...,de profeet heeft de opdracht gegeven zich verborgen te houden enz...'. Als de hoofddoek staat voor dit soort onzinnige, onredelijke en zelfs discriminerende symboliek, dan kan die op de werkvloer beter achterwege worden gelaten.

      Natuurlijk draagt ieder in de vrije tijd wat hij/zij wil, maar een verkoopster kan zich beter sereen opstellen, in plaats van door voorkomen en kledij, indirect impliciet (negatieve) boodschappen uit te zenden naar potentiële klanten, die op hun beurt het recht hebben op een bediening in een sereen klimaat en zonder ongevraagde boodschappen. De beslissing van HEMA (ook de werkgever heeft rechten en moet zich niet onderschikken aan 'religieuze wetten') is verstandig en garandeert rust en sereniteit op de werkvloer.

      Een vrouw is Rusland zei me enkele jaren geleden het volgende: “De islam bij ons is geëvolueerd door het communisme, de islam in West-Europa, dat zijn de Middeleeuwen. De vaststellingen op het concrete terrein blijken haar gelijk te geven. Trouwens, in Marokko mogen werkneemsters in bepaalde overheidsdiensten, zoals toeristische diensten, luchthavens, musea geen hoofddoeken dragen. Ook in grote banken zijn sluiers niet gewenst, andere religieuze symbolen zoals kruisjes of keppeltjes, worden er zelfs niet geduld in de openbare ruimte. Je kan in Marokko al opgepakt en gearresteerd worden als je literatuur van een andere godsdienst dan de islam verspreidt. De strafwetgeving verbiedt bekering en geloofsafval (In Turkije wordt artikel 301 van de grondwet gebruikt om de godsdienstvrijheid aan banden te leggen). Een Marokkaans psycholoog die studeerde aan de universiteit van Fes en die e ook in Parijs studeerde is erg kritisch over over de hoofddoek. Hij legde me uit dat deze vaak andere zaken verbergt (bijgevolg vertrouwt hij gesluierde vrouwen niet) en vaak problematisch is, dat deze vrouwen eerder een psycholoog nodig hebben. Hij voegde eraan toe dat hij niet gelovig is, maar dat hij dat niet luidop mag zeggen. Hier kan men daarentegen, openlijk bekeringswerk doen en die vrouwen die zich tot de islam bekeerden (vaak heeft het te maken met de simpliciteit: volg gewoon de handleiding en de regels...) moeten wel beseffen dat ze zich bekeerden tot een religie die inherent onvrijheid inhoudt: geen geloofsvrijheid en geen wederkerigheid. Voortdurend en gestaag eisen moslims en hun apologeten hier rechten en voorrechten op, die hun ideologie aan anderen NIET gunt

      • door Bram op donderdag 8 maart 2012

        Ik treed je volledig bij ! Wil je een publieke functie uitvoeren (verkoop, service), dan moet je jezelf willen tonen . Opzichtige religieuze symbolen zijn hierbij niet gepast .

  • door Manu op woensdag 7 maart 2012

    Inderdaad, moslima's die eisen om altijd en overal tijdens de uitoefening van het werk een hoofddoek te dragen discrimineren zelf: ten eerste dringen ze anderen ongevraagd een overtuiging op en ten tweede is de hoofddoek een middel om zich te 'onderscheiden van', wat een vorm van discriminatie is ten opzichte van mensen zonder hoofddoek.

    In het discours dat je hoort, ziet, leest en constateert met betrekking tot de argumenten die worden aangehaald om tot in het absolute, een gedachtegoed uit te dragen schuilt inherent intolerantie en het onderschikken van de seculiere wetgeving aan de fictieve wetten van 'allah'. Zo stelde een Turkse moslim (nochtans goed opgeleid en met een goede job) op een ontmoetingsavond met buurtbewoners dat de hoofddoek dient 'als algemene bescherming'. Me dunkt dat artikel 10 van de grondwet de 'bescherming' van de vrouw waarborgt.

    Verder hoor je moslima's zeggen dat de hoofddoek een religieuze praktijk is en dat ze de religie praktiseren. De werkvloer is toch er in de eerste plaats om te werken. De werkgever, vraagt enkel om tijdens het werk geen religieuze of politieke symbolen te dragen, kwestie van sereniteit en respect naar de klanten toe. Hij heeft als werkgever het volste recht om in het arbeidsreglement een dresscode op te nemen. Wie het arbeidsreglement niet wil onderschrijven, zoekt beter een andere job. In Antwerpen werd een joodse man die een cursus inburgering gaf, ontslagen omdat hij zijn keppeltje niet wou afdoen tijdens het lesgeven. De man is gewoon opgestapt en daar heeft geen haan naar gekraaid. Wie bepaalde keuzes maakt, dient de consequenties van die keuzes op zich te nemen, in plaats van deze af te wentelen op anderen en anderen onterecht te beschuldigen. Harmonieus samenwerken is niet mogelijk als één werknemer tot in het absolute haar/zijn zijn overtuiging wil etaleren en uitdragen zonder meer.......

    Bovendien, als men ziet hoe halsstarrig en verbeten men andere meningen bestrijdt om de hoofddoek tot in het absolute te kunnen dragen, als een soort absolutisme, kan men enkel concluderen dat onder die hoofddoek toch veel onverdraagzaamheid moet schuilen. In een boekje over de 'hijab', vertaald door de bekeerlinge Victoria Amina Vandersteen, verwijst de 'term hijab naar een gordijn of wand die verhindert dat men ze ziet, gods wet dat de vrouw zich in het publiek dient te verbergen'....Verder kan je lezen (eigenlijk het hele boek door) 'dat gods wetten eeuwige wetten zijn. Deze wetten kunnen niet veranderd of geannuleerd kunnen worden door menselijke wezens, in functie van hun humeur of in functie van andere opvattingen die mensen kunnen hebben....' Het plaatst de dracht van de hijab (hoofddoek) op het niveau van een 'goddelijke wet' (dit wordt ook in lezingen, moskeeën en moslimboeken aangehaald) die onveranderlijk is en boven de seculiere wetten staat, want 'gemaakt door mensen'. De werkvloer is niet de plaats om dit soort theorieën, die Gods wetten superieur en absoluut maken uit te dragen en de arbeidswetgeving ondergeschikt maken. In moslimkringen hoor je ook zeggen: “De hoofddoek is een goddelijke verplichting, het is een goddelijke wet” (die uiteraard boven alles en iedereen staat)......

    Samira Azabar van BOEH schreeuwde enkele jaren geleden op een debat aan de Antwerpse universiteit: “De hoofddoek moet van God!” Zij en haar gesluierde aanhangers verstoorden het debat en maakten het onmogelijk. De moderator, Rik van Cauwelaert, moest haar tot rede brengen. Feit is dat het gedachte goed 'dat wetten enkel door god kunnen worden gemaakt en dat het niet toegestaan is om wetten toe te schijven aan anderen dan allah', steeds meer gemeengoed wordt onder jonge moslims.

    Als je hier in boeken voor moslims zaken leest zoals: 'De kledij fungeert als 'merkteken' voor de moslimidentiteit voor de hele familie...moslimvrouwen beschermen zichzelf met de hoofddoek tegen ongeoorloofde intimiteiten, voorop staat de veiligheid van de vrouw.., het begrip 'hijaab betekent gordijn, scherm, afscheiding en wordt opgevat als een verplichte scheiding tussen mannen en vrouwen..., allah heeft gelovige vrouwen geboden zich te verbergen, wanneer ze zich buitenshuis begeven, met een overkleed dat het hele lichaam bedekt en haar duidelijk onderscheidt van de ongelovige vrouwen en de vrouwen van lichte zeden...,de profeet heeft de opdracht gegeven zich verborgen te houden enz...'. Als de hoofddoek staat voor dit soort onzinnige, onredelijke en zelfs discriminerende symboliek, dan kan die op de werkvloer beter achterwege worden gelaten.

    Natuurlijk draagt ieder in de vrije tijd wat hij/zij wil, maar een verkoopster kan zich beter sereen opstellen, in plaats van door voorkomen en kledij, indirect impliciet (negatieve) boodschappen uit te zenden naar potentiële klanten, die op hun beurt het recht hebben op een bediening in een sereen klimaat en zonder ongevraagde boodschappen. De beslissing van HEMA (ook de werkgever heeft rechten en moet zich niet onderschikken aan 'religieuze wetten') is verstandig en garandeert rust en sereniteit op de werkvloer.

    Een vrouw is Rusland zei me enkele jaren geleden het volgende: “De islam bij ons is geëvolueerd door het communisme, de islam in West-Europa, dat zijn de Middeleeuwen. De vaststellingen op het concrete terrein blijken haar gelijk te geven. Trouwens, in Marokko mogen werkneemsters in bepaalde overheidsdiensten, zoals toeristische diensten, luchthavens, musea geen hoofddoeken dragen. Ook in grote banken zijn sluiers niet gewenst, andere religieuze symbolen zoals kruisjes of keppeltjes, worden er zelfs niet geduld in de openbare ruimte. Je kan in Marokko al opgepakt en gearresteerd worden als je literatuur van een andere godsdienst dan de islam verspreidt. De strafwetgeving verbiedt bekering en geloofsafval (In Turkije wordt artikel 301 van de grondwet gebruikt om de godsdienstvrijheid aan banden te leggen). Een Marokkaans psycholoog die studeerde aan de universiteit van Fes en die e ook in Parijs studeerde is erg kritisch over over de hoofddoek. Hij legde me uit dat deze vaak andere zaken verbergt (bijgevolg vertrouwt hij gesluierde vrouwen niet) en vaak problematisch is, dat deze vrouwen eerder een psycholoog nodig hebben. Hij voegde eraan toe dat hij niet gelovig is, maar dat hij dat niet luidop mag zeggen.

    Hier kan men daarentegen, openlijk bekeringswerk doen en die vrouwen die zich tot de islam bekeerden (vaak heeft het te maken met de simpliciteit: volg gewoon de handleiding en de regels...) moeten wel beseffen dat ze zich bekeerden tot een religie die inherent onvrijheid inhoudt: geen geloofsvrijheid en geen wederkerigheid. Voortdurend en gestaag eisen moslims en hun apologeten hier rechten en voorrechten op, die hun ideologie aan anderen NIET gunt

    • door froels op vrijdag 9 maart 2012

      Manu: uw lang stuk staat er twee keer. U kunt er één schrappen.

  • door BoehBah op woensdag 7 maart 2012

    van Manu. Ik zou het moeilijk beter kunnen. Door zich steeds maar op te dringen met hun hoofddoekendebat toont BOEH dat ze zich superieur voelen en een norm willen opdringen. Vrijheid van godsdienst betekent niet dat ze daarom de maatschappij naar hun hand mogen zetten. Als ze zelf respectvol zouden zijn tegenover andersdenkenden (ook dat is godsdienstvrijheid) dan zouden ze zelf het initiatief moeten nemen om uiterlijke tekenen van religieuze strekking te weren.

  • door JefK op woensdag 7 maart 2012

    het CG voor gelijke rechten komt al zoveel in opspraak. Die Hema-zaak is uiterst moeilijk, want uiteindelijk koos de betrokkene er zelf te vertekken. Moeten het CGGR nu net die Hema-zaak oppikken? Ze plaatsen zich zo wel in een heel moeilijk parket, want de enige steun die ze krijgen is van deze conservatieve BOEH-club.

  • door HV op donderdag 8 maart 2012

    Het dragen van de hoofddoek is een uiting van discriminatie van de vrouw door de Islam. Beweren dat er veel vrouwen zijn die dit doek dragen 'uit vrije wil' is totaal geen rekening houden met het onomstotelijk feit dat de Koran, net zoals de Bijbel of de Thora (allemaal teksten van monotheistische mannengodsdiensten), geschreven zijn door uitsluitend mannen in een tijd dat vrouwen volledig ondergeschikt waren aan de mannenheerschappij! Het is die verpletterende druk van een eeuwenoude godsdienst die vrouwen aanzet om een hoofddoek te dragen, naast andere discriminerende regels. Maw. het Centrum voor gelijke kansen en voor racismebestrijding zou INTEGENDEEL moeten optreden tegen die dwingende discrimenerende regels van de godsdiensten!!!! Nu doet het centrum net het omgekeerde: het vervolgt een daad dat tegen die discriminatie ingaat!!!! Het centrum komt dus op voor discriminerende regels! De wereld op zijn kop dus....

    • door Bram op donderdag 8 maart 2012

      Racisme , antiracisme , het is één pot nat ! Net zoals xenofobie en xenofilie . Waar is de gulden middenweg ? Het respect voor iedereen , geen aanstoot willen geven ...

  • door alicia op donderdag 8 maart 2012

    Binnen de islam mag een man meerdere vrouwen huwen. De zeer polygame Mohammed eiste van zijn vrouwen dat ze 'bedekt' waren. Krankzinnig dat deze vrouwen het symbool van hun ondergeschiktheid en hun niet exclusiviteit, willen dragen. Eerst de polygamie afschaffen, bij wet verbieden.

    • door Polle1976 op donderdag 8 maart 2012

      Godsdiensten teren nu eenmaal maar al te vaak op mensen die de richting of zin van het leven verloren zijn en slaafs de regeltjes volgen. Wie voor zichzelf kan en durft denken zal zich bepaalde vragen stellen bij vele van die regeltjes, waaronder die van de hoofddoek. Dat kan je doortrekken naar andere absurde situaties zoals het 'feest' waarbij de Schepper van alle leven geëerd zou moeten worden door een stukje van die schepping (onverdoofd) te kelen en te laten doodbloeden. Ik kan godsdient appreciëren als een basis of richtlijn om in vrede en harmonie met mens en natuur te leven, alleen blijkt het al te vaak tot het tegenovergestelde te leiden.

  • door Jenny Mees op donderdag 8 maart 2012

    Wie van ons feministen had twintig jaar geleden kunnen denken dat godsdiensts opnieuw op de agenda zou gezet worden... als feministisch item... ? Maar uiteindelijk gaat het niet om zomaar een godsdienst, het gaat om een totalitaire ideologie waarvan religie maar een klein deel van uitmaakt. Maar die vrouwenonderdrukkende ideologie wordt wel opgevoerd en gepromoot onder de vlag van "godsdienstvrijheid", "feminisme" en "tegen discriminatie"... De wereld op zijn kop inderdaad! Vrouwen van BOEH bekijk eens aandachtig de wereldkaart, bekijk de staten waar de islam de dienst uitmaakt, en bekijk hoe de vrouwen er aan toe zijn... Durven jullie dan nog de mond roeren over hoofddoeken in België? Overal worden hoofddoeken gebruikt om vrouwen te onderdrukken. Hoe triestig is het niet om in wijken van Antwerpen of Brussel (en vele andere) met het straatbeeld te worden geconfronteerd: de akelige aanblik van zovele gehoofddoekte vrouwen en meisjes en nu en dan zelfs kinderen. Akelig gezicht inderdaad en iets waar ik als Vlaamse niet-moslim wil van verschoond blijven. Het boek van Chadortt Djavann A bas las voiles is intussen bijna tien jaar oud.... maar jullie hebben het nog steeds niet gelezen... Jullie zijn inderdaad "kapo's" zoals Chadortt zei.

    • door Timothy op vrijdag 9 maart 2012

      Diezelfde mannen die een hoofddoek opdringen vinden ook dat het hun recht is om hun vrouw te verkrachten wanneer ze willen. Een hoofddoek verbieden mag dus pas het begin zijn, laten we de vrouwelijke seksualiteit in de handen van de staat leggen en de vagina van (moslim)vrouwen dichtnaaien zodat ze daar ook niet misbruikt kunnen worden. Wil men homo's stenigen, wel laten we de homo's dan in de gevangenis steken daar kunnen ze niet gestenigd worden. Vrouwen worden gediscrimineerd bij lonen, wel laten we hun verbieden om te werken,.... In Canada vond men niet hoofddoeken maar de moord van zeehonden triestig om aan te kijken: ja hoor, het is verboden om er naar te kijken. In vele Amerikaanse staten vond men het akelig toen men beelden zag van de gruwel en het gevaar voor de voedselveiligheid die de veeteelt inhield, en inderdaad word/is het verboden om opnames te maken van die dingen. Waarom sterke daders bestraffen wanneer we een zwak slachtoffer hebben, dat vaak nog extra verzwakt is door de misdaad, die we kunnen bestraffen?

      Op welke manier is het feministisch om de vrouwen binnen een bepaalde groep aan te vallen omdat je vind dat ze onderdrukt worden door de mannen in diezelfde groep? Vind je dat de islam vrouwen onderdrukt, verbied dan de islam i.p.v. de onderdrukte vrouwen nog wat andere regels op te leggen (regels die hun niet bevrijden en vast nog meer in de greep van hun onderdrukkers zullen duwen) enkel en alleen om de mannen een steek te kunnen geven.

      Ontsla bv alle seksistische imams, neem de subsidies weg,... En als je een klederdracht wil opleggen, wees dan niet zo laf en leg ze op aan de mannen.

      En wat trouwens met niet-moslims die een hoofddoek willen dragen? Ik gok dat u ook u oksels en benen scheert zoals de meeste vrouwen: Je word veroordeeld door deze maatschappij wanneer je dit als vrouw niet doet, gaan we het nu verbieden dat vrouwen zich scheren omdat onze maatschappij een seksistische druk op vrouwen zet om zich wel te scheren? Korte rokjes verbieden omdat mannen vrouwen enkel als seksobjecten behandelen?

      De wereld op zijn kop inderdaad, bestrijd seksisme en niet de slachtoffers ervan! Draag bv zelf ook eens een hoofddoek, zorg dat het terug een kledingstuk wordt i.p.v. een zweep. De enige reden waarom zo een hoofddoek verplicht word door sommigen is omdat men er zo hard tegen protesteert: vrouwen worden als knuppel gebruikt door beide kampen (minder sexy word men door die hoofddoek zeker al niet).

  • door Jenny Mees op donderdag 8 maart 2012

    Feministen kunnen hier bij ons in alle vrijheid aktief zijn. Feministen zouden dus vrouwen en meisjes moeten overtuigen van die hoofddoek NIET te dragen, feministen zouden intolerant moeten zijn ten opzichte van die hoofddoek en dat openlijk moeten zeggen. Lange tijd heb ook ik gedacht dat het probleem van die hoofddoek vanzelf zou verdwijnen indien men vrouwen hierover in alle vrijheid zelf zou laten beslissen. Dat is echter een misopvatting. De hoofddoek is een strijdpaard van de militante islam, en islam is als ideologie onverenigbaar met humanisme en mensenrechten, zeker met vrouwenrechten. Nahed Selim, die het boek De vrouwen van de profeet schreef, klaagt de houding van "feministen die niet durven" aan: ‘Het zijn vaak linkse partijen in West-Europa die moslimvrouwen in de steek laten door voortdurend te roepen dat ze vast moeten houden aan hun eigen cultuur. Ik hoop dat ze inzien dat dit niet werkt. Eigenlijk zijn ze hypocriet. Want waarom gunnen ze zichzelf emancipatie en gelijkwaardigheid, maar ontzeggen ze dit aan moslimvrouwen? Die hebben daar ook recht op.’ Elders op deze linkse website staat een oproep van de wereldsolidariteitsmars van vrouwen voor 8 maart. In deze tekst (waarop heel wat is aan te merken) is de wereldvreemdheid wel het opvallenst. Immers, er wordt niets gezegd over de aktuele toestand van de "Arabische Lente" die heel zeker een Arabische Winter is voor vrouwen, een katastrofe zelfs. De dubbele standaard van deze tekst komt het duidelijkst tot uiting daar waar Israël wordt uitgezonderd en beschuldigd van onderdrukker te zijn... Israël de enige democratie tussen al de Arabische staten, terwijl over de grens Egypte ligt waar 95% van de vrouwen geen clitoris meer heeft en waar christenmeisjes belaagd, verkracht en ontvoerd worden. Dat is actualiteit en dat is waar zulk een tekst moet op inspelen. Het scheefgetrokken wereldbeeld van onze linkerzijde komt klaar en helder naar voren in de teksten van deze vrouwen van BOEH en 8 maart!

    • door alicia op donderdag 8 maart 2012

      Bravo Jenny, hart onder de riem. Lees vandaag ook in DS de column van Mia Doornaert: " In naam van de vrijheid, décolletés, grijze muizen en principes".

  • door alicia op donderdag 8 maart 2012

    Sylvain Ephimenco schreef in zijn boek 'Het land van Theo van Gogh" zeer signifikante bladzijden over de hoofddoek. Aanbevolen. De islam is een VEROVERINGSRELIGIE, in tegenstelling tot andere religies. Ook daarom werken uiterlijke symbolen zoveel irritatie op bij nét deze religie (en NIET bij andere).

    • door Manu op donderdag 8 maart 2012

      Wat ook irritatie opwekt is de geslotenheid en de barrière die de hoofddoek opwerpt: het belemmert een normaal contact tussen de gehoofddoekte verkoopster en de klant.. Het zich verbergen onder een hoofddoek wekt ook wantrouwen, het vertrouwen tussen klant en verkoper wordt onderuit gehaald, wat nefast is voor een bedrijf......

    • door froels op vrijdag 9 maart 2012

      Alicia: christelijke en joodse regimes hebben nooit iets aangevallen of veroverd? Wie heeft de meeste oorlogen gevoerd?

  • door Grutte Pier op vrijdag 9 maart 2012

    Jezus wat een onzin lees je hier toch weer als het over de islam gaat. Ik kom zo nu en dan in contact met hoofddoekdragende moslima's in een dienstverlenende functie en ik ben nooit behandeld met iets anders dan respect door meestal bovengemiddeld intelligente personen. Vergelijk dat met de grotendeels hoofddoekvrije milieus zoals mijn lokale stadhuis, een clubje dat per definitie geen concurrenten heeft voor de diensten die ze me verplichten gebruik van te maken en het goed beseft, de NMBS met haar beruchte klantvijandige subcultuur, de politie waar ik dingen moet diets maken aan mensen met geweer die ik persoonlijk geen lepel en vork zou toevertrouwen,... Terug naar onze verondersteld fundamentalistische moslima's met hoofddoek dan, ze hebben me nog nooit geprobeerd in het geniep foldertjes toe te stoppen over hoe haram mijn levensstijl wel is, hoe mijn leven kan verbeteren indien ik me onderwerp aan Allah, of welke plannen hij als vastgoedmakelijker in het Midden-Oosten zou hebben.

    Of de Hema neutraal is en hoe we dat in zodanig geval zouden conceptualiseren zal mij dan ook volstrékt worst wezen, door er plastic Made in China brol te kopen dragen we allemaal ons steentje bij aan de ondergang van het westen, los van wat de moslims die er werken al dan niet in hun schild zouden voeren. Ik verwacht er op een beleefde manier behandeld te worden, dat wil zeggen door personen die geen blijk geven van een vijandige houding ten aanzien van mijn persoon of mijn saaie, heteroseksuele, religieus onverschillige middenklasselevensstijl. Ik zie niet in hoe ik een dergelijke houding zou kunnen afleiden uit het loutere feit dat iemand een hoofddoek draagt. Ik kan het al iets beter afleiden uit iemand met een aangezicht vol tatoos en twintig pearcings, of uit een boerka, maar goed, dat is altijd casuïstiek.

    En zoals reeds gezegd, veel vrouwen worden er zeker niet minder sexy van. Voor mij signaliseert het dat een vrouw politiek bewust is, dat ze niet te koop loopt met haar waren en dus niet "makkelijk" is. Dat is natuurlijk niet per se waar, maar qua symbool, qua imago dat je jezelf aanmeet en naar anderen communiceert, is het wel sexier dan zonder.

    • door Manu op vrijdag 9 maart 2012

      "Voor mij signaliseert het dat een vrouw politiek bewust is, dat ze niet te koop loopt met haar waren en dus niet "makkelijk", daarmee bevestig je eigelijk dat de hoofddoek een politiek, symbool is en een statement. 3dat ze maet haar waar niet te koop loop", impliceeret eigenlijk dat je de msllima met hoofddoek ziet of dat deze zichzelf ziet als een 'lustobject', dat zich uiteraard dient te verbergen. Uit je religieuze onverschilligheie k

    • door alicia op zaterdag 10 maart 2012

      even samenvatten (wat u naar voor schuift wat betreft de duiding van de hoofddoek: politiek bewust (dus toch)...de bannier van de islam met andere woorden ? niet minder sexy, sexier mét dan zonder wat kakelt u erop los, beste GP.

  • door Manu op vrijdag 9 maart 2012

    "Voor mij signaliseert het dat een vrouw politiek bewust is, dat ze niet te koop loopt met haar waren...", daarmee bevestig je eigenlijk dat de hoofddoek een politiek symbool is en een statement. "Dat ze met haar waar niet te koop loopt..", impliceert eigenlijk dat je de moslima met hoofddoek ziet of dat deze zichzelf ziet als een 'lustobject', dat zich uiteraard dient te verbergen.

    Uit je religieuze onverschilligheid kan men afleiden dat je niets of nauwelijks iets afweet over religie en dat je bijgevolg geen gedegen en gegrond oordeel kan vellen over een bepaald 'religieus' item. Alles wat niet past in je (kortzichtige wereldbeeld: vanuit onwetendheid en het niet kennen..) schijf je af als 'onzin''. Ga je eens deftig informeren in plaats van alles gedachteloos te ontkennen (hetgeen radicale moslims voordurend doen en mensen zoals jij zijn echt makkelijk om de tuin te leiden).

    • door Jenny Mees op vrijdag 9 maart 2012

      Inderdaad, juist gezien. Chadortt beweerde ook dat de hoofddoek een ultiem symbool is van het als sekssymbool stellen van de vrouw. Het zijn niet de "westerse" vrouwen die te koop lopen met hun seksualiteit, het zijn de hoofddoekdraagsters. Chadortt noemde de welbespraakte voorstandsters van de hoofddoek -voornamelijk bij ons in het westen te vinden- daarom ook "kapo's" - medewerksters aan de onderdrukking van hun seksegenoten (naar analogie van de kapo's in de concentratiekampen)

      • door Grutte Pier op zaterdag 10 maart 2012

        Wat misschien aantoont hoe anti-intellectueel het doelpubliek van al dit islam = nazisme/facisme gelul wel niet moet zijn. Als de holocaust het enige is waarmee je afwijkende ideologieën, als nazi's het enige zijn waarmee je mensen die je mening niet delen kan vergelijken, dan zijn we diep gezonken.

    • door Grutte Pier op zaterdag 10 maart 2012

      "Uit je religieuze onverschilligheid kan men afleiden dat je niets of nauwelijks iets afweet over religie en dat je bijgevolg geen gedegen en gegrond oordeel kan vellen over een bepaald 'religieus' item. "

      Wel dat beweer jij, het is in elk geval geen correct afleidingsverband. Het enige wat dus vast staat is dat jij geen geniaal logicus bent en dus beter niet te veel tamtam zou maken over wie wel of niet mag deelnemen aan deze discussie oh grote Manu.

      Meer nog, door achter elk uiterlijk kenmerk van een islamitische geloofsovertuiging de muzelmaanse horden die aan de poorten van Wenen staan te zien bewijst 90% van de commentatoren hier dat ze niets afweten van godsdienstsociologie en dat het hen zou sieren om wat minder te koop te lopen met hun onwetendheid.

  • door froels op vrijdag 9 maart 2012

    beste mensen, ik ben verbijsterd over de onverdraagzaamheid van vele kommentaren en scheldwoorden. Zijn jullie christene mensen? Behandel uw naaste zoals uzelf wil behandeld worden. Tenandere, joodse en katholieke vrouwen en religieuzen hebben altijd hun haren bedekt, kijk maar naar schilderijen en foto's. De vrouwen van de profeet Mohammed hebben deze traditie overgenomen.

    • door alicia op zaterdag 10 maart 2012

      [title]Mr Roels, Leest u misschien[/title]Mr Roels,

      Leest u misschien toch maar het boek "bas les voiles' van C. Djavann, waarover J.Mees al schreef. Misschien helpt het toch nog (als eye opener).

  • door Grutte Pier op zaterdag 10 maart 2012

    Overigens, wat deze discussie over de hoofddoek voor mij reeds lang geleden heeft bewezen is hoe onderdrukkend een ideologie als de liberale moderniteit in de praktijk wel niet (geworden) is. Je bent vrij om je levensstijl te kiezen, maar als je een keuze maakt die niet meteen de meest libertijnse keuze is, dan gaan we er van uit dat er iets mis is met je besluitvormingsvermogen, dat je keuze niet vrij is (dat je gedwongen wordt de hoofddoek te dragen, we kunnen ons niet inbeelden dat iemand daar uit vrije wil voor zou kiezen), dat je geïndoctrineerd wordt door je sociale omgeving (dus moslimscholen kunnen we al helemaal niet toestaan, het zou alles alleen maar erger maken). Met andere woorden, in een goede liberale democratie mag niemand schaamte voelen over zijn of haar lichamelijkheid, mag niemand zeggen dat seks buiten het huwelijk niet ideaal is, etc. kortom moet je niet alleen liberalisme onderschrijven als maatschappelijke organisatievorm, je wordt ook gedwongen libertijns te zijn in je persoonlijke levensstijl.

  • door alicia op zaterdag 10 maart 2012

    [title]@Grutte Pier: even[/title]@Grutte Pier:

    even samenvatten (wat u naar voor schuift wat betreft de duiding van de hoofddoek: politiek bewust (dus toch)...de bannier van de islam met andere woorden ? niet minder sexy, sexier mét dan zonder wat kakelt u erop los, beste GP.

    • door Grutte Pier op zaterdag 10 maart 2012

      Politiek bewust in de zin van: ik heb het een juridisch recht, minstens een legitieme politieke claim om dit teken van mijn identiteit te dragen. Heeft weinig te maken met de islam die Europa zou willen veroveren. De autochtone bevolking is areligieus en voelt zich niet aangetrokken tot de islam, de moslimallochtone bevolking zal nooit meer dan een kleine minderheid worden (dalende geboortcijfers in die groep), de religieuze beweging van de moslimallochtone bevolking verandert qua intensiteit, wordt moderner... Kortom, de islam die Europa verovert is iets dat enkel in de hoofden van Vlaams Belangers en fellow travellers bestaat.

  • door SAMMIER op zaterdag 10 maart 2012

    Blijkbaar zijn hier gevallen, die beter weten wat de redenen, zijn van vrouwen om een sluier te dragen, en we hebben zelfs , die weten hoe het in Marokko is gesteld inzake sluierdracht, en dan zijn er die vrouwen vergelijken met kapo's, ten tijde van de concentratiekampen, de totale minachting, en vooral hun onderdrukking en uitsluiting, zorgt er mede voor, dat deze vrouwen,zich niet kunnen openstellen, en zich bedreigd voelen, in deze ozo tolerante samenleving. Veel van die vrouwen, hangen deze excessen NIET aan de grote klok, omdat , en kroppen dit op, om diverse redenen. Een van deze redenen, is de heersende mentaliteit, in vlaanderen, waar zelfs de minister de oorzaak in zoekt. Dat er in Antwerpen, een Joodse man is opgestapt, toen hij zijn keppeltje weigerde af te doen, noem ik moedig, mensen die een inburgeringscursus volgen, moeten weten, dat vlaanderen, diverse religies en bevolkingsgroepen rijk is, en het enigste dat zou mogen tellen, is zijn bekwaamheid. De mentaliteit, bij alle betrokkenen, moet herzien worden, en is niet op te lossen, in één generatie, maar zou allereerst door de overheid, in mindere maten moeten worden toegepast. Religieuse symbolen die niet overdreven zijn, zou een eerste stap kunnen zijn. In Engeland, kraait geen haan om, als men bedient wordt door een sikh in tulband, of een sikh met tulband als politiefunctionaris.

    Deze vrouwen zullen uiteindelijk , misschien maar een pyrrusoverwinning behalen, omdat de mentaliteit , van de "anderen", de meerderheid overigens, alleen redenen zoekt om een stok om te slaan, en de Islam , in het geheel in het belachelijke trekken, met inbegrip haar boodschapper. Voor de meerderheid van de moslimbevolking waar dan ook, willen leven in vrede, en harmonie, met de rest van de bevolking. Vrede en een goed harmonieus leven moeten we willen, en de onruststokers langs beide zijden, links laten liggen.

  • door Manu op zaterdag 10 maart 2012

    Casablanca 'Le guide de Casablanca', die reizigers in de hand wordt gestopt bij aankomst in de luchthaven, vermeldt cathédrale Sacre Coeur. De opvallend witte kerk gelegen in het park van de Ligue Arabe, opgetrokken in Neo-gotische stijl met art-deco en Moorse elementen in 1930, werd gesloten na de onafhankelijkheid in 1956. Binnenin, een kale ruimte met waterplassen, loshangende draden, waterplassen, verval, eist algemene verwaarlozing zijn tol. Het schijnsel doorheen de mooie glasramen is het enige lichtpunt. De bovendieping, waar een man gezeten op een tapijt wenkt om tegen betaling de toren op te klimmen, is een vieze duiventil met een decimeter hoge laag duiven uitwerpselen. De krakkemikkige vermolmde wenteltrap opgaan lijkt een levensgevaarlijke onderneming. Het park blijkt een pleisterplaats voor spijbelende scholieren. Zonet liepen massa's scholieren, jongens en meisjes in jeans met slechts hier en daar een hoofddoekje de schoolpoorten binnen, telaatkomers mochten er niet meer in.

    Enkel een buitenlander mag christen zijn Een jongeman vergezelt me naar de Notre Dame de Lourdes waar de kerstviering plaatsvindt en legt uit dat moslims niet geloven dat Jezus de zoon is van god, maar een profeet, Isa. Een eind voor de kerk, een log gebouw zonder toren dat niet als kerk herkenbaar is, verdwijnt hij plots als een bliksemschicht, zodat de politiemacht voor de ingang van de kerk hem niet kan zien. De Marokkaanse wet verbiedt Marokkanen immers om een kerk binnen te gaan. Er staat ook een legervoertuig met soldaten en agenten van de geheime dienst controleren de kerkgangers. Een agent bekijkt mijn gezicht om te zien of ik geen Marokkaan ben. Een duizendtal gelovigen stroomt toe: zwarte Afrikanen en Europeanen opvallend veel jonge gezinnen: enkel een buitenlander mag in Marokko christen zijn. Marokkanen moeten moslim blijven, christelijke missie is verboden. Binnen de hoge omheining mag een jonge Marokkaan die voor de kerk werkt, het winkeltje openhouden. Hij zegt dat hij moslim is, maar het 'katholieke geloof' heeft'. “Veranderen van geloof mag niet”, voegt hij eraan toe: “Er zijn al mensen daarvoor opgepakt en na ondervraging en in de gevangenis beland”. Het Afrikaans studentenkoor zingt uit volle borst en kinderen beelden kerst taferelen uit in de sfeervolle en bomvolle kerk. Na de viering, geleid door een jonge Franse priester, worden de gelovigen getrakteerd op chocomelk: de Europeanen spoeden zich naar hun kerstdiner, maar de Afrikanen blijven hangen. Enkel de katholieke kerk (met Europese en Afrikaanse priesters) die zelfbedruipend is, bekommert zich in Marokko om migranten en studenten uit West- en Centraal- Afrika die in steden als Casablanca en Rabat aan de universiteit komen studeren. In de kerk van Carmel Oasis, gelegen in een chique buurt, wordt de dienst geanimeerd door een Afrikaanse studente. Met haar kind op de arm zwaait ze de maat en zingt ze voor. Een Ivoriaan die in de telecommunicatie werkt en met zijn gezin in al meer dan 10 jaar Casablanca woont wijst erop dat in de grondwet staat dat een Marokkaan zich niet mag bekeren, zo niet volgt bestraffing. Zoals het dhimmi's betaamt, betaalt ook deze kerk voor haar bescherming: aan de ingang van de omheimde kerk waken drie politieagenten. In het bijhorende klooster, met school, wonen vier Arabische zusters: twee Libanese en twee uit Syrië. Ze verzorgen er onderwijs volgens Marokkaans leerplan: dus met uitsluitend islamitische godsdienst. Een jonge Marokkaanse vrouw geeft er les. Ze is opgegroeid in België, studeerde psychologie aan de universiteit van Luik en werkte jaren bij een CLB. Niettemin keerde ze definitief terug Marokko.

    Moslims moeten moslim blijven Het klooster Notre Dame de Guadeloupe, een onherkenbaar gebouw verborgen achter een hoge muur, is de residentie van 28 Mexicaanse zusters. Zuster Marcella oppert dat ze hun geloof verdiepen. “Wij zijn hier om het goede voorbeeld voor te leven, niet om te prediken, dat is verboden.” Ze kent een Marokkaan die het land moest verlaten omdat hij zich bekeerde tot het christendom, verstoten door de eigen familie en vervolgd door de overheid. De zuster wikt haar woorden. Ze vertelt een voorval waarbij een affiche met de aankondiging van een christelijke dienst, leidde tot een politieoptreden. De politie wou weten wie de affiche had verspreid, want ten strengste verboden, en riep vader-ambt op het matje. De affiche bleek afkomstig te zijn van protestanten. De verantwoordelijke werd opgepakt en het land uitgezet. De klok luidt binnen het klooster, buiten luiden is verboden. Christenen zijn bijgevolg erg discreet en houden zich gedeisd. Casablanca is nochtans de meest liberale en meest moderne stad van Marokko.

    Dhimmi's Na de onafhankelijkheid werden de vermolmde klokken in het torentje van Chapelle Anfa-Maârif het zwijgen opgelegd. “Ik genoot zo van het luiden van de klokken”, zegt een oudere Française, geboren en getogen in Casablanca, nostalgisch. Zuster Lucienne, vinnig in jeansbroek en spierwit haar, is al zestig jaar in Marokko. Ze verstaat Arabisch en zegt dat de zusters graag gezien zijn. Ze organiseren diverse lessen voor Marokkaanse vrouwen en helpen wie in nood is. Daarenboven bezoeken ze christenen in de gevangenis, moslims mogen ze niet bezoeken want bekeren is streng verboden. “Een moslim die zich openlijk bekeert kan een gevangenisstraf tot drie jaar krijgen”, verduidelijkt ze. Wat de ontplooiing van politie en veiligheidsdiensten voor de massaal bijgewoonde kerstdienst betreft legt ze uit dat men ervoor beducht is dat christenen een revolutie zouden ontketenen, om de christenen te beschermen tegen radicale moslims (eerder werden al christenen aangevallen) en om te voorkomen dat Marokkanen de dienst zouden bijwonen; in dit geval worden ze aangehouden en ondervraagd. Ze kent een Marokkaanse vrouw die zich in het geheim heeft bekeerd en soms de kerk binnenglipt, Europees gekleed. De politie heeft het niet door omdat ze er niet Marokkaans uitziet, haar kinderen wonen in Europa en bewaren het geheim.

    Zuster Lucienne zegt dat men geen grond of gebouw mag kopen voor een kerk (dit is ook zo in Turkije, waar een christelijke denominatie geen bankrekening mag openen en het beruchte artikel 301 over de 'Turkse identiteit' wordt gebruikt om Turken die zich tot christen bekeren te arresteren). Ze vertelt over een Engelse se vroedvrouw die probeerde te evangeliseren: ze vertelde bijbelverhalen aan kinderen en werd daarom het land uitgezet. De parochiepriester heeft een namenlijst van Marokkanen die zich in het geheim bekeerden, een lijst waarmee hij uiterst voorzichtig is. “Wie zich bekeert krijgt problemen met de familie”, vervolgt ze. Geheime christenen kunnen hun geloof niet naar buiten tonen want dan worden ze gearresteerd en opgesloten.

    Eglise du Christ-Roi is een bunker met plat dak, binnen een omheining met een stalen poort, waar Marokkaanse veiligheidsagenten, betaald door de kerk, de veiligheid verzekeren. De dienst is er in het Italiaans voor een handvol verarmde Italianen en Spanjaarden die al hun hele leven in Casablanca wonen en werken. En non verbergt haar kruis terug onder haar kledij vooraleer ze na de mis de straat opgaat. Ook de Italiaanse priester verlaat het kerkdomein gekleed als een toerist met pet. Uiterlijke tekens van een andere religie worden in het openbaar niet geduld. Gelaten lijkt men zich te schikken in de dhimmitude. In het bijhorend rusthuis slijten Italianen, Portugezen en Spanjaarden die altijd in Casablanca hebben gewoond, hun oude dag in armoedige omstandigheden. Er werken Marokkaanse verzorgsters die betaald worden door de oudjes. De Marokkaanse overheid doet niets voor hen. Hun laatste rustplaats zullen ze vinden op het erg verwaarloosde christelijke kerkhof al-Hank. In alle vergetelheid, ten prooi aan verval en overwoekerd door hoog opgeschoten onkruid staan architecturale juweeltjes: familiegraven, vaak met Spaanse namen.

    Mellah's werden souks Tarik wandelt met me mee tot aan het joods kerkhof. “Ik ben niet gelovig”, geeft hij toe,”maar ik mag dat niet luidop zeggen”. Hij voegt eraan toe dat de grondwet afvalligheid verbiedt en dat er enkele Marokkanen in de gevangenis zitten omdat ze zich bekeerden tot christen. Hij is psycholoog en studeerde ook aan de universiteit in Parijs en Londen. Meisjes en vrouwen met hoofddoek vertrouwt hij niet; naar zijn zeggen verhult de hoofddoek psychologische problemen of verhult men zich om aldus zaken te doen die niet horen. Tarik zegt dat islamisten in Marokko druk uitoefenen om zich te sluieren, terwijl net het koningskoppel een moderniseringsproces in gang zette. De de vrouw van de koning, Selma, studeerde voor handelsingenieur aan de universiteit van Fez. Ze verschijnt in het openbaar met loshangende haren en wordt daarom voor 'hoer' verweten door radicale moslims in Antwerpen. Een adviseur van de koning is een jood, André Azoulay, en wordt daarom verguisd door radicale moslims in Antwerpen en Brussel.

    Het joods kerkhof is een ruïne overwoekerd door onkruid, hoewel een Marokkaanse familie wordt betaald om het kerkhof te bewaken en onderhouden. Een kroostrijke hondenfamilie heeft op en tussen de zerken haar thuis gevonden. In de oude medina getuigt een oude verwaarloosde synagoge van de vergane joodse aanwezigheid. De 'mellah' (joodse wijk) heeft niets joods meer, joden wonen er al lang niet meer in wat nu wat nu een Arabische volkswijk is.

    Het is zaterdag, sabbat. In een buitenwijk wandelen mondain geklede joodse vrouwen en mannen met een hoed of pet. In een joodse school verlaten schoolmeisjes in een blauw uniform de schoolpoort. Casablanca is de enige stad in Marokko waar nog joodse scholen zijn. De scholen worden bekostigd door de internationale organisatie 'Alliance Israélite Universelle'. Ze worden beveiligd door palen, camera's en bewakers, betaald door de joden zelf, die net als de christenen in een feitelijk dhimmistatuut leven (tweederangsburgers in een islamitische bestel). Enkel een kosher slagerij wijst erop dat in deze buurt ook joden wonen, er zijn geen mezoeza's (gebedskokers) aan de deuren en de joden onderscheiden zich niet door hun kledij. De sefardische Temple Beth-El, één van de drie nog werkende synagogen, gelegen binnen een omheining en bewaakt door politie, loopt leeg. Modieuze vrouwen, en mannen, ik zie hoe de mannen hun keppeltje angstvallig verbergen in de broekzak of onder hun jas, vooraleer de straat op te gaan. Uiterlijke symbolen van een andere religie dan islam worden niet getoond op openbare plaatsen, uit veiligheidsoverwegingen beweert een politieman. De rabbijn, Azuelos, zegt dat er veel autochtone Berber-joden waren en betreurt dat er slechts een kleine minderheid van 3000 joden rest in Marokko, voor de onafhankelijkheid waren er nog 250 000. In de beslotenheid van zaal Mimouna van het hotel Rivoli, waar joden ('yahoud' genaamd in Marokko) feestelijk eten en drinken, worden de keppeltjes terug opgezet.

    Jood zijn is geen kwestie van kleding Simon Levy, de voorzitter van de 'fondation judeo-marocaine', is de bezieler van het joods museum in Casablanca. Hij is een seculiere Marokkaanse jood, onderzoeker en anti-zionist en wil dat het joods-Marokkaans erfgoed bewaard blijft. Hij beseft dat op korte termijn de joodse aanwezigheid wellicht volledig zal verdwijnen. Als een strohalm hecht hij zich vast aan zijn bestaan in Marokko en zegt dat joden en moslims goed samenleven. Wat toch in tegenspraak is met de politiebewaking en beveiliging. “In 1961, bij het aantreden van Hassan II zijn heel veel joden vertrokken naar Canada, de VS, Israël, per jood kreeg Hassan 25 dollar, hij had toen geld nodig”, zegt Lévy wrang. Het 'American Jewish Joint Distribution Committee' verleende hulp bij de emigratie. Hassan II sloot toen een deal met Israël, dat 100 000 joden zou 'vrijkopen', voor 20 tot 50 dollar per persoon. “Het keppeltje hoort niet bij het jodendom” beweert hij: “Het staat niet in de thora. Jood zijn is geen kwestie van kleding. Hetzelfde probleem stelt zich met de hoofddoek. Deze is niet nodig en heeft niets met islam te maken.”

    Mimouna In het museum is duidelijk te zien dat de cultuur van de Marokkaanse moslims nauw verweven is met de Amazightradities: hennafeesten bij het huwelijk, heiligenverering hilloula of moussem, het boze oog 'kef del khemsa', mimouna, een joods feest gevierd na peasah (ook bij sefardische joden in Antwerpen). Er zijn ook teksten gevonden van rabbijnen, geschreven in Marokkaans-Arabisch en in het Tamazight. Er waren al eeuwen joden in Marokko, toen de Arabieren met het zwaard de islam verspreidden. De Berber-joden droegen Berber-sieraden en andere ornamenten zoals een hangertje met het handje van Fatima. Van de eens bloeiende de joodse gemeenten in Fez, Tanger, Tetouan, Safi, Marrakech resten enkel nog stenen getuigen: ruïnes van synagogen en joodse, desolate begraafplaatsen. Fez en Tanger hebben nog een synagoge. In Marrakech woont amper nog een honderdtal, verarmde geassimileerde joden en is er een kleine synagoge. De totaal onderkomen joodse begraafplaats is des te groter. De 'mellah' is nu een souk met moskeetjes op bijna elke straathoek.

    Sidi Moumen De meeste zelfmoordterroristen die op 16 mei 2003 een aanslag pleegden in het moderne hart van Casablanca, waren afkomstig uit Sidi Moumen, een buitenwijk van Casablanca en een broeihaard voor moslimfundamentalisten. De terroristen van de Salafia Jihadia viseerden westerse en joodse doelwitten: cercle d'alliance israëlite, een joods cultureel centrum, een restaurant van joodse Marokkanen, een hotel en Casa de Espana. Bij de aanslagen vielen 47 doden, waaronder 12 terroristen en 33 burgers. Witte appartementsgebouwen overheersen de wijk, met slechts hier en daar enkele krotwoningen. Er zijn goedkope taxi's: zwarte Mercedessen, terwijl in het moderne hart van Casablanca de taxi's gewoon rode autootjes zijn. Er lopen wel opvallend veel gesluierde vrouwen rond en vrouwen en meisjes in zwarte shadors, soms met niqaab. Aan de apotheken hangt niet het gebruikelijke rode kruis (zoals in het moderne centrum van de stad), maar een groene halve maan. Verder zijn er souks, markten, chique theehuizen en restaurants zoals je er vele vindt aan de Stalingradlaan in Brussel, waar alcohol is verbannen. Ook in Sidi Moumen blijkt nergens bier of wijn te koop. Als ik in een restaurant lekker zit te eten, wordt de rust plots verstoord door het luide geroep uit een luidspreker bevestigd aan een eetgelegenheid. Blijkt één van de luidsprekers te zijn die oproept tot het gebed in de grote moskee. Ik zie de moskee vollopen: massa's mannen en jongens: jongemannen met baard en lange jurk maar vooral veel jongemannen in jeans en sportschoenen, oude mannen in djellaba.. Na het erg luidruchtige gebed duurt het wel een half uur voordat de zowat duizend moskeegangers de moskee langs de beide uitgangen uitgesloft zijn. Niet armoede of achterstand zijn een voedingsbodem voor radicalisering zoals men hier probeert te vergoelijken (de feiten spreken dit trouwens tegen, radicale moslims zijn vaak hoogopgeleid en hebben goede jobs ), maar de manier waarop men de islamideologie gestalte geeft, de mate waarin de naleving van islamitische richtlijnen en praktijken worden doorgedrukt in alle aspecten van het eigen leven en vooral van het openbare leven (voor radicale moslims is islam een totale manier van leven, waarmee men opstaat en gaat slapen, en die zich aldus ongevraagd opdringt aan anderen).

    Jodendom

    Meer dan 2000 jaar geleden, voor de komst van de Romeinen waren er joden in Marokko, het joden dom is er de oudste religieuze stroming. Er zijn de autochtone joden, wier taal en cultuur verbonden is met de Amazightradities (Berbers), en de joden die na de reconquista vanuit Spanje en Portugal afzakten naar Marokko: Sefardische joden. Joden bekleedden handels- en diplomatiek functies en door hun inzet konden handelscontacten worden gelegd met Europa. Bij de inval van de Arabieren die er in de 7de eeuw de islam met het zwaard verspreidden, werden de joden onderworpen aan het pact van Omar, dat de minderwaardige status van dhimmi (joden en christenen) bepaalde: in ruil voor het betalen van een zware hoofdbelasting 'jizya' kregen ze bescherming. Dhimmi's waren onderworpen aan discriminaties: ze hadden minder burgerrechten en minder juridische rechten (wat heden nog steeds geldt in landen met islamitisch bestel). Het verschafte wel een zekere interne autonomie vb. eigen rechtspraak voor joodse aangelegenheden, maar bepaalde beroepen mochten ze niet uitoefenen. Onder de intolerante dynastie van de Almohaden (1146-1400) werden joden en de resterende christenen gedwongen om zich te bekeren tot de islam, zo niet moesten ze het land verlaten. De joden die zich schijnbaar hadden bekeerd tot de islam, werden verplicht om onderscheiden kledij te dragen om de valse bekeerlingen te kunnen herkennen (uit deze periode dateert de jodenster). De nieuwkomers, joden uit Spanje werden vijandig ontvangen, het leidde tot concurrentie van ambachten, er kwam hongersnood, joodse vrouwen werden verkracht, vele joden stierven van honger, anderen keerden naar Spanje terug, Wie zich niet bekeerde werd gedood: in Fez werd de mellah in brand gestoken en er vielen duizenden doden. In Marrakesh werden zowat 120 000 mensen gedood, waaronder vele joden. Ook Andalousië, dat toen onder islamitische heerschappij was, kreunde onder het juk van de Almohaden: in Cordoba werden alle synagogen vernield... De joden hadden ook veel te lijden onder de veroveringen van Moulay Rashid: de synagogen van Marrakech verden vernietigd, joden werden verdreven.

    In het begin van de 19de eeuw werden joden gedwongen om in ommuurde getto's te gaan wonen, De discriminatie van joden werd grotendeels opgeheven toen Marokko in 1912 een Frans protectoraat werd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog weigerde koning Mohammed V om zijn joodse onderdanen aan het met de Nazi collaborerende Vichy regime uit te leveren. Nochtans moest hij antisemitische maatregelen doorvoeren en werden joden met het Frans staatsburgerschap wel gedeporteerd. In 1948 braken rellen uit tegen de joden in Marokko, een jaar later vielen weer joodse doden bij rellen in Noord-Marokko. Er werd een boycot ingesteld tegen de joden. In 1948-49 emigreerden 18 000 joden naar Israël. De exodus van joden uit de Arabische was veelal het gevolg van discriminatie en de vervolging door de moslimmeerderheid en de regeringen. Deze exodus nam massale vormen aan na de vestiging van de staat Israël, de dekolonisatie van de betreffende landen en de oorlogen tussen Israël en haar buren in 1948, 1956 en 1967. Behalve de discriminatie speelde ook de armoede een rol bij de emigratie van Marokkaanse joden, die werd aangemoedigd door zionistische organisaties. De exodus steeg met sprongen toen Marokko in 1956 onafhankelijk werd. Van de 270 000 joden die Marokko nog telde tot 1948, resten er nu nauwelijks 3000.

    Autochtone christenen in Noord-Afrika

    Marokko was net als de rest van Noord-Afrika, tot de verovering door de islam, overwegend christelijk. Historische bewijzen van de vroeg-christelijke aanwezigheid zijn de Romeinse steden Volubilis, Tingis (Tanger), Lixus (Laranche), gelegen in het noorden van Marokko. Vele Berbers, Amazighen (vrije mens) werden christen. De heilige Marcellus stierf in Tanger in de 3de eeuw. Belangrijke christelijke leiders kwamen voort uit de de Noord-Afrikaanse Kerk, zoals Cyprianus, Augustinus. De kerkvader Augustinus werd geboren in de Romeinse provincie, Africa (noordwest Algerije), als zoon van een Berbers raadsheer en een christelijk Berberse moeder. Hij was filosoof, theoloog en gaf les in Carthago (Tunesië). Van 396 tot 430 was hij bisschop van Hippo en leidde een sober kloosterleven, Hij predikte, maar was vooral denker en schrijver: hij schreef traktaten, verhandelingen, brieven, preken, bijbelcommentaren, theologische teksten. Latere theologen zoals Thomas van Aquino en Calvijn, zijn sterk beïnvloed door het werk van Augustinus, Hij stierf voor de inval van de Vandalen die alles vernielden dat op hun weg kwam. De Vandalen werden verslagen en het christendom kon zich herstellen, De autochtone Noord-Afrikaanse kerk was een van de sterkste in de eerste eeuwen na Christus. Maar 'Maghreb El Aksa (het uiterste Westen), zoals Marokko in het Arabisch werd genoemd, werd door de Arabische wereld gezien als een gebied van 'ongelovigen' waar de islam te vuur en te zwaard moest verspreid worden. Sidi Okba ibn Nafi stond aan het hoofd van de Arabische strijdmacht die Noord-Afrika binnenviel om joden en christenen te bekeren. Bij zijn derde veldtocht in 684 viel hij Marokko binnen Volgens de kronieken dreef hij nabij Agadir zijn paard in de golven en slaakte hij een luide kreet: 'Ik zou altijd blijven strijden voor uw godsdienst en iedereen doden die u niet gelooft'. De autochtonen,Berbers, boden echter weerstand tegen de Arabieren en Nafi werd in Algerije gedood. In 703 werd de tweede veroveringstocht ondernomen onder de krijgsman, Moussa ibn Nasr en werden de Berbers verslagen. Idriss I vestigde in 788 de eerste islamitische dynastie, waarna de islamisering van de Amazighen kon beginnen.

    Christenen en joden werden onderworpen aan de discriminerende tweederangs dhimmistatus: ze moesten zware belastingen, 'jizya', betalen in ruil voor bescherming. Veel Berbers bekeerden zich onder druk: in ruil voor bekering kregen ze posten in het leger en in de politiek, materiële voordelen en vooral een verlaging van de belasting. Veel Berber-joden konden standhouden. Maar de Berber-christenen waren armer en bezweken onder het juk van de discriminerende belastingen en propaganda. Door deze impliciet gedwongen bekeringen verdween het autochtoon christendom in Noord-Afrika in een eeuw tijd, in de annalen van de geschiedenis.

    Tijdens de periode van het Frans protectoraat was er wel godsdienstvrijheid, Europeanen konden hun geloof uiten en er werden kerken gebouwd Na onafhankelijkheid in 1956 werd dit teruggeschroefd: veel kerken werden gesloten, klokken mochten niet meer luiden, de meerderheid van de christenen verliet het land. Er kwam een verbod op evangelisatie en de onderdrukking van religieuze minderheden herbegon: een schending van het internationaal recht.

    Vervolgde christenen

    De Marokkaanse grondwet, conform de islam, verbiedt Marokkkanen om zich te bekeren tot een andere godsdienst en afvalligheid. Het is ook verboden om te kiezen voor vrijzinnigheid of atheïsme. Niet-gelovigen hebben niet het recht om dit te uiten en nog minder om de islam te bekritiseren, op straf van arrestatie en opsluiting. In november vorig jaar eiste een groepje Marokkanen het recht op om atheïst te mogen zijn en organiseerde een 'open picknick' in een park. De politie arresteerde hen onmiddellijk en de de organisator, een jonge Marokkaanse die journalist is bij een Franstalig weekblad, werd gedeporteerd naar Frankrijk.

    De Marokkaanse koning is zowel staatshoofd als aanvoerder van de gelovigen: 'Amir el Moumine'. Hij leidt de hoge raad van oelema's (schriftgeleerden) die het alleenrecht heeft om fatwa's uit te vaardigen. Twee jaar geleden richtte Marokko 'de raad van oelema voor Marokkanen in Europa,' op, die vooral toeziet op het behoud van het islamitisch geloof en de Marokkaanse identiteit. Ze zijn vooral bezorgd dat Marokkanen in Europa vrijzinnig zouden worden en gebruiken hun invloed om de Marokkanen in het buitenland zo islamitisch mogelijk te houden. Onder meer door het hanteren van een verplichte islamitische namenlijst, te raadplegen bij onze burgerlijke stand. Geeft een Marokkaans koppel hier hun kind geen toegestane islamitische naam, dan komt het kind niet in aanmerking voor de (dubbele) Marokkaanse nationaliteit. Een half jaar later kondigde koning Mohammed de komst aan van een 'Europese raad van oelema's' in Antwerpen, samengesteld uit Europese moslims. Marokko is ook lid van de Organisatie van de Islamitische Conferentie, die de Universele Verklaring van de w Mensenrechten ondergeschikt maakt aan de islamitische wetten.

    Wetsartikel 220 van het Marokkaans strafrecht bepaalt: 'Elke verhindering van één of meerdere personen in de uitvoering van hun geloofsovertuiging of van een bijeenkomst van moslims is strafbaar met drie tot zes maanden hechtenis en een boete van (omgerekend) 75 euro, dit geldt ook voor éénieder die het geloof van een moslim aan het wankelen brengt of bekeert tot een andere religie. Gevolggevend aan dit wetsartikel worden er regelmatig christenen het land uitgezet. In maart werden meer dan veertig christenen gedeporteerd en moesten alles achterlaten.

    Op zondag 7 maart stormde de politie in Marrakech een hervormde kerk binnen en arresteerde er twee Afrikanen omdat ze contact hadden met een Marokkaan die zich in het geheim tot het christendom heeft bekeerd. In Amizmiz, een stadje ten zuiden van Marrakech, voerde de politie in opdracht van de minister van justitie, Mohammed Nacir op 4 februari met 15 voertuigen een raid uit op een huis waar Marokkanen een bijbelstudie hielden. Achttien mensen, waaronder kleine kinderen van nog geen vier jaar, werden opgepakt en veertien uur lang ondervraagd. Ondertussen werden ze gefilmd. De enige buitenlander, een Amerikaan, werd gedeporteerd, de autoriteiten namen in het huis de bijbels in beslag, boeken, twee laptops en een GSM. De woordvoerder van ambassade van de VS bevestigde dat er een lijst is van nog veertig uit te zetten Amerikanen, wegens zendingswerk (daarentegen zond Rabat afgelopen najaar wel 176 imams naar Europa om er te preken).

    Op 4 december jl, deed de politie een inval in een huis in Oujda waar christenen waren samen gekomen. Alle christenen, buitenlanders en 12 Marokkanen werden gearresteerd. De buitenlanders: een Guatemalteek, twee Zwitsers, en twee Zuid-Afrikanen werden gedeporteerd. In dezelfde maand werden in Rabat 5 evangeliserende christenen het land uitgezet : ze hadden bijbels en christelijke literatuur bij zich. Vorig jaar werd een Duitse toerist veroordeeld tot zes maanden gevangenisstraf en een geldboete omdat hij bijbels had uitgedeeld in de badplaats Agadir. Anderhalf jaar geleden belandde een Belg in de gevangenis omdat hij een bijbel had gegeven aan een Marokkaan.

    Een paar jaar geleden werd een Zuid-Afrikaanse pastoor onder politiebegeleiding het land uitgezet, na zes jaar in Marrakech te hebben gewerkt. Hij werd beschuldigd van bekeringsijver. De islam tolereert niet dat moslims christen worden, daartoe sporen geheime diensten in Marokko, net zoals in de meeste moslimlanden, de zendelingen op, die dan zonder vorm van aanklacht of proces het land worden uitgezet. Marokkanen die christen zijn of worden kunnen een zware repressie verwachten van de overheid. Ze vergaderen ondergronds en komen bijeen in huiskerken. Als de politie daarvan op de hoogte komt, worden deze verstoord door uitgebreide huiszoekingen en onverwachte arrestaties, bij de ondervraging op politiebureaus ligt de nadruk op het bekomen van de namen van buitenlandse zendelingen. De populist en hoofdredacteur van het invloedrijke dagblad 'al Massae', Rachid Niny, liet het niet na om er fijntjes op te wijzen dat er nog 25 000 christenen in Marokko rondlopen, mochten die wel gewoon hun gang gaan? Kort daarop werden zeven Spanjaarden en een Duitser gedeporteerd, 'op heterdaad betrapt op bekeringsijver'. In maart werd een Franse buschauffeur opgepakt omdat hij bij elk tankstation waar hij stopte, christelijke literatuur achter liet. In Casablanca werden onlangs vijf evangeliserende vrouwen opgepakt en het land uitgezet omdat ze bijbels en christelijke literatuur bij zich hadden.

    Oelema's steunen de uitwijzing van christenen

    Op een top tussen de Europese Unie en Marokko in het Spaanse Granada op 7 maart bekritiseerde Europees president Herman Van Rompuy Marokko omwille van van gebrek aan godsdienstvrijheid en drong erop aan om de vrijheden van alle burgers te respecteren. Cynisch genoeg vond op datzelfde moment aan de overkant van de straat van Gibraltar, in het hele land een gecoördineerde actie plaats van de Marokkaanse politie, waarbij tien christelijke buitenlanders zonder enige waarschuwing werden opgepakt en het land uitgezet. Twee dagen later ondergingen tientallen andere buitenlandse christenen hetzelfde lot, onder wie zes Nederlanders.

    De uitgezette Nederlanders ontfermden zich reeds meer dan tien jaar over 33 weeskinderen in een dorp in de Midden-Atlas, Aïn Leuh. Deze pleegkinderen zijn meestal verstoten kinderen afkomstig uit buitenechtelijke relaties, prostitutie of verkrachting. De heer en mevrouw Boonstra hadden acht pleegkinderen onder hun hoede, toen plots een agent in burger hen het bevel gaf om nog diezelfde avond te vertrekken. De pleegkinderen die via de school waren verwittigd renden in paniek de school uit en klampten zich vast aan hun pleegvader. Meneer Boonstra kreeg nipt drie uur de tijd om zijn koffers te pakken (zijn vrouw was toen niet in Marokko). Als de politie hem later kwam oppakken trokken de kinderen aan zijn koffer en liepen mee, gillend en schreeuwend om hun papa. Maar hij werd samen met zijn medewerkers gedeporteerd naar Nederland. Veertig Amerikanen die ook betrokken zijn bij het Village of Hopeproject, die tijdelijk niet in Marokko verbleven, kregen ook te horen at ze het land niet meer binnen mogen. Dat een opvangtehuis met christelijke pleegouders van de ene op de andere dag kan worden opgerold, omdat er soms verhalen uit de bijbel werden voorgelezen, zou te maken hebben met het heropleven van het islamitisch fundamentalisme en het aantreden van de nieuwe minister van Justitie, Mohamed Naciri, die de wet naar de letter laat uitvoeren.

    Bovendien steunen zowat 7000 Marokkaanse oelema's (islamitische schriftgeleerden) de uitwijzing van de christenen. In een verklaring op 10 april verleenden ze hun steun aan koning Mohammed VI die in maart meer dan zeventig christenen het land liet uitzetten, op beschuldiging van 'proselitisme'. De oelema's beschouwen deze bekeringsijver als een 'morele verkrachting' en een vorm van 'religieus terrorisme'. Khalid Naciri, minister van communicatie, waarschuwde dat men 'streng zal optreden tegen diegenen die bekeerlingen werven voor een andere godsdienst'.

    De vijandigheid jegens christenen neemt toe. Een priester uit een dorp niet ver van Marrakesh heeft alle diensten stopgezet: hij vreest voor aanvallen tijdens de misviering, Nadat reeds meer dan honderd christenen het land waren uitgezet, volgde een nieuw golf van uitzettingen. De uitzettingen vinden bijna altijd in het geheim plaats en gebeuren zonder vorm van proces. De Marokkaanse overheid heeft lijsten opgesteld van 'verdachte' personen. Na een verlofperiode of een conferentie in het buitenland komen zij veelal het land niet meer in. Op dit moment geldt dit voor diverse Nederlanders. Eerder trok de Nederlandse minister, Verhagen van Buitenlandse Zaken aan de alarmbel over de gang van zaken in Marokko, maar vergeefs. Ook de Spaanse ambassadeur in Marokko tekende protest aan, maar de Marokkaanse autoriteiten blijven christenen uitzetten.

    Daarentegen wordt in ons land moslimproselitisme indirect gesteund en gefinancierd, door de overheden en eisen moslims voorrechten die men anderen niet gunt. Terwijl vrijwel geen enkel land met een moslimmeerderheid geloofsvrijheid en wederkerigheid kent: er is een verbod op evangelisatie en minderheden en niet-moslims (dhimmi's) zijn er tweederangsburgers met minder rechten. Wanneer gaan onze beleidsmensen eens wakker worden en een degelijk beleid voeren? . Tariq Ramadan, een Zwitserse sluwe islamoloog en kleinzoon van de oprichter van de radicale Moslimbroeders, een wolf in schapenvacht zei het al: “We moeten de wetten in Europa respecteren, tot we in de meerderheid zullen zijn...” Dit ligt in het verlengde van visie van de zelfverklaarde president van Bosnië, Alija Izetbegovic, die geen multi-etnische democratie wou (hij stierf in 2003). In 1970 publiceerde hij zijn islamitische verklaring waarin hij stelt dat er een sprake kan zijn van coëxistentie tussen het 'islamitische geloof' en niet-islamitische samenlevingen en instellingen. Zijn boek werd heruitgegeven in 1990 met op blz, 43 ',,The islamic mouvement should and must start taking over the power as soon as it is morally and numerically strong enough not only to overtrow the existing non-islamic, but also to built up a new islamic authority..' Twintig jaar geleden was Sarajevo multireligieus en pluralistisch, nu niet meer. Kardinaal Vinko Puljic, de aartsbisschop van Sarajevo, waarschuwt voor het einde van het multicultureel samenleven: door de islamisering verslechteren de levensomstandigheden van niet-moslims, velen verlaten de stad. 'Ook in de rest van Bosnië is de situatie niet beter: steeds vaker worden priesters en katholieken aangevallen, ze vinden moeilijker werk en soms wordt gezondheidszorg geweigerd', aldus Vinko Puljic, nochtans gekend als een uitgesproken voorstander voor het samenleven tussen katholieke Kroaten, orthodoxe Serviërs, joden en moslims (die er nu in de meerderheid zijn).

    • door froels op zondag 11 maart 2012

      Manu, vanwaar heeft u dat gecopieerd? Welke bronnen werden gebruikt?

      • door Grutte Pier op zondag 11 maart 2012

        Ik ruik schending van het auteursrecht bij Manu, duidelijk een teken van minachting voor de westerse democratische rechtsstaat.

        Pot, meet Kettle!

        • door Manu op zondag 11 maart 2012

          Dit artikel is gebaseerd op eigen onderzoek ter plaatse.

          • door Jenny Mees op maandag 12 maart 2012

            @Manu. Ik heb het artikel gecopieerd. Jammer dat de bronvermelding inderdaad rammelt om te kunnen gebruiken, vermits u enkel "manu" gebruikt. Maar de informatie kan gecontroleerd worden op andere websites. Zoals OPEN DOORS die specifiek de vervolging van christenen nagaat. Wat betreft de greep van de Marokaanse overheid op de diaspora in Europa: dat heb ik ook via vrienden vastgesteld. O.a. de onvrijheid om zelf namen te kiezen enz. Maar natuurlijk: de dubbele nationaliteit is iets wat -naar mijn mening- moet worden verhinderd wat het geeft aanleiding tot vele misbruiken, is een rem op de integratie en houdt de diaspora onder de knoet.

          Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties